အပိုင္း(၃)သို႔ ေရာက္ခဲ့ျပန္ပါၿပီ။ ယခုအပိုင္းတြင္မေတာ့ သူႀကီးသိပ္သိခ်င္ေနေသာ အေၾကာင္းေလးမ်ားကို အေလးေပးၿပီးေဖာ္ျပထားပါေၾကာင္းႏွင့္ သိပ္အခ်ိန္မဆြဲေတာ့ပဲ ေနာက္တစ္ပိုင္းတြင္ ျမန္ျမန္ဇာတ္သိမ္းေတာ့မည့္အေၾကာင္း…။

(စာရိုက္သူ)

ပထမဆံုး ေရာက္ခဲ့တဲ့ဆိုင္ေလး


၁။

ဘ၀သည္ကား အေတာ္ေလးပင္ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕စရာ ေကာင္းလွေပသည္။ နယ္ေျမသစ္၊ အေတြ႕အႀကံဳသစ္မ်ားကို လူမ်ဳိးတူ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမရွိပဲ တစ္ဦးတည္းျဖတ္သန္းေနရသျဖင့္ အတူေရာက္ရွိခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား သတိရသျဖင့္ ဖုန္းဆက္ျခင္းအမွဳကို ေန႕တိုင္းျပဳျခင္း၊ ပိတ္ရက္တြင္ ၄င္းတို႔ရွိရာသို႔ သြားေရာက္လည္ပါတ္ျခင္းမ်ားျပဳရာ လစာထုတ္ေသာအခါ တစ္ျပားမွ မက်န္ေတာ့ျခင္းသို႔ေရာက္ေလသည္။ ေျပာရမည္ဆိုလ်င္ ယခုႏိုင္ငံသည္ကား ဖုန္းေခၚဆိုခ လြန္စြာမွပင္ ကုန္က်လွေပသည္။ ဆက္သြယ္ေရးအေနႏွင့္ DU ႏွင့္ Etisalat ႏွစ္ခုတည္းသာရွိသျဖင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္ဖက္ Company မ်ားမရွိျခင္းေၾကာင့္ ၄င္းတို႔စိတ္တိုင္းက် သတ္မွတ္သည့္အတိုင္းသာ ၀ယ္ယူသံုးစြဲရျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီေနရာတြင္ ရြာထဲမွ Marketing အေၾကာင္းနားလည္သူ ပညာရွင္မ်ားမွ ၀င္ေရာက္ေဆြးေႏြးေထာက္ျပၾကမည္ထင္ပါသည္။ Etisalat မွာ အစိုးရပိုင္ျဖစ္ၿပီး Du မွာ အမ်ားပိုင္ Company ျဖစ္သည္ဟုဆိုၾကသည္။ ဆင့္ကာပူရတြင္မေတာ့ Star Hub, SingTel, M1 အစရွိသည့္ Company မ်ားမွာ သူ႕ထက္ငါ ေစ်းအၿပိဳင္ေလွ်ာ့ေရာင္းၾကသည္ကို မွတ္မိျပန္ေသးသည္။ ထိုစဥ္က Top-up Card မ်ားမွာ Sim Card ကုန္က်စရိတ္ထက္ ပိုမ်ားျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ Sim Card ၀ယ္လ်င္ ေပးသည့္လက္ေဆာင္မ်ားမွာ တစ္ခါတစ္ရံ မူရင္းတန္ဖိုးထက္ပင္ မ်ားျပားလွသျဖင့္တစ္ေၾကာင္း ဘဂၤါလီလူမ်ဳိးအမ်ားစုမွာ Sim Card ကို အၿမဲလိုလိုပင္ေျပာင္းကိုင္ၾကသည္။ ေနာက္တစ္ေၾကာင္းမွာ Sim Card ကို ၂ က်ပ္ခန္႕မွ်ျဖင့္ လမ္းေဘးတြင္ အလြယ္တကူ ၀ယ္ယူရႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ဆက္ပါဦးမည္…။ ယခုႏိုင္ငံတြင္ Sim Card ၀ယ္လ်င္ မည္သည့္လက္ေဆာင္မွ ထည့္ေပးျခင္းမျပဳၾကပါ။ ႀကိဳက္လ်င္၀ယ္၊ မႀကိဳက္လ်င္မ၀ယ္ႏွင့္အေနအထားျဖစ္သည္။ ဆင့္ကာပူရမွာကဲ့သို႔ မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးၿပီး ဇြတ္အတင္းလိုက္ေရာင္းေနမည့္သူမ်ား ယခုထက္တိုင္ေအာင္ လားလားေသာ္မွ် မျမင္မိေသးေပ။ ဖုန္းေခၚဆိုခအေနႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ကား Du တစ္မ်ဳိးတည္းသာ သံုးေသာသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ Du အေၾကာင္းကိုသာ ေျပာဆိုပါမည္။ Du တြင္ ၂၀၊ ၅၀၊ ၁၀၀၊ ၂၀၀ ႏွင့္ ၅၀၀ တန္ ေငြျဖည့္ကဒ္မ်ားရွိသည္။ အပိုေဆာင္းအေနႏွင့္ ၂၀ တန္ကို ၅ က်ပ္၊ ၅၀ တန္ကို ၂၀က်ပ္၊ ၁၀၀ တန္ကို ၅၀က်ပ္ အစရွိသျဖင့္ေပးသည္။ ေငြျဖည့္ရန္ (၄)မ်ဳိးခြဲျခားျဖည့္သြင္းရသည္။ အင္တာနက္သီးသန္႔အတြက္၊ ႏိုင္ငံျခားသီးသန္႔၊ အပိုေဆာင္းသီးသန္႔(More Credit) ႏွင့္ ပံုမွန္ေငြျဖည့္ျခင္းတို႔ျဖစ္သည္။ အထက္ပါ ၄ ခုအနက္မွ ပံုမွန္ေငြျဖည့္သည့္ အမ်ဳိးအစားမွာ အခ်ိန္ကန္႕သတ္ခ်က္မရွိပဲ သံုးႏိုင္ၿပီး က်န္သံုးမ်ဳိးမွာ ရက္ ၃၀ သာခံေလသည္။ ႏိုင္ငံတစ္ကာသို႔ ဖုန္းေခၚဆိုခမ်ားတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေခၚဆိုခသည္ကား အမ်ားဆံုးကုန္က်သည္။ တစ္မိနစ္ ၇ က်ပ္ျဖတ္၏။

