ဒီေဆာင္းပါးေလးကိုဖတ္ဖူးတာႀကာပါပီ…အခုအမွတ္မထင္ၿပန္ေတြ႔လို႔ ဖတ္ႀကည္႔ေတာ႔…တမ်ိဳးခံစားရၿပန္သည္…အထူးသၿဖင္႔ကား က်္ ေဆာင္းပါး
ရွင္က ကၽြန္ုပ္တို႔ အင္မတန္ ေလးစားေနခဲ႔ေသာ..ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား “ငမိုး“ ဟု
အားပါးတရေခၚကာ သရုပ္ေဖၚထားေသာအေရးအသားမို႔ တမ်ိဳးဆန္းစြာ
ခံစားရၿခင္း ၿဖစ္ေပလိမ္႕မည္။ အမွန္ေတာ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အေႀကာင္း ေရးသားခ်က္
မ်ားအားလံုးသည္ကား..စာတစ္ပုဒ္ခံစားမွဳ႕တစ္ခုေပးသည္သာခ်ည္း
မဟုတ္ပါလား..သို႔ႏွင္႔ပင္ မွ်ေ၀ခ်င္မိၿပန္ပါသည္…….(ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၃ အမွတ္
တရဆိုပါစို႔ရဲ႕..)

ငမိုး မေသေသး

(ငမိုး)ကိုလူအမ်ားတကာက ေသေလျပီဟုေျပာၾကသည္ ။ အမွန္မွာကား ( ငမိုး ) မေသေသးဟု ထင္ပါသည္ ။ ယခု ဇန္န၀ါရီလ တစ္ခုေသာ နံက္ခင္း ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးထဲတြင္ တပ္မေတာ္ေမာ္ကြန္းတိုက္၏ ေအာက္ထပ္၌ “ငမိုး (ေခၚ)ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း” ကိုအမွတ္မထင္ ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႔ရ၏ ။တစ္ဦးနွ…င္႔တစ္ဦး ေတြ႔ၾကရာ၌ ယခင္တုန္းကလို ၀မ္းသာအယ္လဲမရွိၾက ။ သူကလည္း သူ႔အေတြးနွင္႔သူ ငိုင္ေန၏ ။ ကြ်န္ေတာ္႔မွာလည္း ရင္ထဲမွာ နာေန၏ ။ဘာအတြက္ အသဲနာ,ရင္နာ ျဖစ္ရသည္ကိုကား ကြ်န္ေတာ္ ဖြင္႔မေျပာခ်င္။ တစ္ခါတုန္းက ( ငမိုး )အေၾကာင္း “ဂ်ာနယ္ေက်ာ္”ထဲတြင္ဖြင္႔ေျပာဘူးသျဖင္႔ ငါးေၾကာ္စားက ရန္ကုန္ေထာင္ထဲ ( ၃ ) လေက်ာ္၀ါဆို ခဲ႔ရဘူး၏ ။ ထို႔ေၾကာင္႔ နာေနေသာ အသဲကို က်ပ္စည္း၍ထားရမည္ ။ ငမိုး သည္ သူ၏ အထုပၸတၱိ ကိုစီကာ စဥ္ကာျပသထားေသာ မွန္ဘီရိုမ်ားအား ဦးေခါင္းငိုက္ဆိုုက္ျဖင္႔ တစ္ခုျပီးတစ္ခု လိုက္လံၾကည္႔ရွဳေန၏ ။ ထိုမွန္ဘီရို မ်ားထဲ၌ တကၠသိုလ္ သိပၸံဌာနမွ ၾကီးမွဴးေသာ ျပပြဲတြင္ တပ္မေတာ္ ေမာ္ကြန္းတိုက္မွ (ငမိုး) ၏ ဓတ္ပံု,စာရြက္စာတမ္း,အ၀တ္အစား,အသံုးအေဆာင္ ကေလးမ်ားကို စုေဆာင္း၍ ျပသထားဘူး၏ ။ တစ္ဆယ္႔ သံုးခုေျမာက္ မွန္ဘီရိုထဲတြင္ (ငမိုး) ၏ စီးကရက္ဗူး မီးျခစ္နွင္႔ ပေလးယားစီးကရက္ (၆)လိပ္ရွိ၏ ။ ငမိုး သည္ ဘာမေျပာညာမေျပာ စီးကရက္တစ္လိပ္ကိုယူျပီး မီးညွိေသာက္ေနေလရာ သူ၏ စီးကရက္မွ မီးခိုးေငြ႔မ်ားသည္ တစ္ခဏအတြင္း ေမာ္ကြန္းတိုုက္ ေအာက္ထပ္၌ ျပည္႔လွ်ံ၍ သြားေလ၏ ။ စီးကရက္ မီးခိုး အနံ႕ေၾကာင္႔ ကြ်န္ေတာ္၏ ဦးေခါင္း သည္ ရီေ၀မူးေနာက္ လာ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္ ၏ စိတ္သည္ ရပ္တည္နိုင္စြမ္းမရွိဘဲ အတိတ္ဆီသို႔ ထြက္ေျပးသြားေလသည္ ။ ( ၂ ) ငမိုး သည္ ကြ်န္ေတာ္႔ ထက္ အသက္ ၆ နွစ္ခန္႔ၾကီးသည္ ။ ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းေရာက္၍ ဆရာ ဦးသာလင္း၏ သူငယ္တန္းတြင္ စာသင္ေနခ်ိန္၀ယ္ ငမိုး သည္ ဆရာ ဦးဘသန္း(ဦးေရႊထိုုက္) ၏ တတိယတန္းေလာက္တြင္ ေရာက္ေနေပျပီ ။ ငမိုး နွင္႔ ကြ်န္ေတာ္ အသက္ခ်င္း ကြာျခားသလို စာသင္ရေသာ အတန္းလည္း ကြာျခား၏ ။ကြ်္ေတာ္၏ ၀မ္းကြဲအကို ၾကြက္ကဒိုး (ေခၚ)ကိုဘေအး ၊ ယခု ကြ်န္ေတာ္႔ေယာက္ဖ ကိုဘို ၊ ကိုဖိုးနီ စေသာ သူမ်ားသာ ငမိုးနွင္႔ တစ္တန္းထဲ စာသင္ၾကရ၏ ။ငယ္ရြယ္စဥ္ ကေလးဘ၀က ျဖစ္၍ ေရးေရးသာ မွတ္မိေတာ႔၏ ။ ငမိုး ေက်ာင္းအဆင္း အိမ္အျပန္တြင္ လမ္းသြားရင္း လံုခ်ည္ကြ်တ္သြားက ျပန္၍မ၀တ္၊ လံုခ်ည္ကို ပုခံုးတြင္ စြပ္၍ မည္သူ႔မွ် စကားမေျပာဘဲ ခပ္သုတ္သုတ္သြားသည္ကို မၾကာခဏၾကံဳရ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းတြင္ မ်က္နွာၾကီးေက်ာင္းသား အသိုက္အ၀န္း ၂-စု ကြဲေနသည္ ။ တစ္စုကို ယခုအခါ ကာယကံရွင္မ်ား