၁။

ညတစ္ည။ မဆိုသေလာက္ ေမွာင္လာျပီပဲ။ ပတ္၀န္းက်င္ဟာ တျဖည္းျဖည္း လူသူ နည္းလာသလို ကားမ်ား အသြားအလာ နည္းနည္း က်ဲလာတယ္။ မိုးေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြ သိပ္မလင္း။ တိမ္တိုက္မ်ား ဖံုးအုပ္ထားခဲ႕တယ္။ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေဆးေပါလိပ္ခပ္တိုတိုကို ဖြာရိႈက္ရင္း လမ္းရဲ႕ ပလက္ေဖါင္း အတိုင္း ေခါင္းကို ငိုက္စိုက္ ေလွ်ာက္လာခဲ႕တယ္။ သူ႕ပံုစံက ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း။ ဆံပင္က ရွည္ရွည္၊ ပါးသိုင္းေမြး၊ မုတ္ဆိတ္ေမြးေတြက မရိတ္ထား။ ၀တ္ထားတဲ႕ အ၀တ္အစားေတြကလည္း ေၾကမႊလို႕။ ေလျပင္းျပင္း တစ္ခ်က္တိုက္သြားေတာ႕ စိမ့္ခနဲ ေအးသြားတယ္။ တစ္ေနရာရာမွာ မိုးရြာေနေလာက္ျပီလို႕ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေတြးျဖစ္လိုက္တယ္။

 

၂။

ညတစ္ည။ မဆိုသေလာက္ထက္ အနည္းငယ္ ေမွာင္လာျပီ။ လူတစ္စု ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ စုရံုးလို႕ေနတယ္။ သူတို႕ ဘယ္ကို သြားၾကမွာလဲ။ သူတို႕နားမွာ ဆူညံသထက္ ဆူညံလာတယ္။ ဆိုင္ဆီမွ ေလာ္စပီကာနဲ႕ ေအာ္ဟစ္ျပီး ေၾကာ္ျငာသံေတြ ၾကားရတယ္။

“ကမ္းေျခမွာ အပန္းေျဖရေအာင္

ကမ္းေျခမွာ အပန္းေျဖရေအာင္

လူၾကီးမင္းတို႕ရဲ႕ ဘ၀အေမာေတြကို အားလံုး ေျဖေဖ်ာက္ေပးမယ့္ ခရီးစဥ္

တစ္ဦးလွ်င္ —– က်ပ္

ငါးဦးလွ်င္ တစ္ဦး ေမတၱာလက္ေဆာင္”

ေ၀လြင္က ထိပ္ဆံုးမွ ေနကာ လူေတြၾကားတိုးေ၀ွ႕ လိုက္တယ္။

“လက္မွတ္ေပးပါ .. ကမ္းေျခသြားမယ့္ လက္မွတ္ ငါးေစာင္”

လူေတြ ဆူညံေနၾကတယ္။ တိုးေ၀ွ႕ကာ လက္မွတ္၀ယ္ေနတဲ႕ ေ၀လြင္ကို က်န္တဲ႕ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ စိတ္မရွည္စြာ ေစာင့္ေနၾကတယ္။

“လက္မွတ္ေပးပါ .. ကမ္းေျခသြားမယ့္ လက္မွတ္ ငါးေစာင္”

ဒီတစ္ခါေတာ႕ ေ၀လြင္ လက္မွတ္ ရသြားတယ္။

“ေရာ႕ ငါးေစာင္ပါ .. ဒါက အပိုေပးတဲ႕ ေမတၱာလက္ေဆာင္အတြက္ သပ္သပ္ တစ္ေစာင္”

ေ၀လြင္လက္ထဲ လက္မွတ္က ေျခာက္ေစာင္။ သူတို႕ အဖြဲ႕က ငါးေယာက္တည္း။ တစ္ေစာင္ပိုေနတယ္။

“ဟဲ႕ မိမိုး လက္မွတ္က တစ္ေစာင္ပိုေနတယ္”

မိမိုးက ေမတၱာလက္ေဆာင္ ရတဲ႕ လက္မွတ္ကို ကိုင္ၾကည့္ျပီး ေျပာတယ္။

“ဘယ္လိုလုပ္မလဲ .. ဘယ္သူ႕အသိရွိလဲ ေခၚသြားမယ္ေလ”

အားလံုး စဥ္းစားမရ။

“ေ၀လြင္ နင့္မွာ မရွိဘူးလား .. ေနာက္တစ္ေယာက္ ေခၚခဲ႕ေလ

ဒီမွာတစ္ေစာင္ပိုေနတာ ႏွေမ်ာစရာၾကီးဟ”

