အနုပညာနဲ့ ပတ်သက်ရင် နယ်ပယ်တော်တော်များများကို ကျွန်တော် လုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ အတိုချုပ်ပြီးပြောရမယ်ဆိုရင် ရုပ်ရှင်၊ ဂီတနဲ့ စာပေပေါ့။ တစ်လိုင်းချင်းကို ကဏ္ဍခွဲပြီးပြောရမယ်ဆိုရင် ရုပ်ရှင်နယ်ပယ်များ တော်တော်လေးလိုင်းစုံအောင်ကို လုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်ခြေကစပြီး အောက်သက်ကို မှုန်နေအောင် ကြေအောင် လေ့လာဆည်းပူးခဲ့တဲ့အတွက် တော်တော်များများကို လုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဇာတ်လမ်း၊ ဇာတ်ညွှန်း၊ ဒါရိုက်တာ၊ သရုပ်တောင်၊ မှတ်တမ်း၊ ရှူတင်မန်နေဂျာ၊ ဆက်တင်မန်နေဂျာ၊ ထုတ်လုပ်သူ အစရှိသဖြင့် တော်တော်လေးကို စုံပါတယ်။

ဂီတနဲ့ပတ်သက်ရင်လည်း ကိုယ်တိုင် သီချင်းမဆိုဖြစ်တာကလွဲလို့ တော်တော်လေးကို ထဲထဲဝင်ဝင် နှံ့နှံ့စပ်စပ်ရှိပါတယ်။ ဂီတအမျိုးအစားလိုင်းစုံကို ခံစားလို့လည်း ရပါတယ်။ ကိုမြကြီးတို့ တွံတေးသိန်းတန်တို့ကို နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်နားထောင်ဖြစ်သလို စိုင်းစိုင်းခမ်းလှိုင်တို့ ရဲလေးတို့ကိုလည်း နားထောင်ဖြစ်ပါတယ်။ ကြိုက်လည်းကြိုက်ပါတယ်။ ကိုယ့်အသံကိုယ် နားထောင်ကြည့်တာ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အဆင်မပြေတဲ့အတွက် သီချင်းတော့ မဆိုဖြစ်သေးတာပါ။ သီချင်းတွေတော့ ရေးနေပါပြီး။ ဆိုလိုချင်တာက ဂီတနယ်ပယ်မှာလည်း ကျွန်တော်ဟာ အစိမ်းသက်သက်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောကို သိစေချင်တာပါ။

စာပေနဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း တော်တော်များများလုပ်ပါတယ်။ ဝတ္ထုတိုတွေရေးတယ်၊ ဝတ္ထုရှည်လေးတွေရေးတယ်၊ ဆောင်းပါးလေးတွေ ရေးတယ်၊ အက်ဆေးလေးတွေ ရေးတယ်၊ ကဗျာလေးတွေ ရေးတယ်၊ အယ်ဒီတာချုပ် လုပ်တယ်၊ ထုတ်ဝေသူလုပ်တယ်။ ဒါကြောင့် စာပေနယ်မှာလည်း ကျွန်တော်ဟာ အပြင်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ထဲထဲဝင်ဝင်ရှိနေတဲ့ အတွင်းလူတစ်ယောက်ပါ။

ေခေါင်းစဉ်တပ်ထားတဲ့ အတိုင်းပါပဲ။ ဆရာဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်နဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ ရေးချင်တာလေးတွေ ရှိတဲ့အတွက် ဒီစာစုကိုရေးဖြစ်တာပါ။ တကယ်လို့များ ကျွန်တော်တင်ပြခဲ့တဲ့ အနုပညာသုံးခုမှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် စီးမျောပျော်ဝင်မနေဘူးဆိုရင်တော့ ဒီစာစုကိုရေးရတာ အင်မတန်အန္တရာယ်များပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အနုပညာဆိုတဲ့ ရေစီးကြောင်းထဲမှာ တစ်ကိုယ်လုံးစုံပစ်ပြီး အသည်းအသန်ကူးခတ်မျောပါနေတဲ့အတွက၊် လက်ရှိလည်း မျောနေတဲ့အတွက၊် မသေမချင်းလည်း မျောနေဦးမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီစာစုကို ရေးဖြစ်တာပါ။

