မအိပ္တဲ့ ျမိဳ ့ကေလး

မအိပ္တဲ့ ျမိဳ ့ကေလး (ပံု- ရန္ေအာင္)


ဂ်ဴတီကုတ္ ကုိ ခြ်တ္ျပီး သက္ျပင္းရွည္ တစ္ခ်က္ ကုိ ခ် လိုက္ေပမယ့္ အေမာေတြ က ေျပမသြားဘူး။

ကင္ဆာ ေ၀ဒနာသည္ေတြရဲ ့နာက်င္စြာ ညည္းတြားသံေတြ၊ ပိုက္တန္းလန္းနဲ ့ ခေလးငယ္ေတြ။ .. ေဆးရံု၀န္ထမ္းေတြ ကုိ မေက်မနပ္ ျပစ္တင္ျပီး၊ မန္ေနဂ်ာနဲ ့စကားေျပာမယ္ ဆိုေနတဲ့ လူနာပိုင္ရွင္ မိသားစု တစ္စု၊ နံေဘးမွာ အဆက္မျပတ္ ျမည္ေနတဲ့ ဖုန္း စတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္ က အေမာေတြ ေၾကာင့္၊ အလုပ္ျပီး သြားေပမယ့္ ကြ်န္မစိတ္ေတြ ေပါ ့ပါးမေနဘူး။

အိမ္ျပန္ဖို ့စဥ္းစားမိေပမယ့္ “ၾကြက္တြင္း သာသာေလာက္ ရွိတဲ့ အခန္းက်ဥ္းထဲ … တေယာက္တည္း ေငါင္ေတာင္ေတာင္နဲ ့ ေနမယ့္ အစား၊ မေရာက္တာၾကာတဲ ့ျမိဳ ့ထဲ ဘက္ကုိ သြားမယ္” လုိ ့ ဆံုးျဖတ္ျပီး ထြက္ခဲ့တယ္။

***************************************************************************************************************

ကြ်န္မ ေနတဲ့ ျမိဳ ့ကေလး ကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မအိပ္တဲ့ျမိဳ ့(the city that never sleeps) လို ့ေခၚၾကတယ္။ အမ်ားျပည္သူသံုး ကားေတြ၊ ရထားလို္င္းေတြ က ၂၄ နာရီ ေျပးဆဲြ ေပးေနျပီး၊ ညမွာဆို လွ်ပ္စစ္မီးေတြ ထိန္ထိန္ညီးလို ့၊ လမ္းမေတြ ေပၚမွာ လူေတြကလဲ မျပတ္ သြားလာ ေနတာေၾကာင့္ အဲဒီလို တင္စားေခၚတယ္ နဲ ့တူပါရဲ ့။

မအိပ္တဲ့ျမိဳ ့ကေလးမွာ အတည္တက် ေနထုိင္ဖို ့မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ခင္က နယူးဂ်ာစီ နဲ ့၀ါရွင္တန္ဒီစီ မွာ ကြ်န္မ သြား ေနၾကည့္ပါေသးတယ္။ သြားေရး၊လာေရး အတြက္ ကားမ၀ယ္ႏိုင္ရင္ ၾကာရွည္ မရပ္တည္ႏို္င္တာ က တေၾကာင္း၊ အလုပ္ အကိုင္ရွာေဖြရတာ ခက္ခဲတာက တေၾကာင္း ေၾကာင့္ ၾကာရွည္ မေနႏိုင္ေတာ့ပဲ ေနာက္ဆံုး ဒီျမိဳ ့ကေလးကုိ ပဲ ကြ်န္မ ေရြးခ်ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

အစပိုင္းမွာ လူရွုပ္ရွဳပ္၊ ကားရွုပ္ရွုပ္နဲ ့ျမိဳ ့ေလး က ကြ်န္မ အတြက္ မ်က္စိေႏွာက္စရာ ျဖစ္ေနခဲ့ေပမယ့္၊ ၾကာေတာ့လည္း က်င့္သား ရသြားတယ္။ မိုးလင္းရင္ အလုပ္သြား၊ မိုးခ်ဳပ္ရင္ အိမ္ျပန္နဲ ့တျခား ျမိဳ ့သူျမိဳ ့ သားေတြ လိုပဲ ကြ်န္မ သံပတ္ရုပ္တစ္ခုလို လွုပ္ရွားတတ္လာခဲ့တယ္။

ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေတြ ထဲမွာ မၾကာခန ျမင္ရတဲ့ အတိုင္း ျမိဳ ့ေလး က ေခတ္မီတိုက္တာ ၾကီးေတြ နဲ ့ ခပ္ဆန္းဆန္း လွပါတယ္။ Manhattan ေခၚ ျမိဳ ့လယ္ေကာင္ ရဲ ့ေဘး ပတ္ပတ္လည္ မွာ ေရေတြ ၀န္းရံလို ့။ ပံုစံ ခပ္ဆန္းဆန္းနဲ ့ ေဆာက္ထားတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြ က သူ ့ထက္ငါ ျမင့္သထက္ ျမင့္ေအာင္ ေနရာယူလို ့။ အရပ္ပုတဲ့ ကြ်န္မ အတြက္ တခ်ိဳ ့ မိုးေမွ်ာ္ အေဆာက္ဦးေတြ ရဲ ့ထိပ္ ကုိ ျမင္ရဖို ့ေနာက္ကုိ လွန္က်ေတာ့ မတတ္ ေမာ့ၾကည့္ရတဲ့ အထိပဲ။

အေတြးေတြ နဲ ့လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း …လွ်ပ္စစ္မီးေတြ ထိန္ထိန္ညီးေနတဲ့ Times Square နားကုိ ေရာက္လာတယ္။

Times Square မွာ ကမ႓ာေက်ာ္ Broadway ျပဇာတ္ရံုေတြ၊ ရုပ္ရွင္ရံုၾကီးေတြ၊ သက္၀င္ လွုပ္ရွားေနတဲ့ ေၾကာ္ျငာ ပုိစတာ ဒီဇိုင္းေတြ ေၾကာင့္ အျမဲလူစည္ကားေလ ့ရွိတဲ့ ေနရာပါ။ တစ္ႏွစ္ ကုိ ႏိုင္ငံျခားဧည့္ခရီးသြားေပါင္း သန္း ၅၀ ေက်ာ္ လာေလ့ရွိတဲ့ ျမိဳ ့ကေလးရဲ ့ စဲြေဆာင္မွုရွိတဲ့ ေနရာ တစ္ခုလဲ ျဖစ္တယ္။

လြတ္ေနတဲ့ ေလွခါးထစ္ တစ္ခုမွာ အသာ ၀င္ထိုင္ရင္း ျမိဳ ့ေလးရဲ ့ ညအလွ ကုိ ကြ်န္မ ေငးေမာ ၾကည့္ေနမိတယ္။ ျမင္းလွည္းေတြ၊ ဆိုက္ကားေတြနဲ ့ဓာတ္ပံုရိုက္သူရိုက္..ေၾကာ္ျငာပိုစတာၾကီးေတြ မွာ ကုိယ့္ရုပ္ပံုေပၚလာတာ ကုိ ၾကည့္ျပီး လက္ခုပ္ တီးသူတီး၊ Mickey Mouse လို (ဒါမွမဟုတ္) ဒီျမိဳ ့ေလးရဲ ့ သေကၤတ တစ္ခုျဖစ္တဲ့ လြတ္လပ္ေရးမိခင္ရုပ္တု (Statue of Liberty) လို ၀တ္စားထားသူေတြ နားမွာ ဓာတ္ပံု ရိုက္ဖို ့တန္းစီသူေတြ က စီနဲ ့။ ကင္မရာမီး တဖ်ပ္ဖ်ပ္၊ ေရေမႊးနံ ့ေပါင္းစံု ၾကား…တေန ့တာ အေမာေတြ ကုိ ခနေတာ့ ကြ်န္မ ေမ့သြားမိတယ္။

ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ Naked Cowboy လို ့ေခၚတဲ့ ေကာင္းဘိြဳင္ဦးထုပ္ တစ္လံုး ကုိ ေဆာင္း၊ ၀တ္လစ္ စလစ္ နဲ ့ ဂီတာတီးျပီး သီခ်င္းဆိုေနတဲ့ ေကာင္းဘိြဳင္ နားမွာ လူေတြ ၀ိုင္းျပီး အားေပးေနတာကုိ လဲ လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ ႏွင္းေတြ က်ျပီး ခ်မ္းေအးလွတဲ့ ေဆာင္းတြင္း မွာေတာင္ အဲဒီ ေကာင္းဘိြဳင္ က အ၀တ္မပါတဲ့ အတြက္ သူ ့ ပရိသတ္ေတြကလဲ မနည္းပါဘူး။

