လူသတ္လိုင္စင္

 

မြမ္ဘိုင္းျမိဳ႕က လမ္းေတြေပၚမွာ သတိမထား ဘာမထားနဲ႔ ေယာင္ေပေပ ေလွ်ာက္သြားမယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ အာရံုေနာက္စရာ အႏၱရာယ္အဖံုဖံုက

ေနရာတိုင္းမွာ ရွိေနတတ္တယ္။ေတာင္ေငး ေျမာက္ေငးနဲ႔ ေလွ်ာက္ရင္း ငွက္ေပ်ာခြံတက္နင္းလို႔ ေခ်ာ္လဲႏိုင္တယ္။ ေခြးေခ်းပံု လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ၾကီး

တက္နင္းမိႏိုင္တယ္။ ဝရုန္းသုန္းကား ေျပးလာတဲ့ ႏြားအုပ္ေတြ ေနာက္ကေန ဝင္တိုးသြားႏိုင္တယ္။ မေတြ႔ခ်င္လို႔ ေရွာင္ေနရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္

ေယာက္က ကေသာင္းကနင္းသြားလာေနတဲ့ လူေတြ ယာဥ္ေတြၾကားကေန ျဗဳန္းဆိုေပၚလာျပီး ေျပးဖက္ႏိုင္တယ္။

အဲဒါမ်ဳိး ကြ်န္ေတာ္ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတာပဲ။ ဂြ်န္လ ၁၇ ရက္ေန႔က မဟာလက္ခ်မီး ျမင္းျပိဳင္ကြင္းေရွ႕မွာ ဆလင္း နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ဝင္တိုးမိၾကတယ္။သူ

နဲ႔မေတြ႔တာ ငါးႏွစ္ေလာက္ရွိေရာပဲ။

 

*******************

 

အက္ဂရာ ကေန မြမ္ဘိုင္းကိုစေရာက္တဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့သံုးလေလာက္ကတည္းကပဲ ဆလင္းနဲ႔ မဆက္သြယ္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ သႏၷိဌာန္ ခ်ထားခဲ့တာ။

သူ႔နဲ႔ ကြဲသြားတဲ့ေနာက္ပိုင္း ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ သူ႔ကို အျမဲ သတိရေနတာ။ဒီလို မေတြ႔ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ခက္ခဲတယ္ဗ်ာ။တကယ္

..။စိတ္ထဲမွာ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးၾကီးတစ္ခုထမ္းထားရသလိုမ်ဳိး ျဖစ္ေနေတာ့တာ။ကြ်န္ေတာ္ ဒီမြမ္ဘိုင္းကို ေရာက္လာတယ္ဆိုတာ ဉာဏ္စမ္း ပေဟဠိ ျပိဳင္ပြဲ

ဝင္ျပိဳင္ဖို႔ နဲ႔ ေနာက္ ကိစၥၾကီးတစ္ခု ရွိတယ္။ အဲဒီ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ရူးသြပ္တဲ့ အၾကံအစည္ထဲ သူ႔ကိုဆြဲမထည့္ခ်င္ဘူး။ဝင္မပါေစခ်င္ဘူး။ခုေတာ့ ဒါေတြ ခင္

ဗ်ားတို႔ နားလည္လိမ့္ဦးမယ္ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ေနာက္ေတာ့ သိလာပါလိမ့္မယ္။

မေတြ႔ခ်င္လို႔ တမင္ေရွာင္ေနတယ္ဆိုကာမွ ဆလင္းနဲ႔ တည့္တည့္ကို တိုးေတာ့တာပဲ။ သူက ကြ်န္ေတာ့္လည္းျမင္ေရာ ဟာ..မိုဟာမက္..