အထင္အရွားရွိ၍ ဖြင္႔ဟ ေရးသားရန္ မသင္႔ ။ က်န္တစ္စုမွာ ငမိုး တို႔ ညီအစ္ကိုစု ျဖစ္၏ ။ ေက်ာင္းအျပန္တြင္ ဤေက်ာင္းသားစု ၂-စုသည္ အျမဲတမ္းရန္ပြဲဆင္ရ၏။ တစ္စုနွင္႔တစ္စု ပညာဂုဏ္ျပိဳင္ဘက္ ျဖစ္ၾက၍ လမ္းသြားရင္း ေက်ာင္းမွ သင္ေပးေသာ စာမ်ားကို ျငင္းခံုၾက၏ ။ ျငင္းခံုရာမွ လက္သီးခ်င္းထိုး ၊ ေက်ာက္သင္ပုန္းနွင္႔ခုတ္ ၊ ခဲနွင္႔ထု စသည္ျဖင္႔ ကေလးတို႔ဘာ၀ လက္နက္မ်ိဳးစံု အသံုးျပဳၾက၏ ။ထိုရန္ပြဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ငမိုးတို႔ဘက္မွ ပါ၀င္ၾကျမဲျဖစ္သည္ ။ ထိုေက်ာင္းေတာ္က ရန္စသည္ ငမိုး တို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူရြယ္ပိုင္းေရာက္၍လည္း အေငြ႔နဲနဲရွိေသး၏ ။ ငမိုး သခင္ဘ၀ ၊ နိုင္ငံေရးသမား ဘ၀ အထိအေငြ႔မစဲ ။ ငမိုး နွင္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပါတီကို ဘယ္ေတာ႔မွ အေကာင္းမေျပာၾကေပ ။ ေနာက္ဆံုး ငမိုးသည္ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း) ဟု နာမည္ တဟိုးဟိုးေက်ာ္သည္အထိ ၎ ၊ ကြ်န္ေတာ္သည္ ငမိုး၏ ေနာက္လိုက္ အေႏၱ၀ါသိက ျဖစ္ေနခ်ိန္အထိ၎ တစ္ဖက္မွ အေကာင္းေျပာျခင္းကို မခံၾကရ ။ “ ဒီေကာင္ေတြ အဂၤလိပ္ျပန္လာရင္ ေထာင္ထဲေနရမယ္႔ ေကာင္ေတြပါကြာ ” ဟု အေျပာခံၾကရေသး၏ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၊ ငမိုး တို႔မွာ တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးရရန္ တာ၀န္အထပ္အပိုးၾကီးကို ရင္ခြင္တြင္ပိုက္၍ အမ်ားတကာ နွင္႔ပူးတြဲ ေဆာင္ရြက္ေနရသျဖင္႔ ထိုေက်ာင္းေတာ္က ကိစၥမ်ားကို ေခါင္းထဲ မထားနိုင္ ၊ ရင္ထဲလည္း မထားနိုင္ ။ ဂ်ပန္ေခတ္ (စိတ္အထင္ ၁၉၄၄- ခု နို၀င္ဘာလ) စစ္၀န္ၾကီး နွင္႔ စစ္ေသနာပတိအျဖစ္ ကန္ေတာ္ၾကီး ပတ္လမ္း ( ယခု နတ္ေမာက္လမ္း)၌ ေနထိုင္ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္သည္ သူနွင္႔အတူေနရ၏ ။ ထိုအခါက အလုုပ္အလြန္မ်ားေနသည္႔ၾကားမွ တစ္ခါတစ္ခါ ေနရပ္ ဇာတိအေၾကာင္း ျပန္ေျပာင္းေျပာမိၾက၏ ။ “ (……) ဘာလုပ္ေနသတဲ႔လဲကြ …” “ဒီလူ ကုန္သည္လုပ္ေနတယ္ ၾကားရတာဘဲ ..” “ အာရွလူငယ္ထဲ မပါဘူးတဲ႔လား …….” “ ပါတယ္ မၾကားမိပါဘူး ….” ငမိုး သည္ စာပြဲတြင္ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားကို တင္ထားျပီး ဗံုတီးသလို တီးလိုက္ေသး၏ ။ ျပီးေနာက္ျငိမ္ေနေလသည္ ။ ျငိမ္ေနျပီးမွ ေျပာ၏ ။“ ဒီေကာင္ ခက္ေတာ႔တာဘဲ ၊ လူေတာ႔ လူေကာင္းဘဲ ။ အရည္အခ်င္းလဲ အသင္႔သား ၊ ၾကြားတတ္တာ ဆိုးတယ္ ….” ဤကား သူ႔အား တစ္ဘ၀တာလံုး အေကာင္း ဟူ၍တစ္ခြန္းမေျပာေသာ သူ၏ ေက်ာင္းေနဘက္ အေပၚတြင္ ထားရွိေသာ သေဘာထားပင္တည္း ။ ငမိုး ၏ျဖဴစင္တိက်ေသာ သေဘာထားကို ကြ်န္ေတာ္သည္ ရုတ္ခ်ည္းသိ ထိမိျပီး အံ႔အားသင္႔သြားခဲ႔ရ၏ ။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းအေပၚတြင္ ၾကင္နာျပီး သူေျမွာ္မွန္းသလို မဟုတ္ေသာေၾကာင္႔ ရွဳတ္ခ်ခဲ႔ျခင္းကား မျပဳေပ ။ ငမိုး သည္ စိတ္ထားၾကီးမားေပသည္ ။ ( ၃ ) ၁၉၂၉- ခုနွစ္ ။ ငမိုး စတုတၳတန္း ေအာင္ျမင္ျပီး ေသာအခါ ၊ အဂၤလိပ္ေက်ာင္းသို႔ေျပာင္းသြား၏ ။ အဂၤလိပ္ေက်ာင္း ဆိုသည္မွာ ေရနံေခ်ာင္း ေနရွင္နယ္ေက်ာင္းကို ဆ ိုလို၏ ။ အဲဒီေခတ္တုန္းက အဂၤလိပ္ေက်ာင္းကို ေတာ္ရံု တန္ရံု ေက်ာင္းသားမ်ား သြားျပီး ပညာမသင္နိုင္၊ မိဘ ၊ ဦးေလးသားခ်င္းမ်ားတြင္ ေငြေၾကးတတ္နိုင္မွသာ အဂၤလိပ္ေက်ာင္းသို႔ ေရာက္နိုင္၏ ။ ငမိုး ၏ မိဘမ်ားမွာ ေငြစ, ရွိသူမ်ားျဖစ္သည္ ။ ငမိုး အဂၤလိပ္ ေက်ာင္းေရာက္သြားျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ျမန္မာေက်ာင္းတြင္ က်န္ရစ္ခဲ႔သည္ ။ ဤတြင္ ငမိုး နွင္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေနေ၀း၍ သြား၏ ။ ဒီလို ….