ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဗုဒၶဘာသာမွာ လူတိုင္းလိုလို ေျပာေနႀကတဲ့…. စကားတစ္လုံးရွိပါတယ္။ အဲဒါက “ေလာကီ နဲ႕ ေလာကုတၱရာ” ဆိုတဲ့ စကားပါပဲ။
ေလာကီ ေလာကီလို႕ ေျပာေနႀကေပမယ့္ ေလာကီဆိုတာ ဘာလဲ…ဆိုတာ ေသခ်ာစဥ္းစားႀကည့္ေတာ့ သိသလိုလုိနဲ႕ မသိျဖစ္ေနတတ္ႀကပါတယ္။
ေလာကီဆိုတာ ဘာလဲ… ေလာကုတၱရာဆိုတာ ဘာလဲ…

တခ်ဳိ႕လူေတြက ဘုန္းႀကီးေတြကိုေလွ်ာက္ႀကတယ္.. တပည့္ေတာ္တို႕က ေလာကီနယ္သားေတြဆိုေတာ့……………..
အဲလိုဆိုရင္.. လူေတြက ေလာကီနယ္သားေတြ…
ဘုန္းႀကီးေတြက ေလာကုတၱရာနယ္သားေတြလား… သကၤန္း၀တ္လိုက္တာနဲ႕ … အ၀တ္ေလးေျပာင္းလိုက္တာနဲ႕ ေလာကုတၱရာနယ္ထဲေရာက္သြားတာလား…..

ေလာကီနယ္ဆိုတာကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာအရ ေရာက္ခ်င္ရမယ့္နယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ေလာကုတၱရာနယ္ကေတာ့………….လူေတြေရာက္ရမယ့္နယ္။ ေရာက္ေအာင္သြားရမယ့္နယ္။ ဘုရားေရာက္ေစခ်င္တဲ့ နယ္။ အဲဒါေတာ့ ေသခ်ာတယ္။

တခ်ိဳ႕က ေျပာႀကျပန္တယ္.. ဘုရားက ေလာကုတၱရာ တရားေတြ.. ေဟာခဲ့တာတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ေလာကီႀကီးပြားေရး တရားေတြလဲ ေဟာခဲ့ပါတယ္တဲ့။
ဒီစကားကေတာ့ စဥ္းစားစရာႀကီး…. ေလာကီႀကီးပြားေနရင္…ဘယ္လိုလုပ္ေလာကီက လြန္ေျမာက္နိဳင္မွာလဲ… ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိတာပါ။

တခ်ိဳ႕ကလဲ ဒီလိုေျပာႀကတယ္။ ဘုရားက ေလာကီ ေလာကုတၱရာ ႏွစ္ျဖာႀကီးပြားေရးတရားေတြေဟာခဲ့တာတဲ့။
ဟုတ္သလိုလိုေတာ့… ရွိသလိုပဲ။
စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ တမ်ိဳးႀကီးပဲ….
အဲလိုဆို ေလာကီ..ေလာကုတၱရာကို ခြဲေျပာမေနနဲ႕ေတာ့…

ေနာက္တခ်ိဳ႕ကေျပာေသးတယ္…ဘုရားက ေလာကီစီးစိမ္ေတြကို တံေတြးေပါက္ေလာက္ သေဘာထားတာတဲ့။
ေနာက္တခါ အဲဒီေလာကီႀကီးပြားေရးတရားေတြလဲ
လမ္းညႊန္ခဲ့တယ္တဲ့။

ကိုယ္ေရာက္ေအာင္သြားရမယ့္ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ပန္းတိုင္နယ္ျဖစ္တဲ့ ေလာကုတၱရာနယ္ကို မသိရင္….။ ပီပီျပင္ျပင္ မျမင္ရရင္ ဘယ္လိုေရာက္ ေအာင္ သြားႀကမလဲ။

ကိုယ္ရုန္းထြက္ရမယ့္ ေလာကီနယ္ကို ပီပီျပင္ျပင္မျမင္ရရင္ ပီပီျပင္ျပင္မသိရင္ ဘယ္လုိရုန္းထြက္ႀကမလဲ…..