ကြ်န္မလို ပဲ ေလွကားထစ္ေပၚ ထိုင္ေနသူေတြ ဆီက စကားေျပာသံေတြ ကုိ အာရံုစိုက္လိုက္မိေတာ့၊ တရုတ္၊ စပိန္၊ ျပင္သစ္၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ အိႏၵိယ စသျဖင့္ ဘာသာစကား မ်ိဳးစံုလွတာကုိ သတိထားမိတယ္။ တေလာက လုပ္ထားတဲ့ သုေတသနတစ္ခု မွာ ဖတ္လို္က္ရတာ..လူဦးေရ ၈ သန္းခဲြ ေလာက္ရွိတဲ့ ကြ်န္မတို ့ျမိဳ ့ကေလးမွာ ၊ ဘာသာ စကားေပါင္း ၈၀၀ခန္ ့ေျပာဆိုၾကတဲ့ အေၾကာင္း မွတ္သားရဖူးတယ္။

 

***************************************************************************************************************

လူမ်ိဳးေပါင္းစံု၊ ဘာသာေပါင္းစံု တာ ကုိ က ျမိဳ ့ကေလးကုိ ပိုျပီးထူးျခားေစတယ္ လို ့ထင္ပါတယ္။ အာဖရိကန္လူမ်ိဳးေတြ အေနမ်ားတဲ့ ရပ္ကြက္၊ စပိန္လူမ်ိဳးေတြ ေနတဲ့ ရပ္ကြက္၊ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ အေနမ်ားတဲ့ ရပ္ကြက္ စသျဖင့္ စံုစံုလင္လင္ရွိလွတယ္။

ကြ်န္မ ေနတဲ့ Queens အရပ္မွာေတာ့ အာရွႏိုင္ငံသားေတြ ေနတဲ့ ေနရာပဲ ေခၚရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ျမန္မာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြ ကလဲ ဒုနဲ ့ေဒးပါပဲ။ ကုလားတန္း၊ တရုတ္တန္း စတဲ့ ေနရာေတြ မွာ ပဲျပဳပ္က အစ ဓညင္းသီးက အဆံုး ၀ယ္လို ့ရတယ္။

ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အာရွဆန္သလဲ ဆိုရင္…တရုတ္တန္းသြားလို ့ စားစရာမွာတဲ့ အခါျဖစ္ျဖစ္၊ အေပါ ့အငံ လိုလို ့တခုခု ထပ္ေတာင္းတဲ့ အခါ ျဖစ္ျဖစ္ စားပဲြထိုးေတြ က “NO English” လို ့ျပန္ေျပာတတ္တဲ့ အထိပါပဲ။ အေမရိက ကုိ ေရာက္တာ ႏွစ္ေပါင္းၾကာေပမယ့္ အခုထက္ထိ အဂၤလိပ္လို မေျပာတဲ့ ျမန္မာေတြ၊ တရုတ္ေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ေလ့လာမွဳအားနည္းတယ္ ေျပာရမလား၊ ရိုးရာကုိ ထိန္းတယ္လို ့ပဲ ဂုဏ္ယူသင့္သလား မေျပာတတ္ပါဘူး။

ျမိဳ ့ကေလးရဲ ့အားသာခ်က္ေတြ ထဲမွာ ႏိုင္ငံေပါင္းစံု က အစားအစာ ေပါင္းစံု ကုိ အလြယ္တကူ ၀ယ္လို ့ ရတာလဲပါတယ္။ လမ္းေဘးေတြမွာ တြန္းလွည္းေတြနဲ ့တရုတ္၊ မက္စီကန္၊ အႏိၵယ စတဲ့ အစားအစာ မ်ိဳးစံု ကုိ ေစ်းႏွုန္းသက္သက္ သာသာနဲ ့ရႏိုင္တယ္။ ေဟာ့ေဒါ ့တစ္ခု ကုိ ၂ ေဒၚလာ ကေန၊ ထမင္းနဲ ့ အသားကင္ ၆ေဒၚလာ ေလာက္ ပဲ က်တာမို ့၊ စားေသာက္ဆိုင္ၾကီး ေတြ မွာ ၀င္စားတာထက္ စာရင္ အေတာ္ေလး ေစ်း သက္သာပါတယ္။