တစ္ခါတစ္ရံမ်ားတြင္မေတာ့ ဖုန္းလဲမ၀င္ပါပဲ ျဖတ္ျပန္၏။
တစ္ခါတစ္ရံက်ေတာ့လဲ ဖုန္းေခၚဆိုသံျမည္သည္ႏွင့္ျဖတ္၏။
တစ္ခါတစ္ရံမ်ားတြင္မေတာ့ တစ္ခြန္းမွ် မေျပာလိုက္ရပါပဲ ပိုက္ဆံကုန္သြားေလ၏။

မၿမဲျခင္းတရားသေဘာမ်ားေျပာပါတယ္။ ဖုန္းကိုကိုင္ေပါက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္တိုပါေသာ္လည္း စိတ္ကို အတန္ငယ္ထိန္းထားရ၏။ အေၾကာင္းမွာ ျမန္မာျပည္သားေပမလား၊ ထိုမွ်ေလာက္ေတာ့ ခံႏိုင္ရည္ရွိရေပမေပါ့ဟု ကိုယ့္ေက်ာကိုယ္ လက္ႏွင့္သပ္ၿပီးေျဖရ၏။ ၿမိဳ႕တြင္းအတြက္မွာမူလည္း နည္းသည္ဟုေတာ့ မထင္ပါေလႏွင့္၊ ၂၀ တန္တစ္ကဒ္ကို မိနစ္ ၃၀ခန္႔သာ အေျပာခံ၏။ ဆင့္ကာပူရတြင္မေတာ့ ၂၅ က်ပ္တန္တစ္ကဒ္၀ယ္သည္ႏွင့္ ႏိုင္ငံတစ္ကာေခၚဆိုရန္ ၂၈ က်ပ္၊ ၿမိဳ႕တြင္းေျပာဆိုရန္အတြက္ ၁၀၀ က်ပ္ အလကားထည့္ေပးထားသည္မ်ားကို လြမ္းမိသည့္တစ္ခဏ စိတ္တိုမိျပန္ေသးသည္။ ေရးရင္းႏွင့္ပင္ ဘယ္ေတြေရာက္သြားသည္မသိ၊ ယခုေလာက္ဆို ဖုန္းဆက္သျဖင့္ ကုန္က်စရိတ္ကို တြက္မိေလာက္ၿပီထင္ပါ၏။