မြမ္ဘိုင္းကို ဘာလာလုပ္တာလဲ..ဘာလဲ..ဘယ္လဲ..စံုတကာေစ့ေအာင္ ေမးေတာ့တာပဲ။

မေတြ႔တာ ၾကာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ျပန္ဆံုရတာ ဘယ္လိုမ်ဳိးလဲ ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဥပမာေလး တစ္ခုေပးခ်င္တယ္။ ကိုယ္မစားရတာ ၾကာ

ျပီျဖစ္တဲ့ အၾကိဳက္ဆံုးဟင္းလ်ာကို စားရသလိုပဲ။စျပန္စားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ား လွ်ာက အရသာကို ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္မလဲ ခင္ဗ်ား မသိဘူး။ ဒီဟင္း

က ဟိုအရင္လိုပဲ ကိုယ့္အၾကိဳက္အရသာမ်ဳိး ရွိေနဦးမလား။ဆလင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ကြဲသြားတဲ့ ငါးႏွစ္အတြင္းမွာ ခံစားခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ အေတြ႔အၾကံဳအမ်ဳိး

မ်ဳိး နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ လံုးခ်ာလည္ခဲ့ျပီ။ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အရင္လို ေႏြးေထြးႏိုင္ဦးမလား..ရိုးသား ပြင့္လင္းႏိုင္ဦးမလား..။

ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း စကားမဆိုႏိုင္ၾကဘူး။အနီးအနားက ခံုတန္းေလးမွာ ႏွစ္ေယာက္သားထိုင္မိၾကတယ္။ စင္ေရာ္ငွက္ေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခါင္းေပၚ

မွာ ဆူညံျပီး ဝိုင္းပတ္ပ်ံသန္းေနၾကတာ..နားထဲမၾကားႏိုင္ဘူး။လမ္းေပၚမွာ ေဘာ္လံုးကန္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို သတိမျပဳႏိုင္ဘူး။ ဟာဂ်ီ အလီရဲ႕ ဂူဗိမာန္

ကုိ ဝတ္ျပဳဖို႔သြားတဲ့ အုပ္စုေတြကို မျမင္အားဘူး။ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ဖက္ျပီး ငိုမိၾကတာပဲ။ကြ်န္ေတာ္ ငိုတယ္..သူ

လည္း ငိုတယ္။ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတူျဖတ္သန္းတဲ့ခဲ့အခ်ိန္ေတြ အတြက္..ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကြဲကြာသြားခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြအတြက္ ငိုၾကတယ္။ ေနာက္မွ တစ္

ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ေျပာၾကတာ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ဆလင္းက ေျပာျပီး ကြ်န္ေတာ္က နားေထာင္သမား သာသာပါပဲ။

 

*****************

 

ဆလင္း ကို ကြ်န္ေတာ္ေသခ်ာၾကည့္မိတယ္။ အရပ္ၾကီးကလည္း ရွည္လာလိုက္တာ။ မ်က္ႏွာကလည္း ပိုျပီး ခန္႔ညားေခ်ာေမာလာတယ္။

ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္သား မွာ ေဘာလီးဝုဒ္က ဖလင္စတားေတြလို ၾကည့္ေကာင္းလာတာကလားဗ်။ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းမႈေတြနဲ႔ ျပြမ္းတီးေနတဲ့ ျမိဳ႔ျပရဲ႕ ဘဝ

က သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ့္လို တိုက္စားမသြားပါလားလို႔ ကြ်န္ေတာ္ေတြးေနမိတယ္။ရုပ္ရွင္ေတြၾကိဳက္တာ..မင္းသားေတြကို ၾကည္ညိဳတာကေတာ့ မေျပာင္း

ဘူးဗ်..။အဲ..အဲဒီအထဲ အာမန္းအလီေတာ့ မပါဘူးေပါ့။ ေသာၾကာေန႔တိုင္း ဟာဂ်ီအလီရဲ႕ ဂူဗိမာန္ကို လာျပီး ဆုေတာင္းျမဲ..ဝတ္ျပဳျမဲပဲ..။လကၡဏာ

ဆရာၾကီးရဲ႕ ေဟာေျပာခ်က္က ျဖစ္လာေတာ့မဲ့ အေျခအေနရွိလာတာ အေရးပါဆံုး အေၾကာင္းတစ္ခုေပါ့။ ခု..သူ ဒက္ဘာဝါလား ေလး မလုပ္ေတာ့

ဘူးတဲ့ဗ်။ေၾကးအေတာ္ေပးရတဲ့ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္သင္တန္းတစ္ခုမွာ တက္ေနေလရဲ႔။

“သရုပ္ေဆာင္ သင္တန္းေၾကး ဘယ္သူေပးေနတယ္ မင္းထင္လဲ..”

