ဒီရြာထဲမွာ အငယ္ဆံုးေတာင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအရြယ္ေတာ့ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ေခာတ္ေတြ စနစ္ေတြမတူၾကဘူးဆိုေတာ့ ကိုယ္ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ေခာတ္ကေလးတစ္ခုကို ဗဟုသုတအေနနဲ႔ ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။

ဘြဲ႔မရေသးခင္ အရြယ္အထိဆို အလုပ္အကိုင္ေမးရင္ ေက်ာင္းသားလို႔ပဲ ေျဖရမွာေပါ့ေနာ္ …

ကၽြန္မက စာေတာ္တဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ လြယ္လြယ္ကူကူပဲ ဆယ္တန္းအထိ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ၁၀ တန္းေရာက္ေတာ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ စာလဲပိုၾကိဳးစားခဲ့တယ္ … အရမ္းလဲတက္ၾကြပါတယ္ … ဘာသာစံုက်ဴရွင္မယူေပမယ့္ လိုအပ္တဲ့ဘာသာေတြက်ဴရွင္ယူျပီး အသဲအသန္စာၾကိဳးစားေနစဥ္မွာပဲ ၈ ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုၾကီး ျဖစ္လာပါတယ္ … ေက်ာင္းအကန္႔အသတ္မရွိ ပိတ္လိုက္တယ္လို႔ေၾကာ္ျငာလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အရမ္းစိတ္ဓါတ္က်သြားပါတယ္ … အေျခအေနကလဲ တျဖည္းျဖည္းဆိုးလာျပီဆိုေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္ဖို႔လမ္းမျမင္ေတာ့ဘူး … အရြယ္က ကိုးလို႔ကန္႔လန္႔၊ ေနတာကလဲ နယ္ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕မွာ … အဲဒီေတာ့ မိရိုးဖလာအလုပ္ ေစ်းထဲထြက္ျပီး ေစ်းေရာင္းရပါေတာ့တယ္ … ၀တၳဳစာအုပ္မ်ိဳးစံုဖတ္ရင္းနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္မတစ္သက္မွာ တစ္ခါပဲၾကားဖူးတဲ့ ၁၀ တန္းစာေမးပြဲမရွိတဲ့ ၁၉၈၉ ကို တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြလဲေပ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။ စာေတြနဲ႔လဲ အဆက္ျပတ္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၈၉ ေအာက္တိုလာေလာက္မွာမွ ဆိုင္းမဆင့္ ဘံုမဆင့္ေက်ာင္းဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ ၁၀ တန္း စာအုပ္မွာ အခန္း (၁၂) ခန္းပါေပမယ့္ အခ်ိန္မေလာက္လို႔ အခန္း (၈) ခန္းပဲ သင္ျပီး စာေမးပြဲစစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ၉ တန္းစာကို အမွတ္ ၄၀ ဖိုး ထည့္ေမးပါတယ္။ တစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ကလဲ အိမ္ေထာင္ေတြက်ကုန္တယ္။ ဆရာ ဆရာမေတြလဲ အေျပာင္းအလဲေတြျဖစ္ကုန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံေကာင္းေထာက္မစြာပဲလားေတာ့မသိဘူး ကၽြန္မအမွတ္က ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ကို တက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

၁၉၉၀ မွာ ဆယ္တန္းေအာင္ထားေပမယ့္ တကၠသိုလ္ဖြင့္တာက ၁၉၉၃ ေဖေဖာ္၀ါရီမွ ဆိုေတာ့ ၃ ႏွစ္ နားလိုက္ရပါေသးတယ္။ အဲဒီေခာတ္ကေတာ့ ေခာတ္မွီေနျပီဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းေတြနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းေတြ စတင္ေခာတ္စားေနပါျပီ။ အဲဒီသင္တန္းေတြတက္ရင္း ေစ်းထဲကအလုပ္ကိုလဲကူရင္းနဲ႔ ဗဟုသုတျဖစ္ေစမယ့္ စာေပေတြကို ေရြးျပီးဖတ္ပါတယ္။ တရားရိပ္သာေတြလဲ ၀င္တယ္။ တရားစာအုပ္ေတြလဲ ေလ့လာျဖစ္တယ္။ အိမ္အလုပ္ေတြ၀ိုင္းကူလုပ္ရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေစာင့္ေနရပါေတာ့တယ္။