ပိတ္ရက္မ်ားတြင္မေတာ့ ကိုရင္ရွဴံးမွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရွိရာ ဒူဘိုင္းသို႔ သြားလည္ျဖစ္ပါ၏။ ေန႕တစ္၀က္က်ဳိးခန္႕သြားရၿပီး အျပန္ေန႕တစ္၀က္က်ဳိးခန္႕ကုန္သျဖင့္ ႏွစ္နာရီခန္႕မွ်ေတာ့ ေတြ႕ခြင့္ရ၏။ ထိုမွ် ဆက္သြယ္ေရးေကာင္းမြန္လွေပသည္။ အိမ္မွထြက္သည္ႏွင့္ လမ္းမေရာက္ရန္ ေလွ်ာက္ရ၏။ ထိုမွတစ္ဆင့္ ကားငွားကာ စုေပါင္းအငွားကားရွိရာသို႔ သြားရသည္။ စုေပါင္းအငွားကား(Sharing Taxi) မွာ ကားတစ္စီးစာ လူျပည့္သည္ႏွင့္ ထြက္ျခင္းျဖစ္သည္။ Bus ကားမွာ ၿမိဳ႕တိုင္းသို႔မေရာက္ေသာေၾကာင့္ ကိုရင္ရွဴံးေနထိုင္ရာၿမိဳ႕ေလးတြင္ Bus ကားမရွိေပ။ စုေပါင္းအငွားကားကို ေမာင္းႏွင္ၾကသူအမ်ားစုမွာ ပါကစၥတန္လူမ်ဳိးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ အငွားယာဥ္မ်ားကို နယ္ေျမအလိုက္ အေရာင္ခြဲျခားထားသည္။ ဥပမာ- ရွာဂ်ား၊ ဒူဘိုင္း၊ အက္ဂ်မန္၊ အဘူဒါဘီ အစရွိသည္ျဖင့္ျဖစ္သည္။ ရွာဂ်ားမွ ဒူဘိုင္းသို႔ ကားငွားမည္ဆိုလ်င္ အပိုေဆာင္း ၂၀ ေပးရမည္ျဖစ္သည္။ နယ္နိမိတ္ေလးအနည္းငယ္ေက်ာ္ေသာ္မွ် အပိုေဆာင္းေပးရသည္။ ထိုအငွားကားမွာ အျပန္တြင္ မည္သည့္ခရီးသည္မွ် မတင္ေဆာင္ရပဲ မွတ္ပံုတင္ထားသည့္နယ္ေျမေရာက္မွသာလ်င္ ခရီးသည္တင္ေဆာင္ခြင့္ရ၏။ ကိုရင္ရွဴံးခရီးသြားေနသည္ကို ဆက္ပါဦးမည္။