“မသိဘူး..ဘယ္သူေပးေနတာလဲ..”

“အာဘစ္ ရဇ္ဝီကြ..”

“သူက ခု နာမည္ၾကီးေနတဲ့ အက္ရွင္စတားေတြကို ေမြးထုတ္ေပးေနတဲ့ နာမည္ၾကီး ပရိုဂ်ဴဆာလား..”

“ဟုတ္တယ္..သူပဲ..သူက သူထုတ္လုပ္မဲ့ ရုပ္ရွင္တစ္ခုမွာ ဇာတ္လိုက္အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ခိုင္းမွာေလ..အဲဒီရုပ္ရွင္က

ေနာက္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္မွာ စရိုက္မွာ..အဲဒီအခါက် ငါလည္း ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ျပည့္ျပီေလ..ဒီၾကားထဲ ငါ့ကို ေလ့က်င့္ေပးထားတာပဲ..”

“ဟ..ထူးေရာပါလား..ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ..”

“ေျပာရရင္ ဇာတ္လမ္းရွည္ၾကီးေပါ့..”

“ငါ့အတြက္ ရွည္တယ္ဆုိတဲ့ ဇာတ္လမ္း မရွိႏိုင္ေတာ့ပါဘူးကြာ..ကဲ..ဆလင္း အစ ကသာစေျပာေပေတာ့..”

ဒီတစ္ခါ ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ဆလင္း ျပန္ေျပာတဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပပါ့မယ္။

 

*******************

 

“မင္း ရုတ္တရက္ၾကီး ထြက္သြားေတာ့ ငါလည္း ဂတ္ကိုပါက တန္းလ်ားမယ္ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့တာေပါ့..ထံုးစံအတိုင္း ငါ့မွာ

ဒက္ဘာဝါးလား ေလး လုပ္ျပီး ဝမ္းစာရွာေနရတာ..ေလးႏွစ္နီးပါးေပါ့..ဒါေပမဲ့ တစ္ေန႔ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ရမယ္

ဆိုတဲ့ အိပ္မက္ကေလးကေတာ့ ဆက္မက္ေနဆဲေပါ့ကြာ..”

“တစ္ေန႔က်ေတာ့ ငါ့အလုပ္အရ မူကရွ္ ရာဝဲလ္ လို႔ေခၚတဲ့ ငါ့ေဖာက္သည္တစ္ေယာက္အိမ္မွာ ထမင္းဘူးေလး သြားယူေတာ့ သူ႔အိမ္

မွာ ငါသတိထားမိတာက တစ္အိမ္လံုး ရုပ္ရွင္ပိုစတာေတြ အႏွ႔ံကပ္ထားတာပဲကြ..ပိုစတာေတြမွာ သူ႔ပံုနဲ႔ နာမည္ၾကီး မင္းသားေတြ

တြဲလ်က္ၾကီး ပါေနေတာ့ ငါလည္း အံ့ၾသသြားတယ္..အဲဒါနဲ႔ သူ႔မိန္းမကို ေမးၾကည့္မိတယ္..သူေျပာတာက မူကရွ္က ေဆးကုမၸဏီတစ္

ခုမွာ အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္တစ္ေယာက္တဲ့..ဒါေပမဲ့..အခ်ိန္ပိုင္းအေနနဲ႔ သရုပ္ေဆာင္အလုပ္ကိုလည္း လုပ္တာတဲ့..မ်က္ႏွာသစ္

သရုပ္ေဆာင္ေပါ့..”

