ကၽြန္ေတာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္က ရခိုင္မွာတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဘို႔ အမိန္႔က်လို႔ ရခိုင္ကိုေၿပာင္းေရြ႕ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀န္ထမ္းေလာကမွာ ရခိုင္ဘက္ဆို ဘယ္သူမွတာ၀န္မထမ္းေဆာင္ ခ်င္ႀကပါဘူး၊ ၀င္ေငြ၊က်မ္းမာေရး ၊လူမွဳေရး၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး၊ စတဲ့ မ်ားလွစြာေသာအခက္ အခဲေတြေႀကာင့္ ၀န္ထမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ရခိုင္ကိုတာ၀န္က်ရင္ အထက္လူႀကီးေတြကို အပူကပ္ ေငြေႀကးတန္စိုးလက္ေဆာင္နဲ႔ လဒ္ထိုး ပိုင္ရာဆိုင္ရာေတြနဲ႔ ေၿပာင္းမိန္႔ကိုပါယ္ဖ်က္ႀကသူေတြအမ်ားစုရွိတဲ့ အထဲ ကၽြန္ေတာ္က ေဘာ္လန္တီယာေၿပာင္းေရြ႔ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကကၽြန္ေတာ့ကို ငေႀကာင္လို႔ သမုတ္ခံ ရတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္မေရာက္ဘူးတဲ့ေဒသတစ္ခုကို အစိုးရစရိတ္နဲ႔ ေရာက္ရတာ ကၽြန္ေတာ့ အတြက္ကေတာ့ ဆုလပ္တစ္ခုလို႔ခံယူပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ခရီးသြားရတာကို၀ါသနာပါၿပီး ကေလးေတြကို စာေပ၊အသိပညာ၊အတတ္ပညာ သင္ေပးရတာ၀ါသနာပါတယ္ေလ၊ ေရာက္ေလရာအရပ္တိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကေလးနဲ႔ ေခြးေတြခ်စ္ႀကတယ္ (လူႀကီးေတြကေတာ့မုန္းႀကပါတယ္ မွန္ကန္ရင္ကြဲတယ္ အၿမင္မေတာ္ရင္ေၿပာတတ္တဲ့ ၀သီေႀကာင့္ နာမည္ေၿပာင္ေတြ သိကၡာခ်အတင္းေၿပာခံရတာေတြနဲ႔ ေနာက္ ေၿပာင္းေရြ႕ခါနီးက်မွ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ေစတနာအက်ိဳးေပးၿပီး အေကာင္းေၿပာနွဳတ္ဆက္ၿခင္းကိုခံရတာ)

ေၿပာင္းေရြ႕ရတဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လဲပါတယ္ သူက ရခိုင္အမ်ိဳးသား အဲဒီေဒသခံ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလဲအကိုတစ္ေယာက္လိုသေဘာထားတယ္၊ (ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ထက္အသက္လဲႀကီးတာကိုး) ကၽြန္ေတာ္အဲဒီေဒသကိုေရာက္ေတာ့ စီးပြါးေရး၊ လူမွဳေရး၊ ပညာေရး အဘက္ဘက္ကနိမ္႔က်ၿပီး ေဒသခံအမ်ိဳးသား ေတြဟာအလုပ္ကိုလက္ေႀကာတင္းေအာင္မလုပ္ဘဲ ပညာလည္းမတတ္ မိန္းမေတြကိုႏွိပ္စက္ၿပီး ပင္ပင္ပန္းပန္းအလုပ္မွန္သမွ် မိန္းမေတြဘဲလုပ္ေနတာေတြ႔ရတယ္။ (ေပါက္တူးေပါက္ အလုပ္ႀကမ္းလုပ္ တစ္ခ်ိဳ႔ဆို လယ္ေတာင္မိန္းမေတြကထြန္တာ၊ေရခပ္လည္းမိန္းမေတြဘဲ) ေယာက္က်ား အမ်ားစုက အရက္ေသာက္ မူးရူးေနႀကေတာ့ ေဒသခံမိန္းကေလးေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ၀န္ထမ္းေတြနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်တာမ်ားတယ္ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီေဒသကိုေရာက္ခါစ တစ္ႏွစ္နီးပါးမွာ အသီးအရြက္ဆိုတာ စားရဘို႔ အင္မတန္ခက္ခဲတယ္ အနီးအပါးကရြာေတြသြာႀကည္႕ရင္ ဘာမွစိုက္ပ်ိဳးထားတာမရွိဘူး အုန္းပင္ေလးႀကိဳးတို႔ ႀကဲတဲနဲ႔ ႏြားပိန္ေၿခာက္ေၿခာက္ပိုင္တဲ့ ရြာထဲကတစ္အိမ္ ႏွစ္အိမ္စဟာ အခ်မ္းသာဆံုးဘဲ(ႏြား၀တုတ္တုတ္ဆိုရင္ ဘဂၤလားေဒ့ကို ခိုးေရာင္းေနႀကလို႔)

