နာသုံးနာ နှင့် စာသင်နေကြသော ကျောင်းသားများ                                                                                                                                                                          ကိုယ်တို့များ ငယ်တုန်းက ကျောင်းသွားရမှာ၊ စာသင်ရမှာဖြင့် ကြောက်လိုက်တာ။ မနက်ခင်း ထမင်းကြမ်းခဲ ဝါးပြီးတာနဲ့ ကျောင်းမသွားချင်လို့ အမေရိုက်တာ ခံနေရမြဲ။ “နင်ကြီးလာရင် အလုပ်လုပ်စားမှာလား၊ တောင်းစားမှာလား၊ အေး အလုပ်လုပ်စား မယ်ဆိုရင် စာတက်မှရမယ်” ဆိုပြီး ကျောင်းကိုလိုက်ပို့ ပါလေရော။ အဲ့တုန်းက ဆရာမတွေများ နွေးထွေးလိုက်တာ။ စာမသင်ချင်တဲ့ ကလေးကို ချော့တစ်ခါ ခြောက်တစ်လှည့်နဲ့။ သူတို့ကို ငွေကြေးတစ်စုံတစ်ရာ ပေးမိလိုက်ရင် စိတ်တိုရတာနဲ့ ၊ စေတနာ စော်ကားတာလားဆိုပြီး  ဆဲလွှတ်ရတာနဲ့ဗျာ။ တပည့်တွေပေါ်မှာ စေတနာထားတာလည်း လွန်ပါရောလား။ သူတို့မှာ ဝါသနာအရသာ  လုပ်နေရတာ ၊ တောကျောင်းဆိုတော့ ပိုက်ဆံလည်း ဘာမှမရ။ သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေကို ကလေးတွေအပေါ် စေတနာထားပြီး စာသင်ပေးရင်းနဲ့ပဲ အနစ်နာခံ သွားကြတာ။

                                                        ခုများတော့လေ ရေတွေက ဆန်မတက်ပေမယ့် လေတွေကတော့ ဆန်တိုက်နေလေရဲ့။ ကိုယ့်သားများ နှစ်နှစ်သား ကတည်းက လွယ်အိတ်လွယ်ပြီး ကျောင်းသွားတိုင်း ဆော့နေပြီ။ အရွယ်ရောက်လို့ ကလေး ကျောင်းအပ်ချိန်ရောက်တို်င်း ခုခေတ် ဆရာမတွေရဲ့ နွေးထွေးမှုကို တွေ့ရတော့တာပဲ။ ကျောင်အပ်ခကဘယ်လောက် ၊ စာအုပ်ဖိုး ၊ ရေဖိုး၊ အမှိုက်ပုံးဖိုး ၊ black board မသုံးပဲ white board ပဲသုံးမယ်ဆိုပြီး white board ဖိုး ၊ မှင်ဖိုး ..အို .. အဖိုးပေါင်းကိုစုံလို့။ ပြီးတော့ မေးသေးတယ် ကျူရှင် ဘယ်နှစ်ဘာသာ ယူမှာလည်းတဲ့။ကျောင်းတက်ချိန် ရောက်တော့လည်း ဟိုဆရာကြီး ပင်စင်ယူလို့၊ ဒီဆရာမကြီး ကျောင်းပြောင်းလို့ ၊ ဟိုဆရာအိမ်က နာရေး ၊ ဒီဆရာမအိမ်က မွေးနေ့နဲ့ ပေးလိုက်ရတာ သောက်သောက်လည်း ပါပဲဗျာ။

                                                        ကျုပ်သူတို့ကို အပြစ်တင်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ အခုခေတ်က စီးပွားရေးမှ မကောင်းတာ။ အူမတောင့်မှ သီလစောင့် နိုင်မှာမဟုတ်လား။ စီးပွားရေး မပြေလည်ဘဲ စေတနာ ၊ ဝါသနာ ၊ အနစ်နာ တွေထားရင် မွဲသွားမှာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အခုခေတ် ကလေးတွေကတော့ နာသုံးနာ နဲ့ စာသင်နေမြဲပါ။ အချိန် ၊ ငွေ ၊ အသိဉာဏ် ဆုံးရှုံး နစ်နာမှုတွေပေါ့။ မနက်ခင်း မျက်နှာသစ်ပြီးတာနဲ့ ကျူရှင်ပြေး ၊ အဲဒီကနေကျောင်း ၊ အပြန်ကျူရှင်ဝင် ၊ ညမိုးချုပ်မှ အိမ်ပြန်ရောက် ၊ ညစာစားပြီး စာကျက် ၊ ပြီးရင်အိပ်၊ ဒီလိုနဲ့ သံသရာ လည်နေကြရတယ်။ ဘယ်မှာလဲ သူတို့ရဲ့ပျော်ရွှင်စရာအချိန် ၊ ဒါ အချိန် ဆုံးရှုံး နစ်နာမှုပေါ့။ ကျောင်းကကောက်တဲ့ အဖိုးအခတွေကများ ၊ ကျူရှင်လခတွေက တစ်လတစ်လ မနည်းမနော ၊ ဒါက ငွေ နစ်နာမှုပေါ့။ တစ်ချိန်လုံး စာတွေကို ကျက်နေရတော့ ပြင်ပ ဗဟုသုတတွေကို လေ့လာလို့မရ၊ အကျိုးဆက်ကတော့ စာကို ပြင်ပလက်တွေ့ နဲ့တွဲပြီး လေ့လာဖို့ထက် အလွတ်ကျက်တက်တဲ့ အကျင့်တွေစွဲ ၊ ပြင်ပဗဟုသုတလည်း မလေ့လာနိုင်နဲ့ အသိဉာဏ်တွေမဲ့ ကုန်တာပေါ့။

ကဲ ဒီမှာကော ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်ကတော့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ပညာရေးစနစ်တွေကို ပြောင်းလဲဖို့အတွက် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်နေတဲ့ အကြီးအကဲ တွေမှာ အဓိက တာဝန်ရှိတယ်လို့တော့ ပြောတာပဲဗျာ။

About nagar lay

nagar lay has written 3 post in this Website..