၀ယ္ယူစားသံုးၿခင္း
၀ယ္ယူစားသံုးၿခင္းက ဒီစနစ္ရဲ႕ ႏွလံုးသည္းပြတ္ၿဖစ္တယ္။ ဒီစနစ္ကို ေမာင္းႏွင္တဲ့အရာၿဖစ္တယ္။ မွားယြင္းေနတဲ့ ဒီစနစ္ကို က်ားကန္ဖို႔ရာ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ အစိတ္အပိုင္းၿဖစ္တာမို႔ ဒါကိုကာကြယ္ဖို႔ရာ အစိုးရအတြက္ေရာ၊ ေကာ္ပိုေရးရွင္းေတြ အတြက္ပါ အဓိက ဦးစားေပးလုပ္ငန္းၿဖစ္လာတယ္။
၉/၁၁ ၿဖစ္ရပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕တိုင္းၿပည္ဟာ အရမ္းကိုတုန္လွဳပ္ေၿခာက္ၿခားေနခဲ့တယ္။ ဒီအခါမွာ သမတႀကီး ဘုရွ္ အေနနဲ႔ ၿပည္သူေတြကို ”ပူေဆြးၾကပါ၊ ဆုေတာင္းမစ္တာ ပို႔သၾကပါ၊ ၿပီးေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ထားၾကပါ” စသည္ၿဖင့္ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ စကားေကာင္းကို ေၿပာႏိူင္ေပမဲ့၊ သူတကယ္ေၿပာခဲ့တာကေတာ့ ”ေစ်း၀ယ္ထြက္ၾကပါ၊ ေစ်း၀ယ္ထြက္ၾကပါ” တဲ့။
ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ တိုင္းၿပည္ဟာ ”စားသံုးသူတို႔ရဲ႕တိုင္းၿပည္” ၿဖစ္လာခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္မတို႔ဟာ မိခင္ေတြ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လယ္သမားေတြ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းဆရာေတြ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စားသံုးသူေတြသာ ၿဖစ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ တန္ဖိုးကို တိုင္းထြာသတ္မွတ္ေဖၚၿပတဲ့ အေၿခခံနည္းလမ္းက ကၽြန္မတို႔ ဘယ္ေလာက္စားသံုးၾကသလဲဆိုတဲ့အေပၚ အေၿခခံပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ဟာ ၀ယ္ၿပီးရင္း၀ယ္၊ ၀ယ္ၿပီးရင္း၀ယ္ ဆိုသလိုပါဘဲ။ ဒီလိုနဲ႔ကုန္ထုတ္လုပ္မွုကို ဆက္လက္စီးဆင္းေစခဲ့တယ္။
ေၿမာက္အေမရိကကို ေရာက္လာတဲ့ ကုန္ပစ္စည္းေတြရဲ႕ ေၿခာက္လၾကာၿပီးေနာက္ အေၿခအေနကို စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ အဲဒီကုန္ပစ္စည္းေတြရဲ႕ ရာခိုင္ႏွုန္းဘယ္ေလာက္ဟာ ကုန္ပစ္စည္းအေၿခအေန (သို႔မဟုတ္) အသံုးၿပဳခံရတဲ့အေၿခအေနမွာ ရွိေနတယ္ထင္သလဲ။ ၅၀% လား ၂၀% လား။ လံုး၀မဟုတ္ဘူးရွင့္။ ၁% သာလွ်င္ အသံုး၀င္တဲ့အေၿခအေနမွာရွိတယ္။ တနည္းေၿပာရရင္ ကၽြန္မတို႔ရိတ္သိမ္း၊ တူးေဖၚ၊ ထုတ္လုပ္ပို႔ေဆာင္ခဲ့တဲ့ ကုန္ပစ္စည္း စုစုေပါင္းရဲ႕ ၉၉%ဟာ ၆လၾကာၿပီးေနာက္ အမွိုက္ဘ၀ကိုေရာက္ရတာပါဘဲ။ ေနာက္တနည္းေၿပာရရင္ ဒီစနစ္ကိုၿဖတ္သန္းလာတဲ့ ကုန္ပစ္စည္းစုစုေပါင္းရဲ႕ ၉၉% ဟာအမွိုက္ပါဘဲ။ အဲဒီေတာ့ ကုန္ပစ္စည္းေတြကို ဒီလိုႏွုန္းနဲ႔ ထုတ္လုပ္ၿပီးလႊင့္ပစ္ေနတဲ့ ၿဂိဳဟ္တလံုးကို ကၽြန္မတို႔ဘယ္လိုစီမံၾကမလဲ။
