ငယ်စဉ်က ရုရှားစာရေးဆရာကြီး လီယိုတော်စတွိုင်းရေးတဲ့ လူပေါကြီးအီဗန်ဝတ္ထု ဖတ်ဖူးပါတယ်။ (အထင်မကြီးနဲ့ ဘာသာပြန်)။ အသေးစိတ် မမှတ်မိပေမဲ့ ဆိုင်တာကို ကိုးကားပါရစေ။

လူပေါကြီးဆိုသော်လဲ မင်းသိင်္ခဝတ္ထုထဲက ဇာတ်ကောင်စရိုက် အတိုင်းပြောကြေးဆိုရင် လူစွမ်းကောင်း ဒါမှမဟုတ် ဂန္ဓာရီခရီးသည် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အီဗန်မှာ လောဘ၊ ဒေါသ မရှိဘူး။ ပကတိ ရိုးသားဖြူစင်တယ်။ အကိုနှစ်ဦးကတော့ သူလိုငါလို အတ္တကြီးသူများ ဖြစ်ပါတယ်။ အရွယ်ရောက်တော့ အကိုနှစ်ဦး အိမ်ထောင်ပြုကြပြီး မိဘသေလို့ အမွေခွဲတဲ့ အခါမှာလည်း ကျွဲနွားရွှေငွေတွေကို သူတို့ပဲ အကုန်သိမ်းတယ်။ အီဗန်ကတော့ ယူရကောင်း၊ နာရကောင်းမှန်း မသိဘူး။
တနေ့မတော့ အီဗန်တယောက် လယ်ထဲမှာ ထွန်သွားနဲ့ညှိနေတဲ့ မှင်စာတကောင် ဖမ်းမိတယ်။ မသတ်ဘဲ လွှတ်လိုက်လို့ မှင်စာက လိုရာဆုမန်းနိုင်တဲ့ ဆေးမြစ်သုံးခုပေးတယ်။ ဆေးမြစ်တခုကို အကိုကြီးက ဧရာမစစ်တပ်တတပ် ဖြစ်စေလို့ မန်းမှုတ်တယ်၊ အကိုလတ်က နောက်ဆေးမြစ်တခုနဲ့ ရွှေငွေရတနာတွေ ရဖို့ မန်းမှုတ်တယ်။ ရလာတဲ့ စစ်တပ်၊ ရွှေငွေတွေနဲ့ အကိုနှစ်ယောက် တပြည်တရွာက ဘုရင်ဆီမှာ အခစားဝင်ပြီး စစ်ဗိုလ်၊ သူကြွယ် အသီးသီး ဖြစ်တယ်။ အီဗန်ကတော့ အပူအပင်မရှိ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ဆေးမြစ်လေးနဲ့ ကျန်ခဲ့တယ်။