ဒီတင္မေနႏိုင္ေတာ့တဲကၽြန္ေတာ္ ေပါက္တူးကိုင္ ေၿမၿပင္ အသီးအရြက္စိုက္ဘို႔ႀကိဳးစားတာကို ရြာထဲက တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ၀န္ထမ္းတစ္ခ်ိဳ႕ က ကၽြန္ေတာ့္ကို အရူးတစ္ေယာက္လို႔ မႀကားတစ္ႀကားအေၿပာခံရတယ္ ကၽြန္ေတာ့္လုပ္ရပ္ကို ကူညီခဲ့သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္း ရခိုင္အမ်ိဳးသားဘြဲ႔ရ ပညာတတ္ပါဘဲ

ဒါေပမဲ့ သူလဲဒါဏ္မခံႏိုင္ပါဘူး တစ္ႏွစ္မၿပည္႕ခင္ သူနဲ႔ အကၽြမ္းတစ္၀င္ရွိတဲ့ လူႀကီးကိုအပူကပ္ၿပီး ရန္ကုန္ကို ၿပန္ေၿပာင္းသြားတယ္ ကၽြန္ေတာ္ရခိုင္မွာ ၄ ႏွစ္တင္းတင္းၿပည္႕ေနခဲ့ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္ေၿပာင္းခါနီးအခ်ိန္မွာေတာ့ မီးေတာင္ေၿမ ေက်ာက္ခဲၿပြမ္းၿပီးေရရွားတဲ့ေဒသ ကၽြန္ေတာ္စိုက္(တပည္႕မ်ားရဲ႕လုပ္အား) ခဲ့တာ ဘူးသီးဆိုရင္စားမည္႕သူမႏီုင္လို႔ (အလကားေပးတာေတာင္ စားမည္႕သူမရွိ) စင္ေပၚမွာအလံုးေၿမာက္မ်ားစြာရင့္တဲ့အထိ ခရမ္းသီး(မီးဖုတ္စားတဲ့ ခေလးကန္ေဘာ္လံုးအရြယ္) ဆင္ခရမ္း ႏြားေတာင္မစားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မွည္ရြဲၿပီးေကၽြက်ေအာင္ သေဘၤာသီးဆိုလဲၿပြတ္ခဲလို႔(အပင္၅၀ေက်ာ္)ရာသီသီးႏွံဆိုလဲ အမ်ိဳးစံု။ ဒါေပမဲ့ ရြာထဲကရြာသားေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲဒါရွံုးတယ္တဲ့ လုပ္အားခေတာင္မရတာ၊ ဒါေပမဲ့ကၽြန္ေတာ္စိတ္မပ်က္ပါဘူး အခုဆိုရင္ရြာကကေလးေတြ ပညာသင္ေနႀကၿပီ တိုးတက္လာတဲ့ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာပစၥည္းေတြလိုခ်င္စိတ္ေႀကာင့္ ရြာကလူေတြစီးပြါးေရးကုန္းရုန္းလုပ္ရာကေန အမ်ားႀကီးေၿပာင္းလဲလာၿပီ အသီးအႏွံေတြ တစ္ခ်ိန္ကပ်င္းၿပီး မစိုက္တာကေန စိုက္လို႔ၿဖစ္ထြန္း ေရာင္းလို႔ပိုက္ဆံရမွန္းလဲသိေရာ စိုက္လာႀကၿပီ

ကၽြန္ေတာ္ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကို ေၿပာခဲ့တဲ့စကားေလးဒီေနရာကေဖါက္သည္ခ်ခ်င္ပါတယ္ သူငယ္ခ်င္း မင္းတို႔လိုပညာတတ္ ေဒသခံရခိုင္လူမ်ိဳးကမွ ရခိုင္မွာမေနခ်င္ ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရးလုပ္ဘို႔ တာ၀န္မသိရင္ ဘယ္တိုင္းရင္းသားက မင္းတို႔ေဒသကိုဖြံ႔ၿဖိဳးေအာင္ အနစ္နာခံၿပီးဒီမွာ တာ၀န္လာထမ္းေဆာင္ခ်င္ပါ့မလဲ

အခုေတာ့ အဲဒီေဒသမွာတာ၀န္ထမ္းေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္တပည္႕တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေလာကတင္ေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စိုက္ခဲ့တဲ့ ပန္းပင္ ၊သီးပင္၊စားပင္ေတြ အခုထိ ရွင္သန္ေနဆဲ အသီးအပြင့္ေတြ ေနာက္လူေတြသံုးဆြဲခြင့္ရေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အမွတ္ရေနႀကတုန္း ကၽြန္ေတာ္အဲဒီပီတိကို ခံစားေနတုန္းပါဘဲ

အားလံုကိုေက်းဇူးတင္လွ်က္

ဒီပါကို

 

About DEPARKO DEPARKO

DEPARKO DEPARKO has written 80 post in this Website..

   Send article as PDF