နယူးဂ်ာစီမွာ ေနတုန္းက ေတာ့ တြန္းလွည္းနဲ ့ဆိုင္ဆိုတာ မျမင္ ရ သေလာက္ပဲ၊ ဆိုင္ေတြ ကလဲ ေ၀းေတာ့ ကားရွိမွ သြားလို ့ရမွာမို ့..အစားမက္တဲ့ ကြ်န္မ ဒုကၡေရာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

အေမရိက ရဲ ့ျမိဳ ့ေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ကုိ ေလွ်ာက္သြားၾကည့္ေတာ့ မွ ကြ်န္မတို ့ျမိဳ ့ကေလး ရဲ ့ထူးျခားမွု ေတြ ကုိ ပုိျပီး သတိထားမိလာတယ္။

နယူးေယာက္ မွာေနျပီး ၂ ႏွစ္ေလာက္မွာ ကယ္ရီဖိုးနီးယား ကုိ ကြ်န္မ အလည္သြားေတာ့၊ ျမိဳ ့ ခံ တေယာက္က “ေဟး..ေဟာင္းအာယူ” ဆိုျပီး လိွုက္လိွုက္လွဲလွဲ လာ ႏွုတ္ဆက္ တယ္။ “ငါနဲ ့လဲ မသိပဲနဲ ့လာ စကားေျပာတယ္။ စိတ္မႏွံ ့တာပဲ ေနမွာပါ” လို ့ထင္ျပီး ကြ်န္မ ဘာမွ ျပန္မေျပာလိုက္မိဘူး။

ေနာက္ေတာ့ … လမ္းမွာ ဆံုတဲ့ လူတိုင္း လိုလို၊ သိသိ မသိသိ တေယာက္နဲ ့ တေယာက္ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္ ႏွုတ္ဆက္ ၾကတာျမင္ေတာ့ မွ “ ေအာ္.. ငါ့ျမိဳ ့ေလးက လူေတြ က မျပံဳးႏိုင္ၾကပါလား၊ သိပ္ျပီး မေဖာ္ေရႊၾကပါလား” ဆိုတာ သြားသတိထားမိတယ္။

လူေတြက သြားသုတ္သုတ္၊ လာသုတ္သုတ္နဲ ့ ေဇာကပ္ေနၾကေတာ့ တယ္ျပီး မေဖာ္ေရႊ ႏိုင္ၾကဘူးနဲ ့တူပါရဲ ့။ အင္းေလ..ကြ်န္မေတာင္ လိွုက္လိွုက္လွဲလွဲ မျပံဳးတတ္တာ ၾကာပါေရာလား…။

 

***************************************************************************************************************

Times Square မွာ ဆက္ျပီး ထိုင္ေနခ်င္ေပမယ့္ လဲ ည ၁၁ နာရီ ခဲြ ျပီမို ့ အိမ္ျပန္ဖို ့ဆံုးျဖတ္ရတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီေလာက္ ညဥ့္နက္တဲ့ အခ်ိန္ထိ မိန္းကေလး တေယာက္တည္း အျပင္မွာ ေနေနရသလား ဆိုျပီး မယံုသကၤာ မ်က္လံုးေတြ နဲ ့ၾကည့္ခ်င္သူေတြ ရွိပါလိမ့္မယ္။

နယူးေယာက္ မွာ ေတာ့ ညနက္သန္းေခါင္ ကေန ၊ မိုး အလင္းေပါက္ခါနီး အထိ မိန္းကေလးေတြ တစ္ေယာက္တည္း သြားလာတာ ကုိ အထူးအဆန္း တစ္ခု လို ျဖစ္မေနပါဘူး။ ေက်ာင္းခ်ိန္၊ အလုပ္ခ်ိန္ေတြ မတူၾကေတာ့ အေဖာ္ပါမွ ဆိုျပီး ေစာင့္ေနဖို ့ လဲ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေလ။

