လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ျငင္းၾကခုန္ၾက၊ အာဏာရွိသူေတြက လုပ္ငန္းရွင္ေတြကို လုိင္စင္ေတြခ်ေပးၿပီး ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ရွာၾကနဲ႕ အလုပ္မ်ားေနၾကပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲတုန္းက အတူတူလုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကတဲ့လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြဟာ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး စိတ္၀မ္းေတြကြဲျပားၿပီး ရန္သူ ေတြျဖစ္လာၾကပါတယ္။ လူဆိုတာမ်ိဳးက အဆင္ေျပေနရင္ မသိသာေသာ္လည္း အဆင္မေျပေတာ့ရင္ အေသးအဖြဲကိစၥပင္လွ်င္ အျမင္ကြဲျပားလာၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမား (Politician) ေတြမွာလည္း ဂိုဏ္းေတြ ဂနေတြ ကြဲျပားလာၿပီး ပုဂၢိဳလ္ေရးကိုးကြယ္မႈေတြမ်ားလာပါတယ္။ အခ်င္းခ်င္း ၿပိဳင္ဆိုင္မႈ ျပင္းထန္တဲ့အတြက္ ၿပိဳင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႕ ေငြကို မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႕ရွာရပါတယ္။ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ကတိေတြကို လူေတြကို ေပးရ ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြရဲ႕ မိန္းမေတြကလည္းျပိဳင္ၾကပါတယ္။ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္ဆိုင္မွာစိန္ ဘယ္ေလာက္ဖိုး ၀ယ္သြားတယ္။ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္ေနရာကေျမကြက္ႀကီးကို ၀ယ္လိုက္ၿပီ။ ဘယ္သူ႕မဂၤလာေဆာင္မွာ ဘယ္ေလာက္လက္ဖြဲ႕လိုက္တယ္ ဆိုၿပီး ေတာ့ေပါ့ေလ။ အာရပ္ စကားပံု တစ္ခုရွိပါတယ္။ ဒါကေတာ့ “ ဘယ္ေလာက္ပင္ေသခ်ာပါေစ အနာဂတ္ ကိုေျပာသူဟာ လိမ္တာပါပဲ” လို႕ျဖစ္ပါတယ္။ Politician ေတြဟာ အနာဂတ္ ကို ေျပာရသူ ေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဘာလုပ္ေပးမယ္၊ ညာလုပ္ေပးမယ္ေပါ့။ တကယ္လက္ေတြ႕မွာ မလုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီလူေတြကို လူလိမ္ေတြစာရင္းထဲထည့္လိုက္ၾကတယ္။ ၁၉၅၀-၆၀ ကာလမွာေတာ့ ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုရင္ လူလိမ္လူေကာက္ေတြ၊ မယံုၾကည္ရတဲ့သူေတြအျဖစ္ လူေတြရဲ႕ အတြင္းစိတ္ သဏၭန္မွာ စြဲထင္လာခဲ့ၾကတယ္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဂ်ာမဏီ၊ ဂ်ပန္နဲ႕ အီတလီ တို႕က စစ္ရံႈးၿပီး၊ အဂၤလိပ္၊ အေမရိကန္ မဟာမိတ္ေတြက ႏိုင္ပါတယ္။ ကမၻာ့ကုလသမဂၢအဖြဲ႕ႀကီးကိုထူေထာင္ၾကပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အေနာက္ဥေရာပႏိုင္ငံေတြမွာ စက္မႈေခတ္ေျပာင္းျဖစ္ေနခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ႀကီးၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ အေမရိကနဲ႕ ဥေရာပမွာ စက္ရံုႀကီးေတြ၊ အလုပ္ရံုႀကီးေတြတဖန္ျဖစ္လာၿပီး ျပန္လည္ပတ္ လာေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အေနာက္ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲျဖစ္တဲ့ ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံေတြကို ကူညီမယ္ဆိုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ ကမၻာ့ဘဏ္ရဲ႕ အကူအညီနဲ႕ ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံေတြကို အကူအညီေပးမယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။ မူလရည္ရြယ္ခ်က္က လူေတြကို ကူညီမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးျဖစ္ေနေတာ့ ေကာင္းသလိုလုိရွိေပမဲ့ ဒီအကူအညီေၾကာင့္ ဒုကၡတြင္းထဲ ေရာက္သြား ခဲ့တဲ့ႏိုင္ငံေတြမနည္းပါဘူး။ အဓိက သူတို႕ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ သူတို႕ဆီက အသံုးမလို ေတာ့တဲ့စက္ရံုအေဟာင္းအျမင္းေတြ၊ ေခတ္ေနာက္က် ကုန္တဲ့စက္ရံုေတြ ကို ကမၻာ့ဘဏ္ရဲ႕ ေခ်းေငြနဲ႕ ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံေတြမွာ လိုက္ေဆာက္ေပးမယ္။ ဒီေတာ့ သူတုိ႕စက္ရံုေတြေရာင္းရမယ္။ ေငြလည္း သူတို႕ Account ထဲ၀င္သြားမယ္။ ဆင္းရဲတဲ့ ႏိုင္ငံေတြအတြက္ကလည္း ဘာေငြမွမလိုဘူး။ ေနာက္မွ အေၾကြးအေနနဲ႕ ျပန္ဆပ္ရမယ္။ အခုလက္ရွိေတာ့  ေခါင္းကေလးတစ္ခ်က္ညိတ္လိုက္ယံုပဲ။ ခ်က္ခ်င္း စက္ရံုႀကီးေတြေပၚလာမယ္။ အစရွိတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလိုအခြင့္အလမ္းေတြကို အသံုးခ်ဖို႕အတြက္ အေမရိကန္နဲ႕ အေနာက္အုပ္စုေတြရဲ႕ အမ်ိဳးစံုေသာ လူပုဂၢိဳလ္နဲ႕အဖြဲ႕အစည္းေတြဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို တဖြဲဖြဲေရာက္လာၾကပါတယ္။ သူတို႕အားလံုးက ဆံုးျဖတ္ေပးႏိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြအားလံုးဆီ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ခ်ည္းကပ္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ကလည္း အိမ္ေရွ႕ကလာတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္းေနာက္ေဖးကလာတယ္။ ေငြႀကိဳက္တဲ့လူကို ေငြနဲ႕ မွ်ားတယ္။ မိန္းမႀကိဳက္တဲ့လူကို မိန္းမနဲ႕မွ်ားတယ္၊ ေလာင္းကစားႀကိဳက္တဲ့သူကို ေလာင္းကစား နဲ႕မွ်ားတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ႏိုင္ငံေရးသမားေတြရဲ႕ သားသမီးေတြကို အေမရိကတို႕ အဂၤလန္တို႕မွာ ေက်ာင္းထားေပးတယ္။ ဆြဲေဆာင္တာကလည္း “ ဘာမွ မလိုပါဘူးဆရာ၊ ေခါင္းေလးသာတစ္ခ်က္ ညိတ္လိုက္ပါ။ မနက္ဖန္စက္ရံုႀကီးေတြဒီမွာေပၚလာၿပီ၊ ဗမာလူမ်ိဳးေတြ ဆင္းရဲတြင္းက လြတ္ကင္းၿပီ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ေစတနာနဲ႕လာတာပါ။ လူႀကီးမင္းအတြက္ သီးျခား ဘဏ္စာရင္းကိုလဲ ဆြစ္ဇာလန္မွာဖြင့္ထားေပးမွာပါ” အစရွိသည္ျဖင့္ ဆြဲေဆာင္ၾကပါတယ္။