အရင္ကဒါမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ကေန႔ အေမရိကန္တေယာက္ရဲ႕ စားသံုးမွုပ်မ္းမွ်ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့နွစ္ေပါင္း ၅၀ ကထက္ႏွစ္ဆပိုပါတယ္။ ရွင့္ရဲ႕အဖြါးကိုေမးၾကည့္ပါ။ သူတို႔ကာလတုန္းက အိမ္ေထာင္ကိုအေလအလြင့္မရွိေအာင္ ထိန္းသိမ္းစီမံတာ၊ သယံဇာတေပါၾကြယ္၀တာ၊ အသိဥာဏ္ပညာနဲ႔ယွဥ္တဲ့ စီးပြါးေရးစနစ္က်င့္သံုးတာေတြကို အရမ္းတန္ဖိုးထားခဲ့ၾကတာ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအေၿခအေနမ်ိဳးကေန ကေန႔အေၿခအေနကိုဘယ္လိုေရာက္လာခဲ့သလဲ။ ဒါကသူ႔ဘာသာၿဖစ္ပ်က္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ အကြကိခ်စီမံၿခင္းရဲ႕ ရလဒ္သာၿဖစ္တယ္။
ဒုတိယ ကဘာစစ္ၿပီးေနာက္ ေကာ္ပိုေရးရွင္းေတြနဲ႔ အစိုးရတို႔က အေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စုရဲ႕ စီးပြါးေရးကိုၾကီးပြါးတိုးတက္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ၾကံဆၾကတယ္။ အဲဒီမွာကုန္ပစ္စည္းကို စားသံုးသူထံ တိုက္ရိုက္ထိေရာက္စြာ ေရာင္းခ်ၿခင္း ဘာသာရပ္ကို သံုးသပ္ေလ့လာသူပညာရွင္ ဗစ္တာလီဘိုးက အခုကၽြန္မတို႔က်င့္သံုးေနတဲ့ ကုန္ထုတ္လုပ္မွုစနစ္ရဲ႕ အေၿခခံၿဖစ္လာမဲ့အေၿဖကို ရွင္းလင္းၿပတ္သားစြာ ရွာေဖြေဖၚထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ”ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ထုတ္လုပ္မွုႏွုန္း အံ့မခန္းၾကီးပြါးတဲ့ စီးပြြါးေရးအရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ၀ယ္ယူစားသံုးၿခင္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀ေနထိုင္နည္းအၿဖစ္ ေၿပင္းလဲယူရလိမ့္မယ္။ ကုန္ပစ္စည္း၀ယ္ယူသံုးစြဲၿခင္းကို ရိုးရာဓေလ့ပြဲေတာ္မ်ားသဖြယ္ လုပ္ေဆာင္ၾကရမယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ၀ိညာဏဆိုင္ရာ စိတ္ေက်နပ္မွုနဲ႔ ပုတ္ဂလိက အတ္တစိတ္ ေက်နပ္မွုတို႔ကို၀ယ္ယူစားသံုးၿခင္းမွာရွာေဖြၾကရမယ္။ ပစ္စည္းေတြကို စားသံုး၊ မီးရွိဳ႕၊ အစားထိုး၊ ၿပီးေတာ့ အၿမဲတမ္းၿမင့္မားတဲ့နွုန္းနဲ႔ စြန္႔ပစ္ၾကရမယ္လို႔” သူေၿပာခဲ့တယ္။
သမ္မတ အိုက္စင္ေဟာင္၀ါး ရဲ႕ စီးပြါးေရးအၾကံၿပဳေကာင္စီ အုတ္ကထ ကလည္း ”အေမရိကန္စီးပြါးေရးရဲ႕ အန္းနိမ ရည္မွန္းခ်က္က စားသံုးသူကုန္ပစ္စည္းေတြကို ပိုမိုထုတ္လုပ္ဖို႔ ၿဖစ္ပါတယ္” လို႔ေၿပာခဲ့တယ္။ စားသံုးသူ ကုန္ပစ္စည္း ပိုမိုထုတ္လုပ္ေရးတဲ့လား။ ၿပီးေတာ့ အဲဒါက ကၽြန္မတို႔ စီးပြါးေရးစနစ္ရဲ႕ အန္းနိမရည္မွန္းခ်က္တဲ့လား။