မိမိုးက သူတို႕ထဲက မိန္းခေလးပီပီ လြန္စြာမွ ႏွေမ်ာတတ္သူ။ က်န္တဲ႕ ေယာက်ာ္းေလး သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း မိမိုးကို လြန္စြာ ခင္မင္ၾကသူေတြ။ ဆိုေတာ႕ ေ၀လြင္ စဥ္းစားရျပီ။ ဘယ္သူ႕ေခၚရမလဲ။ ခက္တာက ေလာေလာဆယ္ ဘယ္သူမွ လိုက္ခ်င္မွာ မဟုတ္။ အားလံုး အလုပ္ကိုယ္စီနဲ႕။

“မရွိဘူးဟ ဘယ္သူမွ မအားေတာ႕ လိုက္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူး”

“ဒါဆို ျပန္ေရာင္းရင္ေရာ ..”

“မိမိုးရယ္ ဘယ္သူက ၀ယ္မွာလဲ ကားလည္း ထြက္ခါနီးျပီ ေတာ္ပါျပီ ထားလိုက္ေတာ႕”

“ဟာ နင္ကလည္း ေတြ႕တဲ႕ လူေခၚမယ္ဟာ မေရာင္းရလည္း တန္ေအာင္ ေခၚခဲ႕မယ္”

အားလံုး စိတ္ညစ္သြားၾကတယ္။ မိမိုးကိုေတာ႕ သူတို႕ မႏုိင္ၾက။

 

၃။

ပထမဆံုး သူတို႕ေတြ႕ရတာက တုန္တုန္ရီရီနဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ႕ အဖိုးၾကီး။ မျဖစ္ေခ်။ လမ္းမွာ တစ္ခုခု ျဖစ္ေနမွ တာ၀န္ယူေနရဦးမယ္။ ဒီေတာ႕ ခဏေစာင့္ၾကည့္တယ္။ သူတို႕ ထပ္ေတြ႕ရတာက အမ်ိဳးသမီး ၀၀ၾကီးတစ္ဦး။ ပံုစံကေတာ႕ က်န္းက်န္းမာမာ ရွိမယ့္ပံု။ ဒါေပမယ့္ မ်က္ႏွာက အေပါက္ဆိုးမယ့္ပံု။ လမ္းမွာ ျပႆနာရွာေနမွ ခက္ေခ်မယ္။

“မိမိုးရယ္ ေတာ္ပါေတာ႕ လာသြားရေအာင္

လက္မွတ္အပိုကို နင္ သိမ္းထားလိုက္ေလ ေနာ္”

ေ၀လြင္တို႕ စကားကို မိမိုးက ဘာမွ ျပန္မေျဖ။ တစ္စံုတစ္ခုကို သည္းၾကီးမည္းၾကီး ၾကည့္ေနတယ္။ ေ၀လြင္တို႕လည္း မိမိုးၾကည့္တဲ႕ ေနရာလိုက္လို႕ ၾကည့္ၾကတယ္။ ဟိုး ခပ္လွမ္းလွမ္းက အေမွာင္အရိပ္ထဲက လႈပ္ရွားမႈတစ္ခု။

 

၄။

ေက်ာ္ေက်ာ္ ေခါင္းငိုက္စိုက္ေလွ်ာက္လာရာမွ ေရွ႕ကို လွမ္းၾကည့္ေတာ႕ သူ႕ကို လူတစ္စုက အကဲ ခတ္ေနသလို အၾကည့္မ်ားနဲ႕ ၀ိုင္းၾကည့္ေနတာေတြ႕လိုက္တယ္။ ထားပါေလ။ သူတို႕ဘာသာ ဘာေၾကာင့္ၾကည့္ၾကည့္ေပါ႕။ ေက်ာ္ေက်ာ္ ဆက္ေလွ်ာက္လာေတာ႕ သူတုိ႕နဲ႕ တျဖည္းျဖည္းနီးလာတယ္။

“ဒီလူေတြနဲ႕ေတာ႕ ငါ့ကို ဘာလို႕ၾကည့္ေနပါလိမ့္”

ေက်ာ္ေက်ာ္ စိတ္ထဲ ေတြးရင္း သူတို႕ နား ေရာက္လာတယ္။

“အစ္ကို ..”

သူတို႕ထဲက မိန္းခေလး တစ္ဦး အသံပဲ။

“အစ္ကို ..  အစ္ကို ..”