ဒီလိုဆို… ေလာကီနယ္ဆိုတာ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသလဲ။ ေလာကုတၱရာနယ္ေျမဆိုတာကေကာ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသလဲ….

ကၽြန္ေတာ္တို႕ နယ္ေျမကို ခြဲျခားၿပီး ရွင္းေအာင္ျပဖို႕ခက္ေနရင္ .. အဲဒီနယ္မွာေနႀကတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြကိုႀကည့္ၿပီး ခြဲႀကေအာင္……………

ေနတဲ့ ပုဂၢဳိလ္အရ ေျပာမယ္ဆိုရင္… ပုထုဇဥ္ေတြဟာ ေလာကီနယ္ထဲမွာ ေနတာ။ ေလာကီနယ္သားေတြ…..
ေသာတာပန္..သကဒါဂါမ္..အနာဂါမ္..ရဟႏၱာျဖစ္တဲ့ အရိယာေတြက … ေလာကုတၱရာနယ္ထဲမွာ ေနတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြ။ ေလာကုတၱရာ နယ္သားေတြ။

လူလူ…ဘုန္းႀကီးဘုန္းႀကီး ပုထုဇဥ္ဆိုရင္ ေလာကီနယ္သားပဲ။ ေလာကီနယ္အတြင္းကလူပဲ။
လူလူ ဘုန္းႀကီးဘုန္းႀကီး အရိယာ ဆိုရင္ ေလာကုတၱရာနယ္သားပဲ။ ေလာကုတၱရာနယ္အတြင္းကလူပဲလို႕… နားလည္မိ ပါတယ္။

အဲလိုဆိုရင္ တဆင့္တက္ႀကဦးစို႕…. ပုထုဇဥ္ဆိုတာ ဘယ္လိုဟာလဲ… ကိေလသာေတြ အျပည့္ရွိတဲ့သူ…… အဲဒီသူဟာ ပုထုဇဥ္… ေလာကီနယ္သား…..

အရိယာဆိုတာ… ကိေလသာ အနည္းနဲ႕ အမ်ား ကင္းစင္ေနသူ အဲဒါက အရိယာ….အဲဒီအရိယာရဲ႕ နယ္က ေလာကုတၱရာနယ္…ဒါပါပဲ။

ဒီလိုဆိုရင္ ေလာကီနယ္နဲ႕ ေလာကုတၱရာနယ္ဆိုတာ ..“ကိေလသာ”ဆိုတဲ့ စည္းေလးပဲျခားထားပါတယ္။

ေလာကီဆိုတာ…. ေလာဘ ေဒါသ မာန စတဲ့ ကိေလသာေတြနဲ႕ ပုထုဇဥ္ လူေတြ ေနတဲ့နယ္။ လူမွာ ကိေလသာေတြရွိေနရင္ ပုထုဇဥ္……………ေလာကီနယ္သား။

ေလာကုတၱရာဆိုတာ… ေလာဘ ေဒါသ မာန စတဲ့ ကိေလသာေတြမရွိတဲ့ အရိယာ လူေတြေနတဲ့နယ္။
လူမွာ ကိေလသာမရွိရင္………..နည္းပါးရင္ အရိယာ…………ေလာကုတၱရာနယ္သား………..

အဂၤုလိမာလႀကီး… ဘုရားနဲ႕မေတြ႕ခင္အခ်ိန္ေလးထိ..လူေတြသတ္ၿပီး ေလာဘ ေဒါသ မာနေတြနဲ႕လႈပ္ရွားေနခဲ့တဲ့ ပုထုဇဥ္ႀကီး.. ေလာကီနယ္သားႀကီးေပါ့။

ဘုရားနဲ႕ေတြ႕လို႕..ေျပာေဟာလိုက္တာနဲ႕ ေလာဘ ေဒါသ မာနေတြကင္းၿပီး အရိယာျဖစ္သြားတယ္။ ခ်က္ျခင္း ေလာကုတၱရာနယ္ကိုေရာက္သြားတယ္။

လူကလဲ ဒီလူပဲ။
ေနရာကလဲ ဒီေနရာပဲ။
ဒီလူ…ဒီေနရာ..ေလးမွာပဲ ေလာကီနယ္ကေန ေလာကုတၱရာနယ္ကို ခ်က္ျခင္းေျပာင္းသြားတယ္။

