ဒေါ်စိမ်း တယောက် ဈေးဆိုင်အလုပ်မအားလပ်တဲ့ကြားမှ ဒီနေ့တော့ ရွာအရှေ့ပိုင်းက ကိုတိုးဝင်း ဆုံးတဲ့ဆီကို မဖြစ်ဖြစ်အောင် ထွက်လာခဲ့မိသည်။

အသုဘ အိမ်နားရောက်တော့ ဒေါ်စိမ်း မျက်လုံးများ ပြူးသွားရသည်။ သရဲတွေ့လို့ မဟုတ်ပါ။ သုံးတန်းတက်နေတဲ့ ဒေါ်စိမ်းရဲ့အချစ်တော် မြေးမလေးကို အသုဘအိမ်မလှမ်းမကမ်းမှာ တွေ့လိုက်လို့ပါ-

“ဟဲ့မြေးလေး တုန်တုန်”

အဖွားကို မြင်လိုက်တော ့ တုန်တုန် လန့်လည်းလန့်၊ ဝမ်းလည်းဝမ်းသာသွားသည်။

“ဟင်အဖွား”

“သမီးကျောင်းချိန်ကြီးမှာ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ဒီနားရောက်နေတာလဲ”

မေးလိုက်ကာမှပဲ တုန်တုန်တစ်ယောက် မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။
မြေးမလေး မျက်ရည်မြင်တော့ ဒေါ်စိမ်း အသည်းထဲကျင်သွားသည်။

“သမီးဘာဖြစ်လို့လဲ အဖွားကို ပြောစမ်း၊ ကျောင်းမှာ ဘယ်သူနဲ့ ဘာဖြစ်လာလို့လဲ”

“ကျောင်းမှာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးအဖွား။ တုန်တုန် ဒီအိမ်ထဲကို ပြန်မဝင်ရဲလို့ပါ”

“ဟင်၊ သမီးက ဒီအသုဘ အိမ်ကို ဘာလို့ဝင်မှာလဲ ပြောပါဦး။ အဖွားတို့လည်း မပါပဲနဲ့ သမီးတစ်ယောက်တည်း ဘာလာလုပ်တာလဲ။”

“ဆရာမမမမ၊ ဆရာမကလေ”—
တုန်တုန်ပြောရင်းနှင့် ရှိုက်ငိုနေသည်။ ဒေါ်စိမ်း မခံစားနိုင်တော့ပါ။ မြေးမလေးကို ပွေ့ဖက်ရင်း

“ပြောပါဦးသမီးရယ်၊ ဆရာမ ဘာဖြစ်လဲလို့၊”

“ဆရာမက အသုဘ အိမ်ကို ငွေ (၂၀၀၀) လာကူခိုင်းတာ”

“အော်ဒါလား၊ လာလာ အဖွားနဲ့အတူဝင်မယ်နော်။ အဖွားပါလိုက်ခဲ့ပေးမယ်။”

စိတ်ထဲကနေတော့ ဖူးဖူးမှုတ်ထားတဲ့ မြေးမလေး၊ (၃) တန်းအရွယ် ကျောင်းသူလေး ကို ကျောင်းချိန်ကြီးမှာ တစ်ယောက်တည်း အသုဘအိမ်ကို လွှတ်လိုက်တဲ့ ဆရာမကို ကျိန်ဆဲမိလိုက်ပေမယ့် ဒေါ်စိမ်း ဒေါသကို မြိုချပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ဘူးအဖွား၊ အခုက ကူရမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဟင်ဒါဆိုဘာလဲ”

“ဆရာမကလေ အနောက်ပိုင်းက ဦးညိုဝင်း အသုဘကို သွားကူခိုင်းတာ၊ အဲဒါ တုန်တုန်က မှားပြီး ဒီအရှေ့ပိုင်းက ဦးတိုးဝင်းရဲ့ အသုဘကို လာကူမိလို့။ အဲဒါ ဆရာမက စိတ်ဆိုးပြီး အခုသွားပြန်တောင်းဆိုလို့ တုန်တုန်ပြန်လာတောင်းရတာအဖွား။ အခု တုန်တုန် ပြန်မတောင်းရဲလို့ ဒီနားမှာ ထိုင်နေတာအဖွား။”

“ဘုရားရေ”

ဒေါ်စိမ်း တယောက်မခံစားနိုင်တော့ပါ။ မြေးမလက်ကိုဆွဲပြီး အနောက်ပိုင်းက ဦးညိုဝင်းအိမ်ကို တန်းလာခဲ့သည်။ ပါလာသည့် ငွေ (၂၀၀၀) နှင့် မြေးလေးကို ခိုင်းလိုက်သည့် မူလတန်း ကျောင်းအုပ်ဆရာမ နာမည်နှင့် ငွေကို စိုက်ကူပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် အိမ်ကိုပြန်လာပြီး မြေးမလေးကို ထားခဲ့သည်။ တရှုးရှုးနှင့် အလွန်ဒေါသထွက်နေသော ဒေါ်စိမ်းကို သမီးဖြစ်သူ မြမြက အနောက်မှ အတင်းလိုက်ဆွဲသော်လည်း ဒေါ်စိမ်းကိုတော့ မနိုင်ပါ။ ဒေါ်စိမ်းနောက်ကသာ တတ်နိုင်သမျှ ဝင်ထိမ်းဖို့ လိုက်ခဲ့ရတော့သည်။