ရေးချင်တဲ့အကြောင်းကတော့ အထက်မှာရေးခဲ့တဲ့အတိုင်း ဆရာဆိုတဲ့ ဝေါဟာရနဲ့ ပတ်သက်ပါတယ်။ အနုပညာနယ်ပယ်သုံးခုမှာ လှုပ်ရှားရပ်တည် စီးမျောနေတဲ့ ကျွန်တော့အတွက် ဆရာအခေါ်ခံချင်တဲ့လူတွေနဲပ ဆရာလို့ခေါ်ချင်တဲ့လူတွေကို ကျန်တဲ့အနုပညာနယ်ပယ်နှစ်ခုမုှာ လုံးလုံးလျားလျားမတွေ့ရဘဲ စာပေအနုပညာနယ်ပယ်ထဲမှာတော့ အဲဒီဆရာကိစ္စဟာ တော်တော်လေး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်တွေ့ရပါတယ်။

ရုပ်ရှင်နယ်က လူတွေရော၊ ဂီတနယ်က လူတွေရောဟာ ဆရာဆိုတဲ့ဝေါဟာရနဲ့ပတ်သက်ပြီး သိပ်လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ်မရှိကြပါဘူး။ ခေါ်လို့လည်း ဘာမှမဖြစ်သလို မခေါ်လို့လည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် စာပေနယ်မှာတော့ ဆရာလို့ခေါ်လိုက်တဲ့အတွက် ဖြစ်သွားတာတွေ အများကြီးရှိသလို ဆရာလို့မခေါ်လိုက်မိတဲ့အတွက် ပျက်သွားတာတွေလည်း အများကြီးရှိပါတယ်။ သေချာတာတစ်ခုကတော့ စာပေနယ်မှာရှိတဲ့လူတစ်ချို့ဟာ ဆရာဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်ဝေါဟာရအပေါ် အဓိပ္ပါယ်ကောက်လွဲပြီး တန်ဖိုးထားမှု မှားနေကြတာပါပဲ။

စာပေနယ်မှာ ကဗျာတစ်ပုဒ်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် မဂ္ဂဇင်းမှာ ရွေးချယ်ဖော်ပြခြင်းခံရပြီဆိုရင် အဲဒီစာရေးဆရာနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းတွေဟာ အဲဒီစာရေးဆရာကို အခြားတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပြီဆိုရင် နာမည်ရဲ့ရှေ့မှာ ဆရာတပ်ပြီး မိတ်ဆက်ပေးပါတယ်။ သဘောကတော့ ဒီလူဟာ သာမန်လူမဟုတ်တော့ဘူး။ စာရေးဆရာဖြစ်သွားပြီး၊ အနုပညာသမားဖြစ်သွားပြီလို့ ဆိုလိုချင်ပုံရပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဆရာဆိုတဲ့ နာမ်စား တပ်လိုက်ကြတာ ဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။

မဖြစ်မနေလုပ်ကိုလုပ်ရမယ့် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းမဟုတ်ဘူးဆိုပေမယ့်လည် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စာပေလိုင်းမှာ အဲဒီယဉ်ကျေးမှုလေးထွန်းကားနေတာ တော်တော်ကြာပါပြီး။ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ကတည်းက ဆရာတို့ ဆရာမတို့ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင်နာမဝိသေသနတပ်ပြီး မိတ်ဆက်အပေးခံခဲ့ရတာဆိုတော့ ကာယကံရှင်ကလည်း သူ့ကို ခေါ်တဲ့ပြောတဲ့အချိန် ဆက်ဆံတဲ့အချိန်မှာ နာမည်ရှေ့က ဆရာတပ်ပြီး ခေါ်မှပြောမှ ဆက်ဆံမှ သဘောကျကျေနပ်တတ်ကြတာများပါတယ်။