စုေပါင္းအငွားကားမွာ တရား၀င္ခြင့္ျပဳထားျခင္းမဟုတ္ပဲ နားလည္မွဳႏွင့္သာ စီးနင္းၾကျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံမ်ားတြင္မေတာ့ စုစုေပါင္း လူ ၄ေယာက္ျပည့္ရန္ တစ္နာရီေက်ာ္ခန္႕ေစာင့္ရသည့္အခါမ်ားလဲရွိ၏။ ထိုကားမ်ားမွာ သြားလိုသည့္ေနရာသို႕ လိုက္ပါပို႕ေဆာင္ျခင္းမဟုတ္ပဲ ၄င္းတို႔သတ္မွတ္ထားသည့္ ေနရာတစ္ခုထိသာ ပို႕ေဆာင္ေပးျခင္းျဖစ္သျဖင့္ မိမိသြားလိုသည့္ေနရာသို႔ မိမိဖာသာအစီအစဥ္ဆြဲၿပီး ဆက္သြားရျခင္းျဖစ္သည္။ ဒူဘိုင္းသို႔သြားမည္ဆိုလ်င္ ရွာဂ်ား-ဒူဘိုင္းနယ္စပ္ရွိ Deira, Union Station အနီးတြင္သာ ခ်ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုမွတစ္ဆင့္ ဆင့္ကာပူရအေခၚ MRT၊ ယခုေဒသအေခၚ Metro ရထားမ်ားစီးၿပီး သြားလိုသည့္ေနရာသို႔သြားရသည္။ ရထားစီးခမွာ ခရီးစဥ္တစ္ပိုင္းလ်င္ ၄ က်ပ္ျဖတ္သည္။ ဘူတာရံုမ်ားတြင္ ေစာင့္က်ပ္ေနသည့္ စစ္သားမ်ားကိုလည္းေတြ႕ရသည္။ ၄င္းတို႕မွာ လူတိုင္းအား မသကၤာမ်က္စိျဖင့္ လိုက္လံၾကည့္ေနၾကျခင္းကိုေတာ့ စိတ္မသက္မသာခံစားရသည္။ ရထားတစ္စင္းလ်င္ တြဲဆိုင္း ၄၊ ၅ ခုခန္႕သာပါသည္။ ေနာက္ဆံုးအတြဲမွာမူ အမ်ဳိးသမီးသီးသန္႔စီးနင္းရန္ျဖစ္သည္။ မခြဲႏိုင္မခြာရက္သူမ်ားကေတာ့ ပံုမွန္အတြဲတြင္သာ စီးနင္းၾကၿပီး ေဂၚမစြံ၊ ေဘးတြဲမပါသူ အမ်ဳိးသမီးမ်ားသာ ထိုေနရာတြင္ စီးနင္းၾကသည္ကိုလည္း ဂရုျပဳမိသည္။ (ဤကား စကားခ်ပ္) အားနည္းခ်က္အေနႏွင့္မူ ရထားလိုင္းမ်ားမွာ ဒူဘိုင္းတစ္ခုတည္းတြင္သာရွိျခင္း၊ တစ္ၿမိဳ႕လံုးၿခံဳငံုမိေစရန္ မေျပးဆြဲႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္ သြားလိုသည့္ ေနရာႏွင့္အနီးစပ္ဆံုး ဘူတာရံုတြင္ဆင္းၿပီး ကားထပ္ငွားရျပန္ေသးသည္။ ဒူဘိုင္းတြင္ ကားငွားခမွာ အနည္းဆံုး ၁၀ က်ပ္ျဖစ္သည္။ စတက္တက္ခ်င္း ၃ က်ပ္ေပးရသည္။ သြားလိုသည့္ခရီး ၁၀ မက်လ်င္လည္း ၁၀ ေတာ့အနည္းဆံုးေပးရသည္ျဖစ္သည္။ ဒီေနရာတြင္ ရွာဂ်ားမွလည္း အားက်သျဖင့္ထင္၊ ယခင္က မီတာတြင္ က်သေလာက္သာေပးရေသာ္လည္း လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ႏွစ္ခန္႕မွစၿပီး ဘယ္သြားသြား ၁၀ ကစသည့္စနစ္ကို ယခုတိုင္ေအာင္ က်င့္သံုးေတာ့သည္။

