ေလာကလူသားတုိင္မွာ ကိေလသာသုံးမ်ိဳးကုိ ပုိင္ဆုိင္ထားၾကပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့
၁။အနုသယကိေလသာ- ေလာကလူသားေတြရဲ့သႏၱာန္မွာ ပဋိသေႏၶတည္ကတည္းက ပါလာတဲ့ကိေလသာမ်ိဳးကုိေတာ့ အနုသယကိေလသာလုိ့ေခၚပါတယ္။
၂။ပရိယုဌာနကိေလသာ-ေလာကလူသားေတြ အာရုံတစ္ခုကုိ ေတြ႕ျမင္ျပီး ထၾကြေသာင္းက်န္းေသာကိေလသာမ်ိဳးကုိေတာ့ ပရိယုဌာနကိေလသာလုိ႕ေခၚပါတယ္။
၃။၀ီတိကၠမကိေလသာ-ေလာကလူသားေတြ အာရုံတစ္ခုကုိ ေတြ႕ျမင္ျပီး ထၾကြေသာင္းက်န္းရုံတင္မက လြန္က်ဴးမူအဆင့္ထိေရာက္သြားတဲ့ကိေလသာမ်ိဳးကုိေတာ့ ၀ီတိကၠမကိေလသာလုိ႕ေခၚပါတယ္။
ဒီစကားေလးေတြကုိ ဘာေၾကာင့္ပလႅင္ခံေနရသလဲဆုိေတာ့ စာေရးသူ သီဟုိဠိေခတ္ စံေတာ္၀င္အရိယာမ်ား ဆုိတဲ့စာအုပ္ကိုဖတ္ေနစဥ္ အသက္(၆၀)ျပည့္မွလူထြက္သြားေသာ သီဟုိဠ္မေထရ္ၾကီးတစ္ပါးအေၾကာင္းကိုဖတ္မိတယ္။ ဇာတ္သိမ္းပုိင္းအထိဖတ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အထက္ပါ ကိေလသာသုံးမ်ိဳးမွ ၀ီတိကၠမကိေလသာကုိမလြန္ဆန္နုိင္၍ လူထြက္သြားရတာကုိသိလိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီသီဟုိဠ္ဇာတ္လမ္းေလးကလဲ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္။ စာဖတ္သူကိုလဲ သိေစခ်င္တာနဲ့ ဒီေဆာင္းပါးေလးကုိ တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။
ဒုဌဂါမဏိမင္းးၾကီးရဲ့ ငရုတ္သီးတေတာင့္ေက်ာင္းေရစက္ခ်ပြဲေလးဟာ အလြန္မတန္အံ့ႀသဖြယ္ေကာင္းသလို ေရစက္ခ်ပြဲ၏ ေနာက္ဆက္တြဲျဖစ္ရပ္ကေလးကလဲထူးဆန္းလွပါတယ္။ အဲဒီေရစက္ခ်ပြဲ၌ ရဟန္းေတာ္တသိန္း၊ ရဟန္းမကုိးေသာင္းပင့္ဖိတ္၍ လွဴဘြယ္၀တၳဳအစရွိေသာ ပစၥည္းမ်ားလွဴခဲ့ပါတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ဒုဌဂါမဏိမင္းၾကီးဟာ သိတတ္တဲ့အရြယ္ကစျပီး စားဦးကုိမလွဴဘဲ ထမင္းစားေလ့မရွိပါဘူးတဲ့။ ဒီလုိနဲ့ တစ္ေန့ ေတာထဲမွာ စစ္တုိက္ရင္း ပြဲေတာ္တည္တဲ့အခါ စားဦးကုိ မလွဴရေသးဘဲ ငရုပ္သီးတစ္ေထာင့္ကုိ အမွတ္တမဲ့စားလုိက္မိခဲ့ပါတယ္။ ဒုဌဂါမဏိမင္းၾကီးက ဒီအမွတ္တမဲ့စားလိုက္မိတာေလးကုိပဲ သတိတရ ရွိျပီး စစ္ၾကီးျပီးဆုံးလို့ တုိင္းျပည္ေအးခ်မ္းတဲ့အခါ ငရုပ္သီးတစ္ေတာင့္စားလိုက္မိတာေလးကုိ ကုိယ့္ကုိကုိ ဒဏ္ခတ္တဲ့အေနနဲ့ ေက်ာင္းတုိက္ၾကီးတစ္တုိက္ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဒီေက်ာင္းတုိက္ကိုလည္း ငရုတ္သီးတစ္ေတာင့္ေက်ာင္းလုိ့ အမည္ေပးျပီးေရစက္ခ်ခဲ့ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေရစက္ခ်ပြဲမွ သာမေဏငယ္တစ္ပါးက သပိတ္ထဲအျပည့္ ေလာင္းလွဴလိုက္ေသာ ယာဂုပူပူကုိ ေပြ႕ပုိက္လာစဥ္ ပူလြန္း၍ မကုိင္နုိင္ျဖစ္ကာ သကၤန္းေထာင့္စြန္းမ်ားျဖင့္ ခုကိုင္လုိက္ခ်လိုက္ လုပ္ေနစဥ္ ေနာက္ဆုံးမကုိင္နုိင္သျဖင့္ ေျမၾကီးေပၚသုိခ်လိုက္ပါတယ္။ထိုျဖစ္ရပ္အားလုံးကုိ အေ၀းမွ ၾကည့္ေနေသာ အမ်ိဳးသမီးသာမေဏမေလးကျမင္ေနရသျဖင့္-
ကုိရင္ – ပူေနယင္ တပည့္ေတာ္မဆီက ေဟာဒီအုန္းမူတ္ခြက္ကုိ ေအာက္ကခံဖုိ႕ယူသြားပါ၊ တပည့္ေတာ္မ ကုိရင့္ကုိ လွဴလိုက္ပါတယ္ ဟု ျပဳံးရြင္ေသာစကားျဖင့္ ကုိရင္ေလးရဲ့ျပႆနာကုိေျဖရွင္းေပးလုိက္ပါတယ္။ ကုိရင္ေလးကလဲ ေက်းဇူးတင္လြန္၍ ေရွ့ဆက္မသြားေသးဘဲ တစ္ခ်က္ၾကည့္မိလိုက္သလို ကုိယ့္လမ္းကုိသြားကာ သမင္လည္ျပန္ေလးျဖင့္ ခြဲခြားခဲ့ရပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ နွစ္ကာလေတြၾကားသြားေရာပဲဆုိပါေတာ့၊ အဲဒီၾကားကာလမွာ ျဗဟၼဏတိႆသူပုန္းၾကီးက တုိင္ျပည္အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေတာ့ တုိင္းျပည္၌ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးလာသျဖင့္ သီဟိုဠ္ကြ်န္းမွ ရဟန္းသာမေဏ/မမ်ား အိႏၵိယဘက္သုိ႔ ကူးေျပာင္းသီတင္းသုံးၾကရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တစ္ခါက ယာဂုပူပူကုိ သပိတ္နဲ႕ ခံယူခဲ့တဲ့ကုိရင္ေလးဟာ သက္ေတာ္(၆၀)ဆရာေတာ္ၾကီးျဖစ္ေနသလို ဘိကၡဳနီမၾကီးကလဲ သက္ေတာ္(၆၀)ေလာက္ျဖစ္ေနပါျပီ။ ဒီလိုနဲ့ သီဟုိဠ္ဘုန္းၾကီးတစ္ပါး အိႏၵိယကုိ စစ္တိမ္းေရွာင္လာတယ္ဆုိတဲ့သတင္းၾကားလဲၾကားရေရာ ဆရာေတာ္ဆီသြားျပီးေတာ့ စစ္သတင္းေမးၾကပါတယ္။အဲဒီထဲမွာ ဘိကၡဳနီမၾကီးလဲအပါ၀င္ေပါ့။ သူကဆရာေတာ္ဘုရားကုိ စတင္၍ ေအာက္ပါအတုိင္းေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္။
ဘိကၡဳနီမ- ဆရာေတာ္ဘုရား ငရုတ္သီးတေတာင့္ေရစက္ခ်ပြဲၾကီးကုိ မွီရဲ့လား ဘုရား။
ဘိကၡဳ-ဘယ္လိုေမးလုိက္ပါလိမ့္၊ တသက္နွင့္တကုိယ္ အေပ်ာ္ဆုံးပြဲေတာ္ၾကီးျဖစ္ခဲ့တာပါ။
ဘိကၡဳနီမ- ဆရာေတာ္ဘုရား၊ အဲဒီတုန္းက အသက္အရြယ္ဘယ္ေလာက္လဲဘုရား။
ဘိကၡဳ- အဲဒီတုန္းက အသက္အရြယ္က (၇)နွစ္ေလာက္ရွိမွာေပါ့။