တရွာလုံးလည်း ရေကြည်ရာ မြက်နုရာ ထွက်သွားကြတာ လူပေါတွေပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။ သူတို့မှာ အပူအပင် မရှိဘူး၊ လောဘ ဒေါသ မာနကင်းတယ်။ ငွေကြေး မသုံးစွဲဘူး။ တနေ့မှာ အီဗန်တို့ရွာကို စစ်ဗိုလ် အကိုတိုင်းပြည်က ကျူးကျော် သိမ်းပိုက်တယ်။ ကျွဲနွားပစ္စည်းတွေကို အနိုင်ကျင့် သိမ်းယူတဲ့အခါ ရွာသားများ မခုခံတဲ့အပြင် မတရားယူငင်တာ မမြင်ဘူးလို့ အထူးအဆန်းသဖွယ် ဘေးကဝိုင်းကြည့်တယ်။ ရွာသားအချို့ အကြောင်းမဲ့ အသတ်ခံရတာတောင် ဒေါသထွက်ရကောင်းမှန်း မသိဘူး။ ကြာလာတော့ အကိုစစ်ဗိုလ်ကြီးရဲ့ စစ်တပ် စစ်မတိုက်ရလို့ တပ်ပျက်သွားတယ်။ (အတယ်ပြောပြော၊ ရိုးတယ်ပဲဆိုဆို၊ ပုံပြင်ကို ပုံပြင်မှတ်)
သူဌေးဖြစ်နေတဲ့ အကိုကလည်းလာပြီး အီဗန်တို့ကို ငွေနဲ့ပေါက်ဝယ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဘယ်သူမှ မရောင်းဘူး၊ ရွှေငွေရတနာ သုံးစွဲမှုမရှိဘူးလေ။ အထူးအဆန်းပစ္စည်း အနေနဲ့သာ ဒင်္ဂါးပြားအချို့ ဝယ်ယူထား ကြတယ်။ ထမင်းဟင်းတောင် ဝယ်စားလို့ မရဘူး။ လိုချင်ရင် အလုပ်လုပ်၊ ကိုယ်ဆီက ထွက်တာနဲ့ လဲစား၊ မရှိရင် တောင်းစား၊ ဒါပဲရှိတယ်။ အကိုသူဌေးလည်း အငတ်မနေနိုင်တော့ တောင်းစားရပြီး နောက်ဆုံး မြို့ပြန် ပြေးရတယ်။ ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံက အရမ်းဖတ်လို့ကောင်းတယ်။ ရေးချင်တာ အီဗန့်ဇာတ်လမ်း မဟုတ်လို့ သူ့အကြောင်း ဒီမှာရပ်ပါရစေ။
အီဗန့်ကို လူပေါအဖြစ် မမြင်ဘဲ ယုံကြည်ရာကို မသွေမတိမ်း ကိုင်စွဲသွားသူလို့ တမျိုး မြင်ကြည့်ပါ။ ဘုရားသခင် အလိုတော်အတိုင်း ဘဝကို ရိုးရှင်းစွာ ဖြတ်သန်းတယ်ပေါ့လေ။ သူ့ကို လက်နက်နဲ့ ခြိမ်းခြောက်၊ ငွေကြေးနဲ့ ဆွဲဆောင်လို့မရဘူး။ မြန်မာတွေ နိမ့်ပါးနေတာ ဘာသာရေးမှိုင်း မိနေလို့ လို့ သဂျီး၊ ဩဇီဦးဖောနဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ဗုဒ္ဓဝါဒီများ ရွာထဲပြောလေ့ ရှိပါတယ်။ စေတနာ ဒေါမနဿနဲ့ အပြုသဘောဆောင် ဝေဖန်ရေးအဖြစ် တန်ဖိုးထားပါတယ်။ ဆက်စပ်ပြီး ကိုနက်ချော မနေ့ကတင်တဲ့ ကုလားအစ်နဲ့ မြန်မာအစ်ပို့စ်မှာ မြန်မာတွေ အလှူလုပ်ရင် နွား၊ ဝက်၊ ကြက် အကောင်များစွာ သတ်ဖြတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် မြန်မာတွေက ပိုဆိုးတယ်လို့ စဉ်းစားစရာ ရေးပြထားတယ်။

ဆင်းရဲနေတာ ဘာသာတရား ကိုင်းရှိုင်းလို့လား၊ ဘာသာတရား အဆုံးအမကို မလိုက်နာ ကိုယ်လိုရာဆွဲ သုံးနေကြလို့လား တွေးစရာ ဖြစ်ပါတယ်။
သဂျီးရဲ့ကွန်းမန့်တခုမှာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အနိမ့်ဆုံးနိုင်ငံများသည် ဘာသာရေး လွှမ်းမိုးတဲ့ ဒေသများ ဖြစ်တယ်လို့ သရုပ်ပြမြေပုံနဲ့ပြတယ်။ မေးချင်တာ ဘာသာတရား ယုံကြည်လိုက်နာမှုကို ဘယ်လိုတိုင်းတာမလဲ ဆိုတာပါ။

