ညဧ။်တိတ်ဆိတ်မှူသည် အလင်းရောင်ဝင်လာသည်နှင့် ပြိုပျက်ရလေပြီ။ဪ.. နေ ့စဉ်ထမ်းဆောင်နေကြတာဝန် ထမ်းဆောင်ရန် ပြင်ဆင်ရပေဦးမည်..။
ကျွန်မစိတ်ထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်မိရင်း အိပ်ယာမှကြိတ်မှိတ်၍ထလိုက် ပါတော့သည်။ဒီနေ ့တော့ကျောင်းကိုပုံမှန်ထက် ပိုစော၍ရောက်ရမည်ဟု ကျွန်မပြင်ဆင်လိုက်သည်။ဒီနေ ့ကျွန်မတို ့ကျောင်းဧ။်ဆရာကန်တော့ပွဲနေ ့။
ကျောင်းဆရာမ ဟူသောဘွဲ ့ကိုခံယူမိသည့်အချိန်မှစ၍ ယနေ ့အထိစိတ်ညစ်ရမိသော အချိန်သည်  ဘက်စ်ကားစီးရသော အချိန်သာဖြစ်ပေသည်။
ကျွန်မဧ။်ကျောင်းတော်ကြီးတည်ရှိရာ လှိူင်သာယာ မြို ့တော်သစ်ဆီသို ့..ဝုန်းဒိုင်းကြဲမောင်းနှင်သော စီးတော်ယာဉ်ဒိုင်နာများဖြင့်သာ လိုက်ပါရင်း….။
ကျွန်မစာသင်ခန်းတွင်း သို ့ဝင်လိုက်လျှင်ပင် စားပွဲပေါ်တွင် အဆင်သင့်ရောက်နှင့်နေကြကုန်သော ကန်တော့ခံပစ္စည်းများကို တွေ ့ရလေသည်။
ပစ္စည်းများတန်ဖိုးမကြီးသော်လည်း ကလေးတို ့ဧ။်စေတနာ ဖြူစင်သည်။မရှိရှိတာနဲ ့ကန်တော့ကြသည်။ဆရာကန်တော့ပွဲမတိုင်မီကပင် ကလေးများကို ကျွန်မ
ကြိုတင်၍မှာထားရလေသည်။”ဆရာမ ကော်ဖီမကြိုက် မုန် ့မကြိုက် ပါတိတ်ပဲကြိုက်သည်” ဟု မှာသည်မထင်လိုက်ပါနှင့်လေ ။
အမှန်တော့ ကျွန်မမှာသည်မှာ ဤသို ့….ဘာပစ္စည်းမှမပါလျှင်လည်း ကျောင်းသားအားလုံးဆရာကန်တော့ပွဲသို ့လာရမည်။ဆရာမကို လက်အုပ်ချီကန်တော့ရုံဖြင့် ကျေနပ်သည်။ထိုအခါမျိုးမှကလေးလေးများ မျက်နှာဝင်းပနိုင်ပေသည်။ကျွန်မတို ့ကျောင်းသည် မြို ့ပေါ်ကျောင်းမဟုတ်သည့်အတွက် တန်ကြေးမများသော်လည်း တန်ဖိုးများသော ပီတိကိုသာ အပြည့်အဝစားရပေသည်။
ခေတ်ကာလ စီးပွားရေးအခြေအနေ မိသားစုအကျပ်အတည်း စသောအကြောင်းအမျိုးမျိူးကြောင့် စီးပွားရေးအဆင်မပြေကြသောအခါ  ကလေးများ မျက်နှာငယ်ရသည်။
သူများကန်တော့သလို ကန်တော့ချင်ကြသည်။မိဘကိုပူဆာသည် မရလျှင်ငိုသည်။ဪ..ကလေးတို ့ဘဝဖြူစင်ကြပေသည်။တစ်ချို ့ကလေးများဆိုလျှင် သူတို ့မုန် ့ဖိုးလေးများစုလျက်  ကော်ဖီမစ်ထုပ်လေးများ တစ်ထုပ် နှစ်ထုပ်ဖြင့်  မရရတာဝယ်ကန်တော့ကြသည်။ထိုအခါမျိုးသည် ဆရာမတစ်ယောက် အနေဖြင့် သာမက မိခင်တစ်ယောက်ဧ။်မေတ္တာမျိုး ဖြင့်ကျွန်မခံစားရလေသည်။သူတို ့ကလေးများဧ။်ဘဝ ကြမ်းတမ်းလှပေသည်။