အဲလိုဆို..ေလာကီနယ္…ေလာကုတၱရာနယ္ဆိုတာ…သီးသန္႕နယ္ေျမတစ္ခုလား…….. လူမွာေျပာင္းလဲသြားတဲ့ အေနအထားသတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခုလား။
ေျပာင္းသြားတယ္ဆိုတာကလဲ..လူမွာ ကိေလသာရွိျခင္းနဲ႕ မရွိျခင္းေလးပါပဲလား……

လူသတ္ေနတဲ့ အဂၤုလိမာလႀကီး..ဘုရားနဲ႕မေတြ႕ခင္အရင္ေန႕ေတြမွာလဲ ထမင္းစား…ေရေသာက္…စတဲ့ လူ႕လိုအပ္ခ်က္ အလုပ္ေတြလုပ္ေနတာပဲ။
ဘုရားနဲ႕ေတြ႕တဲ့ေနာက္..အရိယာျဖစ္သြားေတာ့လဲ … ထမင္းစား ေရေသာက္စတဲ့လူ႕အလုပ္ေတြ လုပ္ေနတာပါပဲ…… အဲလိုဆိုရင္ ဘာကြာျခားသြားတာလဲ…

ေလာကီနယ္သားပုထုဇဥ္တုန္းက… ကိေလသာေတြနဲ႕ ေလာဘေဒါသေတြနဲ႕ ထမင္းစားတယ္။ ေရေသာက္တယ္။ ကိေလသာေတြနဲ႕ ေျပာဆိုတယ္။ ကိေလသာေတြနဲ႕ သြားလာလႈပ္ရွားတယ္။

ဘုရားနဲ႕ေတြ႕ၿပီးလို႕ အရိယာျဖစ္သြားေတာ့ ကိေလသာေတြနဲ႕ မစားေတာ့ဘူး။ မေသာက္ေတာ့ဘူး။ ေျပာဆိုတာ.. သြားလာလႈပ္ရွားတာ..ေတြမွာ ကိေလသာေတြ မပါေတာ့ဘူး။

ပုထုဇဥ္ကေန အရိယာျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာ… မစားေတာ့တာ…. မေသာက္ေတာ့တာ… စကားမေျပာေတာ့တာ….. ဘာမွမလုပ္ေတာ့တာ မဟုတ္ဘူးလို႕ …. နားလည္မိပါတယ္……
လူဟာ အဲဒီအလုပ္ေတြကို မလုပ္လို႕မျဖစ္ဘူး….
အဲဒီလုပ္တဲ့အလုပ္ေတြထဲမွာ စားတာ..ေသာက္တာ…ေျပာတာ…လႈပ္ရွားတာေတြထဲမွာ ေလာဘ..ေဒါသ..မာနစတဲ့ မရိုးသားတဲ့စိတ္ေတြနဲ႕ မလႈပ္ရွားေတာ့တာ…

အဂၤုလိမာလႀကီးမွ မဟုတ္ဘူး။ ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦးလဲ ဒီအတုိင္းပဲ။ ဘုရားနဲ႕မေတြ႕ခင္အခ်ိန္ေလးအထိ… ကိေလသာေတြနဲ႕ပုထုဇဥ္ ေလာကီနယ္သားေတြ…

ဘုရားနဲ႕ေတြ႕လို႕တရားနာၿပီးေတာ့… ၄-၅ရက္နဲ႕ ကိေလသာကင္းတဲ့ အရိယာ ေလာကုတၱရာနယ္ထဲေရာက္သြားတာ။
ဒီပုဂၢိဳလ္ေတြ…ဒီေနရာမွာပဲ… နယ္ေျပာင္းသြားတာ။ နယ္ေျပာင္းသြားလို႕ စားတာ ေသာက္တာ ေျပာတာဆိုတာေတြ မလုပ္ေတာ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ပုံမွန္အတုိင္းလုပ္ေနတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ရဲ႕ စားတာ ေသာက္တာ ေျပာတာဆိုတာေတြထဲမွာ ကိေလသာေတြ မပါေတာ့တာ…..

