ဒီနေ့မနက် နာရေးပို့ဖို့အတွက် အိမ်မှ အစောကြီးထွက်ခဲ့ပါတယ်။ ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးလေးဟာဆိုရင်ဖြင့် တကယ့်ကို ကြေကွဲဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ကောင်းလှပါတယ်။ တစ်နေကုန် မြင်တွေ့တယ်။ ညဘက်ဆုံးတယ်ဆိုတာ ကျွန်မတို့နဲ့တွေ့ဆုံပုံလေးပဲရှိပါတယ်။ သူ့မိသားစုနဲ့တော့ မနက်ထဲက အလုပ်သွားဖို့ထွက်လာတဲ့ သူဟာ ညဘက်လည်း ပြန်မလာတော့ပဲ သေခြင်းတရားဆိုတဲ့ နေ့မြင်ညပျောက်ဆိုတဲ့ ဓမ္မတာအတိုင်းဆိုသလို ပြန်မလာသော ခရီးလမ်းရှည်ကြီးကို လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့တာ မိသားစုအတွက် ယူကျုံးမရဖြစ်မိမယ်လို့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ခံစားရမိပါတယ်။ မနက်က ၈ နာရီခွဲ နာရေးလိုက်ပို့ဖို့ ကားပေါ်မှာ လူစုပြီး ၉ ခွဲလောက်မှာ ရေဝေးကို ရောက်ရှိခဲ့ပါတယ်။ သူ့မိသားစုတွေကတော့ ရောက်ရှိနေပါတယ်။ ခုလို ကားပေါ်က ခြေချော်ကြ၊ ကားအောက်ထဲ ခြေထောက်ဝင် ကိုယ်လုံးပါ ကားကြိတ်ခံရပြီးသေသွားတော့ သူ့မိသားစုအတွက် ဖြေဆည်နိုင်မယ်လို့ မထင်ပါဘူး။ ဆုံးသွားသူရဲ့ မိသားစုဆိုပေမယ့် မိန်းမ ဆုံးသွားတာကြာပြီလို့သိရတဲ့အပြင် အရွယ်ရောက်လို့ အလုပ်ထဲသွင်းထားတဲ့သားတစ်ယောက်နဲ့ ဂျီတီစီ ပထမနှစ်တက်နေတဲ့သား နောက်ပြီးတော့ ၉ တန်းကျောင်းသူလေးတစ်ယောက် ကျန်ရှိခဲ့တာကို တွေ့ရပါတယ်။ မိဘတွေနဲ့ စောလျင်စွာ ခွဲခွာခဲ့ရတဲ့ သူတို့လေးတွေရဲ့ ကံကြမ္မာ၊ သူတို့လေးတွေရဲ့ ဘဝရှေ့ရေး ဘယ်လိုဆက်လျှောက်လှမ်းဖို့ ခွန်အားတွေ ဘယ်သူကများ ပေးကြမှာပါလိမ့်ဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ အတော့်ကို စိတ်ထိခိုက်မိပါတယ်။ လွမ်းသူပန်းခွေကိုင်ပြီး စီတန်းစွာ ညှိုးငယ်တဲ့မျက်နှာတွေနဲ့ ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေ ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကို ပို့ဆောင်နေပါလားဆိုတဲ့အသိလေးတွေ ကိုယ်စီနဲ့ အလောင်းပြင်ထားရာ ခန်းမထဲက စင်ရှေ့လည်းရောက်ရော မျက်ရည်မိုးတွေ တဖြိုင်ဖြိုင်ဆိုသလို ကျဆင်းရင်း ထိုင်ကန်တော့ကြတော့ ရင်ထဲမှာ လှိုက်ခနဲဖြစ်ပြီး မွန်းကြပ်လာလို့ အလောင်းစင်ရဲ့ရှေ့မှာ အမွေးတိုင်ထွန်းပြီး ဖယောင်းတိုင်ပူဇော်ရင်း ဆုတောင်းပေးနေမိတယ်။ ဘဝဆက်တိုင်း ဆက်တိုင်း ဒီလိုအဖြစ်ဆိုးမျိုးတွေ ထပ်မံမကြုံတွေ့ပါစေနဲ့တော့။ ဝဋ်ကြွေးရှိရင်လည်း ဒီနေရာတင် ကျေပါစေလို့ ဆုတောင်းနေမိပါတယ်။ ဒီလို ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေက ငိုတော့ ကျန်ခဲ့တဲ့သားသမီးတွေဆိုရင်တော့ ပြောဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။ ၁ဝ နာရီ မထိုးခင် ကျောင်းတွေရဲ့ ပြန်တမ်းစာတွေ ဖတ်ပြီး ခဏအကြာမှာ အလောင်းကို အခေါင်းထဲထည့်ပြီး ကြေးစည်ထုလိုက်တဲ့အသံဟာ ရင်ထဲမှာ မွန်းကြပ်စွာ တစ်ဆို့ကြီး ဖြစ်သွားပါတယ်။ မီးသဂြိုဟ်စက်ထဲပို့လိုက်တဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်ကို သူတို့ရဲ့ အားကိုးရာ ရွှေတောင်ကြီးအဖြစ် ဖခင်မရှိတော့ဘူးဆိုတဲ့ အသိလေးတွေနဲ့ သားသမီးတွေရင်ထဲမှာ ဘယ်လိုခံစားမှုတွေနဲ့ ရှေ့ကို ဆက်ပြီး လျှောက်လှမ်းကြမလဲ။ ကျွန်မလို ဘေးလူတောင် အတော့်ကိုစိတ်မကောင်းဖြစ်မိတာ။ သူတို့လေးတွေရဲ့ဘဝ ရှေ့ဆက်လျှောက်လှမ်းဖို့ အတော့်ကို ငယ်ရွယ်နုပျိုတဲ့အရွယ်လေးတွေ ခရီးကြမ်းမှာ လှိုင်းတံပိုးဆက်လက်ထန်နေဦးမည် မဟုတ်ပါလား……….
ဒီလိုဖြစ်အောင် ဘယ်သူက ဖန်တီးတာလဲ မိုးအရမ်းရွာနေတဲ့အချိန်ဆိုတော့ မိုးကိုပဲ အပြစ်တင်ရမလား……… အိမ်ပြန်ချိန်မှာ သားသမီးတွေ စောင့်မျှော်နေမယ်ဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ ကားပေါ်တက်လိုက်တဲ့ သေသူကို အပြစ်တင်ရမလား…. ဒါမှမဟုတ် တစ်စီးနဲ့ တစ်စီး ပြိုင်ဆိုင်မောင်းနေတဲ့ ကားမောင်းသူကိုပဲ အပြစ်ဖို့ရမလားဆိုတာ……….. စာဖတ်သူပဲ ခံစားပေးပါတော့။

မနောဖြူလေး
၁၄.၇.၂၀၁၂
နေ့လည် ၁၂ နာရီ ၁၅ မိနစ် ခံစားရေးဖွဲ့သည်။

About manawphyulay

manawphyu lay has written 943 post in this Website..

I like Design. I am writing blog. http://www.manawphyulay.blogspot.com အေကာင္းဆုံးၾကည့္မွန္ဆိုတာ မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းတစ္ေယာက္ပါပဲ။