ကျွန်မတို ့ကျောင်းသည် မူလွန်ကျောင်းတစ်ကျောင်းဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အခန်းနှင့် ကျောင်းသားဦးရေမမျှပါ ။ကျောင်းဧ။်စာသင်ခန်းအရေအတွက်သည် မူလတန်းကျောင်းတစ်ကျောင်း ဆိုလျှင်  ချောင်ချောင်ချိချိ စာသင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။သို ့သော် မူလတန်းလွန်ကျောင်းတစ်ကျောင်းအတွက်မှာမူ အခန်းပင်ကန် ့မထားနိုင်တော့ပါ ။ဟိုဘက်သည်ဘက် အသံစုံကြားရပေသည်။ယခုလည်း ဘေးအခန်းဟုမဆိုနိုင်သော်လည်း ကျွန်မဧ။်ဘေးအခြမ်းတွင် တည်ထားသော သုံးတန်းအခန်းမှ ကလေးတစ်ယောက် အော်ငိုနေလေသည်။အကြောင်းစုံသိရသောအခါ  သူ ဧ။်ကန်တော့ရန်ပစ္စည်းမှာ အမွှေးတိုင်ထုပ်ကလေး တစ်ထုပ် နှင် ့ဖယောင်းတိုင်ထုပ်ကလေး တစ်ထုပ်။သူ ့သူငယ်ချင်းလေးဧ။် ကန်တော့ရန်ပစ္စည်းမှာ ပိတ်စအဖြူ တစ်စ။
ပြဿနာမှာတော့ ဆရာမကို ဘယ်ပုံ ဘယ်နည်း ဘယ်ပစ္စည်းဖြင့် ကန်တော့မည် ဟုအချင်းချင်းတိုင်ပင် ဆွေးနွေးကြသောအခါ သူ ့မှာအမွှေးတိုင် ငါ့မှာပိတ်စ စသည်ဖြင့်
ငြင်းခုံယှဉ်ပြိုင်ရင်း အမွှေးတိုင်ထုပ်ကလေး ငိုကြွေးရလေတော့သည်။ကိုယ့်ခွန်ကိုယ့်အား ကိုယ်စွမ်းအားဖြင့် ရသည်မဟုတ်သော်လည်း သူတို ့လည်းဆွေးနွေးတတ်ကြသည်  ငြင်းခုံ တတ်ကြပေသည်။သူတို ့လေးတွေ ဘယ်လိုများဆွေးနွေးကြမလဲ ကျွန်မသိချင်လှပါတော့သည်။
ကျွန်မဧ။်အခန်းမှာလည်း ထူးမခြားနားပင် ကလေးလေးများဧ။် ဆွေးနွေးသံများ နားနှင့်မဆံ့အောင် ဆူညံနေပေသည်။စားပွဲ နှင့် ဝါးခြမ်းပြား ထိသောအသံကျယ်ကြီးကြားမှသာ  တစ်ခန်းရပ်ကြလေသည်။အားလုံးငြိမ်ကျသွားသောအခါမှ လက်အုပ်ချီရန် ကန်တော့ရန် ကျွန်မပင် ညွှန်ကြားရလေသည်။ကလေးလေးများ ထိုင်ခုံအောက်ကြမ်းပြင်သို ့ဆင်း၍  လက်အုပ်ချီကန်တော့ကြသည်။ဪ..ကျွန်မမေ့ခဲ့ပြီ ကလေးများကိုပြီးပြီးရော လက်အုပ်ချီကန်တော့ခိုင်းခဲ့သည်။ခုတော့ အားလုံးထိုင်ခုံပေါ်ပြန်တက်၍ ဘာအကြောင်းမှန်းမသိသော  အကြောင်းအရာလေးများကို အကြိတ်အနယ်ပြန်လည် ဆွေးနွေးကြပြန်လေသည်။သူ ့တို ့လေးများဧ။်စိတ်ထဲတွင် ဆရာကန်တော့ပွဲဆိုသည်မှာ ထိုင်ခုံပေါ်မှဆင်း၍ လက်အုုပ်ချီကန်တော့