“သူ႔မိန္းမေျပာတာၾကားျပီးေတာ့ ငါလည္း အံ့အားသင့္သြားျပီး မူကရွ္ရဲ႕ ရံုးကိုေျပးျပီး သူ႔လို သရုပ္ေဆာင္ လုပ္ခ်င္ပါတယ္ဆိုတဲ့

အေၾကာင္း ေျပာတာေပါ့..သူက ..ငါက အသက္ငယ္ေသးေတာ့ ဇာတ္လိုက္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ေသးဘူးတဲ့..ဒါေပမဲ့..တခ်ဳိ႕ဇာတ္လမ္း

ေတြမွာ ေက်ာင္းသားတို႔..လမ္းေပၚက ကေလး ေတြ တို႔ လိုတတ္တာမ်ဴိးဆိုေတာ့ ငါ့အေနနဲ႔ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္တဲ့..သူက ငါ့ၾကည့္ျပီး

ရီေသးသကြ..ေနာက္ေတာ့ သူက ခုသူအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာသစ္သရုပ္ေဆာင္ ရွာေဖြေပးတဲ့ ဆရာ ပါပူး ကို ေျပာေပးပါမယ္

တဲ့..ငါက ရွစ္လက္မ ေျခာက္လက္မ ကာလဓာတ္ပံုေလးေတြ ပို႔စ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ရိုက္ျပီး သူ႔ကို လာေပးထားပါတဲ့..တကယ္လို႔ ဆရာ

ပါပူးက ငါ့ပံုေတြၾကည့္ျပီး သေဘာက်ရင္ ဇာတ္လမ္းထဲ ထည့္သံုးမွာေပါ့တဲ့…မ်က္ႏွာသစ္ သရုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔

သရုပ္ေဆာင္ ပညာအမ်ားၾကီး မလိုပါဘူးတဲ့..ဒါေပမဲ့..ဓာတ္ပံုထဲေတာ့ စမတ္က်က်နဲ႔ ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ ျဖစ္ဖို႔လိုတယ္ေပါ့

ကြာ..အဲဒီလိုျဖစ္ေအာင္ တကယ့္ ေၾကးစားဓာတ္ပံုဆရာနဲ႔ ရိုက္ေပါ့တဲ့…”

 

“အဲဒီညက ငါ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး..ေနာက္ေန႔မနက္က်ေတာ့ ဓာတ္ပံုစတူဒီယို တစ္ခုသြားျပီး စံုစမ္းၾကည့္တာေပါ့..ဘယ္ေလာက္ကုန္မလဲ

ဘာညာေမးေတာ့ ဓာတ္ပံုဆရာက တြက္ျပလိုက္တာ..ငါ့တစ္လစာ မက ေအာင္ပဲ..ဟေရး..ဘာဘာ အဲဒီေလာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္

မတတ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာေတာ့ ဓာတ္ပံုဆရာက မင္းအဲဒီေလာက္မတတ္ႏိုင္ရင္ ေစ်းေပါေပါ ကင္မရာတစ္ပတ္ႏြမ္းေလးတစ္လံုး ကိုယ့္

ဘာသာဝယ္ျပီး ရိုက္ေပါ့တဲ့..ျပီးရင္ အဲဒီပံုေတြ ခ်ဲ႕ျပီး သူထုတ္ေပးမယ္တဲ့ေလ..အဲဒါနဲ႔ ငါလည္း သူေျပာတဲ့အတိုင္း ကင္မရာ ေပါေပါ

ေလးတစ္လံုးရွာဝယ္ျပီး လွိမ့္ရိုက္ေတာ့တာပဲ..အဟီး..ခ်ာ့ခ်္ဂိတ္ေရွ႕ ရပ္ထားတဲ့ သူမ်ားဆိုင္ကယ္နားမွာ အမီတာ ဘာဂ်မ္း စတိုင္နဲ႔..

