မမနောရဲ့ ပို့စ်အောက်မှာ ကွန်မန့်ရေးနေရင်းနဲ့ ရှည်သွားလို့ ပို့စ်သက်သက် တင်လိုက်ပါတယ်။

 

ကားတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင် လက်ခုပ်ဆိုတာ နှစ်ဖက်တီးမှ မြည်သလိုပဲ ဆိုရမှာပေါ့..

 

ဆုံးသွားတာကို တကယ်စိတ်မကောင်းပါဘူး..ဒီလို နေ့မြင်ညပျောက်ဖြစ်ပြီး ကလေးတွေချည်းပဲ ကျန်ခဲ့တာ တကယ်ကို ကိုယ်ချင်းစာမိပါတယ်။

 

ကားသမားတွေကိုယ်တိုင်က စည်းကမ်းမရှိသလို ကားစီးတဲ့ ပြည်သူတွေကိုယ်တိုင်ကလည်း စည်းကမ်းမလိုက်နာကြပါဘူး။

မီးပွိုင့်မှာ လူတင်တယ်ဆိုတာ တက်တဲ့သူရှိလို့ တင်တာပါ။

မီးပွိုင့်က တားစီးတယ်ဆိုတာကလည်း ရပ်ပေးတဲ့ကားရှိလို့ တားစီးကြတာပါ။

 

မီးပွိုင့်မှာ ကားမရပ်လိုက်နဲ့.ဆင်းလို့ရလားလို့ မေးကြတဲ့လူများပါတယ် (ကျွန်မကိုယ်တိုင် အပါအဝင်ပါ)။ လှည်းတန်းမှာ ဒီလောက်လူတွေများတာ…မျဉ်းကျားက လမ်းကူးတဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ…ကားတွေရပ်မပေးလို့ မပြောနဲ့… ရပ်တာမရပ်တာ သူ့အလုပ်၊ မျဉ်းကျားက သွားကူးရမှာက ကိုယ့်အလုပ်။

 

လှည်းတန်းမီးပွိုင့်မှာ လူတွေ လမ်းဖြတ်ကူးကြတယ်။ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ မီးပွိုင့်ကိုလွတ်အောင် အရှိန်နဲ့မောင်းလာတဲ့ ကားတွေကြားထဲ ဖြတ်ကူးကြတာ။ ယာဉ်ထိန်းရဲတွေကလည်း ကြည့်နေတယ်။

 

မျဉ်းကျားမတွေ့ရင် မီးပွိုင့်ကကူး လို့ ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပွိုင့်က ဝါသွားမှ ကူးရင် မကောင်းဘူးလား။ စည်းကမ်းအပိုင်းက စဉ်းစားကြည့်တာပါ။

 

နောက် ပြည်သူဘက်က စဉ်းစားကြည့်မယ်… ဟုတ်ပါတယ်… ကျောင်းအမီ၊ ရုံးအမီသွားရမှာ၊ ဒီပွိုင့်ကို စောင့်ရတာနဲ့ပဲ တစ်ကမ္ဘာလောက်ကြာတယ်။ ဒါဆိုရင် အဲဒီနားက ယာဉ်ထိန်းရဲတွေက ပြည်သူဘက်က စဉ်းစားပြီး လမ်းကူးခွင့်ရအောင် ကူညီပေးလိုက်လို့ရော မရဘူးလား… (အဲဒီပွိုင့်ထိပ်မှာ ရပ်စောင့်နေရင်းနဲ့ တစ်ခါတစ်လေဆိုရင် အဲဒီရဲကင်းကို ခဲနဲ့သွားထုချင်စိတ်ပေါက်တယ်။)

 

မြေနီကုန်း မျဉ်းကျားမှာ မီးပွိုင့်တပ်ပေးထားတယ်။ ဘယ်သူကမှ နီတာစိမ်းတာကြည့်မကူးသလို ဘယ်ကားမှလည်း ရပ်မပေးကြပါဘူး။ ဘယ်ရဲကမှလည်း စနစ်တကျလာမလုပ်ပေးပါဘူး။