ဒီေခတ္က ျမန္မာ Politician ေတြထဲမွာ Economic နဲ႕ Business ေတြကို နားလည္တဲ့ လူအနည္း စုေတာ့ရွိပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ ဘာမွ ေရေရရာရာ ေလ့လာသင္ယူဆည္းပူးခဲ့ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ေၾကာင့္ Politic ထဲေရာက္လာတာရွိတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အခြင့္  အေရးအတြက္ ေရာက္လာတာရွိပါတယ္။ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြဟာ အလကားရေတာ့မယ္ဆိုတာသိတာနဲ႕ သြားရည္ေတာင္မဆယ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီေန႕ ဒီေခတ္ထိ ျမန္မာေခါင္းေဆာင္အခ်ိဳ႕ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ေခာတ္ေနာက္က်ၿပီး က်န္ခဲ့တာ နည္းပညာမရွိလို႕၊ စက္မႈမဖံြ႕ၿဖိဳးလို႕ဆိုၿပီးေတာ့ ယံုၾကည္ၾကတယ္။ ဒီယံုၾကည္ခ်က္ေတြအတြက္လည္း အမွားေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုထပ္လာခဲ့တာဟာ ဒီေန႕ဒီအခ်ိန္ထိပါပဲ။ ဒီေတာ့ အဆံုးအျဖတ္ေပးႏိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဒီစက္ရံုေတြကို လက္ခံဖို႕ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ကန္႕ကြက္ၾကေသာ္လည္း ဆြစ္ဇာလန္ဘဏ္က ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားေတြကပါေနေတာ့က ဘယ္သူမွ မတားႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ အင္းစိန္ သံမဏိစက္ရံုတို႕၊ ဂံုေလွ်ာ္စက္ရံု၊ ဂံုနီအိတ္စက္ရံု၊ ခ်ည္ထည္စက္ရံုအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ျမန္မာႏိုင္မွာ စၿပီးတည္ေဆာက္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ ယခင္စက္မႈ-၁ ၀န္ႀကီးဌာနေအာက္က စက္ရံုအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဒီအကူအညီေတြနဲ႕ထူေထာင္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ဒီစက္ရံုေတြေၾကာင့္ ဘာေတြျဖစ္လာသလဲဆိုတာေနာက္တစ္ပိုင္းမွ ဖတ္ပါ။

About asiamasters

Khin Maung Lwin has written 78 post in this Website..

I'm interested to change for the better of Myanmar people. I value income, knowledge, strength, technology and humanity.