တကယ်လို့များ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ဆရာ ဆရာမ မတပ်ပဲ နာမည်ကို ဒီအတိုင်းခေါ်လိုက်ရင် ကာယကံရှင်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ အစော်ကားခံလိုက်ရသလိုမျိုး၊ သိက္ခာအချခံလိုက်ရသလိုမျိုးထင်ပြီး အောင့်သက်သက်ဖြစ်သွားတတ်ကြပါတယ်။ အစတုန်းက မရည်ရွယ်ခဲ့ပေမယ့် ခေါ်ပြောဆက်ဆံတာ ကြာလာတဲ့အခါကျတော့ ဆရာဆိုတဲ့ နာမည်မပါရင် နားထဲမှာတစ်မျိုးကို ဖြစ်နေတော့တာပါ။ ဆရာဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်ကိုလည်း သာယာမိနေတာလည်း ပါမှာပါ။

ရုပ်ရှင်လိုင်းထဲမှာ ကျင်လည်ကျက်စားရင် ဂီတကိုလည်း ဝါသနာပါတာကြောင့် သေသေချာချာလေ့လာဖြစ်ပါတယ်။ ညီဖြစ်တဲ့ ဖိုးသားကလည်း ကိုယ်တိုင်ရေး ကိုယ်တိုင်ဆိုပြီး အဆိုတော်လုပ်တာကြောင့် ဂီတလောကထဲမှာ အချိန်တော်တော်ကြာကြာကို စီးမျောပျော်ဝင်ဖြစ်ပါတယ်။ ညီဖြစ်သူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူတို့ခေတ်ရဲ့ အဆိုတော်တွေရော အတီးသမားတွေနဲ့ပါ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပါတယ်။ မြန်မာပြည်ကျောက်စိမ်းဆိုတဲ့ ရွာစားကျော်နဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ဟာ တကယ့်ညီရင်းအစ်ကိုတွေလို နေလာခဲ့ကြတာပါ။ ရွာစားနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း မြန်မာသံလိုင်းမှာရှိတဲ့ အရေးသမားတွေ အဆိုသမားတွေ အတီးသမားတွေနဲ့ တော်တော်လေးထဲထဲဝင်ဝင်ကို ရင်းနှီးမှုရှိပါတယ်။

ဆိုလိုချင်တာက ရုပ်ရှင်နယ်နဲ့ ဂီတနယ်မှာ ကျွန်တော်ကျင်လည် ကျက်စားခဲ့ဖူးသလို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူတွေ တော်တော်များတယ်ဆိုတာကိုလည်း သိစေချင်တာပါ။ အဲဒီနယ်ပယ်နှစ်ခုမှာ လူတွေအများကြီးနဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခဲ့ပေမယ့် ဆရာအခေါ်ခံချင်တဲ့ ရောဂါရှိတဲ့သူတစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့သလို ဆရာ မခေါ်လို့လည်း စိတ်ဆိုးစိတ်ကောက်တတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ကိုမှ မတွေ့ခဲ့မကြုံခဲ့ဖူးပါဘူး။ စာပေမနယ်ထဲ ဝင်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဆရာအခေါ်ခံချင်တဲ့လူတွေ တော်တော်များများကိုတွေ့ရသလို ဆရာမခေါ်တဲ့အတွက် စိတ်ဆိုးစိတ်ကောက်တတ်တဲ့သူ တော်တော်များများကိုလည်း ကြုံရပါတယ်။