“ဟင္ .. ငါ့ေခၚေနတာမ်ားလား” ေက်ာ္ေက်ာ္ နည္းနည္း ေတြေ၀သြားေပမယ့္ သူတို႕ကို မၾကည့္ဘဲ ေခါင္းကို ငိုက္စိုက္ခ်လို႕ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလွ်ာက္လာတယ္။

“အစ္ကိုလို႕ ဆံပင္ရွည္နဲ႕ အစ္ကို”

ေသခ်ာသြားျပီ။ သူ႕ကို ေခၚတာပဲ။ ေက်ာ္ေက်ာ္ သူတို႕ နားေရာက္ေတာ႕ အဲဒီေကာင္မေလးက ဆက္ေျပာတယ္။

“အစ္ကို ကၽြန္မတို႕နဲ႕ လိုက္မလား”

“ဟင္ .. ဘာတုန္းဗ်”

ေက်ာ္ေက်ာ္ ရုတ္တရက္ လိုက္မလား အေခၚခံရေတာ႕ လန္႕သြားတယ္။

“မဟုတ္ဘူးေလ .. အစ္ကို ရဲ႕

ကၽြန္မတို႕က ကမ္းေျခသြားျပီး အပန္းေျဖမွာ အစ္ကိုလိုက္မလားလို႕

အစ္ကိုလည္း လည္လို႕ရတာေပါ႕ ..ဒီျမိဳ႕ေလးမွာေန ပ်င္းစရာၾကီး.. လိုက္ခဲ႕ေနာ္”

ေက်ာ္ေက်ာ္ စိတ္ညစ္သြားတယ္။ ဘာတုန္းေပါ႕။ သူမသိတဲ႕ လူေတြက မသိဘဲ ဘာလို႕မ်ား ဇြတ္ေခၚေနၾကသလဲ။ ပံုစံေတြကေတာ႕ ရုိးသားၾကမယ့္ပံုေတြ။ လူလိမ္ေတြ ပံုေတာ႕ မေပၚေလာက္။ ေက်ာ္ေက်ာ္႕အေတြး မဆံုးခင္ သူတို႕ထဲက အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္က ရွင္းျပတယ္။

“ဒီလိုပါ အစ္ကိုရာ.. ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ပိုေနတယ္

အစ္ကို လိုက္ခဲ႕ပါလား.. ဟိုမွာ ေနစရာ စားစရာ အားလံုး အစ္ကို အတြက္ စားရိတ္ျငိမ္းလိုက္ရမွာေလ”

ေက်ာ္ေက်ာ္ အဲေတာ႕မွ နည္းနည္း သေဘာေပါက္သြားတယ္။

“စိတ္မရွိပါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သြားစရာေတြ ရွိတယ္.. ဘယ္ေနရာလဲေတာ႕ မသိေသးေပမယ့္

တစ္ေနရာရာကို ကၽြန္ေတာ္ သြားစရာရွိေနတယ္ ..ခင္ဗ်ားတို႕နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ မလိုက္ႏိုင္ပါဘူး”

“အစ္ကိုရယ္ လိုက္ခဲ႕ပါ ညီမကို မခင္ဘူးလားလို႕

အစ္ကိုပံုစံက ခင္ဖို႕ေကာင္းမယ္ ထင္လို႕ ေခၚတာ

လိုက္ခဲ႕ေနာ္ … ေနာ္”

တစ္ခါမွ မသိဖူး၊ မျမင္ဖူးတဲ႕ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္က သူ႕ကို ဇြတ္ေခၚေနတာ ေက်ာ္ေက်ာ္ အားေတာ႕ နာသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ အပန္းေျဖဖို႕ စိတ္မပါ။ အပန္းေျဖရေအာင္လည္း သူ႕မွာ စိတ္ပင္ပန္းစရာ ဘာမွ ရွိေနတာ မဟုတ္။

“အစ္ကို လိုက္မယ္မလား လိုက္ခဲ႕ေနာ္”

“လိုက္ခဲ႕လိုက္ပါ အစ္ကိုရယ္ မိမိုးက အစ္ကို႕ကို ခင္လို႕ ေခၚတာပါ သူက သူလုပ္ခ်င္တာ မလုပ္ရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ဂ်ီက်ေတာ႕မွာ … အစ္ကို႕မွာ အေရးၾကီး အလုပ္ရွိလို႕လား သံုးရက္ပဲ ၾကာမွာပါ”