ေက်ာင္းဖြင့္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက အသက္ၾကီးေနျပီ … အေတြ႔အၾကံဳအမ်ိဳးမ်ိဳးလဲ ရွိေနျပီးသားျဖစ္ေနျပီ … ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းစာနဲ႔ေ၀းေနေတာ့ စာသင္ရတာ စိတ္၀င္စားမႈေတာ္ေတာ္အားနဲပါတယ္။ တစ္တန္းကို (၄) လပဲ စာသင္ျပီး စာေမးပြဲစစ္မဲ့စနစ္နဲ႔တိုးမိေတာ့ စာသင္ခ်ိန္ေတြတအားမ်ား၊ စာေတြကလဲခက္နဲ႔ ေပ်ာ္စရာဆိုတာ ဘယ္ကရွာရမွန္းေတာင္မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုပဲ အတင္းနင္းကန္ၾကိဳးစားရင္းနဲ႔ (၆)တန္းလို႔ေခၚတဲ့ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ကို ၁၉၉၇ မွာ ေရာက္လာပါတယ္။ စာေတြက အရွိန္ေတာ္ေတာ္ရေနေတာ့ စာကိုေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားေနျပီ။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ဆိုေတာ့ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔လဲ ေအာင္ခ်င္တယ္ဆိုျပီး စာၾကိဳးစားေနျပီ … အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေက်ာင္းသားအေရးေတာ္ပံုတဲ့ … အားလံုး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ အထုတ္ဆြဲျပီး အေဆာင္ကေန အိမ္ျပန္ၾကရပါေတာ့တယ္ … အကန္႔အသတ္မရွိတဲ့ … အိမ္မွာ အေဖ့လုပ္စာထိုင္စားရင္း ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတာကို ေခါင္းအေငြ႔ျပန္ေလာက္ေအာင္စဥ္းစားရပါေတာ့တယ္။ ဘြဲ႕ကလဲ မရေသးဘူး … အလုပ္ရွာဖို႔ကလဲ အရမ္းခက္တယ္ … အသက္ကလဲ ၾကီးေနျပီ … မိဘလုပ္စာလဲ မစားခ်င္ေတာ့ဘူး .. ေက်ာင္းကလဲ ဘယ္ေန႔မွ ျပန္ဖြင့္မယ္မသိဘူး … စိတ္ေတြပ်ာယာခတ္ျပီး စိတ္ဒုကေရာက္ခဲ့တယ္။ တစ္ႏွစ္ (၈) လၾကာသြားပါတယ္ … အေဖ့ဆိုင္မွာပဲ ေစ်းထိုင္ေရာင္းေနရတယ္ … ဒါေပမယ့္ အလုပ္အကိုင္ေမးရင္ေတာ့ …. ေက်ာင္းသား …

(ဒီအျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ထပ္တူျဖစ္မဲ့သူ အေယာက္ ၆၀၀ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ေတာ့ ရွိမွာပါ) ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြမွာ ကၽြန္မအျပစ္ တစ္ခုမွ မပါခဲ့ပါ။ ကၽြန္မအေနနဲ႔လည္း ဘာမွ မေျပာင္းလဲႏိုင္ခဲ့ပါ။ ေခာတ္စနစ္တစ္ခုရဲ႔ သားေကာင္တစ္ခုသာလွ်င္ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ ၾကံဖန္ျပီး ဂုဏ္ယူခဲ့ပါတယ္ … ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္မွာ ကၽြန္မတို႔က ေနာက္ဆံုးႏွစ္အထိ တက္ခဲ့ရေသာ ေနာက္ဆံုးမ်ိဳးဆက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ … သိပ္မေ၀းတဲ့အတိတ္ေပမယ့္ အခုေခာတ္က ကေလးေတြကို ပံုျပင္တစ္ခုလို ျပန္ေျပာျပရေလာက္ေအာင္ သမိုင္းတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ …

weiwei

About weiwei

weiwei has written 367 post in this Website..

မဂၤလာပါ ....