ကျွန်တော်ဟာ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အင်မတန်မှ ခေါင်းမာတဲ့ကောင်ပါ။ မလုပ်ချင်ဘူးဆို ဘယ်သူခိုင်းလို့မှ မလုပ်သလို လုပ်ချင်ပြီဆိုရင်ညလး ဘယ်သူတားလို့မှ မရပါဘူး။ အဲဒီအကျင့်ရှိတာကြောင့် ငယ်ငယ်တုန်းက အမေ့ရဲ့တုတ်နဲ့ မကြာခဏ အဆော်ခံရပါတယ်။ ကြီးလာတော့လည်း အဲဒီအကျင့်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က နှုတ်နဲ့ဆော်တာကို မကြာခဏခံရပါတယ်။ အခုလည်း ဒီစာစုကြောင့် ကျွန်တော်အဆော်ခံရမှာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ရင်ထဲမှာ မလိုအပ်လို့မလုပ်ချင်ဘူးဆိုတဲ့ ကိစ္စကို တစ်ယောက်ချင်းလိုက်ပြောနေမယ့်အစား ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်သိသွားအောင် မဂ္ဂဇင်းကနေပဲ ရေးလိုက်တာပါ။

စာရေးကြတဲ့ စာရေးဆရာ ဆရာမတွေကို ဆရာ ဆရာမလို့ ေါ်ရမှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာရော စိတ်ထဲမှာရော မလိုအပ်ဘူးလို့ကို တိတိကျကျမှတ်ထားတာပါ။ ကျန်တဲ့လူတွေရဲ့အယူအဆနဲ့တော့ ကွဲလွဲကောင်း ကွဲလွဲပါလိမ့်မယ်။ ကွဲလွဲမယ်လို့လည်း ထင်ပါတယ်။ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ လွတ်လပ်စွာာ ကွဲလွဲပိုင်ခွင့် လူတိုင်းမှာရှိပါတယ်။ စာရေးတယ်ဆိုတာကလည်း အခြားသောအနုပညာအလုပ်တွေလို အလုပ်ထဲက အလုပ်တစ်ခုပါပဲ။ စာရေးတဲ့ စာရေးဆရာဟာ သရုပ်ဆောင်တဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ထက်၊ သီချင်းဆိုတဲ့ အဆိုတော်တစ်ယောက်ထက် ဘာတစ်ခုမှ ထူးခြားသာလွန်ကောင်းမွန်နေတယ်လို့ ကျွန်တော်ကတော့ ထင်ကိုမထင်တာပါ။ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ကို နာမည်ခေါ်ခွင့်ရှိရင်၊ အဆိုတော်တစ်ယောက်ကို နာမည်ခေါ်ခွင့်ရှိရင် စာရေးတဲ့လူတစ်ယောက်ကိုလည်း နာမည်ပဲခေါ်ခွင့်ရှိရမှာပါ။ နာမည်ခေါ်လာခဲ့ရင်လည်း စာရေးတဲ့လူဟာ အပြုံးမပျက် အလုပ်မပျက်ဘဲ ပုံမှန်ပြန်ထူးသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော်ကတော့ ထင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့အကြောင်းလေး ရေးပြချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ စာရေးခြင်း အနုပညာနဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေတဲ့ အမျိုးသားကိုပဲဖြစ်ဖြစ် အမျိုးသမီးကိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နဲ့ ပြောဆိုဆက်ဆံတဲ့နေရာမှာ အခုအချိန်ထိ သူတို့ရဲ့နာမည်ရှေ့မှာ ဆရာ ဆရာမဆိုတဲ့ နာမ်စားတပ်ပြီး မခေါ်ပါဘူး။ နောင်လည်း ခေါ်ဖို့အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။ အသက်အရွယ်အလိုက် ရိုသေသမှုပြုတဲ့ နာမ်စားကိုပဲ တပ်ပြီးခေါ်ပါတယ်။ စာလေးတစ်ခုရေးတတ်တာနဲ့တင် ဆရာ ဆရာမဆိုတဲ့ နာမ်စားအစား ဒီ့ပြင် နာမ်စားတစ်ခုပြောင်တပ်ရင် ပိုပြီးအဆင်ပြေလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းရဲ့ အယူအဆပါ။ ထပ်ပြီး ကွဲလွဲလို့ရပါတယ်။