ဟိုကားကြာ..မူကြက္ဒါ ကာ ဆီကန္ဒါ ဆိုတဲ့ကားေလ..အဲဒီကားထဲက အမီတာ ဘာဂ်မ္း စတိုင္ အတိုင္းေပါ့..ေနာက္..ေခ်ာင္ပတ္တီ

ကမ္းေျခမွာ ခဲလ္ ဆိုတဲ့ ကားထဲက အက္ခ္ေရွး ကူးမားစတိုင္မ်ဳိး ရိုက္တယ္..ျပီးေတာ့ ဆန္း အင္ ဆန္းဒ္(ေနနဲ႔သဲ) ဟိုတယ္ေရွ႕မွာ

ဟရစ္သစ္ ရိုရွန္း စတိုင္မ်ဳိး..ကဟိုနာျပာဟိုင္း ဆိုတဲ့ကားထဲက အတိုင္းေလ..ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ့ ေဒ့ဗ္ဒတ္ ဆိုတဲ့ကားထဲက

ရွာရြတ္ခန္းရဲ႕ အရက္မူးတဲ့ စတိုင္မ်ဳိး ေဂ်ာ္နီေဝါကား ပုလင္းလြတ္ေလး ကိုင္ျပီး ရိုက္ေသးတယ္..ဖေလာ္ရာ ေရပန္းၾကီးေရွ႕မွာ

ေဂါဝိႏၵ ရဲ႕စတိုင္မ်ဳိးနဲ႔ သြားျဖဲျပီး ရိုက္ခဲ့ေသးတာ….ပံုႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေတာ့ ရျပီေပါ့..ဖလင္တစ္လိပ္က သံုးဆယ့္ေျခာက္ပံုေလာက္

ရိုက္လို႔ရတာဆိုေတာ့ ငါလည္း စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းမဲ့ လူေတြ ..အေဆာက္အအံုေတြ လိုက္ရိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္..ဗစ္တိုးရီးယား

တာမီးနပ္စ္ နဲ႔ အိႏၵိယ ဂိတ္ေဝး ၾကီးကို ရိုက္တယ္ကြာ..ကမ္းေျခပတ္လမ္းမွာ ေကာင္မေလး လွလွ တစ္ေယာက္ေတြ႔လို႔ ရိုက္လိုက္

ေသးတယ္..ဘန္ဒရာ မွာေတြ႔တဲ့ အဘိုးအို တစ္ေယာက္..ေနာက္..ကိုလာဘာမွာေတြ႔တဲ့ ျမည္းတစ္ေကာင္ကို အနီးကပ္ ရိုက္ခဲ့တာ..

ေနာက္ဆံုးပံုကေတာ့ မဟင္ဘက္မွာ ရိုက္ခဲ့တာကြ..သက္လတ္ပိုင္းလူတစ္ေယာက္ ခံုတန္းေလးတစ္ခုေပၚမွာ ထိုင္ျပီး ေဆးလိပ္

ေသာက္ေနတာ…လက္မွာလည္း အေရာင္စံု လက္စြပ္ေတြ ဆင္ထားလို႔..ငါလည္း ရွပ္တာခလုပ္ႏွိပ္ျပီးေရာ..ဒီလူၾကီး ဘယ္သူဆို

တာ ငါမွတ္မိသြားတယ္..တစ္ကိုယ္လံုးေအးစက္သြားတာပဲကြာ..”

“ေဟ..ဘာလို႔…အဲဒါ နာမည္ၾကီး သရုပ္ေဆာင္မို႔လို႔လား..ဟို ငနာၾကီး အာမန္းအလီ လား..ဘယ္သူတုန္းဟ..ဆလင္းရ..”

 

“မဟုတ္ဘူး..မိုဟာမက္ရ..အဲဒီလူကို မင္းလည္း ငါ့လို ေကာင္းေကာင္းၾကီး သိပါတယ္ကြာ..တို႔ မာမန္းလို႔ေခၚခဲ့ရတဲ့ ဘာဘူ

ပီလိုင္း ရယ္..တို႔ကို ေဒလီကေန ဒီေခၚလာျပီး စံုလံုးကန္းေအာင္ လုပ္မဲ့ အေကာင္ၾကီးေလကြာ..”