ရထားေပၚေရာက္ေတာ့ .. ေန ့ခင္းပိုင္းမွာလို ထိုင္ခံုေတြ လုေနစရာမလိုဘူး။ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ ခ်ိခ်ိပါပဲ။ ျမိဳ ့ ပတ္ ရထားေတြ ကလဲ ေျမေအာက္မွာ ေတာင္ မက၊ ေရေအာက္မွာပါ သြားလို ့ရေအာင္ ေဖာက္ထားပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ မွတ္တိုင္ၾကီးေတြ မွာဆို.. ေျမေအာက္မွာ ေတာင္ သံုးဆင့္ေလာက္ ထပ္ခဲြထားေသးတယ္။ တခ်ိဳ ့ ေနရာမွာ ရထားမွတ္တိုင္ေတြ က မသန္ ့ရွင္းလွေပမယ့္၊ ကြ်န္မတို ့လို ဖံြ ့ျဖိဳးစ ႏိုင္ငံကေန လာတဲ့ သူေတြ အတြက္ ေတာ့ သန္ ့ေနပါေသးတယ္။

ကြ်န္မစီးတဲ့ ရထားတဲြ ရဲ ့ ဘယ္ဘက္ ေဒါင့္ မွာ အိမ္ေျခရာမဲ့ လို ့ထင္ရတဲ့ အဖိုးအိုတစ္ေယာက္ က ေစာင္ေလး တစ္ထည္ ျခံဳျပီး ခပ္ေခြေခြ အိပ္လို ့(ႏွင္းေတြ ထူထူထပ္ထပ္ၾကတဲ့ ေဆာင္းတြင္းမွာ ျမိဳ ့ပတ္ရထားထဲ ၀င္အိပ္ရတာ သူတို ့ အတြက္ ပုိျပီးေႏြးလို ့နဲ ့ တူပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းမွာ ရထားတဲြေတြထဲ သူတို ့ေတြ ကုိ ျမင္ေတြ ့ရတတ္ပါတယ္)

ကြ်န္မရဲ ့အေရွ ့တည့္တည့္ မွာေတာ့ လိင္တူခ်စ္သူ အမ်ိဳးသားႏွစ္ေယာက္၊ ခ်စ္ရည္ရႊန္းတဲ့ မ်က္၀န္းေတြ နဲ ့ တေယာက္ ကုိ တေယာက္ လက္ကေလး ကိုင္လိုက္ၾက၊ နမ္းလိုက္ၾက နဲ ့လုပ္ေနၾကတယ္။ ျမိဳ ့ကေလးမွာ လိင္တူ ခ်စ္သူမ်ား တရား၀င္ လက္ထပ္ပုိင္ခြင့္ ကုိ ၂၀၁၁ ဇူလိုင္လ တုန္းက မွ တရား၀င္ ဥပေဒ ျပဌာန္း ထားတာပါ။ သူတို ့ေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ခ်စ္ၾကပါေစဆိုျပီး မ်က္လံုးေတြ ကုိ အသာမိတ္၊ ဖုန္းနားၾကပ္ ကုိ နားထဲထည့္ ျပီး တင္ဇာေမာ္ရဲ ့ “စဲြလမ္းမွုျပသနာ” သီခ်င္း ကုိ နားေထာင္ရင္း… ရထားေပၚက အခ်ိန္ေတြ ကုိ ျဖိဳေနလိုက္တယ္။

ေရေအာက္မွာ ေဖာက္ထားတဲ့ Tunnel ကုိ ျဖတ္ျပီးတဲ့ အခါ၊ ရထားက ေျမေပၚ ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ကုလသမဂ အေဆာက္အဦး ကုိ လွမ္းျမင္ရတယ္။ ကုလသမဂ ဌာနခ်ဳပ္ရွိ ေနတဲ့ အတြက္ ျမိဳ ့ကေလး က ႏိုင္ငံတကာ သံတမန္ဆက္သြယ္ေရး အတြက္ အေရးပါတဲ့ ေနရာလဲျဖစ္ပါတယ္။ မျမင္ရတဲ့ ဦးသန္ ့ကြ်န္းကုိ စိတ္ကူးနဲ ့မွန္းၾကည့္ရင္း ဂုဏ္ယူမိလိုက္ေသးတယ္။