သရပါဆိုတဲ့ မဂ္ဂဇင်းလေးကို ကျွန်တော်ထုတ်တဲ့အချိန်မှာ ထုတ်ဝေသူဆိုတဲ့ နာမည်ရော အယ်ဒီတာချုပ်ဆိုတဲ့ နာမည်ကိုပါ ခံယူပြီးလုပ်ပါတယ်။ မဂ္ဂဇင်းမှာလည်း ဆောင်းပါး၊ ဝတ္ထု၊ အက်ဆေး၊ ကဗျာလေးတွေ ရေးဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ် က ချင်လို့ ဇာတ်ထောင်ထားတာပါ။ အယ်ဒီတာချုပ်လည်း လုပု်တယ်၊ စာတွေလည်း ရေးတယ်ဆိုတဲ့ အခါကျတော့ ကျွန်တော့ဆီကို စာမူပို့တဲ့လူတွေ၊ ကျွန်တော့မဂ္ဂဇင်းမှာ ပါဝင်ရေးသားကြတဲ့ တစ်ချို့သော စာရေးဆရာကြီးတွေနဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံရပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဆရာဆိုတဲ့ နာမ်စားရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက အရေးပါလာပါတယ်။ မဂ္ဂဇင်းကို စာမူပို့ကြတဲ့ ကလောင်ရှင်တွေရဲ့ စာမူအကုန်လုံးကို ကျွန်တော်ဖတ်ပါတယ်။ ကြိုက်လို့ရွေးလိုက်ပြီဆိုရင် အဲဒီလူရှိတဲ့နေရာကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖုန်းနဲ့လှမ်းဆက်ပြီး အကြောင်းကြားပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆရာရဲ့အခန်းက စတော့တာပါပဲ။ ဟိုဘက်က ဖုန်းကိုင်ပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော့နာမည်နဲ့ မဂ္ဂဇင်းနာမည်ကို ပြောလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတာနဲ့ စာမူရွေးတဲ့အကြောင်း ထပ်ပြောပါတယ်။ အဲဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော့မဂ္ဂဇင်းကို စာမူတွေ ထပ်ပြီးပို့ပေးဖို့လည်း ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။

ဖိတ်ခေါ်ပြီး စကားပြောနေတဲ့အချိန်မှာ တစ်ဖက်က စာမူအရွေးခံရတဲ့ စာမူရှင်ဟာ ဝမ်းသာသွားတာရယ်၊ အယ်ဒီတာချုပ်ကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက်ပြီး လှမ်းအကြောင်းကြားကြောင့် အံ့ဩသွားတာရယ်ပေါင်းပြီး ခဏအသံတိတ်သွားတတ်ကြတာ များပါတယ်။ ပြီးတော့မှ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဆရာဆိုပြီး ပြောပါတယ်။ အဲဒီမှာ စာမူရှင်နဲ့ ကျွန်တော်စပြီး တွေ့တော့တာပါပဲ။

ပထမဆုံး ကျွန်တော်နဲ့ ဖုန်းပြောနေတဲ့ စာမူရှင်ရဲ့ အသက်ကိုမေးပါတယ်။ သူ့အသက်ဟာ ကျွန်တော့်ထက်ကြီးလို့ ဦးလေးအရွယ်ဆိုရင် ဦးလေးလို့ခေါ်ပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ပြောပြပါတယ်။ ပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ပြောဆိုဆက်ဆံတဲ့အချိန်မှာ ဆရာလို့မခေါ်ဘဲ တူတစ်ယောက်ကို ညီတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး တူလေးတို့ ညီလေးတို့ခေါ်ပြီး ဆက်ဆံဖို့ပြောပါတယ်။