အေရးၾကီးအလုပ္။ ျပန္စဥ္းစားေတာ႕ သူ႕မွာ အေရးၾကီးအလုပ္ေရာ၊ အေရးမၾကီး အလုပ္ေရာ ရွိတာမဟုတ္။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀ဆိုတာ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ေလွ်ာက္ရမွာပဲ။ တစ္စံုတစ္ခုေၾကာင့္ ကိုယ့္လမ္း၊ ကိုယ့္ခရီးကို ေျပာင္းလဲပစ္ဖို႕လိုအပ္လို႕လား။ မလိုအပ္ဘူးလား။ ေက်ာ္ေက်ာ္ေတြေ၀ေနတယ္။

“အစ္ကို ကားက ထြက္ေတာ႕မွာ အစ္ကိုအတြက္ အ၀တ္အစားလဲစရာလည္း မိုးသူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ငွား၀တ္ေနာ္ လာပါ လိုက္ခဲ႕ပါ” ဆိုျပီး ေကာင္မေလးက သူ႕လက္ကို ဆြဲကိုင္လိုက္တယ္။

ေက်ာ္ေက်ာ္ မျငင္းခ်င္ေတာ႕။

 

၅။

အပန္းေျဖခရီးတဲ႕။ ကားၾကီး တစ္စင္းကေတာ႕ တစ္ညလံုး ေမာင္းႏွင္လို႕ လာခဲ႕ျပီ။ ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ႕ လူေတြ ဒီကားေပၚပါလာၾကတယ္။ ျပီးေတာ႕ ဘယ္လမ္းေတြမွန္းမသိတဲ႕ လမ္းေပၚ အဲဒီကားၾကီးက သြားေနတယ္။ သူ႕ကို ဇြတ္ေခၚခဲ႕ၾကတဲ႕ လူေတြက ကားေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾက။ ေက်ာ္ေက်ာ္တစ္ေယာက္သာ မအိပ္ဘဲ ကားေပၚမွာ ပါလာတယ္။

မိုးလင္းေတာ႕ ကားၾကီးဟာ သူတို႕တည္းရမယ့္ တည္းခိုခန္းထင္တယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ရပ္လိုက္တယ္။ ဒါလား အပန္းေျဖခရီးဆိုတာ။ လူေတြဟာ သူတို႕ အိတ္ေတြကို သယ္ေဆာင္လို႕ ေအာက္ကို ဆင္းၾကတယ္။ ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ဘာမွ သယ္ေဆာင္စရာ ပါမလာ။

ခဏေနေတာ႕ သူတို႕ ကမ္းေျခဘက္သြားျပီး ပင္လယ္ထဲကို ဆင္းၾကတယ္။ ေဘာလံုးကန္သူေတြ ေသာင္ျပင္မွာ ကန္ေနၾကတယ္။ စိန္ေျပးတမ္းေဆာ႕သူေတြ ေဆာ႕ေနၾက။ ျမင္းစီးသူေတြ စီးေနၾက။ စက္ေလွစီးသူေတြ စီးေနၾက။

“ပုဇြန္ကင္ … ငါးကင္

အစ္ကို .. ပုဇြန္ကင္ စားမလား အစ္ကို”

ေက်ာ္ေက်ာ္ ေခါင္းကို ခါရမ္းျပလိုက္တယ္။ မိမိုးတို႕ အဖြဲ႕က သူနဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ကမ္းေျခမွာ အလွ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ေနၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အရက္၊ ဘီယာေတြေသာက္လိုက္ ပင္လယ္ေရထဲ ဆင္းလိုက္နဲ႕။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အုန္းသီးတစ္လံုးကို ကိုင္လို႕ အုန္းရည္ ေသာက္ေနၾက။ လူေတြဟာ အပန္းေျဖဖို႕ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ ေျဖေနၾကပါလား။ ေက်ာ္ေက်ာ္႕မွာ အပန္းေျဖစရာ မလိုအပ္တဲ႕အတြက္ သူတစ္ေယာက္တည္းသာ ထိုင္ေနမိတယ္။

 

၆။

ေနာက္ရက္မနက္မွာေတာ႕ ေက်ာ္ေက်ာ္ အေစာၾကီးႏိုးလာတယ္။ ပင္လယ္ေလဟာ ေအးျမလတ္ဆတ္ေနျပီး ေက်ာ္ေက်ာ္ တ၀ၾကီး ရွဴလိုက္တယ္။

“အစ္ကိုဟိုဘက္နား သြားရေအာင္လာ မိုးနဲ႕ လိုက္ခဲ႕”