ဒီလို နွင္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္အေရွ႕ဘက္က ဧကရာဇ္ ပင္ကေလးသည္ ဧကရာဇ္ပင္ၾကီး ျဖစ္လာ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္႔အစ္ကို ၀မ္းကြဲ ၾကြက္ကဒုိး သည္ ငယ္နာမည္ေပ်ာက္၍ ဘေအးျဖစ္လာျပီး မိန္မပင္ ရေန၏ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း နွာရည္တြဲေလာင္းနွင္႔ ကေလးဘ၀မွ လူပ်ိဳေပါက္ အရြယ္ကျဖစ္လာ၏ ။ ငမိုး သည္လည္း ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားၾကီး ျဖစ္သြားေပျပီ ။ အဲဒီ ေခတ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမိဳ႕မွ ေကာလိပ္ေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ေနသူ ေလးငါးဦးရွိမည္ ။ အျခားသူမ်ားက တမူ ၊ ငမိုးက တဘာသာ ။ ကြ်န္တော္မည္သူ႔မွ် ထိခိုက္ေစလိုေသာ ေစတနာ မထားပါ ။ အခ်ိဳ႕ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားၾကီးမ်ား ေႏြဥတု ေက်ာင္းပိတ္အိမ္ျပန္လာရာတြင္ “ဘယ္ေန႔ ေရာက္မည္ ၊ ဘူတာက ၾကိဳပါ ” ဟု အိမ္သို႔ သံၾကိဳးရိုက္ထားေလ႔ ရွိၾက၏ ။ နတ္ေမာက္သည္ ေတာျမိဳ႕ကေလးျဖစ္၍ ေမာ္ေတာ္ကား နတၳိ ၊ လွည္းယဥ္မ်ားသာ အသံုးျပဳၾကရ၏ ။ ဘူတာနွင္႔ ျမိဳ႕စပ္ၾကားတြင္ “ယင္းဘာသာ ကြင္းညာက ရွဳလိုက္ေတာ႔ ” ဟူေသာ ဦးေၾကာ႕ေလးခ်ိဳးတြင္ ပါသည္႔ ယင္းေခ်ာင္းၾကီးက ျခားထား၏ ။ မိုးရာသီတြင္ ေရရွိ၍ ေႏြရာသီတြင္ ေရမရွိ ။ သဲမ်ားျပည္႔ေန၏ ။ သံၾကိဳးစား ရသည္႔ သက္ဆိုင္ရာမ်ားက ေကာလိမ္ေက်ာင္းသားၾကီးေတြကို လွည္းယဥ္နွင္႔ သြားၾကိဳရ၏ ။လွည္းယဥ္ဆိုေပမယ္႔ မေခလွ ။ နွီးေပါင္းမိုးတြင္ နံေဘး – ၀ဲယာ နွစ္ဖက္၌ ျပဴတင္းေပါက္ပါျပီး ခန္းဆီးတပ္ထားၾက၏ ။ လွည္းေဆာင္႔ေသာအခါ ဖင္မနာေအာင္ ေမႊ႕ရာခင္းထား၏ ။ ႏြားတြင္ ျခဴကံုးေတြ တခြ်င္ခြ်င္နွင္႔ စိတ္ၾကီး၀င္စရာ သိပ္ေကာင္း၏ ။ ရထားက အဆင္း ျမိဳ႕ထဲအ၀င္ ၌ တစ္ေစာင္ တစ္မူးေပးရေသာ (ရန္ကုန္ေဂဇက္) အဂၤလိပ္သတင္းစာၾကီးကို လွည္းနံရံ ေျခကန္ဖတ္ရင္း လိုုက္ပါလာလွ်င္၊ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသား ျပန္လာျပီဟု သိၾကရ၏ ။ ငမိုး ကား အာဂ ငမိုး ။ သူ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ အိမ္ျပန္လာလွ်င္ သံၾကိဳးလဲမရိုုက္ ၊ ဘယ္သူ႔မွလဲ အၾကိဳမခိုင္း ။ အိပ္ရာလိပ္နွင္႔ ေသတၱာကို လွည္းၾကံဳနွင္႔ ငါးမူးေပးျပီး တင္လႊတ္လိုက္တတ္၏ ။ ရန္ကုန္ ရထားဆိုက္ေသာ ေန႔ခင္း ( ၂ ) နာရီေနပူပူထဲတြင္ ဦးထုပ္မပါ ၊ ဖိနပ္မပါ ယင္းေခ်ာင္းကို ျဖတ္ကူးလာတတ္၏ ။ ခ်ည္လံုကြင္း မီးေလာင္ေပါက္နွင္႔ ျမိဳ႕အေရွ႕ဘက္က ေျမာင္းေဘာင္အတိုင္း ေလွ်ာက္၏ ။ ထိုကမွ ျမိဳ႕ထဲပတ္၀င္၍အိမ္သို႔သြား၏ ။ တစ္ခါတစ္ေလ စပါးေလွ႔ ေနေသာ လူသိုက္ထဲ ဘာမွ်မေျပာ ၀င္ထိုင္၏ ။ ေမာေမာနွင္႔ ေရေႏြးၾကမ္းနွစ္ခြက္ သံုးခြက္ ငွဲ႕ေသာက္ျပီး တန္း,ထ,သြားသည္။ ေန ပူပူ ေျခလွ်င္ျပန္လာရာ တစ္ခါက ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူငယ္တစ္စု လယ္ကြင္းေရစပ္တြင္ စာ၀ရီးငွက္ကေလးမ်ားကို ဂြေလးနဲ႔ လိုက္ပစ္ေနစဥ္ ၾကံဳဘူး၏ ။ ကြ်နေတာ္တို႔က နွဳတ္ဆက္၏။ သူကမၾကား ၊ တစ္ေယာက္ထဲ လက္သီးဆုပ္ အံၾကိတ္ျပီး စကားေျပာသြားသည္။ ဘာေျပာတာမွန္းလဲမသိ ။ (စစ္ေသနာပတိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဘ၀တုန္းက အဲဒီ ရွဳကြင္းကို ကြ်န္ေတာ္က ျပန္ေျပာ၏ ။ “အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔က ခင္ဗ်ား စိတ္ေနာက္ေနတယ္ ထင္ၾကတာ” ဟု ေျပာရာ ငမိုး ကဘာမွ် ျပန္မေျပာ ၊ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ သာ ရယ္ေလ၏ ။) ၁၉၃၆-ခုနွစ္ ေက်ာင္းသား သပိတ္ျဖစ္စဥ္ ငမိုး သည္ နာမည္ထြက္လာ၏ ။ ငမိုး ကမ်ိဳးခ်စ္စိတ္၀င္စား၏ ။ အမ်ိဳးသားလွဳပ္ရွားမွဳေတြတြင္ပါ၀င္ေန၏ ။ ေနရပ္ရွိ သခင္ဗဥာဏ္ ၊ ကိုသံေခ်ာင္း ၊ ကိုဘို ၊ ထြန္းရွိန္ ၊ ေမာက္ညြန္႔ ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူသိုုက္သည္ ငမိုး လမ္းစဥ္ကို လိုက္ၾကရင္း သတင္းေထာက္ ဘ၀ နွင္႔ နယ္အရာရွိဆိုးေတြ နွက္သူက နွက္၏ ။ သခင္လုပ္ငန္း ၊ ေက်ာင္းသား သမဂၢလုပ္ငန္းေတြ လုပ္သူေတြက လုပ္ၾက၏ ။ နဂါးနီ စာအုပ္ေတြဖတ္ျပီး ေဆြးေႏြးၾက၏ ။ ငမိုး အစြဲကား ျပင္းထန္၏ ။ ငမိုး ေႏြေက်ာင္းပိတ္ ျပန္အလာ ေမွ်ာ္ရင္း သူျပန္လာလွ်င္ တကၠသိုလ္မဂၢဇင္း ၊ ဒီးဒုတ္ဂ်ာနယ္၊ ဘားမားဂ်ာနယ္ စေသာ စာအုပ္မ်ားပါလာေလ႔ ရွိ၏ ။ကြ်န္ေတာ္တို႔က ယူျပီးဖတ္၏ ။အခ်ိဳ႕ အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ား ေန႔ခင္း ႏြားစာေျပာင္းရိုးစဥ္းေနစဥ္သြား ျပီးဖတ္ျပ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဒီလိုလုပ္ေနစဥ္ ငမိုး က ညလသာသာ ရြာထဲမွ ကေလးေတြစု ပဲၾကီးေလွာ္ေ၀ေပးျပီး ဒို႔ဗမာ သီခ်င္း သင္ေပး၏ ။ ဤနည္းျဖင္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမိဳ႕ရွိ လူငယ္တစ္ေတြမွာ ဟိုေခတ္က လူၾကီးမ်ားအေခၚအရ ၀ံသာနု ၊ ေထာင္စာကေလးေတြ ၊ သူပုန္ကေလးေတြျဖစ္ေလကုန္၏ ။ ၃၈- ခုနွစ္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ ၊ ေမာက္ညြန္႔ ၊ ထြန္းရွိ္န္တို႔သည္ ေက်ာင္းသား သမဂၢ ေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္၏ ။ ငမိုး ေခတၱျပန္လာ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြ ထၾကြလွဳပ္ရွား သည္ကို သူေက်နပ္၍ေနသည္ ။ ေက်ာင္းသားသပိတ္ျဖစ္ျပီး ကိုေအာင္ေက်ာ္က်ဆံုး၏ ။ ရန္ကုန္သမဂၢ သံၾကိဳးရလွ်င္ ရျခင္း ငမိုး ထံသြား၍ ေျပာျပရာ ငိုင္ေန၏ ။ ေနာက္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အစည္းအေ၀းက်င္းပရာ သာသနာ႔ဟိတ စာၾကည္႔တိုက္ သို႔ လိုုက္လာ၏ ။ေန႔ခင္း ၁-နာရီခန္႔ရွိျပီ ၊ ဦးထုပ္မပါဘဲ လိုက္လာ၏ ။ ေက်ာင္းသားအစည္းအေ၀းတြင္ စကားေျပာ၏ ။ နာရီ၀က္ခန္႔ေျပာ၍ လုပ္ငန္းစဥ္ခ်ေပးျပီး သူ၏ အိမ္သို႔ ေနပူၾကီးထဲ၌ပင္ ျပန္သြား၏ ။ အံၾသဘို႔ေကာင္း၏ ။ တစ္ခါတုန္းက တစ္ေန႔-ေန႔ခင္း ျမိဳ႕လယ္ရွိ ကိုအီကြမ္း၏ တရုတ္လဘက္ရည္ဆိုင္တြင္ ငမုိး ေရာက္ေန၏ ။ ငမိုး ၏ ပတ္ပတ္လည္တြင္ လူစည္ကား၍ေန၏ ။ အလပၸါယ္ဆရာ ကိုညိဳ ၊ ဘိန္းစား ကိုကြက္ၾကီး ၊ ဘိန္းစား ကိုဘထြန္း ၊ ဆိုင္းဆရာ ကိုေရခ်မ္း ၊ ကိုစို႔ၾကီး ၊ ကိုေရေအး စေသာ ပရိသတ္မ်ားရွိ၏ ။ ေက်ာက္စားပြဲတြင္ ေရေႏြးၾကမ္းကရား တင္ျပီး ထိုလူသိုက္နွင္႔ ဒို႔ဗမာ အစည္းအရံုးအေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းသား သမဂၢအေၾကာင္းေတြ ေဆြးေႏြးေန၏ ။ ကိုဘကြမ္း ၊နဘိ-ကိုလွေဖ ၊ သံေရာင္-ထြန္းရွိန္ ၊ဘိုနက္ ၊ဘေခြးနွင္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္တြင္ ေရေႏြးၾကမ္း စုေသာက္ေနရာမွ သူ႔အသံၾကား၍ ထ,လာခဲ႔ၾကျခင္းျဖစ္၏ ။ ငမုိး က မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရွိရန္နွင္႔ အဂၤလိပ္မေကာင္းေၾကာင္းမ်ား ေျပာ၏ ။ ဘိန္းစား ၊ အရက္သမား ၊ ၾကက္သမားမ်ားမွာ သူတို႔၏ လုပ္ငန္းတြင္ မျဖတ္နိုင္ဘဲ စြဲလမ္းေနသူမ်ားျဖစ္၏ ။ သူတို႔သည္ သူတို႔၏ လုပ္ငန္းမ်ားမွလြဲ၍ တစ္ျခားဘာကိုမွ် စိတ္ပါ၀င္စားသူမ်ား မဟုတ္ၾက ။ သူတို႔အား မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ထားရွိရန္ တရားေဟာသူသည္ ဘာမွ်ေျမွာ္လင္႔ခ်က္ ထားရန္မရွိ ။ သို႔ေသာ္ ………ငမိုး နတ္ေမာက္မွ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္သြားေသာအခါ၌ ထိုလူတစ္စုသည္ သတင္းစာဖတ္သူကဖတ္၍ သခင္အေၾကာင္း ၊ ေက်ာင္းသားအေၾကာင္း မ်ားကို အရက္ဆိုင္ ၊ ဘိန္းခန္း ၊ ၾကက္ပြဲမ်ားတြင္ ေဆြးေႏြးၾကသည္အထိ ျဖစ္သြား၏ ။ အံ႔ဖြယ္ စည္းရံုးေရးပါတကား ။ ( ၄ ) အမ်ားသိၾကသည္႔ အတိုင္း ငမိုး ဂ်ပန္သို႔သြား၏ ၊ ျပန္လာ၏ ၊ ဗိုလ္ေတဇျဖစ္လာ၏ ။ အဲဒီ (ဘီအိုင္ေအ) တြင္ ကြ်န္ေတာ္ ဒုကၡလွလွၾကီးေတြ႔ရ၏ ။ ထိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ္သည္ ဟသၤတ ဗိုလ္ဗသိန္းတပ္မွ တဆင္႔ ဗိုလ္မွဴးရန္နိုင္၏ တပ္မဟာတြင္ ေရာက္ရွိေန၏ ။ တပ္စခန္းမွာ မႏၱေလး ဆပ္ပါးမိုင္းနားစ္တြင္ျဖစ္၏ ။ တပ္စခန္းထဲတြင္ စိန္ပန္းပြင္႔ နီနီရဲရဲေတြက ယခုရံုးစာေရး မမကေလးတို႔၏ နွဳတ္ခမ္းလို နီရဲ၍ေန၏ ။ အေရွ႕ဘက္တြင္ကား ေစတီပုထိုး ၊ ဂူေက်ာင္း ဇရပ္တို႔ျဖင္႔ ျပည္႔နွက္ေနေသာ မႏၱေလးေတာင္တည္ရွိ၏ ။ အခ်ိ္န္အခါကား (ဘီအိုင္ေအ) ကိုဖ်က္သိမ္း၍ (ဘီ-ဒီ-ေအ)သို႔ အေျပာင္းအလႊဲ ကာလျဖစ္၏ ။(ဘီအိုင္ေအ)တြင္ ပါလာေသာ တပ္ဗိုလ္မ်ားအား ၊ အခ်ိဳ႕ကို တိုက္ရိုက္ ေကာ္မရွင္ရာထူးေပး၍ ၊ က်န္အခ်ိဳ႕ကို မဂၤလာဒံု ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္းသို႔ ေရြးခ်ယ္တက္ေရာက္ေစရမည္ျဖစ္၏ ။ တစ္ညေနခင္း၌ ကြ်န္ေတာ္၏ အိမ္သို႔ ဗိုလ္မွဴး ရန္နိုင္ထံမွ ဆက္သားရဲေဘာ္ေရာက္လာ၏ ။ တစ္ခါထဲလိုက္ခဲ႔ပါဟု မွာေၾကာင္းေျပာ၏ ။ဘုမသိ ဘမသိ လံုကြင္းနွင္႔ပင္ ထ,၍လိုက္သြား၏ ။တပ္စခန္းေျမာက္နားရွိ ဗိုလ္မွဴး ရန္နိုင္အိမ္ အေပၚထပ္ ၊ အေရွ႕ဘက္ခန္းသို႔ ေရာက္သြား၏ ။ ထိုအခန္းထဲ၌ ဗိုလ္မွဴးရန္နိုင္ ၊ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း ၊ဗိုလ္မွဴးေဇယ် နွင္႔ အျခား ကြ်န္ေတာ္မသိခဲ႔ဘူးေသာ ဗိုလ္မွဴး နွစ္ဦးတို႔ စု ထိုင္ျပီး စကားေျပာေနၾက၏ ။ ကြ်န္ေတာ္႔အား ေဖၚေဖၚေရြေရြ နွဳတ္ဆက္ၾက၏ ။ ဗိုလ္မွဴး ရန္နိုင္က ထိုသူတို႔နွင္႔ မတ္ဆက္ေပး၏ ။ ဗိုလ္မွဴးရန္နိုင္က ထံုးစံအတိုင္း ျပဳံး၍ေျပာ၏ ။ “ ခင္ဗ်ား တပ္က ထြက္မယ္ ၾကံေသးသလား ” “ ဟာ….ဘယ္ထြက္ရမွာလဲ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္လုပ္မွာပါ ” “ ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဒါရိုက္အပိြဳင္႔မင္႔ ေပးဘို႔ စီစဥ္ထားတာဗ် ” ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ် ျပန္မေျပာ ၊ အားလံုးက ကြ်န္ေတာ္႔ကို အားနာေသာ အၾကည္႔ ၊ ၾကင္နာေသာအၾကည္႔ျဖင္႔ ၾကည္႔ေန၏ ။ ဗိုလ္မွဴးရန္နိင္ကသာ စကားဆက္ေျပာ၏ ။ “ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အစီအစဥ္အတိုင္းေတာ႔ မျဖစ္ဖူး ။ ဒီစာသာ ဖတ္ၾကည္႔ပါဗ်ာ ” ဟု စာရြက္တစ္ရြက္ကို ေပး၏ ။ မင္နီနွင္႔ေရးထား၏ ။ စာ၏ ဆိုလိုရင္းမွာ “ နတ္ေမာက္မွ လာေသာ သခင္ဘုန္းေက်ာ္ ဆိုသူ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္ရွိသည္ ။ဟသၤတ ဗိုလ္ဗသိမ္းတပ္ထဲပါသြားသည္ ။ သူ႔ကိုရွာပါ ။ တိုက္ရိုက္ရာထူး စာရင္းတြင္မထည္႔နွင္႔ ” ဟူသတည္း ။ ေအာက္တြင္ ( ဗိုလ္ေတဇ ) ဟုလက္မွတ္ထိုးထား၏ ။ ကြ်န္ေတာ္က စာရြက္ကို ေခါက္၍ ျပန္ေပးလိုက္၏ ။ ဗိုလ္မွဴးရန္နိုင္သည္ စာရြက္ကို ျပန္ယူရင္း ေမး၏ ။ “ ဘယ္လို သေဘာရသလဲ ” “သူ႔ စာအတိုင္းေပါ႔ ၊ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ တပ္ထဲ ဆက္ပါမွာဘဲ ” ဗိုလ္မွဴး ရန္နိုင္က ၀မ္းသာအားရ လက္ဆြဲနွဳတ္ဆက္၏ ။ အားလံုးက လက္ခုပ္တီးလိုက္ၾကေလသည္ ။ ဒီေနရာ၌ ငမိုး ၏ စာသည္ တိုတိုနွင္႔ထိသည္ ။ တစ္ျမိဳ႕ထဲသားခ်င္း ၊ လူရင္းပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း မ်က္နွာသာမေပး ။ တိုက္ရိုက္ရာထူးစာရင္းတြင္ မေပးေစရ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေပၚအခြင္႔အေရး