ပြီးလျှင် ထိုင်ခုံပေါ်ပြန်တက် ဤမျှ လွယ်သည်ဟုထင်သွားလျှင် ခက်ချေတော့မည်။သို ့ပေမယ့် ကျွန်မနောက်မကျသေးပါဘူး။ကန်တော့သည်ဆိုသည်မှာ ဘာကြောင့်ကန်တော့ရသည် လူကြီးမိဘ ဆရာဆရာမ ကိုကန်တော့သောအခါတွင် အပြစ်များရှိလျှင်လည်း ခွင့်လွှတ်ပေးရန် မည်သို ့မည်ပုံပြောဆိုရမည် အစရှိသဖြင့် ပြောဆိုဆုံးမရပေအုံးမည် ဟုအတွေးဖြင့်   နောက်တစ်ဖန် ညာသံပေးရလေတော့သည်။အားလုံးငြိမ်ကျသွားလျှင် ကျွန်မစကားစလိုက်သည်။ ဩကာသ ဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသနည်း ဟုကလေးများနားလည်  အောင်ကျွန်မပြောရလေသည်။သူတို ့ချင်းဆိုလျှင်ဆွေးနွေးနိုင်သလောက် ဆရာမနှင့်ဆိုလျှင်မဆွေးနွေးချင်ကြ။တစ်ယောက်မှအသံထွက်မလာ။အားမလိုအားမရနှင့် ကျွန်မနောက်တစ်ခေါက်ထပ်မေးမိသည်
ထိုအခါ အသံတစ်သံထွက်လာသည်။ဩကာသ ဆိုသည်မှာ ဘုရားရှိခိုးရင်ဆိုရတာပါတဲ့။သူတို ့အသိကလေးများနှင့် တွေးတော့လည်းမှန်နေပါသည်။ဘုရားရှိခိုးလျှင်လည်းဩကာသ ကိုပင်မလွဲမသွေ
ကျော်ဖြတ်ရပေသည်။နောက်အသံတစ်ခု မှာတော့ ဩကာသ ဆိုသည်မှာ ဆရာမကို ကန်တော့ဖို ့ပြောခြင်းဖြစ်ပါသည်တဲ ့..။ဪ..ဆရာမ ဆရာမ..။ဒါလည်းမှန်ပါသည် ဆရာဟူသည်လည်း အနန္တောအနန္တငါးပါးတွင်  တစ်ပါးအနေဖြင့် ပါဝင်သောကန်တော့ခံ ပုဂိ္ဂုလ်များပင်မဟုတ်ပါလော။သို ့သော် ကျွန်မလိုချင်သောအဖြေမျိုးထွက်မလာခဲ့ပါ။သူတို ့လေးတို ့ကျောင်းရောက်သည်နှင့် အရင်ဆုံးလုပ်ရသည်မှာ ဘုရားရှိခိုးခြင်းအလုပ်ပင်။နေ ့စဉ်လည်း ဩကာသ မှပင်စရလေသည်။ဤသည်မှာ ဩကာသ ဧ။် အကြောင်းရင်းကောင်းစွာ မသင်ပြနိုင်သည့် ကျွန်မ အပြစ်သာ.။ ဩကာသ ဟူသောပါဠိ စကားမှာ မြန်မာလို “အခွင့်” ဟူသော အနက်ကို ဆောင်လေသည်။
“အခွင့်” ဟုဆိုရာမှာလည်း “ခွင့်ပြုပါ”  ” ရှိခိုးပါရစေ” စသည်ဖြင့်ရှင်းပြရပြန်သည်။ထို ့နောက် ဘုရား တရား သံဃာ လူကြီးမိဘ ဆရာသမားများ အပေါ် ကိုယ်ဖြင့်လည်းကောင်း စိတ်ဖြင့်လည်းကောင်း နုူတ်ဖြင့်လည်းကောင်း အပြစ်များပြုမိသော် ထိုအပြစ်များမှ ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါရန် ရှိခိုးပါရစေ ဟု တောင်းသော အခွင့် အင်မတန်ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ ့စွာ တောင်းသော အခွင့် ဖြစ်ကြောင်း  ကလေးများနားလည်အောင် ရှင်းပြရသည်။မျက်လုံးကလေးများ ဝိုင်းလျက် စိတ်ဝင်တစားနားထောင်နေကြသော သူတို ့လေးတို ့မှာလည်း သိလိုချင် မှတ်လိုချင်သည့် သဘောရှိလေသည်။
သိအောင်ပြောပြရန် နှင့် မှတ်မိအောင်ပြောတတ်ရန်သာ လိုပေသည်။ဒီနေ ့အဖို ့ကျွန်မဧ။် ဩဝါဒရှည်ကြီးကို ကလေးများအား ပို ့ချပြီးသကာလ အားလုံးနှင့်အတူ တပျော်တပါး ဆရာကန်တော့ပွဲလေး  အဆုံးသတ်ခဲ့ပါသည်။
ကျောင်းမှအပြန် ကန်တော့ခံပစ္စည်းများ တစ်ပွေ ့တစ်ပိုက်နှင့် မနိုင်မနင်းဖြစ်နေသောကျွန်မ..ရုတ်တရက် ဆရာမ ဟုခေါ်သော အသံလေးတစ်သံကြားလိုက်ရသည်။ထိုအသံလေးမှာ တိုးသည်ဟုမဆိုသာသော်လည်း  နူးညံသည်။ တက်ကြွသော အသံမဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုကို လိုလားတောင့်တနေသော အသံ။ကျွန်မလှည့်ကြည့်မိတော့ မြွေရေခွံအိတ်ကြီးတစ်လုံးကိုင်လျက် ဖိနပ်မပါ နံရိုးအပြိုင်းပြိုင်းထနေအောင် မပိန်သော်လည်း
လေတိုက်ခံနိုင်ရုံသာသာ ရှိသောကလေးငယ်လေးတစ်ဦး။သူ ကျွန်မကိုပြုံး၍ ကြည့်နေသည်။စင်စစ် ကျွန်မသူ ့ကိုမသိပါ သူလည်းကျွန်မကိုသိပုံမပေါ်ပါ။သို ့သော်သူ ဘာကြောင့်ခေါ်သနည်း ။
သူ ့အပြုံးလေးနောက်တွင် ရှိနေသည်။ကျောင်းနေအရွယ်ရောက်သော်လည်း ကျောင်းမနေနိုင်သော ကလေးတစ်ယောက်ဧ။် ဆရာမ ဟုခေါ်လိုက်ရသော အရသာ ကိုသူကျေနပ်နေပုံရသည်။ကျွန်မလည်း  ပြန်ပြုံးပြခဲ့သည်။ကျွန်မစိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သလိုလို..။ကလေးတိုင်း စာမဖတ်နိုင်ပေမယ့် စာဖတ်ချင်ကြသည်။စာတတ်ချင်ကြသည်။သူတို ့ဘဝစာသင်နိုင်ဖို ့အခွင့်အလမ်းမရှိဟု မည်သူမျှမပြောနိုင်။

သူတို ့လည်းစာသင်နိုင်ရမည်..စာဖတ်နိုင်ရမည်..မြွေရေခွံအိတ်ကိုင်မည့်အစား လွယ်အိတ်ကလေး လွယ်လျက်ကျောင်းတတ်နေသော ကလေးများဖြစ်စေချင်သည် ။သူတို ့ကိုယ်တိုင်ရော အဲဒီစိတ်ရှိနိုင်ပါမည်လော .သို ့လော သို ့လော နှင့် ကျွန်မ………။ကျွန်မအတွေးနှင့် ကျွန်မ…………..။

About ေလ ဒီ

ေလ ဒီ has written 5 post in this Website..