ပြောလိုက်တဲ့အချိန်တိုင်းလည်း တစ်ဖက်က စာမူရှင်ဟာ ပျာပျာသလဲငြင်းပြီး မလုပ်ပါနဲ့ ဆရာရယ်လို့ အမြဲတမ်းပြောတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ကျွန်တော့ဘက်ကလည်း အမြဲတမ်းပြန်ပြောနေကျ လက်သုံးစကားရှိပါတယ်။ ဘာလဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကို ဆရာလို့ခေါ်ရင် သူ့ရဲ့စာမူကို မရွေးဘူးဆိုတဲ့ စကားပါ။ အဲဒီလိုခြိမ်းခြောက်လိုက်တော့မှာပဲ တစ်ဖက်စာမူရှင်ဟာ ဆရာဆိုတဲ့နာမ်စားကိုဖြုတ်ပြီး ဆွေမျိုးသားချင်းတစ်ယောက်လို ရင်းရင်းနှီးနှီးဆက်ဆံပါတယ်။

တကယ်လည်း ကျွန်တော့ကို ဆရာခေါ်မှာ ကြောက်တာပါ။ ကျွန်တော့မဂ္ဂဇင်းမှာ မလောင်သွေးတဲ့အနေနဲ့ ရေးသားကြတဲ့ ကလောင်သစ်တွေထဲမှာ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးတွေပါသလို ဦးပဉ္ဖင်းတွေလည်း ပါပါတယ်။ ပါမောက္ခချုပ်အငြိမ်းစားတွေပါသလို ဗိုလ်ချုပ်အငြိမ်းစား၊ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအငြိမ်းစားတွေလည်း ပါပါတယ်။ ကျွန်တော့ထက် အသက်အရရော ဂုဏ်အရရော အစစအရာရာ ကြီးမြတ်သာလွန်ကြတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတွေအများကြီးဟာ သရပါမဂ္ဂဇင်းမှာ ကလောင်သစ်အဖြစ် ရေးကြတာပါ။ ဒါကြောင့် စာရေးတဲ့နေရာမှာ ကလောင်အသစ်ဖြစ်ပေမယ့် ဘဝကိုဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်ထက် အများကြီးပိုပြီး အတွေ့အကြုံတွေ သင်ခန်းစာတွေ အတွေးအခေါ်တွေ ပိုမိုသာလွန်နေကြတဲ့လူတွေပါ။ အယ်ဒီတာချုပ်ဆိုတဲ့အလုပ်ကို ကျွန်တော်လုပ်ရုံနဲ့ ဒီလူတွေရဲ့ ဆရာအခေါ်ကို ကျွန်တော် အခေါ်မခံဝံ့ပါဘူး။

မဂ္ဂဇင်းတစ်ခုရဲ့ အယ်ဒီတာချုပ်အလုပ်ဆိုတာလည်း တကယ်တမ်းတော့ သိပ်ပြီး ခက်ခဲပင်ပန်းလှတဲ့ အလုပ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ လုပ်ချင်စိတ်ရှိတဲ့သူတိုင်း လေ့လာသင်ကြားရင် တတ်မြောက်နိုင်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါ။ ဒါ့ကြောင့် အယ်ဒီတာချုပ် အလုပ်ကို လုပ်နေတဲ့လူတွေဟာ သာမန်လူတွေထက် အများကြီး ကောင်းမွန်သာလွန်နေတယ်လို့ ကျွန်တော်မယူဆပါဘူး။ ဆရာလို့မဖြစ်မနေခေါ်ပြီး လေးလေးစားစားဆက်ဆံရမယ့် လူစားထဲမှာ အယ်ဒီတာချုပ်တွေကို မထည့်လို့လည်း ရပါတယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက စာဖတ်လာတဲ့အတွက် စာတိုပေစလေးတွေလည်း သရပါမဂ္ဂဇင်းမှာ ကျွန်တော်ရေးဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကလည်း သိပ်တော့ မထူးဆန်းလှပါဘူး။ ကိုယ်တိုင်ထုတ်ဝေသူ ကိုယ်တိုင်အယ်ဒီတာချုပ်ဆိုတော့ ပယ်ရဲတဲ့သူ မရှိတဲ့အတွက် ရေးခွင့်ရနေတာပါ။ စာရေးဆရာဖြစ်သွားတယ်ပေါ့။