မေပး၍ ကြ်န္ေတာ္က စိတ္မဆိုး ။ ငမိုး ၏ ဓတ္ေၾကာကိုသိျပီးျဖစ္၏ ။ အေမစု၏ လယ္ေပါင္ ၊ ယာေပါင္ စာခ်ဳပ္မ်ားကို တိတ္တိတ္ယူ၍ မီးရွိဳ႕ခဲ႔ေသာ ငမိုး ။ အေမ႔ ပစၥည္းေတာင္မွ လမ္းမက်ဘူး ထင္လွ်င္ လမ္းက်ေအာင္ ဇြတ္လုတ္တဲ႔ ငမိုး ၊ ငမုိး တြင္မ်က္နွာစိမ္း ၊ မ်က္နွာက်က္ ဟူ၍ ခြဲျခားျခင္း မရွိ ။ တည္႔မတ္လိုက္သည္မွာ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာလို ျဖစ္ေန၏ ။ ေမာင္မင္းၾကီးသားက တည္႔မတ္ပါ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္႔တြင္ကား မဂၤလာဒံု ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္းတြင္ ၉-လ လံုးလံုးဂ်ပန္၏ ပါးအရိုက္ခံ၍ ပဲပင္ေပါက္ ေရလံုျပဳတ္ကို စားကာ စစ္ပညာသင္ခဲ႔ရ၏ ။ ဒူးနွင္႔တေတာင္ဆစ္တို႔မွာ ကြ်ဲပခံုးထေန၏ ။ မခ်ိမဆံ႔ပင္ပန္း၍ လွလွၾကီးဒုကၡေတြ႔ခဲ႔ရ၏ ။ တနဂၤေႏြေန႔တစ္ေန႔တြင္ စစ္ေက်ာင္းအားလပ္၍ သူ႔ထံ သြားေတြ႔၏ ။ မႏၱေလးတြင္ ဖတ္ခဲ႔ရေသာ စာနီရဲ အေၾကာင္း ေျပာျပေသာအခါ ငမိုး ကမ်က္လံုးေစာင္း၍ၾကည္႔၏ ။ ျပီးေတာ႔ တစ္ခြန္းျခင္းေျပာျပ၏ ။ “ မင္းကို တိုက္ရိုက္ေပးရင္ ဘ၀င္ ျမင္႔သြားမွာစိုးလို႔ကြ ။ ေက်ာင္းတက္ျပီးမွ ေကာ္မရွင္ရေတာ႔ ဘယ္သူက ဘာမွ ေျပာစရာမလိုဘူး” ကြ်န္ေတာ္႔မွာ သင္တန္းတြင္ မိေက်ာင္းသြား တက္ရ၍ ရရွိခဲ႔ေသာ ဒူးက အမာရြတ္ကိုသာ လက္နဲ႔အသာ ပြတ္ေန၏ ။ သူ႔ကိုျပန္မေျပာရဲ ။ ။ ( ၅ ) မဂၤလာဒံု စစ္ေက်ာင္းမွ ဆင္းျပီး ၂-နွစ္ခန္႔ အၾကာတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ငမိုး ထံေရာက္သြား၏ ။ သူ၏ ကိုယ္ရံေတာ္ အျဖစ္ေနရ၏ ။ သူနွင္႔ေတာ္လွန္ေရး မထြက္မီ ၃-ရက္ခန္႔အလိုအထိ အတူေနခဲ႔ရ၏ ။ ေတာ္လွန္ေရးအျပီး ကြ်န္ေတာ္႔အား နိုင္ငံျခားလႊႊတ္ရန္ အစီအစဥ္မ်ားအတြက္ ျမဴနီစီပယ္ စာရင္းကိုင္ခ်ဳပ္ေဟာင္း (ဗိုလ္မွဴးေထြးေမာင္) ကို တာ၀န္ေပးထား၏ ။ ကြ်န္ေတာ္႔ကိုလည္း ေျပာထား၏ ။ ကြ်န္ေတာ္က မေန ၊ နိုင္ငံေရးထဲ ၀ဲလည္ရန္ တပ္မေတာ္ လူထြက္မ်ားနွင္႔ ေဆြးေႏြးျပီး နတ္ေမာက္သို႔ျပန္သြား၏ ။ ထိုေသာအခါ ငမိုးသည္ ကြ်န္ေတာ္႔အား “ ငါ ” ကိုင္၍ ၾကမ္း၀ါးသည္ ဟူ၏ ။ ရန္ကုန္သို႔ လာရင္း သူ႔ထံသြား၏ ။ ကြ်န္ေတာ္႔အား အစဦးတြင္ စိတ္ဆိုးလြန္း၍ စကားမေျပာ ။ ကြ်န္ေတာ္က ဇြတ္ေျပာ၏ ။ ဒီလိုနဲ႔ သူစိတ္ေျပသြားသည္ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူ႔၀ါဒကို နာခံကာ ျမိဳ႕မွ ေန၍ ေဆာင္ရြက္ေပး၏ ။ သူ ဒုတိယဘုရင္ခံျဖစ္ခ်ိန္ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ တရားေဟာရင္း နတ္ေမာက္ေရာက္လာ၏ ။ သူ႔ထံတြင္ လာေနရန္ အတန္တန္ေခၚ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္က ျငင္း၏ ။ ေနာက္ဆံုး (အေမစု) ကၾကား၀င္ ျဖန္၏ ။ “ ကဲ …မင္း ခဏေခၚခ်င္လဲ ေခၚသြား ၊ ျမိဳ႕မွာ ေကာင္ကေလးမရွိမျဖစ္ဘူး ။ တစ္လ နွစ္လေနပီး ျပန္ပို႔ ” နွင္႔ နိဌိတံၾက၏ ။ သူနွင္႔ ရန္ကုနု္လိုုက္လာရျပန္၏ ။ အတူေနရမည္ဟု ဇြတ္ၾကမ္းေမာင္းေန၏ ။ ကြ်န္ေတာ္က …အင္းလဲမလွဳပ္ ၊ အဲလဲမလွဳပ္ ၊သူ ေတာင္ငူသို႔ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ခဏသြားေနစဥ္ ကြ်န္ေတာ္လည္း နတ္ေမာက္သို႔ ျပန္၍ လစ္လာခဲ႔၏ ။ ျမိဳ႕က လူၾကီးေတြက ပူပန္ၾက၏ ။ “အမယ္ေလးဗ်ာ ….