သူတုိ႔က ေသၿပီလုိ႔ထင္က်တယ္။ ဒါေပမယ့္ မေသပါ။ ဒုကၡခံစားေနရတဲ့ ခႏၶာကုိယ္ဆီသုိ႔ ေႏွးေကြးနာက်င္စြာ သတိျပန္လည္လာခဲ့ပါတယ္။ သတိျပန္ လည္လာမႈနဲ႔အတူ ပန္းတုိင္ကို မေရာက္ရွိေသးဘူးဆုိတာကို သိျမင္ သေဘာက္ေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ အတၱကိလမထ လမ္းစဥ္ဟာလည္း က်ဆုံးလုိ႔သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။
ပညာရွိတစ္ေယာက္ရဲ႕ စရုိက္လကၡဏာတစ္ခုက သူ႔မ်က္ေမွာက္လုပ္ ရပ္ဟာ သူ႔ကို က်ဆုံးေစတယ္လုိ႔ သိလာတဲ့အခါမွာ ေနာက္ထပ္အသစ္တစ္ခု အတြက္ အဲဒါကို စြန္႔လႊတ္ရမယ့္ အခ်ိန္ဘဲလုိ႔ နားလည္တာျဖစ္ပါတယ္။
အျခားသူမ်ားက အလားတူ အသုံးမက်တဲ့ လမ္းစဥ္ကို ေခါင္းမာစြာ ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းေနစဥ္ သူက အဲဒီနည္းလမ္းရဲ႕ အသုံးမက်မႈကို အသိအမွတ္ျပဳၿပီး တျခားနည္းလမ္းကို ရွာပါတယ္။ သမဏေဂါတမဟာ လည္း အဲဒီအတုိင္းပါဘဲ။ ရေသ့က်င့္၀တ္ဆုိတဲ့ ၀န္ထုတ္၀န္ပိုးႀကီးကို အဆုံးစြန္ အစြန္း ေသမင္းလက္တကမ္းအထိ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး၊ တန္းဖုိးမဲ့ တဲ့ အျဖစ္ကိုလည္း ေတြ႔ရွိခဲ့ပါတယ္။
လြတ္ေျမာက္ေရးလမ္းစဥ္တစ္ခု အမွန္တကယ္ရွိခဲ့မယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ ခႏၶာကိုယ္ကို ဖ်က္ဆီးႏွိပ္စက္ျခင္းကေနတဆင့္ ေတြ႔ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ထဲက အတားအဆီးေတြကို ေခ်မြဖ်က္ဆီးျခင္းကဘဲ ေတြ႔ရွိနုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေျခအေနမယို္င္တဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔အတူ ေရွ႕က လႈပ္ရွားမႈ အားလုံးကုိျပခဲ့ပါၿပီ။ ခ်က္ခ်င္းဘဲ ကုိယ့္လည္ပင္းကိုႀကိဳးကြမ္းစြပ္တဲ့ အစာငတ္ခံမႈကို စြန္႔လႊတ္လုိက္ၿပီး လုံေလာက္တဲ့ဓာတ္စာ ရုိးရုိးေလးကို မွီ၀ဲခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ေနာက္လုိက္ငါးေယာက္ရဲ႕ တု႔ံျပန္မႈကိုေမွ်ာ္လင့္ထား ခဲ့ပါတယ္။ သူတုိ႔ သူ႔ကို စြန္႔ခြါထြက္သြားၾကပါတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ ဆန္းသစ္ တီထြင္မႈကင္းတဲ့ မ်က္လုံးထဲမွာ သူဟာက်ရႈံးသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး အထင္ ေသးစြာျဖင့္သူ႔ကို ထားရစ္ခဲ့ၾကတာပါ။
ခုိင္မာတဲ့ ဆုံးျဖတ္မႈ ေသခ်ာလုံေလာက္တဲ့ သတၱိေတြျပခဲ့တဲ့လူတစ္ ေယာက္ကို သူတုိ႔ဟာ နဲနဲေလးပုိတဲ့ ယုံၾကည့္မႈထားခဲ့ၾကမယ္ဆုိရင္ ဗုဒၶပြင့္ ထြန္းေပၚေပါက္မႈဆုိတဲ့ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔သမုိင္းမွာ အႀကီးက်ယ္ဆုံးျဖစ္ရပ္တစ္ခုကို သူတုိ႔ မ်က္ေမွာက္ထင္ထင္ေတြ႔ျမင္ေကာင္း ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရမွာ့ပါ။ ေဂါတမဟာ ေဗာဓိပင္ေအာက္မွာ သူ႕ရဲ႕အေသြးအသားေတြ ခန္းေျခာက္ပ်က္စီးသြားေစ သဗၺညဳတဥာဏ္မရမျခင္း ေနရာမွ မထေတာ့ဆုိတဲ့ မတုန္လႈပ္တဲ့ ဆုံးျဖတ္ ခ်က္နဲ႕ထုိင္ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအတုိင္းသူလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႕ လုပ္ေဆာင္မႈကို ဘယ္လူသားကမွ မ်က္ျမင္သက္ေသ မလုပ္ ခဲ့ပါဘူး။ ေအာင္ပြဲခဏမွာ သူ႔ကို ေကာင္းခ်ီးေပးတဲ့ ဘယ္လူသားရ႕ဲအသံမွ မၾကားခဲ့ရပါဘူး။ ေနာက္ဆုံး ေသမင္းကို ေအာင္ျမင္သူအေနနဲ႔ သူထတဲ့အခါ ဘယ္လူသားကမွ လက္အုပ္ခ်ီမုိးမရွိခုိးခဲ့ၾကပါဘူး။
သုိ႔ေသာ္ ေတြ႕ရွိခဲ့တဲ့နည္းလမ္းကို ပထဆုံးအႀကိမ္ ဗုဒၶေဟာၾကားခဲ့တာ သည္ ထုိပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးတုိ႔ဘဲျဖစ္သည္။ သူ႔ဆရာေဟာင္းႏွစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ အာဠာရကာလာမႏွင့္ ဥဒကရာမပုတၱတုိ႔သည္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီ။ သူတုိ႔ရရွိ ခဲ့တဲ့ အဆင့္အတန္းက ျဗဟၼာ့ျပည္သုိ႔ ဦးတည္ေစခဲ့သည္။ သူ႔အဆုံးအမ ေတြကို က်င့္ႏုိင္စြမ္းသူေတြအတြက္ ေဟာၾကားသည့္ဗုဒၶသည္ ဣသိပတန မိဂါဒ၀ုန္ေတာမွာ ေနထုိင္ေနၾကေသာ သူ႔တပည့္ေဟာင္းမ်ားရွိရာ ဗာရာဏသီသုိ႔ ၾကြခဲ့သည္။ လြတ္ေျမာက္မႈ သစၥာတရားရဲ႕ အရသာကို ပထမဦးဆုံး သူေပးခဲ့တာသည္ သူ႔ကို စြန္႔ခြါသြားခဲ့သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ သူတုိ႔မွာ အားနည္းခ်က္မ်ားရွိေသာ္လည္း ထုိက္တန္သည့္သူမ်ားျဖစ္တယ္ ဆုိတာ ဗုဒၶနားလည္ခဲ့ပါတယ္။ ဓမၼစက္ကို လည္ပတ္ေစခဲ့ပါၿပီ၊ သူတုိ႔ဟာ ပထမဦးဆုံးေသာ ရဟႏၱာပုဂၢဳိလ္မ်ားျဖစ္လာခဲ့ၾကေလၿပီ။
ရဟန္းေဂါတမရဲ႕အားထုတ္မႈဟာ ၿပီးဆုံးခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ အားထုတ္မႈေတြကေတာ့ စလုံးေရးစ စရုံဘဲရိွပါေသးတယ္။ သူဟာ လြတ္ေျမာက္မႈကို ရရွိဖုိ႔အတြက္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ႀကိဳးႀကိဳးစားစားလုပ္ခဲ့ရ ပါတယ္။ သူတစ္ေယာက္တည္းအတြက္မဟုတ္ အက်ဳိးအျမတ္ကို ရရွိခံစား ႏုိင္စြမ္းသူ အားလုံးအတြက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဓမၼကိုျဖန္႔ေ၀တဲ့ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းကို စတင္ခဲ့ပါတယ္။ ေလးဆယ့္ငါးႏွစ္တုိင္ေအာင္ မေမာ မပန္း ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူခဲ့တာပါ။
အတုလံ အတူမရွိ အတုမရွိတဲ့ဆရာတစ္ပါး၊ အတုလံ အတူမရွိ အတုမရွိတဲ့ ေဒသနာ။ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာေက်ာ္က ပရိနိဗၺာန္ျပဳသြားတဲ့ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဟာ အ၀ိဇၹာတဏွာဆုိတဲ့ ေတာအုပ္ ႀကီးအလယ္မွ ထာ၀ရ သႏၱိသုခဆီသိုိ႔႕ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ကို ဦးေဆာင္ႏုိင္ပါေသာ တစ္ခုတည္းေသာ လမ္းညႊန္အျဖစ္ ခုတုိင္ေအာင္ တည္ရွိလုိ႔ေနပါေတာ့တယ္။

About kyawmonkhant

kyawmon khant has written 29 post in this Website..

I am kyawmonkhant.