 

“ဟာ..ဘုရား..ဘုရား..” ကြ်န္ေတာ္ေတာင္လန္႔ဖ်တ္ျပီး ပါးစပ္ကုိ လက္ဝါးနဲ႔ အုပ္မိတယ္..။

“သူ..သူက မင္းကို မွတ္မိသြားေရာလား..”

“ေအး..မွတ္မိတာေပါ့ဟ..သူက..ေဟ့..မင္း ဆလင္း မဟုတ္လား…ငါ့ဆီက ထြက္ေျပးသြားတဲ့ ေကာင္ေလး ဒီတစ္ခါေတာ့

လြတ္မယ္ မထင္နဲ႔ေဟ့ လို႔ ေအာ္ျပီး ငါ့ ပစ္ဆြဲေတာ့တာပဲ..ငါလည္း ဘာမွစဥ္းစားမေနႏိုင္ဘူး..လွည့္ေျပးတာေပါ့..ဘတ္စ္

ကားတစ္စီး မွတ္တိုင္က ထြက္ခါနီး ခုန္တက္ျပီး လိုက္သြားေတာ့မွ ဟိုငနာၾကီးကို လမ္းေပၚမွာ ခ်န္ထားႏိုင္ေတာ့တာပဲ..”

 

“ငါလည္း ကားေပၚက်မွ ကံေကာင္းလို႔ လြတ္တာဟ ဆိုျပီး ထိုင္ေတြးေနမိတုန္း ဘာျဖစ္တာပါလိမ့္ဆိုျပီး ..”

“ဘာလဲဟ..”

“ကားက ရပ္သြားတာကြ..ေရွ႕မွာ ေခါင္းစည္းေတြစီးျပီး ဓားေတြ လွံေတြ ခက္ရင္းခြ ကိုင္ထားတဲ့ လူရမ္းကားေတြ..”

“ဟာ…လူဆိုးေတြလား..”

“ဟုတ္တယ္…အုပ္စုလိုက္ ေသာင္းက်န္းတဲ့ လူဆိုးေတြ..ပိုဆိုးတာက..အဲဒီအခ်ိန္ လူမ်ဳိးေရး ဘာသာေရး အဓိကရုဏ္း

ျဖစ္ေနတဲ့ ၾကားထဲ တို႔ကားက ေရာက္သြားတာပဲ.. ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့မွ ေရွ႔မွာ သူတို႔ မီးရႈိ႕ဖ်က္စီးထားတဲ့ ယာဥ္ေတြ

ကားေတြက မီးခိုးေတြ တေငြ႔ေငြ႔ထြက္လို႔…ဆိုင္ေတြလည္း ပိတ္တဲ့ဆိုင္ပိတ္..ပ်က္စီးက်ဳိးပဲ့တဲ့ ဆုိင္ ပဲ့နဲ႔..နံရံေတြေပၚ၊

ပလက္ေဖာင္းေတြေပၚမွာလည္း ေသြးေတြ စင္ထားတာပဲ.. ေက်ာက္တံုးေတြ၊ တုတ္ေတြ၊ ဖိနပ္ေတြ လမ္းေပၚမွာ ျပန္႔

က်ဲေနတာပဲကြ..တို႔ကား ဒရိုက္ဗာကေတာ့ လ်င္တယ္..လွစ္ခနဲ ေျပးေတာ့တာပဲ..ငါကေတာ့ ေၾကာက္လြန္းလို႔ လူ

က ထံုထိုင္းထိုင္း ျဖစ္ေနတာ..ဒီလိုေၾကာက္စရာ ျမင္ကြင္းမ်ဳိး ေနာက္တစ္ခါ မျမင္ေလာက္ေတာ့ပါဘူးလို႔ အရင္က

ထင္ထားခဲ့တာကြာ..မင္းသိပါတယ္..ငါေမ့ထားတဲ့ အသံေတြ ငါျပန္ၾကားလာတယ္..ငါ့အေမ နဲ႔ ငါ့အစ္ကို ေအာ္ဟစ္