ဒီရဟန္းေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ေသာတာပန္…သကဒါဂါမ္… အနာဂါမ္လူေတြလဲ ဒီအတိုင္းပါပဲ။ အဲဒီေသာတာပန္ သကဒါဂါမ္ အနာဂါမ္လူေတြလဲ.. လူေတြလို စားေသာက္ ေျပာဆို လုပ္ကိုင္ေနႀကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ဟာ ကိေလသာေတြ နည္းပါးၿပီး..သို႕မဟုတ္ ကင္းၿပီး စားေသာက္ေျပာဆို လႈပ္ရွားေနႀကတာ။ ကၽြန္ေတာ္ယူဆမိတာ စဥ္းစားမိတာကို တင္ျပတာပါ။
ဒီအယူအဆဟာ ဘယ္စာအုပ္ထဲမွာမွ ဒီလိုမ်ိဳးေတာ့ မေတြ႕ေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိတာကို တင္ျပႀကည့္မိတာပါ။

လူကေတာ့ လူပါပဲ။ လူကို မ႑ိဳင္ထားၿပီး… ေလာကီ နဲ႕ ေလာကုတၱရာကို ဟိုဘက္နယ္ ဒီဘက္နယ္ခြဲျခားရမွာလို႕ယူဆပါတယ္။

ဆိုႀကပါစို႕…..
စပါးစုိက္တာ…. လူ႕အလုပ္ပါ။ ေလာကီအလုပ္လဲ မဟုတ္ဘူး။ ေလာကုတၱရာအလုပ္လဲ မဟုတ္ပါဘူး။
အဲဒီစပါးစိုက္မႈအေပၚမွာ အလုပ္သမားေတြ မတရားခိုင္းမယ္။ ေဒါသေတြနဲ႕ေငါက္မယ္။ ေလာဘေတြနဲ႕ ေငြႏွိမ္ေပးမယ္။ အခ်ိန္ပိုခုိင္းမယ္ဆိုရင္… အဲဒီအလုပ္ဟာ ကိေလသာေတြနဲ႕မို႕ ေလာကီအလုပ္ပါ။ လူေတြကို ဆင္းရဲေစပါၿပီ။ လူ႕ေလာကကိုညစ္ႏြမ္းေစပါၿပီ။ အဲဒါ ဘုရားမႀကိဳက္တဲ့အလုပ္။ ပုထုဇဥ္ေတြရဲ႕ အလုပ္။ ေလာကီနယ္သားေတြရဲ႕ အလုပ္။

အဲဒီ စပါးစိုက္တဲ့ လူ႕အလုပ္ကို… တန္ရာတန္ရာေပးခုိင္းတယ္။ မတရားမခိုင္းဘူး။ ေဒါသေတြ…ငါအလုပ္ရွင္ပဲ ဆိုတဲ့ မာနေတြနဲ႕ မခုိင္းဘူးဆိုရင္…. အဲဒီ စပါးစိုက္တဲ့ အလုပ္ကို ေလာကုတၱရာအလုပ္လို႕ ယူဆပါတယ္။ အဲဒီအလုပ္ေတြဟာ လူေတြကို ေကာင္းက်ိဳးေတြ တိုးပြားေစပါလိမ့္မယ္။ ျငိမ္းခ်မ္ေစပါလိမ့္တယ္။ အဲဒါ ဘုရားလုပ္ေစခ်င္တဲ့ အလုပ္။ အရိယာေတြအလုပ္။ ေလာကုတၱရာနယ္သားေတြအလုပ္။

၀ိသာခါတို႕… အနာထပိဏ္တို႕… ဖခင္သုေဒၶါဒနဘုရင္တို႕စတဲ့ အရိယာလူေတြ…ေလာကုတၱရာနယ္သားေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ အဲဒီသူေတြလဲ လူေတြျဖစ္ေတာ့ လူ႕အလုပ္ေတြလုပ္ႀကမွာပါ။

သူတို႕ဟာ ေလာကုတၱရာနယ္ထဲမွာ…ေလာကုတၱရာနယ္သားေတြျဖစ္ေတာ့ သူတို႕လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ ေလာကီအလုပ္ေတြလုပ္ပါဦးမလား….. သူတို႕လဲ ဘုရင္ဆိုေတာ့…အုပ္ခ်ဳပ္တာ…. လူဆိုေတာ့…..စိုက္တာပ်ိဳးတာ..ေရာင္းတာ၀ယ္တာ… ခ်က္တာျပဳတ္တာ..စတာေတြလုပ္မွာပါ။ သူတို႕လုပ္တဲ့ အဲဒီအလုပ္ေတြကို ေလာကီအလုပ္ေတြလို႕ေျပာမွာလား….သူတို႕က ေလာကီနယ္သားေတြ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး…..
ေလာကုတၱရာနယ္ထဲက ေလာကုတၱရာနယ္သားလူေတြက ေလာကီအလုပ္ေတြလုပ္တယ္လို႕ ေျပာလို႕သင့္ပါ့မလား……

ဘုရားက လူေတြကို အရိယာေတြျဖစ္ေစခ်င္တာပါ။ လူသားအားလုံး အရိယာျဖစ္ေရး…ပါ။ အဲဒီလို လူသားအားလုံးအရိယာျဖစ္ဖို႕အတြက္ လမ္းညႊန္တဲ့တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႕ သံဃာေတြကို ထားခဲ့တာပါ။ ၀ါကၽြတ္ရင္ ခရီးလွည့္ၿပီးကို တရားေဟာရမယ္လို႕မိန္႕မွာထားခဲ့ပါတယ္။

လူသားအားလုံး လူ႕အလုပ္ေတြကို …. ေလာကီအလုပ္ေတြဆိုၿပီးစြန္႕မွ ေလာကုတၱရာနယ္သားအရိယာျဖစ္မွာဆိုရင္.. လူေတြ အရိယာျဖစ္ခြင့္ရွိပါဦးမလား……

ေလာကုတၱရာနယ္သူ… ေသာတာပန္..အရိယာျဖစ္တဲ့ ၀ိသာခါ။ တရားနာရင္း ဖိုမစိတ္ျဖစ္လို႕ အိမ္ျပန္ေနေသးတယ္လို႕မွတ္တမ္းရွိတယ္ဆိုတာ ႀကားဖူးပါတယ္။ အဲဒီဖိုမစိတ္ကို ေလာကီစိတ္လို႕ေျပာမလား..။ အဲလိုဆို ၀ိသာခါဟာ ေလာကီနယ္မွာေနသူမဟုတ္တဲ့ အရိယာျဖစ္ေနပါၿပီ…. စဥ္းစားမိတာပါ..

ေလာကုတၱရာနယ္က အရိယာျဖစ္သူ၀ိသာခါက ေလာကီအလုပ္ဆိုတဲ့အလုပ္ကိုလုပ္ပါဦးမလား……
ေလာကီအလုပ္လုပ္ေနသူကိုေကာ… ေလာကုတၱရာနယ္သားလို႕ေျပာလို႕ရပါမလား…..

ကဲစာေရွသြားပါၿပီ….. အတိုခ်ဳံးၿပီး ကၽြန္ေတာ္ယူဆခ်က္ကိုတင္ျပရေသာ္…
စိုက္တာ..ပ်ိဳးတာ..ေရာင္းတာ..၀ယ္တာ…စားတာ..ေသာက္တာ…သည္ လူ႕အလုပ္ျဖစ္သည္။ ေလာကီလဲ မဟုတ္။ ေလာကုတ္လဲမဟုတ္။

အဲဒီ …စိုက္မႈ..ပ်ိဳးမႈ..ေရာင္းမႈ..၀ယ္မႈ..စားမႈ..ေသာက္မႈ…လုပ္ငန္းေတြမွာ ေလာဘေတြ ေဒါသေတြ..မာနေတြနဲ႕ လုပ္မယ္..ကိုင္မယ္…ေျပာမယ္..ဆိုမယ္… ဆက္ဆံလုပ္ကိုင္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီအလုပ္ေတြဟာ ကိေလသာေတြနဲ႕ လုပ္လို႕ ေလာကီအလုပ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ရင္ လူေတြအမွန္ဆင္းရဲႀကပါလိမ့္မယ္။ လူ႕ေလာကႀကီးညစ္ႏြမ္းသြားပါလိမ့္မယ္။

