မမေနာရဲ႕ ပို႔စ္ေအာက္မွာ ကြန္မန္႔ေရးေနရင္းနဲ႔ ရွည္သြားလို႔ ပို႔စ္သက္သက္ တင္လိုက္ပါတယ္။

 

ကားေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာရရင္ လက္ခုပ္ဆိုတာ ႏွစ္ဖက္တီးမွ ျမည္သလိုပဲ ဆိုရမွာေပါ့..

 

ဆံုးသြားတာကို တကယ္စိတ္မေကာင္းပါဘူး..ဒီလို ေန႔ျမင္ညေပ်ာက္ျဖစ္ၿပီး ကေလးေတြခ်ည္းပဲ က်န္ခဲ့တာ တကယ္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။

 

ကားသမားေတြကိုယ္တိုင္က စည္းကမ္းမရွိသလို ကားစီးတဲ့ ျပည္သူေတြကိုယ္တိုင္ကလည္း စည္းကမ္းမလိုက္နာၾကပါဘူး။

မီးပြိဳင့္မွာ လူတင္တယ္ဆိုတာ တက္တဲ့သူရွိလုိ႔ တင္တာပါ။

မီးပြိဳင့္က တားစီးတယ္ဆိုတာကလည္း ရပ္ေပးတဲ့ကားရွိလို႔ တားစီးၾကတာပါ။

 

မီးပြိဳင့္မွာ ကားမရပ္လိုက္နဲ႔.ဆင္းလို႔ရလားလို႔ ေမးၾကတဲ့လူမ်ားပါတယ္ (ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ အပါအ၀င္ပါ)။ လွည္းတန္းမွာ ဒီေလာက္လူေတြမ်ားတာ…မ်ဥ္းက်ားက လမ္းကူးတဲ့သူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲ…ကားေတြရပ္မေပးလို႔ မေျပာနဲ႔… ရပ္တာမရပ္တာ သူ႔အလုပ္၊ မ်ဥ္းက်ားက သြားကူးရမွာက ကိုယ့္အလုပ္။

 

လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္မွာ လူေတြ လမ္းျဖတ္ကူးၾကတယ္။ အရမ္းအႏၱရာယ္မ်ားတယ္။ မီးပြိဳင့္ကိုလြတ္ေအာင္ အရွိန္နဲ႔ေမာင္းလာတဲ့ ကားေတြၾကားထဲ ျဖတ္ကူးၾကတာ။ ယာဥ္ထိန္းရဲေတြကလည္း ၾကည့္ေနတယ္။

 

မ်ဥ္းက်ားမေတြ႔ရင္ မီးပြိဳင့္ကကူး လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပြိဳင့္က ၀ါသြားမွ ကူးရင္ မေကာင္းဘူးလား။ စည္းကမ္းအပိုင္းက စဥ္းစားၾကည့္တာပါ။

 

ေနာက္ ျပည္သူဘက္က စဥ္းစားၾကည့္မယ္… ဟုတ္ပါတယ္… ေက်ာင္းအမီ၊ ရံုးအမီသြားရမွာ၊ ဒီပြိဳင့္ကို ေစာင့္ရတာနဲ႔ပဲ တစ္ကမၻာေလာက္ၾကာတယ္။ ဒါဆိုရင္ အဲဒီနားက ယာဥ္ထိန္းရဲေတြက ျပည္သူဘက္က စဥ္းစားၿပီး လမ္းကူးခြင့္ရေအာင္ ကူညီေပးလိုက္လို႔ေရာ မရဘူးလား… (အဲဒီပြိဳင့္ထိပ္မွာ ရပ္ေစာင့္ေနရင္းနဲ႔ တစ္ခါတစ္ေလဆိုရင္ အဲဒီရဲကင္းကို ခဲနဲ႔သြားထုခ်င္စိတ္ေပါက္တယ္။)

 