အငွားယာဥ္ေမာင္းအမ်ားစုမွာ ပါကစၥတန္မ်ားျဖစ္ၿပီး၊ အီဂ်စ္၊ ဘဂၤါလီ၊ အိႏၵိယ အနည္းငယ္လည္းရွိသည္။ အငွားယာဥ္ေမာင္းအမ်ားစုမွာ အဂၤလိပ္စကား အေတာ္ေလးအားနည္းလွသည္။ မိမိသြားလိုသည့္ေနရာကို ရွင္းျပေနလ်င္ေတာ့ သူတို႔ဘာမွနားမလည္ႏိုင္ေပ။ သြားလိုသည့္လိပ္စာကိုသာေျပာရန္လိုသည္။ လမ္းညႊန္ျပရန္ေတာ့မလြယ္ပါ။ အမ်ားစုနားလည္ၾကသည္မွာ အာရဗီ၊ ဟင္ဒီ၊ အူရဒူ စကားမ်ားသာျဖစ္သည္။ ထုိ႕အတြက္ေၾကာင့္တစ္ခါကမ်ားဆိုလ်င္ ကိုရင္ရွဴံးႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးမွာ သြားလိုသည့္ေနရာကို ယာဥ္ေမာင္းမွ မသိသျဖင့္ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးတစ္ေနရာတြင္ ကားေပၚမွဆင္းၿပီး လမ္းေလွ်ာက္သြားေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ၿပီးသကာလ မွားၿပီး ဆန္႕က်င္ဘက္အျခမ္းတြင္ဆင္းမိေၾကာင္းသိၿပီးသည့္ေနာက္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးေလ၊ လမ္းကို ဟိုဘက္ျဖတ္ကူးလိုက္တာေပါ့ဟုဆိုကာ အလယ္တြင္ သံဇကာကာထားသည့္ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးတစ္ေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္သြားရာ မိနစ္ ၂၀ ခန္႕မွ ၾကာသည္အထိ သံဇကာေပါက္ကို မေတြ႕ႏိုင္ပဲ ရွိေလ၏။ ပူျပင္းလွေသာေနေရာင္ေၾကာင့္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ျခင္းသို႕ေရာက္ေနသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ လမ္းျဖတ္ကူးရန္ရွာမေတြ႕ႏိုင္ေတာ့ဟု လက္ေလွ်ာ့လိုက္ၾကၿပီး ကားထပ္မံငွားရ၏။ ေတာ္ပါေသး၏၊ ကားသမားမွာ အတန္ငယ္တီးမိေခါက္မိ ရွိသျဖင့္ လိုရင္းသို႔ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေရာက္ေတာ့ေလသည္။ သို႔ပါေသာ္မွ် နာရီ၀က္ခန္႕ ကားထပ္စီးလိုက္ရေသးသည္။

ယခုေလာက္ဆိုလ်င္ ယခုႏိုင္ငံရွိ ဆက္သြယ္ေရး စနစ္ႏွင့္ အမ်ားျပည္သူ သယ္ယူပို႕ေဆာင္ေရးအေၾကာင္း အနည္းငယ္သိရွိႏိုင္ၿပီထင္ပါသည္။ တစ္လခန္႕ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ လတ္လ်ားလတ္လ်ား ေလွ်ာက္သြားၿပီးသည့္ေနာက္ ကိုရင္ရွဴံးမွာ အတန္ငယ္ရြပိုးထိုးေနသည့္စိတ္မ်ား ၿငိမ္သက္သြားၿပီးေနာက္ ပိတ္ရက္မ်ားတြင္ အိမ္တြင္သာၿမဲေနေတာ့သည္။ တစ္ေၾကာင္းမွာ ထိုကုန္က်စရိတ္မ်ား မတတ္ႏိုင္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

၂။

ကိုရင္ရွဴံးေနထိုင္ရာၿမိဳ႕ေလးသည္ လြန္စြာမွပင္ေခါင္လွေသာ္လည္း အေတာ္ေလးခ်စ္စရာေကာင္းေၾကာင္း ေနာင္တြင္ သိလာရေတာ့သည္။ အစၥလာမ္ဘာသာႏိုင္ငံျဖစ္သည့္အတြက္ ၀က္သားမစားရျခင္း၊ အရက္ေသစာ ေသာက္စား၊ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားျခင္းမျပဳရဟု သိရွိထားသျဖင့္ အေတာ္ေလး ပ်င္းရိစရာေကာင္းလွေပမည္ဟု ထင္မွတ္ထားခဲ့ေလသည္။ အမ်ားသိၾကသည့္အတိုင္း ျမန္မာျပည္ဖြားတိုင္းရင္းသားတိုင္းတြင္ ရိုးရာ အေသာက္အစားေလးမ်ားေတာ့ ယဥ္ေက်းမွဳတစ္ခုအေနႏွင့္ ရွိၾက၏။ ကိုရင္ရွဴံးလည္း ေတာင္ေပၚသားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္အတြက္ ရိုးရာေလးေတာ့ ကိုင္ရေလ၏။ ယခုႏိုင္ငံတြင္မေတာ့ ေရာက္ၿပီး ၃ လခန္႕ သူရာေမရယ ကို ေရွာင္က်ဥ္ထားျဖစ္ေလသည္။