သွားနေတာကတော့ သမီးငယ်တက်သည့် မူလတန်းကျောင်းကိုပါ။ ကျောင်းမှာက ရုံးခန်းကလည်း သီးသန့်ရှိမနေပါ။ များသောအားဖြင့် ကျောင်းအုပ် ဒေါ်မူမူရှိတတ်သည့် (၄) တန်း အခန်းဘက်ကို အမေက တန်းသွားနေသည်။

“ဆရာမ ဒေါ်မူမူရှိလား၊ သူနဲ့ တွေ့ချင်လို့”။

“အော် – ဒေါ်စိမ်းပါလား၊ ဆရာမကြီးက (၃) တန်းဘက်မှာ၊ တွေ့ချင်လို့လားရှင့်၊ ကျွန်မလိုက်ပို့ပါ့မယ်”။

ကျောင်းကိစ္စတွေမှာ အားတတ်သရော ပေးကမ်း၊ လှူဒါန်းလေ့ရှိတဲ့ ဒေါ်စိမ်းကိုမြင်လိုက်တာနဲ့ ဆရာမလေးက ပြာပြာသလဲပဲ ထလာသည်။

“ဟုတ်ပါတယ် ဆရာမလေး၊ ကျွန်မအရေးကြီးလို့ လိုက်ပို့ပေးပါ”။

“အမေရယ် စိတ်ကိုလျှော့ပါနော်။ လက်မပါပါစေနဲ့နော်။” မြမြဘေးကနေ အမေ့ကို သတိပေးနေရသည်။

(၃) တန်းရှေ့အရောက် ဒေါ်မူမူကို မြင်တာနဲ့၊

“ဆရာမထွက်လာခဲ့ပါဦး”

အရင်က ဆရာမတွေကို လေးစားချစ်ခင်လေ့ရှိတဲ့ ဒေါ်စိမ်းတယောက် ယဉ်ကျေးမှုတွေ ဘယ်ပျောက်ကုန်မှန်း မသိတော့ပါ။

“ညည်းလားအေ့၊ ကျုပ်မြေးကို မသာသွားကူခိုင်းပြီး မှားလို့ သွားပြန်တောင်းခိုင်းတာ”

“ကျောင်းအုပ်ဆရာမဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကိုမှ အားမနာအေ၊ ညည်းမို့ မရှက်တယ်။ ညည်းမိဘတွေကရော မဆုံးမဘူးလား၊ ညည်းရဲ့ သား၊ သမီးဆိုရင်ရော အဲလိုပဲ ခိုင်းမလားအေ့။
ကလေးက ပြန်မတောင်းရဲလို့ ဘယ်လောက်ကြောာ်နေရှာလဲ ညည်းစဉ်းစားမိရဲ့လား။”

ဒေါ်စိမ်းတစ်ယောက် တလစပ် ပါးစပ်သေနတ်ပစ်နေလိုက်မိသည်။
ဒေါ်မူမူသည်လည်း လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးပြီး ရန်လာတွေ့နေသော ဒေါ်စိမ်းကို အသားများ တဆတ်ဆတ်တုန်အောင် စိတ်တိုနေသော်လည်း ဟုတ်နေတော့ ခေါင်းအောက်ချနေရုံမှ အပ ပြန်မပြောနိုင်ပါ။ စွာတေးလန်ရဲ့ မြေးမကိုမှ သွားခိုင်းမိတာကိုး။
ရင်ထဲရှိတာတွေ တလစပ် ပြောပြီး မကျေနပ်သေး။ ဒေါ်စိမ်းတစ်ယောက် အရှေ့ပိုင်းရှိ ဆရာမ၏ မိဘများအိမ်သို့ ဆက်လက်ချီတက်သွားပြန်ပါသည်။

ကျန်ခဲ့တဲ့ မြမြကတော့-
အင်း – လုပ်သင့်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ရတော့တာပေါ့ – နောက်နေ့မှာ သမီးလေးကို ဆရာမက ပိုပြီး မမဲအောင် ဆရာမကို ချော့ပြီး ကျန်ခဲ့ရတာပေါ့နော်။

အော် –
– မြေးတွေထိရင် မိုးထိအောင်နာတတ်တဲ့ ဒေါ်စိမ်းကပဲ မှားနေတာလား၊

– (၃) တန်းအရွယ် ကလေးလေးကို အသုဘအိမ်ကို ငွေ ၂၀၀ဝ ကူခိုင်းပြီး၊ အသုဘမှားလို့ ပြန်တောင်းခိုင်းတဲ့ ကလေးတို့ရဲ့ ဆရာမကပဲ မှားနေတာလား၊

ဆိုတာတော့ စာဖတ်သူတို့သာ ဆုံးဖြတ်ပေးပါတော့နော်။

About TheWinner Getprize

TheWinner Getprize has written 11 post in this Website..

Work in the company of Service Industry.