သည်ကိစ္စနှင့် ပတ်သတ်လာလျှင် ကျွန်တော် တစ်ခါတစ်ခါ အလွန်စိတ်တိုသည်။ မခံချင်လဲဖြစ်သည်။မြင်ပြင်းကတ်သည်။ဝမ်းနည်းသည်။ အားမလို အားမရဖြစ်သည်။ ခံစားချက်က အမျိုးစုံပါပေသည်။

တတိယနိုင်ငံကလာတဲ့လူတွေဆို အထင်သေးချင်ကြတာလား။ မြန်မာလူမျိုးဆိုတာ သေးသိမ်နှိမ့်ချစရာ သတ္တဝါအမျိုးအစားဖြစ်နေလို့လား။ ထို”လား”ပေါင်းများစွာနှင့်ပဲ နိုင်ငံခြားမှာ နေ့ရက်များစွာ ဖြတ်သန်းနေရသူဟာလဲ ကျွန်တော်တစ်ယောက်ထဲပဲလား။

ဆရာဇော်ဂျီဟာ သူ့ရဲ့ ‘တို့တိုင်းပြည်’ ကဗျာမှာ ကျွန်တော်တို့ကို သတိပေးခဲ့သလိုဖြစ်နေတာတော့ အသေအချာပဲ။ ဆရာက ရေးထားလေရဲ့။

“ထလော့မြန်မာ၊အို မြန်မာတို့

တို့ရွာတို့မြေ၊တို့ရွာမြေဝယ်

စေတီစပါး၊များလဲများဧ။်

များပါလေလဲ၊တမွဲမွဲနှင့်

ဆင်းရဲကာသာ၊ကာလကြာလျှင်

ယာစကာမျိုး၊တညှိုးညှိုးနှင့်

ပုထိုးမြင့်မောင်း၊ ကျောင်းကြိုကျောင်းကြား

လှည့်လည်သွားလျက်၊

မစားလေရ၊ဝမ်းမဝ၍

ဆွမ်းမျှမတင်နိုင် ရှိမည်တည်း။”

ကိုယ့်နိုင်ငံမှာ စိုက်သမျှသီး၊တူးသမျှ သယံဇာတတွေထွက်၊ သဘာဝအလှအပတွေ ပေါများပါလျက်နဲ့ သောက်ဖို့ရေတောင်မထွက်တဲ့ဒီလိုနိုင်ငံငယ်လေး(စကာင်္ပူ)က ကောင်တွေဆီမှာ လုပ်နေရတာ အင်မတန် အသည်းနာသည်။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆယ်တန်းအထိ စာတွေကျက်ခဲ့ကြသည်။ အတန်းစဉ် ကြိုးစားခဲ့ကြမည်။ တက္ကသိုလ်ရောက်တော့လဲ ကျက်လိုက်ရတဲ့စာတွေ၊မှတ်လိုက်ရတဲ့ လက်ချာတွေ၊ တွက်လိုက်ရတဲ့ ပုစ္ဆာတွေ…ဒါတွေအားလုံးက တိုင်းတပါးမှာ အသုံးချဖို့၊သူများလူမျိုးကို အောက်ကျဖို့၊ အနှိမ်ခံဖို့ မဟုတ်တာတော့ သေချာသည်။ မည်သူမျှလဲ တွေးခဲ့ဖူးလိမ့်မည်မဟုတ်။ဒီကိစ္စကို အဖြေရှာဖို့စဉ်းစားတိုင်း ခေါင်းတွေချာချာလည်အောင်မူးမတတ်ဖြစ်ချင်သည်။

ကျွန်တော်တို့ အဘိုးတွေ၊အဘွားတွေဟာ ကိုယ့်မင်းကိုယ့်ချင်းနဲ့ တင့်တင့်တယ်တယ်နဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်းနေခဲ့ကြသူတွေပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အောက်မကျို့ပဲ ရဲရင့်ကြသူတွေ၊ ရိုးရိုးသားသားနေပြီး ဘဝကို ရှင်းသန့်စွာ ဖြတ်သန်းကြသူတွေပေါ့။