လိုက္တဲ့ အသံက ငါ့နားထဲမွာ ျပန္ျပီး ပဲ့ထင္ထပ္လာတာပဲ..ငါကြာ..တအားကို ေၾကာက္ျပီး တုန္ေနေတာ့တာ..အဲဒီလူ

ရမ္းကားေတြ ေျပာေနတာက မူဆလင္ လူရမ္းကားေတြက သူတို႔ ဟိႏၵဴအိမ္ေတြကုိ မီးရွဳိ႕သြားလို႔ လက္စားေခ်ဖို႔ ထြက္

လာတာတဲ့…ေနာက္မွ သိတာက ..စျဖစ္တာ ဘာမွမဟုတ္ဘူး..ေရဘံုဘိုင္မွာေရခပ္ရင္း စကားမ်ားၾကတာ..သိတယ            ္

မဟုတ္လား..ပ်ံက် က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္ထဲမွာ ျဖစ္ေနက်ေလ…လူေတြကလည္း ေသြးဆူလြယ္ေတာ့ တစ္ေယာက္တစ္

ျပန္ေဆာ္ၾကႏွက္ၾကရင္း အုပ္စုလိုက္ျဖစ္လာေတာ့တာ…နာရီပိုင္းအတြင္းပဲ..ကားေတြ မီးရိွဳ႕ခံရတယ္..အိမ္ေတြ မီးရွိဳ႕

ခံရတယ္..လူေတြလည္း အသတ္ခံရေတာ့တာပဲ..”

 

“လူရမ္းကားေတြက ကဲ ကားေပၚက လူမ်ား ကိုယ့္နာမည္ကို ေျပာၾက..ဟိႏၵဴဆိုရင္ ကားေပၚက ဆင္းခြင့္ျပဳမယ္..မူ

ဆလင္မ်ားကေတာ့ ဆက္ထိုင္ေနၾကပါ..ဆိုျပီး ေျပာတာ..ကားေပၚက ခရီးသည္ေတြလည္း တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ကိုယ့္

နာမည္ကို တုန္တုန္ရင္ရင္နဲ႔ ေျပာျပီး ဆင္းသြားၾကတယ္..ငနဲေတြကလည္း တစ္ေယာက္ခ်င္းကို သိမ္းငွက္ မ်က္လံုး

နဲ႔ၾကည့္သလို အကဲခတ္ေနၾကတာပဲ..လူေတြကေတာ့ ဟိႏၵဴနာမည္ေတြခ်ည္းပဲကြာ ေျပာသြားလိုက္တာ..ဘာတဲ့..

အာဗင္း..အပ္ရွာ..ဂ်ာတင္..ေအရြန္…ဘာစန္တီ..ဂ်ာဂ္ဒစ္ရွ္…နာမဒါ..ဂဂၤ ါ..မိလိႏၵ..ဟ..စံုလို႔..ဟိုငနာေတြကလည္း

တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ မိန္းမ၊ ကေလး မက်န္ ေသခ်ာ စစ္တယ္..ေကာင္ေလးေတြဆို ေဘာင္းဘီခြ်တ္ၾကည့္တယ္…လူ

ၾကီးေတြက် ဘာသာေရးအေၾကာင္းေမးတယ္..ငါလည္း အဲဒီ အေကာင္ေတြ ႏိုင့္ထက္စီးနင္းလုပ္ေနတာၾကည့္ျပီး

ေအာဂလီဆန္လာတယ္…လူကလည္း ကတုန္ကရင္ျဖစ္လာျပီး ခံုေပၚမွာ အျမစ္တြယ္ေနသလိုမ်ဳိး…အေၾကာေတြ

ေတာင္ ဆိုင္းခ်င္သလိုလို…ေကြးေကာက္ေနတာပဲကြာ..ေစာက္ရမ္း..လူေတြ တျဖည္းျဖည္း ဆင္းကုန္ၾကတာ ေနာက္

ဆံုး ငါနဲ႔ ငါ့ေနာက္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တာ…”

About ေမာင္ဘလိူင္

has written 138 post in this Website..