အဲဒီ …စိုက္မႈ..ပ်ိဳးမႈ..ေရာင္းမႈ..၀ယ္မႈ..စားမႈ..ေသာက္မႈ…လုပ္ငန္းေတြမွာ ေလာဘေတြ ေဒါသေတြ..မာနေတြ မပါဘဲ….လုပ္မယ္..ကိုင္မယ္…ေျပာမယ္..ဆိုမယ္… ဆက္ဆံလုပ္ကိုင္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီအလုပ္ေတြဟာ ကိေလသာေတြမပါလို႕ ေလာကုတၱရာအလုပ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ရင္ လူေတြအမွန္ခ်မ္းသာႀကပါလိမ့္မယ္။ လူ႕ေလာကႀကီးျငိမ္းခ်မ္းသြားပါလိမ့္မယ္။

ေရႊေတြ ေငြေတြ ကားေတြ တိုက္တာျခံေျမေတြ ဟာ သတ္မွတ္ခ်က္အရလူေတြအမွန္လိုအပ္တဲ့ လူ႕ပစၥည္းဥစၥာေတြပါ….
ေလာကီပစၥည္းလဲ မဟုတ္။ ေလာကုတၱရာပစၥည္းလဲ မဟုတ္ပါ။

အဲဒီပစၥည္းေတြကို ေလာဘေတြ ေဒါသေတြ မာနေတြနဲ႕ ရွာေဖြမယ္။ စုေဆာင္းမယ္…သိမ္းဆည္းမယ္။ သုံးစြဲမယ္ဆိုရင္ ေလာကီပစၥည္းသုံးစြဲမႈျဖစ္ပါတယ္။ သုံးစြဲသူလူေတြကို ဆင္းရဲေစပါလိမ့္မယ္။ လူ႕ေလာကႀကီးညစ္ႏြမ္းသြားေစပါလိမ့္မယ္။

အဲဒီေရြေငြကားတုိက္တာျခံေျမေတြကို ေလာဘေတြ ေဒါသေတြ မာနေတြမပါပဲ ရွာေဖြမယ္..စုေဆာင္းမယ္…သိမ္းဆည္းမယ္..သုံးစြဲမယ္..ဆိုရင္ အဲဒါေလာကုတၱရာသုံးစြဲမႈျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ လူေတြကို ျငိမ္းခ်မ္းေစပါလိမ့္မယ္။

လူဆိုတာ မရွိမွ လူ႕ေလာကႀကီးျငိမ္းခ်မ္းမွာလား……
လူေတြမွာ ကိေလသာေတြ မရွိမွ လူ႕ေလာကႀကီးျငိမ္းခ်မ္းမွာလား…….

ဒါဟာ တရားရေရး မရေရးနဲ႕ မဆိုင္ေသးပါဘူး။ ေလာကီနယ္နဲ႕ ေလာကုတၱရာနယ္ကို ျမင္ရုံေလး ရွာေဖြႀကည့္မိတဲ့ သေဘာပါ။
ေလာကုတၱရာေရာက္ေရး နဲ႕လဲ မဆိုင္ေသးပါဘူး။ ေလာကုတၱရာခ်မ္းသာနဲ႕လဲ မဆိုင္ေသးပါဘူး။ သြားရမယ့္ေနရာကိုသာ ႀကည့္မိျခင္းပါ။

ကၽြန္ေတာ့္အေတြး ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေလးကို ေမတၱာေရွ႕ထားၿပီး ၀ုိင္း၀န္းေဆြးေႏြးေ၀ဘန္ေထာက္ျပနိဳင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ…
ကၽြန္ေတာ့္အေတြး..အျမင္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြေတြကို ခ်ျပျခင္း..မွ်ေ၀ျခင္းျဖစ္ပါေႀကာင္း………………….

ဒီစာစုမွာ “ေလာဘ” အရေကာက္လြဲမွားေနရင္… လက္မခံနိဳင္တာေတြ ျဖစ္လာနိဳင္ပါတယ္…

About ေဇာက္ ထိုး

ေဇာက္ ထိုး has written 44 post in this Website..

   Send article as PDF