ေျမနီကုန္း မ်ဥ္းက်ားမွာ မီးပြိဳင့္တပ္ေပးထားတယ္။ ဘယ္သူကမွ နီတာစိမ္းတာၾကည့္မကူးသလို ဘယ္ကားမွလည္း ရပ္မေပးၾကပါဘူး။ ဘယ္ရဲကမွလည္း စနစ္တက်လာမလုပ္ေပးပါဘူး။

 

အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အမွတ္တရတစ္ခုက… ကိုရီးယားကားထဲမွာ မ်ဥ္းက်ားမွာ ပြိဳင့္တပ္ေပးထားတာေတြကိုျမင္ရင္ အရမ္းကိုသေဘာက်မိပါတယ္။ ငါတုိ႔ႏိုင္ငံလည္း အဲဒီလိုလုပ္ရင္ေကာင္းမယ္ေပါ့။ တစ္ခါသား ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ႏွစ္လအိမ္ျပန္ၿပီး ရန္ကုန္ကို ျပန္လာေရာ လွည္းတန္းမ်ဥ္းက်ားမွာ မီးပြိဳင့္တပ္ေပးထားတာကို ေတြ႔ေရာ။ ေတာ္ေတာ္ေလးေပ်ာ္သြားတယ္။ ႏိုင္ငံျခားကလို ကူးလို႔ ရၿပီေပါ့။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မီးကနီေနတယ္။ ကားကို စိမ္းေပးထားတယ္ေပါ့။ ခပ္တည္တည္နဲ႔ အဲဒီနားမွာ ရပ္ေစာင့္ေနတယ္… ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ ၾကာလာတယ္။ ျပန္မစိမ္းလာဘူး။ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘယ္သူကမွ အဲဒီပြိဳင့္ကို သတိမထားမိဘူး။ ခပ္တည္တည္နဲ႔ အရင္တိုင္းပဲ ကူးေနၾကတယ္။ ကားေတြကလည္း အရင္တိုင္းပဲ။ အဲဒီေတာ့မွ ေအာ္..တပ္သာထားတယ္…ဟုတ္လည္းဟုတ္တာမဟုတ္ဘူး ဆိုၿပီး ဒီအတိုင္း ကူးလာခဲ့တယ္။

 

ဟိုေန႔က အစ္မတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္း မ်ဥ္းက်ားကမကူးလို႔ ဒဏ္ေငြေဆာင္လိုက္ရတယ္တဲ့။ ရဲက ကူးမွာကို သိသိႀကီးနဲ႔ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ေနတယ္တဲ့။ ကူးၿပီဆိုေတာ့မွ ဆီးဖမ္းေတာ့တာတဲ့။ စည္းကမ္းလိုက္နာေစခ်င္ရင္ အစကတည္းက အဲဒီနားမွာ တားပါလားေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ ဒဏ္ေငြေဆာင္ဖုိ႔ တန္းစီရတယ္တဲ့။ တကယ္ေတာ့ သူက ခရီးသြားစရာရွိလို႔ ကားေနာက္က်မွာစိုးလို႔ ေရွ႕က လူေတြကို ေတာင္းပန္ၿပီး အရင္ေဆာင္ခဲ့တယ္တဲ့။ ခ်လံထဲမွာက ရာေက်ာ္ပဲရွိတယ္။ တကယ္တမ္းေပးလိုက္ရတာက ၂၀၀၀ ေက်ာ္တဲ့။ သူလည္း စိတ္တိုတိုနဲ႔ ဒါဘယ္လိုျဖစ္တာလဲဆိုေတာ့ ရယ္ေနတယ္တဲ့။ ခရီးသြားစရာရွိလို႔ ဘာမွဆက္မေျပာႏိုင္ေတာ့လို႔ ထြက္လာခဲ့ရတယ္တဲ့။

ကၽြန္မကေတာင္ ေျပာလိုက္ေသးတယ္။ အဲဒီခ်လံရရင္ လိုခ်င္တယ္လို႔။ scan ဖတ္ခ်င္လို႔ပါလို႔… :)

 

ဆိုေတာ့ကာ.. ဘယ္ကစၿပီး  ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတာ မမီတမီဥာဏ္နဲ႔ ေတြးမိေနမိပါတယ္။ ။

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 168 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010