ကျွန်တော်တို့လက်ထက်ကြမှ တရုတ်တို့၊ကုလားတို့ …လူမျိုးခြားတို့ဆီမှာ ထမင်းစားကျွန်ခံလုပ်ဖို့ ကံတရားကဖန်တီးခဲ့တာလား၊ မှားယွင်းတဲ့ စစ်အုပ်ချုပ်ရေးနဲ့ ပညာရေးစနစ်အောက်မှာ မွေးလာတဲ့ ကျွန်တော်တို့လို လူငယ်တွေကပဲ ကံဆိုးတာလား။ အရင် ၁၉၇ဝခုနှစ်ခန့်ကဆိုလျှင် အလုပ်ကြမ်းတွေ၊အိမ်သာကျင်းတူးတာ၊ရေဆိုးမြောင်းဖေါက်တာကအစ မြန်မာလူမျိုးတို့ လုပ်ဖို့ဝေးစွ။လှည့်၍ပင်ကကြည့်။ တရုတ်တို့၊ကုလားတို့ဟာ အောက်ခြေသိမ်း၊ အလုပ်ကြမ်းတို့ကိုလုပ်ရသည်။ ယခုဆိုလျှင်ကြည့်ကြပါလေ…ဒီလို အလုပ်မျိုးတွေကို ဘယ်သူတွေ အများဆုံးလုပ်နေရသလဲ။ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာတွေပင် မဟုတ်ပါလော။

ရန်ကုန်မြို့ဧ။် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ အများစုဟာ ကုလားတို့၊တရုတ်တို့ဧ။် လက်ဝယ်တွင်ရှိသည်။ မန္တလေးဆိုလျှင် တမြို့လုံးနီးပါး တရုတ်လူမျိုးတွေကြီးစိုးနေပြီ။ လူမျိုးရေးမုန်းတီးမှုကြောင့် ပြောနေခြင်း၊သူတစ်ပါးလူမျိုးကြီးပွားချမ်းသာတာကို မနာလို မရှုစိမ့်၍ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ သို့သော် မြန်မာပြည်မှာမွေး၊မြန်မာပြည်မှာကြီးပြင်းလာသူ ကျွန်တော်တို့မြန်မာလူမျိုးတွေ ကျမှ ဆင်းရဲပင်ပန်းပြီး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းနေတဲ့ ဘဝတွေ အတွက် ခံပြင်းမိသည်။ ကျွန်တော်တို့လူငယ်တွေ ဒါကို အဖြေရှာရမည်။

ညံ့နေ၊လျှော်နေတာတွေကို ပြင်ရမည်။ အားနည်းချက်တွေကို ရှာဖွေပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲရမည်။ စည်းလုံးညီညွတ်ကြမည်။သူတစ်ပါးလူမျိုးတွေထက်သာအောင်မိမိလူမျိုးဧ။် ဂုဏ်သိက္ခာကိုမြှင့်တင်ရမည်။ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းတို့ခေတ်ကတည်းက ကြွေးကြော်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ သခင်လူမျိုးတွေပဲ။ ကျွန်ဖြစ်လျှင်တောင်ခဏတာပေါ့။  မိမိအဆင်ပြေနေ၍ ငါတော့မပါဘူးဟူ ယူဆ၍ မရနိုင်စကောင်းပါ။ လူမျိုးနှင့်ချီ၍ ကျွန်တော်တို့ သူများတို့နောက်မှာရောက်နေကြလေပြီ။ ကျွန်ကမွေးတဲ့ကလေးကို သဘောက်ဟုခေါ်သည်။ ကျွန်တော်တို့လူမျိုးတွေဟာ သဘောက်မလေးတွေလဲ မွေးမည့်လူမျိုးမဟုတ်။မိမိကိုယ်တိုင်လဲ ကျွန်အဖြစ်ခံမည့် သူများ မဟုတ်ပါ။ နိုင်ငံတော် အသွင်ကူးပြောင်းဆဲ ကာလမှာ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးတွေကို လက်လွတ်မခံပဲ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ ကြိုးစားကြရပါမည်။

About Aung Myint Myat

Andrew Myint Myat has written 2 post in this Website..