ဘာသာရေးလွှမ်းမိုးတိုင်း အဆုံးအမကို လိုက်နာ နေတယ်လို့ ပြောမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဘာသာတရားကို အာဏာ၊ ငွေကြေး၊ ကိုယ်ကျိုးအတ္တအတွက် အသုံးချနေသူတွေက ကမာ္ဘကြီးမှာ အများစုပါ။ အနောက်နိုင်ငံတွေ တိုးတက်တာ ခေတ်နဲ့လျော်ညီတဲ့ အုပ်ချုပ်ပုံ စနစ်၊ သိပ္ပံရုပ်ဝါဒ ထွန်းကားလို့၊ အာရပ်နိုင်ငံတွေ ချမ်းသာတာ မြေကြီးထဲက ရေနံထွက်လို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာသာတရားတိုင်း လူသားများရဲ့ နေထိုင်မှုဘဝ ရိုးသားကြိုးစားဖို့ သူ့နည်းသူ့ဟန် ဆုံးမထား ကြတာချည်ပါပဲ။ အနောက်တိုင်းက မူလ ဘာသာတရား သွန်သင်ချက်များကနေ လျော့ပေါ့လှည့်ပတ် တွေးခေါ်ယူတယ်၊ အစ္စလာမ်တွေကတော့ များသောအားဖြင့် တင်းကျပ်သတ်မှတ်တယ်။ ဘယ်လိုပင် အပြောင်းအလဲ အတိုးအလျှော့ရှိရှိ အခြေခံ ကျင့်ဝတ်များကို မဖျက်ဆီးဘူး။
ကျနော်တို့ရော သူတို့လိုပဲလား၊ မထင်ပါဘူး။ မြန်မာလူမျိုးများ ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်း၊ ရှေးရိုးဆန်ပေမဲ့ နိုင်ငံရေးနဲ့ ဘာသာရေး မရောတဲ့ အစဉ်အလာရှိတယ်။ အမျိုးသမီး လွတ်လပ်ခွင့်၊ ကိုးကွယ်ထိမ်းမြားပိုင်ခွင့်၊ အမွေဆက်ခံခွင့်မှာလည်း ခေတ်ယဉ်ကျေးမှုအရ အဆင့်မြင့်တယ်။ ကံဆိုးတာ ဒါ့ထက်ပိုပြီး မလုပ်နိုင်ခဲ့တာပါ။ အနောက်နိုင်ငံတွေလိုမျိုး ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး မလုပ်ခဲ့၊ လုပ်ဖို့ အခွင့်မသာခဲ့ဘူး။ ပြည်တွင်းစစ်နဲ့အတူ ပေါက်လာတဲ့ စစ်အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်ကတော့ အဆိုးဆုံးပါ။ ခေါင်ကနေ ဖိနင်းခံလိုက်ရလို့ အပေါ်ထိုးထွက်တဲ့ အတက်အလက်မှန်သမျှ အညွန့်တုံးကုန်တယ်။ မပြောင်းလဲနိုင်လို့ အရှေ့အလယ်ပိုင်း နိုင်ငံများမှာလို ဘာသာတရားက လူများအပေါ် စိုးမိုးထားပြန်သလားဆိုတော့လည်း မဟုတ်ရပါ။ အကျိုးရလဒ်အားဖြင့် အထိန်းအကွပ် မရှိဘဲ တိုင်းပြည်သည် စိတ်ပိုင်း ရုပ်ပိုင်း အဖက်ဖက်မှ ချွတ်ခြုံကျခဲ့ ရပါတယ်။
ဒါကို ဗုဒ္ဓဘာသာကြောင့် သို့တည်းမဟုတ် ဗုဒ္ဓဘာသာအမည်ခံ သွန်သင်ချက်ကြောင့်လို့ လက်ညှိုးထိုး စွတ်စွဲသင့်ပါသလား။ နိုင်ငံရေး ကလိန်ကျမှု၊ စီးပွားရေး မသမာမှု၊ လူမှုရေး ဖောက်ပြန်မှု၊ ဝန်ထမ်း အကျင့်ပျက် ခြစားမှု၊ ဥပဒေမဲ့ ပြုမှုဆောင်ရွက်မှုများဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာကျမ်းလာ သွန်သင်ချက်များကို လားလားမျှ မဆိုင်ဘူး။ ခေတ်နဲ့အညီ ပြုပြင်ဆွေးနွေး၊ ကြိုးပမ်းအားထုတ်တာလည်း မရှိဘူး။ ဗုဒ္ဓတရားတော်နဲ့ လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ပြီး အကျင့်သိက္ခာမဲ့ ဖြစ်သလို လုပ်ကိုင်စားသောက် ကြတော့တယ်။ ဥပမာ – အစ္စလာမ်မစ် နိုင်ငံတွေမှာ ငွေတိုးကို ဘာသာရေးအရ တားမြစ်ထားလို့ ဝန်ဆောင်ခအဖြစ် ပြောင်းလဲသတ်မှတ်တယ်။ အမေရိကန် ဘယ်လောက် လွတ်လပ်တယ်ပြောပြော နယ်မြို့တွေမှာ တနင်္ဂနွေနေ့ဆိုရင် အရက်ဝယ်လို့မရဘူး။