ဘိကၡဳနီမ- တပည့္ေတာ္မလဲ အသက္(၇)နစ္အရြယ္ေလာက္ပါပဲဘုရား။ ဒါနဲ့စကားစပ္လုိေျပာျပရဦးမယ္ဘုရား။ အဲဒီေက်ာင္းေရစက္ခ်ပဲြေနာက္ဆုံးေန့က လမ္းမွာကုိရင္ေလးတစ္ပါး ယာဂုပူပူနဲ့ သပိတ္ကုိ မကိုင္နုိင္လုိ႔ ေပြ႔လိုက္ခ်လိုက္လုပ္ေနတာေတြ႔ေတာ့ တပည့္ေတာ္မ အုန္းမူတ္ၾကီးတစ္ခုေတာင္ လွဴလိုက္ရေသးတယ္ဘုရား။ သူခမ်ားအေတာ္ကုိေက်းဇူးတင္သြားပုံရတယ္။ အခုထိ တပည့္ေတာ္မေလး မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္ေနတုန္းပါဘုရား။
ဘိကၡဳ- သက္ျပင္းခ်လ်က္၊ အဲဒါ….အဲဒါ….ငါပဲ လို႔ေျပာျပီး နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သိမ္းဆည္းထားေသာ အုန္းမူတ္ခြက္ကုိ ထုတ္၍ျပခဲ့ပါတယ္။
ဘိကၡဳနီမၾကီးက ေႀသာ္… ဟုဆိုကာ စကားကုိပင္ဆက္၍ မေျပာဘဲ ကတုန္ကယင္ျဖင့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်က္နွာကုိသာၾကည့္ေနပါတယ္။ နွစ္ေယာက္သား face to face ျဖစ္ျပီးအၾကည့္ခ်င္ဆုံကာ ေနာက္တေန႔တြင္ ရဟန္းသြင္းကိုေျပာင္း၍ လူ႔အသြင္းသို႔ေရာက္သြားပါေလးေတာ့သတည္း။
ကဲ စာဖတ္သူေရ ၾကီးငယ္မဟူ ရွင္လူမေရြး တဏွာေပမ အေစးျငိလွ်င္ ေဘးထိတတ္ေၾကာင္း ၀တၳဳေလးျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ျဖစ္၍ ျမတ္ဗုဒၶလမ္းစဥ္ေလးကေတာ့- သတၱာနံ ၀ိသုဒၶိယာ ဧကာယေနာ မေဂၢါ- ေလာကလူသားေတြ ကိေလသာစင္ၾကယ္ဖုိ႕ တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာ လမ္းစဥ္က ၀ိပႆနာသတိပဌာန္းလမ္းစဥ္တစ္ခုပဲရွိပါတယ္လို့ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။(မဟာသတိပဌာနသုတ္) တကယ္တမ္းေတာ့ အထက္ပါဘုန္းေတာ္ၾကီးသည္ ၀ီတိကၠမကိေလသာမထိန္းနုိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သြားရသည္မဟုတ္ပါေလာ့။ သို့ျဖစ္၍ အဲဒီကိေလသာေတြကို စာေရးသူေရာ စာဖတ္သူပါ ဘယ္လုိတားျမစ္မလဲဆိုတာေလးကုိ ျမတ္ဗုဒၶေဒသနာေတာ္အလိုရ- အနုသယကိေလသာကုိ ပိပႆနာဆုိတဲ့ပညာသိကၡာနဲ့တားရပါမယ္၊ ပရိယုဌာနကိေလသာကုိ သမာဓိသိကၡာနဲ့တားရမယ္၊၀ီတိကၠမကိေလသာကုိ သီလသိကၡာနဲ့တားရပါမယ္။ အနွစ္ခ်ဳပ္အားျဖင့္ ကိေလသာသုံးပါးကို သိကၡာသုံးပါးျဖင့္ေစာင့္ထိန္းရပါမယ္။ အကယ္၍ စာဖတ္သူေရာ စာေရသူတုိ့ဆီမွာ ထုိသုိ႔ေသာ တရားေလးေတြရွိေနမယ္ဆုိရင္ ဘ၀အေရး စိတ္ေအးရျပီမဟုတ္ပါေလာ့။

မေမ့ သတိ၊ သီလ သမာ၊ အစျဖာ၊ သိကၡာသုံးရပ္၊ ျပည့္စုံၾက၊ ၾကိဳးစားအားထုတ္ပါ။
လျပည့္၀န္း
က်မ္းကုိး
ဓမၼာစရိယ ဦးေဌးလွိဳင္း၊ သီဟုိဠ္ေခတ္ စံေတာ္၀င္အရိယာမ်ား
ရေ၀ႏြယ္(အင္းမ)

အရွင္ေဇာတိပါလ(လျပည့္၀န္း)http://www.lapyae000.com

About mihninlay

has written 10 post in this Website..