 

အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး အမှတ်တရတစ်ခုက… ကိုရီးယားကားထဲမှာ မျဉ်းကျားမှာ ပွိုင့်တပ်ပေးထားတာတွေကိုမြင်ရင် အရမ်းကိုသဘောကျမိပါတယ်။ ငါတို့နိုင်ငံလည်း အဲဒီလိုလုပ်ရင်ကောင်းမယ်ပေါ့။ တစ်ခါသား ကျောင်းပိတ်ရက် နှစ်လအိမ်ပြန်ပြီး ရန်ကုန်ကို ပြန်လာရော လှည်းတန်းမျဉ်းကျားမှာ မီးပွိုင့်တပ်ပေးထားတာကို တွေ့ရော။ တော်တော်လေးပျော်သွားတယ်။ နိုင်ငံခြားကလို ကူးလို့ ရပြီပေါ့။ ကြည့်လိုက်တော့ မီးကနီနေတယ်။ ကားကို စိမ်းပေးထားတယ်ပေါ့။ ခပ်တည်တည်နဲ့ အဲဒီနားမှာ ရပ်စောင့်နေတယ်… ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် ကြာလာတယ်။ ပြန်မစိမ်းလာဘူး။ ဟိုကြည့်ဒီကြည့် ကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်သူကမှ အဲဒီပွိုင့်ကို သတိမထားမိဘူး။ ခပ်တည်တည်နဲ့ အရင်တိုင်းပဲ ကူးနေကြတယ်။ ကားတွေကလည်း အရင်တိုင်းပဲ။ အဲဒီတော့မှ အော်..တပ်သာထားတယ်…ဟုတ်လည်းဟုတ်တာမဟုတ်ဘူး ဆိုပြီး ဒီအတိုင်း ကူးလာခဲ့တယ်။

 

ဟိုနေ့က အစ်မတစ်ယောက်က ပြောတယ်။ သူ့ သူငယ်ချင်း မျဉ်းကျားကမကူးလို့ ဒဏ်ငွေဆောင်လိုက်ရတယ်တဲ့။ ရဲက ကူးမှာကို သိသိကြီးနဲ့ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေတယ်တဲ့။ ကူးပြီဆိုတော့မှ ဆီးဖမ်းတော့တာတဲ့။ စည်းကမ်းလိုက်နာစေချင်ရင် အစကတည်းက အဲဒီနားမှာ တားပါလားပေါ့။ အဲဒါနဲ့ ဒဏ်ငွေဆောင်ဖို့ တန်းစီရတယ်တဲ့။ တကယ်တော့ သူက ခရီးသွားစရာရှိလို့ ကားနောက်ကျမှာစိုးလို့ ရှေ့က လူတွေကို တောင်းပန်ပြီး အရင်ဆောင်ခဲ့တယ်တဲ့။ ချလံထဲမှာက ရာကျော်ပဲရှိတယ်။ တကယ်တမ်းပေးလိုက်ရတာက ၂၀၀ဝ ကျော်တဲ့။ သူလည်း စိတ်တိုတိုနဲ့ ဒါဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဆိုတော့ ရယ်နေတယ်တဲ့။ ခရီးသွားစရာရှိလို့ ဘာမှဆက်မပြောနိုင်တော့လို့ ထွက်လာခဲ့ရတယ်တဲ့။

ကျွန်မကတောင် ပြောလိုက်သေးတယ်။ အဲဒီချလံရရင် လိုချင်တယ်လို့။ scan ဖတ်ချင်လို့ပါလို့… :)

 

ဆိုတော့ကာ.. ဘယ်ကစပြီး  ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မမီတမီဉာဏ်နဲ့ တွေးမိနေမိပါတယ်။ ။

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 169 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010