စာရေးတဲ့အတွက်လည်း ကျွန်တော့်ကို ဆရာခေါ်ရလောက်အောင် မထိုက်တန်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ အယ်ဒီတာချုပ်ရယ်၊ စာရေးတယ်ဆိုတဲ့ အလုပ်ရယ်ဟာ အခြားသော အနုပညာအလုပ်တွေကို လုပ်သလိုပဲ ကြိုးစားအားထုတ်မယ်ဆိုရင် လူတိုင်းလုပ်နိုင်တဲ့ အလုပ်တွေပါ။ ဒါကြောင့် စာလေးတွေ ကဗျာလေးတွေလည်း မတောက်တခေါက်ရေးနေတဲ့ မဂ္ဂဇင်းလေး တစ်စောင်ကိုလည်း အယ်ဒီတာချုပ်လုပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်လို မလောင်လေးမလောက်စား ပမွှားလေးကို ဆရာလို့ မခေါ်ကြပါနဲ့လို့ လေးလေးနက်နက် တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။

တကယ်လည်း ကျွန်တော်လုပ်နေတဲ့ အလုပ်ကလေးတွေလောက်နဲ့ ဆရာဆိုတဲ့ နာမ်စားဟာ မတန်တာပါ။ မဂ္ဂဇင်းတစ်အုပ်ကို တည်းဖြတ်တတ်ရုံ၊ စာကလေးပေကလေး ရေးတတ်လောက်ရုံနဲ့တော့ ဆရာဆိုတဲ့ နာမ်စားနဲ့ ကျွန်တော် မဟပ်မိသေးပါဘူး။ ဒါ့ကြောင့် ကျွန်တော့်မဂ္ဂဇင်းကို စာမူပို့ကြမယ့် စာမူရှင်များအနေနဲ့လည်း ကျွန်တော့ကို ဆရာမခေါ်ကြပါနဲ့။ ကျွန်တော်ကလည်း ကျွန်တော့်မဂ္ဂဇင်းကို စာမူပို့ပေးနေတဲ့ စာရေးဆရာ၊ ဆရာမတွေ အားလုံးကို ဆရာ ဆရာမလို့ မခေါ်ပါရစေနဲ့။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် “ဆရာမခေါ်ကြေး”ပေါ့။ ဖြစ်မလား။

 

မင်းအုပ်စိုး

အယ်ဒီတာချုပ်

 

**သရပါ ရသစာပေမဂ္ဂဇင်း၊ အတွဲ(၃)၊ အမှတ် (၇)၊ ၂၀၀၁ ဩဂုတ်လ မှာ မင်းအုပ်စိုးရေးထားတဲ့ ဆရာမခေါ်ကြေး ဆိုတဲ့စာကို လက်အညောင်းခံပြီး လူကြီးမသိအောင် အလုပ်တွေကြိုးစားသလို ဟန်ဆောင်ကာ ရိုက်တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ရွာသူရွာသားတွေရဲ့ အမြင်လေးတွေကို သိချင်ပါတယ်။ မွန်မွန်ကိုယ်တိုင်မှာလည်း တူတဲ့အမြင်ရော မတူတဲ့အမြင်ရော ရှိပါတယ်။ အားလုံးရဲ့ အမြင်တွေကို ဖတ်ချင်ပါတယ်။

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 169 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010