မြန်မာတွေရဲ့ ငါးပါးသီလထဲမှာ အရက်သေစာ မသောက်ရဘူး။ ဘာသာရေး ပိုမိုအလေးထားတဲ့ ကျေးလက်တွေမှာ အရက်ဆိုင်၊ ထန်းတော နေရာတိုင်းမှာ ရှိတယ်။ ရွာအလှူလုပ်ရင် ကာလသားတွေအတွက် အရက်ဆီ ပုံးလိုက်ထားပေးရတာ အစဉ်အလာ ဖြစ်နေပြီ။ သူ့အသက်မသတ်ရ ဆိုပေမဲ့ နွား၊ ဝက်၊ ကြက် အကောင်လိုက် သတ်ကျွေးတာ မဆန်းဘူး။ သွားတားရင်လဲ အလှူရှိမှ အသားစားရတာလို့ ပြန်အပက်ခံရမှာ သေချာတယ်။ မခိုးရဆိုပေမဲ့ ခလေးတွေက ကျောင်းသားဘဝထဲက စာခိုးချတယ်၊ ဈေးထဲမှာ ငါးသည်ကအစ ရွှေဆိုင်ပိုင်ရှင်အထိ အလေးခိုးတယ်။ သီလစောင့် မစောင့်ခြင်း အသားစား မစားခြင်းထက် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ အပြောနဲ့အလုပ် ညီမညီကို ရည်ညွှန်းချင်တာပါ။
ယဉ်ကျေးမှုခြင်းနီးတဲ့ ထိုင်း၊ မလေးရှားတို့လည်း မြန်မာတွေလို ဗေဒင်၊ ဆေးဝါး၊ ဂမ္ဘီရ အယူသီး၊ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူ ဆွေမျိုးသားချင်းဝါဒ ရှိပေမဲ့ အုပ်ချုပ်ပုံ ကောင်းလို့တိုးတက်တယ်။ အုပ်ချုပ်ပုံစနစ်သည် အနဲဆုံး မမှန်ရင်တောင် ကောင်းဖို့ကောင်းဖို့လိုတယ်။ မြန်မာပြည် စနစ်မှားခဲ့တာတောင် ပင်လယ်ရပ်ခြား ကုန်သွယ်ရေး၊ နိုင်ငံခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အခွင့်အလမ်းတွေ ရခဲ့ပါတယ်။ မဟုတ်တာလုပ်ပြီး ကိုယ့်အရိပ်ကိုယ် တစ္ဆေခြောက်၊ အရာရာကို လုံခြုံရေးအမြင်နဲ့ကြည့်ပြီး တံခါးပိတ် မူဝါဒတွေချမှတ်ခဲ့တဲ့ စစ်ဗိုလ်များကြောင့် တိုင်းပြည် မွဲပြာကျခဲ့ရတာ။ ဒီအခြေအနေရောက်မှ အခြေခံကျကျ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု မရှိဘဲ တို့ထိတိုထိတော့ လုပ်မနေနဲ့၊ မီးများမီးနိုင် ရေများရေနိုင်ပဲ။
လူပေါကြီး အီဗန်လိုသာ ယုံကြည်မှု အဆုံးအမကို လိုက်နာနိုင်ရင် ထပ်တူမကျလည်း ဘူတန်နိုင်ငံလို ရုပ်ဝတ္ထု မချမ်းသာတောင် စိတ်ချမ်းသာမယ်။ မင်္ဂလာတရား ၃၈ဖြာကို မြန်မာပြည်မှာ ပြောယုံပြောပြီး အသုံးချမှု မရှိဘူး။ ဝါကျွတ်ကာလ လူကြီးသူမများအား ကန်တော့ခြင်းကို လာဘ်ထိုးခြင်းအဖြစ် အသုံးချတယ်၊ သင်္ကြန်ရေ သဘင်ပွဲကို အပျော်ကြူး ကာမပွဲအဖြစ် ခံစားတယ်၊ ဘုရားပွဲဆို လောင်းကစားပွဲ၊ လင်ရှာ မယားရှာပွဲ ဖြစ်တယ်။

လူလည်း လူအလျောက်၊ ဘုန်းကြီးလည်း ဘုန်းကြီးအလျောက်၊ အုပ်ချုပ်သူလည်း အုပ်ချုပ်သူအလျောက်၊ ပြည်သူလည်း ပြည်သူအလျောက် စည်းဖောက်မှတော့ မြန်မာတွေ ဘေးရောက်တာ ဘာဆန်းလဲ……။

About ဦးေၾကာင္ၾကီး

ေအာင္ၾကဴ း has written 649 post in this Website..

ပန္းတပြင့္ လွမ္းအစြင့္ နမ္းအလင့္မွာ........... ဟတ္ခ်ဳိး ဟတ္ခ်ဳိး