အိမ္ျပန္ ေရာက္ေတာ့ ည ၁ နာရီ ထိုးခါနီးျပီ။ ျမန္မာေတြ ေနတဲ့ ရပ္ကြက္ ဆိုေတာ့ ဘယ္အိမ္က မွန္းမသိ ဖြင့္ထားတဲ့ ခင္ေမာင္တိုး သီခ်င္းသံ ကုိ ခပ္သဲ့သဲ့ ၾကားေနရတယ္။ ေရမိုးခ်ိဳးျပီးေတာ့ .. မ်က္လံုးေတြ က်ယ္ေနေသးတာနဲ ့ …Facebook ေပၚတက္ျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ခ်က္တင္ လုပ္ဖို ့ ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဒီအခ်ိန္ ျမန္မာျပည္မွာ ဆို ေန ့ခင္းျဖစ္ေတာ့၊ အလုပ္ထဲပဲ ေရာက္ေနၾကသလား(ဒါမွမဟုတ္) အင္တာနက္ ကြန္နက္ရွင္ မေကာင္းလို ့လား မသိဘူး။ တစ္ေယာက္မွ ကုိ မေတြ ့ဘူး။ ဒါနဲ ့ ကြန္ပ်ဴတာ ကုိ ျပန္ပိတ္ ျပီး အိပ္ရာထဲ အသာ ၀င္လွဲ ေနလိုက္တယ္။

အင္း..မနက္ျဖန္ ဆို ေသာၾကာေန ့။ လစာထုတ္ရမယ့္ေန ့ပဲ။ အိမ္လခ ၊ ဖုန္းခ နဲ ့ ေက်ာင္းအေၾကြးေတြ ရယ္၊ တျခား အသံုးစားရိတ္ေတြရယ္ ေပးရဦးမွာပါလား…။

အဲဒါေတြ ေပးျပီးရင္ေတာ့ ေနာက္ ၂ ပတ္ လစာ ျပန္ရတဲ့ အထိ ေခြ်တာျပီး သံုးဦးမွပဲ ။ ေနထိုင္မွု စားရိတ္ျမင့္လွတဲ့ နယူးေယာက္မွာ ရသမွ် ၀င္ေငြ က အိမ္လစာ ေပးတာနဲ ့ကုန္သေလာက္ပဲ။ အေမ ့ကုိ ေငြ မပို ့ႏိုင္တာ ေတာင္ ၾကာလွျပီ။ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ေငြစုႏိုင္မလဲ….

အခုလို အိပ္ေနရင္းနဲ ့ ငါသာေသသြားရင္ ဘယ္သူမွ သိလိုက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္က ကြ်န္မ အိမ္ေရွ ့ ခန္းမွာ ေနေနတဲ့ ကိုးရီးယား အဘိုးၾကီး ဆံုးသြားတာ ကြ်န္မတို ့မသိလိုက္ သလိုေပါ ့။ အိမ္နီးခ်င္းေပမယ့္၊ ဘာသိဘာသာ ေနတတ္တဲ့ ဒီနိုင္ငံရဲ ့ဓေလ ့ေၾကာင့္ တေယာက္နဲ ့ တေယာက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးမရွိၾကဘူးေလ။ ငါ့အေလာင္း မပုပ္ခင္ ေတြ ့ၾကဖို ့ေတာ့ ေကာင္းရဲ ့…အင္း..ငါ ဘာေတြ ေတြးေနမိပါလိမ့္။

အေတြးပင္လယ္ ထဲ ေမ်ာပါရင္း၊ သက္ျပင္းေတြ ကုိ ရိွဳက္ထုတ္ရင္း နဲ ့ အခန္းက်ဥ္းထဲမွာ ကြ်န္မ ေလရွုလို ့ မ၀ သလိုေတာင္ ျဖစ္လာတယ္။

စကန္ ့တိုင္းျမည္ေနတဲ့ နာရီသံ တခ်ပ္ခ်ပ္က က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ျမည္လို ့။ နာရီကုိ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ၃ နာရီထိုးျပီ၊ မနက္ျဖန္ ၉ နာရီမွာ အစည္းအေ၀းရွိတယ္ ေနာက္က်လို ့မျဖစ္ဘူး…ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္မွပဲ။

ခင္ေမာင္တိုးသီခ်င္းသံလဲ တိတ္သြားျပီ။ လူေတြ လဲ အိပ္ကုန္ၾကျပီ။ ငါတေယာက္တဲ မအိပ္ေသးတာ ေနမွာလို ့ ေတြး ေနတုန္း …အေရးေပၚ လူနာတင္ ကားတစ္စီး အသံ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ နဲ ့အိမ္ေရွ ့လမ္းမေပၚက ျဖတ္သြားတာၾကားလိုက္တယ္။

ေအာ္..ျမိဳ ့ကေလး လဲ မအိပ္ေသးပါလား။

မစုဥာဏ္ (နယူးေယာက္)

About မစုဥာဏ္

မစု ဥာဏ္ has written 10 post in this Website..