မပူၾကစမ္းပါနဲ႔ ။ သူ႔မွာ ေစာင္႔ေရွာက္မဲ႔လူေတြ တပံုၾကီးရွိပါတယ္ ။ ဘာမွလဲ စိုးရိမ္စရာမရွိပါဘူး” ဟု ကြ်န္ေတာ္က ေျပာရ၏ ။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ျပန္လာလို႔ ၃-လ မၾကာခင္ ငမိုး ေသနတ္ပစ္ခံရေလသည္ ။ အရပ္က လူၾကီးေတြက ကြ်န္ေတာ္႔ကို ဆဲၾက ၊ ဆူၾက၏ ။ “ မင္းေျပာတဲ႔ တစ္ပံုၾကီး ဆိုတာ ဘယ္မွာလည္းဟ -ေခြးမသားေလးရ ” ဟု ငိုရင္း ဆဲၾက၏ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ထိုင္မွိဳင္ ရံုက လြဲ၍ ဘာမွ်မၾကံတတ္ ။ ငိုတဲ႔လူေတြက ငို ၾက ၊ ၀မ္းသာတဲ႔လူကလဲ ၀မ္းသာ ၊ ေနာက္ဆံုး ငမိုး ခမ်ာ အာဇာနည္ကုန္းတြင္ သြားအိပ္ေနရရွာ၏ ။ သူ အာဇာနည္ကုန္းေရာက္တာ ၉-နွစ္ေလာက္ရွိျပီထင္သည္ ။ ဒီလိုနဲ႔ဘဲ လူေတြက ( ငမိုး )ေသျပီေျပာၾကသည္ ။ အမွန္ကား ငမိုး မေသေသးပါ ။ တပ္မေတာ္ေမာ္ကြန္းတိုုက္ ျပခန္းတြင္ အသက္ရွင္လွ်က္ ရွိေသး၏ ။ ( ၆ ) ကို ငမိုး ကစီးကရက္မီးခိုးၾကားထဲမွ ေန၍ စကားေျပာသည္ ။ “ မင္းက ဒီမွာ ဘာလာလုပ္ေနတာလဲ ” “ ေပါင္းေဟာင္း ၊ သင္းေဟာင္း ရဲေဘာ္ၾကီးေတြက ေခၚလို႔ လာခဲ႔တာဘဲ ၊ တပ္မေတာ္ သမိုင္း ေရးရမယ္ ေျပာတာဘဲ ” “ဘာ …..မင္းတို႔က ေရးမယ္ ….” “ ဟုတ္ပါတယ္ …ေရးၾကမယ္ ….၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွ မေရး ၊ ဘယ္သူက လာေရးမွာလဲ ” “ ေအး ……ေရးေတာ႔ေရးေပါ႔ ၊ ငါ တစ္သက္လံုး လုပ္လာခဲ႔တာကို မင္းတို႔က , ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ မ်ားေတာ႔ မဖ်က္ဆီးလိုက္ပါနဲ႔ ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းစဥ္, ဗိိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းစဥ္ ဆိုျပီး ငါ႔နံမယ္ ေရာင္းစားေနရင္ မေကာင္းဘူး ” “ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ ေရာင္းမစားခဲ႔ပါဘူးဗ်ာ ၊ ဘုရားေပးေပး က်မ္းေပးေပး …” “ ေဟာ ….မင္းစကားထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ ဆိုတာ ပါလာတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က မေရာင္း ၊ တစ္ျခား လူေတြက ေတာ႔ ေရာင္းစားသလိုပဲ ေျပာစမ္း ၊ ဘသူေတြက ေရာင္းစားသလဲ ” “ကို ငမိုး သည္ ေဒါသတၾကီး ၀သီအတိုင္း မွန္ဘီရို မ်က္နွာျပင္ကို လက္သီးနွင္႔ထု၏ ။ ပါးစပ္ကလည္း သူသိလိုေသာ အရာကို ထပ္ကာထပ္ကာ ေမးေန၏ ။ ကြ်န္ေတာ္စကားေျပာမလည္ပတ္၍ ကြ်န္ေတာ္႔စကားနွင္႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကို ျပန္အခ်ည္ခံေနရ၏ ။ ေၾသာ ….ကို ငမိုး- ကို ငမိုး ၊ ေလာကၾကီးထဲ မဲမဲ ျမင္တိုင္းေၾကာက္ေနရေသာ ကြ်န္ေတာ္႔ဘ၀ကို သူမသိ ။ ကြ်န္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို အကုန္ဘဲ ဖြင္႔ေျပာခ်င္ပါသည္ ကို ငမိုး ။ ဒါေပမသည္႔ မေျပာရဲပါ ။ “ ေဟ႔ ေကာင္ …..ငါ ေမးေနတာ မၾကားဘူးလား …” “ ၾကားပါတယ္ ၊ ဒါေတာ႔ မေျပာပါရေစနဲ႔ ၊ ခင္ဗ်ား ကြ်န္ေတာ္႔ကို သနားရင္ ဒါေတာ႔မေမးပါနဲ႔ဗ်ာ ….” “ ငါ ေမးတာသာ ေျဖစမ္းပါကြာ ….ျမန္ျမန္ေျဖစမ္း ” ကြ်န္ေတာ္႔မွာ ကိုငမိုးကို အေသအလဲေၾကာက္ရသူျဖစ္သည္ ။ ဒီ႔အျပင္ မဲမဲျမင္တိုင္း ေၾကာက္ေနရသူလည္းျဖစ္သည္ ။ မေျဖလဲခက္ ၊ ေျဖလဲခက္ ။ ဤေနရာတြင္ ကြ်န္ေတာ္တစ္ဦးတည္း လူမိုက္ လုပ္လို႔ဟန္ပံုမရ ။ နီးစပ္ရာ ေတြကို သူခိုး ေသေဖာ္ညွိျပီးမွ ေျဖမည္ ။၏ “ ကြ်န္ေတာ္က ေတာမွာေနခဲ႔ရေတာ႔ သိပ္ျပီး မသိပါဘူး ၊ ရန္ကုန္မွာ အျမဲေနတဲ႔ ဆရာဇ၀န တို႔ ၊ ဆရာ ေမာင္ထင္တို႔ ၊ ျမန္မာ႔အလင္းက သာကဒိုး တို႔က ကြ်န္ေတာ္႔ထက္ ပိုျပီး သိပါတယ္ ။ သူတို႔ကို ေမးပါ ။ သူတို႔ေျဖပါလိမ္႔မယ္ ” “ ဒါျဖင္႔ ဒီလူေတြ ေျပာလိုက္ ၊ ငါ႔နံမယ္ ဘသူေတြေရာင္းစားတယ္ဆိုတာ ငါ႔ဆီလာေျပာလွည္႔လို႔ ” “ ဟုတ္ကဲ႕ ….ေျပာလိုက္ပါ႔မယ္ ” ကဲ ….