သူထက္ေစာျပီး အိပ္ယာထေနတဲ႕ မိမိုးဆုိသူက သူ႕ကို လာေခၚတယ္။ သူတို႕ ကမ္းစပ္နားက ကၽြန္းစြယ္ေလးအထိ ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ ေကာင္မေလးက သူ႕ကို ဓါတ္ပံုရိုက္ခိုင္းတယ္။ ပံုစံမ်ိဳးစံု လုပ္ျပေနတဲ႕ ေကာင္မေလးကို ၾကည့္ျပီး ေက်ာ္ေက်ာ္ သေဘာက်လာတယ္။ လက္ထဲက ကင္မရာခလုတ္ကို ႏွိပ္ျပီး တျဖတ္ျဖတ္နဲ႕ ဓါတ္ပံုရိုက္ေနမိတယ္။

 

၇။

ေနာက္ဆံုးေန႕။ သူတို႕အားလံုး ထံုးစံအတိုင္း ပင္လယ္ေရထဲ ဆင္းတုန္း။ ျမင္းစီးသူက ေလွေျပာင္းစီး၊ ေလွစီးသူက ျမင္းေျပာင္းစီး။ တာယာေဘာကြင္းၾကီးထဲ အိပ္ျပီး ေနသူက ေနၾကတုန္း။ ပုဇြန္ကင္၊ ငါးကင္ ေရာင္းသူေတြကလည္း သူမစားမွန္း သိရက္ လာေရာင္းၾကတုန္း။ မိမိုးဆိုတဲ႕ ေကာင္မေလးကလည္း ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ေနတုန္း။

ညေနေစာင္းေတာ႕ လူေတြဟာ ေရခ်ိဳးၾကျပီး အ၀တ္အစားေတြ သိမ္းေနၾကတယ္။ ေက်ာ္ေက်ာ္ကေတာ႕ ဘာအ၀တ္အစားမွ ပါလာသူမဟုတ္ေတာ႕ ေအးေဆး ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ သူ႕ကို အ၀တ္လဲဖို႕ ေကာင္ေလးေတြက အ၀တ္ေပးေပမယ့္ သူ မယူခဲ႕။ အ၀တ္တစ္ထည္နဲ႕ ဘ၀ဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းလိုက္လဲ။ ေက်ာ္ေက်ာ္ အဲလို ဘ၀မွာ ေနသားက်ေနခဲ႕တာ ၾကာျပီ။

သူတို႕ကားၾကီးဟာ လူစံုျပီဆိုတာနဲ႕ သူတို႕ေနထိုင္ရာ ျမိဳ႕ေလးဆီ ျပန္လာခဲ႕ျပီ။ အားလံုးဟာ အပန္းေျဖျပီး ပင္ပန္းခဲ႕ၾကတဲ႕ လူေတြပဲ။ ကားေပၚမွာ စကားေတာင္မေျပာႏိုင္ၾကေတာ႕ဘဲ အိပ္ေပ်ာ္ကုန္ၾကျပီ။

 

၈။

ေရဒီယိုမွ သတင္းတစ္ခုေၾကျငာေနသည္။

“….. ကမ္းေျခမွ ……..ျမိဳ႕သို႕ ျပန္လာေသာ ယာဥ္အမွတ္ …/…….. သည္

……… တံတားအနား ည ၁၂ နာရီ ခန္႕တြင္ တိမ္းေမွာက္သြားခဲ႕သည္။

အမည္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေခၚ ခရီးသည္တစ္ဦး ပြဲခ်င္းျပီး ေသဆံုး၍ ၃ ဦး သာ အနည္းငယ္ ဒဏ္ရာရသြားခဲ႕သည္ဟု သတင္းရရွိ…..”

ေရဒီယိုသည္ လိုင္းမမိ၍ အသံတိုး၀င္သြားသည္။

 

၉။

ခင္ဗ်ားတုိ႕ေတာ႕ ဘယ္လို ထင္ၾကမလဲ မသိဘူးဗ်။ လူ႕ဘ၀ဆိုတာလည္း ဘုမသိ ဘမသိနဲ႕ ေရာက္ရွိလာခဲ႕ျပီး ေနာက္ဆံုးေတာ႕ ဘုမသိ ဘမသိနဲ႕ ေသသြားၾကရတာပဲ မဟုတ္လား။

 

ရင္နင့္ေအာင္

 

About ရင္ နင့္ ေအာင္

ရင္ နင့္ ေအာင္ has written 57 post in this Website..