ဘာေၾကာင့္ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မွုတို႔၊ ပညာေရးတို႔၊ လံုၿခံဳစိတ္ခ်ရတဲ့ ပို႔ေဆာင္ဆက္သြယ္ေရးတို႔၊ ေရရွည္တည္တံ့တဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးမွုတို႔၊ တရားမွ်တမွုတို႔က တိုင္းၿပည္ရဲ႕ အန္းနိမ ရည္မွန္းခ်က္မၿဖစ္ရတာလဲ။ စားသံုးသူ ကုန္ပစ္စည္း ထုတ္လုပ္ေရးတဲ့လားရွင္။
ဒီစီမံကိန္းမွာ ကၽြန္မတို႔ၿပည္သူလူထုေတြ စိတ္အားတက္ၾကြစြာ ပါ၀င္လာေအာင္သူတို႔ ဘယ္လိုမ်ားလုပ္ၾကသလဲ။
ဒီအတြက္သူတို႔မွာရွိတဲ့နည္းဗ်ဳဟာေတြထဲက အထိေရာက္ဆံုးနည္းဗ်ဳဟာ ႏွစ္ရပ္ကေတာ့ ”ပစ္စည္းမ်ား အသံုးမ၀င္ေတာ့သည့္ အေၿခအေနၿဖစ္ေပၚရန္အကြက္ခ်စီမံၿခင္း” နဲ႔ ”စားသံုးသူကိုယ္တိုင္က မိမိပိုင္ဆိုင္ေသာ ပစ္စည္းမ်ား အသံုးမ၀င္ ေခတ္မမွီေတာ့ဘူးဟု ခံစားလာေစမည့္ အေၿခအေနကို ဖန္တီးၿခင္း” တို႔ၿဖစ္ပါတယ္။
” ပစ္စည္းမ်ား အသံုးမ၀င္ေတာ့သည့္ အေၿခအေနၿဖစ္ေပၚလာေစရန္ အကြက္ခ်စီမံၿခင္း”ကို ”စြန္႔ပစ္ပစ္စည္း ၿဖစ္ေပၚလာေစရန္ ဒီဇိုင္းၿပဳလုပ္ၿခင္း” လို႔စကားဖလွယ္လို႔ရပါတယ္။ အဓိပ္ပါယ္ကေတာ့ သူတို႔ထုတ္လိုက္တဲ့ ကုန္ပစ္စည္းကိုၿမန္ႏိူင္သမွ် ၿမန္ၿမန္အသံုးမ၀င္ ေခတ္မမွီေတာ့တဲ့ ပစ္စည္းၿဖစ္လာေအာင္ ဒီဇိုင္းၿပဳလုပ္၊ ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႔က အဲဒီပစ္စည္းေတြကို လႊင့္ပစ္ၿပီး အသစ္ေတြထပ္၀ယ္ေပါ့။ ပလတ္စတစ္အိတ္တို႔၊ ေကာ္ဖီခြက္တို႔လို အေသးအမႊားကေန ဖုန္သုတ္တံၿမက္စည္း၊ DVDစက္၊ ကင္မရာနဲ႔ ဘာဘီက်ဳး (အသားကင္) လုပ္စားတဲ့ ကိရိယာမ်ား အပါအ၀င္ ပစ္စည္းအၾကီးအမားေတြဆိုလည္း ဒီအတိုင္းၿဖစ္ေနတာပါ။ ကြန္ပ်ဳတာေတြ အပါအ၀င္ေပါ့။ ရွင္သတိၿပဳမိမွာေပါ့။ အခုအခါ ကြန္ပ်ဳတာတလံုး၀ယ္ရင္ နည္းပညာက အလြန္လ်င္လ်င္ ၿမန္ၿမန္ေၿပာင္းလဲေနတာမို႔ ေနာက္၂ႏွစ္ေလာက္ၾကာရင္ ရွင့္ရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာဟာ ဆက္သြယ္ေရးအတြက္ အေႏွာင့္ အယွက္ အတားအဆီးၿဖစ္လာေရာ။ အလုပ္လုပ္ဖို႔ အဆင္မေၿပေတာ့ဘူးေပါ့။ ကၽြန္မက အဲဒါကို ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္၀င္စားတာနဲ႕ စားပြဲတင္ကြန္ပ်ဳတာၾကီးတလံုးကိုဖြင့္ၿပီးၾကည့္မိတယ္။ အထဲမွာ ဘာေတြမ်ား ရွိသလဲေပါ့။ အဲဒီအခါမွာ တႏွစ္တခါ ေၿပာင္းေနတဲ့အရာဟာ ကြန္ပ်ဳတာအတြင္းေထာင့္တေနရာက ပစ္စည္းေသးေသးေလးသာ ၿဖစ္တယ္ဆိုတာကိုေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီပစ္စည္းေေသးေသးေလးကို ၿဖဳတ္လဲလို႔မရဘူးရွင့္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့အဲဒီပစ္စည္းေလးက အသစ္ေပၚတဲ့ပစ္စည္းနဲ႔ အမ်ိဳးအစားသာတူတာ၊ ပံုစံကမတူဘူး။ ဒီေတာ့ ကြန္ပ်ဳတာတလံုး လံုးကိုလႊင့္ပစ္ၿပီး အသစ္သာ၀ယ္ေပေတာ့။
(၀ယ္ယူစားသံုးၿခင္း အပိုင္း၂ အားဆက္လက္ေဖၚၿပပါမည္။)
Shwe Ei
8th Aug 2011

About Shwe Ei

Shwe Ei has written 44 post in this Website..