ဆရာတို႔ ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ၾကားတဲ႔အတိုင္းဘဲ ၊ ၾကည္႔သာေျပာၾကေပေတာ႔ ။ အဲဒီတာ၀န္ ခင္ဗ်ားတို႔ေျဖျပီးမွ ကြ်န္ေတာ္ဆက္ျပီးေျဖမည္ ။ “ ငါ သဲ႔သဲ႔ သတင္းၾကားပါတယ္ ။ မင္းက ငါ႔အထုပၸတၱိ ေရးတယ္ဆို ” “ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ဦးတည္း မဟုတ္ပါဘူး ၊ ဗိုလ္မွဴး ဘိုရယ္ ၊ ကိုေမေအာင္ရယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ ေရးတာ ။ စုထုတ္တာပါ ။ တစ္ျခား စာေရးဆရာေတြလဲ ပါ,ပါတယ္ ။ “ ေအး …အိႏိၵယမွာ ဂႏၵီေသျပီး ၇-ရက္မွ မရွိေသးဘူး ဂႏၵီအထုပၸတၱိိ ထြက္လာတာဘဲ ။ ခ်ီးမြမ္းသကြာ ” “ အခ်ီးမြမ္း မေစာပါနဲ႔ ကိုငမိုး ။ ဒီစာအုပ္ကေလးျဖစ္ေအာင္ ဘယ္အထိ အေငါက္အငမ္း ၊ အၾကမ္းအေမာင္းေသာက္ျမင္ကပ္ခံခဲ႔ရတာေတြကိုသာ ခင္ဗ်ားသိရင္ ေဟာဒီ မွန္ဘီရိုကြဲလိမ္႔ဦးမည္ ထင္သည္ ။ ဒါေတာင္မွ ….အထုပၸတၱိ ဆိုလို႔သာ အထုပၸတၱိ လိုက္ရတာ …မိုးၾကိဳးပစ္ ၾကိမ္ေျပာရမဲ႔ အထုပၸတၱိပါ ။ ဒါကေလး ေရးတုန္းက အျဖစ္ေတြ ခင္ဗ်ား မသိဘူး ။ ခင္ဗ်ားသူငယ္ခ်င္း လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဘက္ေတြဆီ သြားေမး ၊ မွတ္တမ္းကေလးတင္တာေတာင္မွ ခင္ဗ်ားလူေတြက ဘာေျပာတယ္ ထင္သလဲ ၊ “ မင္းဘဲ မေမာမပန္း ဒုကၡရွာလို႔ ”ဟု ေငါက္လႊတ္လိုက္တာေတြ ခင္ဗ်ား မသိဘူး ။ အဲဒီလို ေစတနာထားၾကမွ “ ေအာ္ ….ငါလဲ မိုက္လို႔ လုပ္မိသကိုး ” လို႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ တရားခ်ျပီး ပထမ တြဲနဲ႔ဘဲ ဘရိတ္အုပ္ထားရတာ ခင္ဗ်ားမသိဘူး ။ ေျပာျပခ်င္တယ္ ကိုငမိုး ။ ဒါေပမဲ႔ လည္ေခ်ာင္းထဲက မထြက္ဖူး ” “ ဒါထက္ ငါ႔ေကာင္ေတြ ဘယ္ သြားေနသလဲ ” “ ခင္ဗ်ား လူေတြ ေတာခိုၾကသတဲ႔ …ကြန္ျမဴနစ္လဲ ပါသဗ် ” “ ကြန္ျမဴနစ္ကို အသာထား ။ ငါ႔ေကာင္ေတြ ကိုသာ ငါေမးေနတာ ” “ ေတာ ခိုပါတယ္လို႔ ေျပာပါပေကာ ” “ အင္း …ဒုကၡဘဲ ၊ ငါ အစကထဲက ျမင္သားဘဲ ။ စတုတၳအၾကိမ္ ညီလာခံမွာ ငါဘာေျပာခဲ႔တုန္း ။ မတ္ဇစ္လိဂ္ဖြဲ႔ပါ ၊ ညီညႊတ္ပါ ။ မညီညြတ္ရင္ နွစ္ဖက္စလံုး ဖင္စုတ္ကုန္မယ္လို႔ အေျပာခဲ႔သား ။ ဘယ္လိုျဖစ္ၾကရတာလဲကြ ….” “ ဒါေတြ ေမးမေနပါနဲ႔ဗ်ာ ေျပာရရင္ ခင္ဗ်ားလဲ စိတ္ညစ္ ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ဆင္းရဲရမွာဘဲ ။ အဲဒီတုန္းက ခင္ဗ်ားစာေရးဆရာ လုပ္မယ္ဆို ။ ဘာလို႔ ဒါေတြ တဖြဖြ ေမးေနရတာလဲ ” “ စာေရးဆရာလဲ လူထဲက လူပဲကြ ။ ကိုယ္႔နိုင္ငံအေၾကာင္းေတာ႔ အနည္းဆံုး ေလ့လာထားရမေပါ႔ ။ ေအးပါ …မင္းစိတ္ဆင္းရဲမယ္ဆို ငါမေမးေတာ႔ပါဘူး ။ ငါ႔ အထုပၸတၱိ ကိုမင္း ဆက္မေရးေတာ႔ဘူးလား ” “ အေျခအေနက မေပးဘူးဗ်ာ ၊ ဒါေပမယ္႔ ( ေအာင္ဆန္း၀ါဒ ) ဆိုျပီး စာတစ္အုပ္ေရးမလို႔ေတာ႔ စိတ္ကူးထားတာဘဲဗ် ” “ ေကာင္း သားဘဲ ၊ ဂႏၵီ ၀ါဒ စာအုပ္လိုေပါ႔ ” “ ဟုတ္ပါတယ္ ” “ ကဲ ….ငါသြားေတာ႔မယ္ ၊ မင္းလဲ သတိထားေနကြ ၊ ငါ ရွိတုန္းကလို မိုက္ကန္းကန္းမလုပ္နဲ႔ ၊ ဒါဘဲ သြားမယ္ ” သြားမယ္႔သြားေတာ႔လဲ ကိုမိုး အသံကိုသာ ၾကားလိုက္ရ ။ လူကိုပင္ မျမင္လိုက္ေပ ။ စီးကရက္မီးခိုးေငြ႔ မ်ားလည္း တစ္စ,တစ္စလြင္႔၍ သြား၏ ။ ျပခန္းမွန္ဘီရိုမ်ားအတြင္းရွိ ကိုမိုး ၏ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္း အတိုအစကေလးမ်ားလည္း ၀မ္းနည္းေသာ အသြင္ျဖင္႔ တိတ္ဆိတ္စြာ က်န္ရစ္ၾကေလသည္ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုမိုး ေသ ,မေသ စဥ္းစား၍ေန၏ ။ မံသစကၡဳ တြင္ကား လူေတြက ေသျပီးေျပာသည္ ။ ဥာဏစကၡဳတြင္ကား ကိုမိုး၏၀ါဒ ၊ ကိုမိုး၏ စကားေတြ တည္ရစ္သမွ် ၊ တည္ထြန္း၍ေနသမွ် ၊ ကိုမိုး တစ္ကယ္မေသနိုင္ပါတကား ။ ကိုမိုးကို ခ်စ္သူ ၊ ရိုေသသူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိသည္ ။ အဘယ္သူသည္ ကိုမိုးအား ဆက္လက္ အသက္သြင္းမည္နည္း ။ ကြ်န္ေတာ္တိုပ ေစာင္႔ၾကည္႔ၾကဦးစို႔ ။ နတ္ေမာက္-ဘုန္းေက်ာ္ ၿမ၀တီမဂၢဇင္း အတြဲ ( ၅ ) အမွတ္ ( ၉ ) ၁၉၅၇ – ဇူလိုင္လ ။

အရင္ကေက်ာ္စြာဦးႀကီးမိုက္

About အရင္ကေက်ာ္စြာဦးႀကီးမိုက္

has written 94 post in this Website..

မစပ္ေသာျငဳပ္သီးတစ္ေတာင္႕ပါ THAKHIN CJ #2152011 (5/2/16)