တစ္ေန႕တြင္မေတာ့ အခန္းေဖာ္ နီေပါမ်ားထံမွ ေယာက်ာ္းေလးသံုးေရေမႊးအနံ႕ရသျဖင့္ အံ့ၾသေတာ့သည္။ သူတို႔ဘယ္ကဘယ္လိုမ်ားရပါလိမ့္ဟု စပ္စပ္စုစု သိခ်င္လာသျဖင့္ ေမးၾကည့္ရာမွ ထီဆုႀကီးေပါက္သည့္အလားပင္၊ ကိုရင္ရွဴံးေနထိုင္ရာ ၿမိဳ႕ေလးသည္ကား UAE တစ္ခြင္တြင္ ရွားရွားပါးပါး၀ယ္ယူေရာင္းခ်ခြင့္ တရား၀င္ခြင့္ျပဳထားေၾကာင္းသိရသျဖင့္ ထိုသူမ်ားႏွင့္ လိုက္သြားၿပီးေလ့လာၾကည့္ရာတြင္ အေတာ္ေလးအံ့ၾသရေလသည္။ ေယာက်ာ္းသံုးေရေမႊးမ်ဳိးစံုျဖစ္သည့္ ေဂ်ာ္နီလမ္းေလွ်ာက္၊ အျပာေရာင္ေလဘယ္၊ အနက္ေရာင္ေလဘယ္၊ အနီေရာင္ေလဘယ္၊ စေကာ့တလန္မွ တံဆိပ္ေပါင္းစံု၊ ခ်ီးဗက္စ္ ၁၂ ႏွစ္သား၊ ၁၅ ႏွစ္သား၊ ျပင္သစ္မွ တံဆိပ္ေပါင္းစံု၊ ဂ်ာမနီ၊ ရုရွားမွ ေဗာ္လ္ကာ၊ ကိုရီးယားမွ ဆိုဂ်ဴး၊ မာတီနီ၊ စပ်စ္၊ စေတာ္ဘယ္ရီ၊ မက္မန္း၊ ဘယ္ရီ၊ အမ်ဳိးအမည္မသိသည့္ ၀ိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ တို႔ကို ႏိုင္ငံတစ္ကာေပါက္ေစ်းအတိုင္း ၀ယ္ယူႏိုင္ရန္ ေယာက်ာ္းသံုးေရေမႊးျပတိုက္ႀကီးအလား ထိုမွ်မ်ားျပားသည့္ တံဆိပ္ေပါင္းစံု၊ အမ်ဳိးအစားေပါင္းစံုကို တစ္ေနရာထဲတြင္ စုေပါင္းေတြ႕ရေတာ့သည္။ ကိုရင္ရွဴံးမွာမူကား တိုင္းရင္းသားရိုးရာ ေခါင္ရည္ေလးမ်ားေတြ႕ေလမလား၊ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ကမၻာသို႔ တင္ပို႔ေရာင္းခ်ေနရသည္ဆိုေသာ ဂရင္းေလးမ်ားရွိေလမလား၊ ရိုးရွင္းေသာဘ၀ေလးမ်ား ေတြ႕ေလမလားရွာေသာ္လည္းမေတြ႕သျဖင့္ အေတာ္ေလးညံ့ေသးသည့္ဆိုင္ျဖစ္ေၾကာင္း သံုးသပ္မိေလသည္။ (ဤသည္ကား ကိုရင္ရွဴံးအျမင္သာျဖစ္၏။ ရြာထဲမွ ငွကၠဥမ်ားႏွင့္ အဖြဲ႕သားမ်ား ၀ိုင္း၀န္းျဖည့္စြက္ၾကပါကုန္)။

ျဖစ္သလိုေလး ၀က္သားဖတ္ေလးစားေနရတဲ့ဘြ

ကိုရင္ရွဴံးမွာလည္း မခ်စ္ေသာ္လည္းေအာင့္ကာနမ္းဆိုသလို ျဖစ္သလိုေလးပင္ အိႏိၵယေရေမႊးေလး ၁၀ တန္ႏွင့္ ႏွစ္ပါးသြားသည့္အခါသြား၊ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ကိုေဂ်ာ္နီကို လမ္းေလွ်ာက္ခိုင္းသည့္အခါခိုင္း၊ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့လည္း စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ဟန္နီကန္ တစ္ကဒ္ေလာက္ႏွင့္သာ ရပ္ေ၀းေျမျခားအလုပ္သမားဘ၀ကို ျဖတ္သန္းေနရေတာ့သည္။ ေမွာ္ဘီဘက္သြားသည့္အခါ ပင္က်ရည္ေအးေအးေလးႏွင့္ လယ္ၾကြက္ေၾကာ္ကိုစားခဲ့ရသည္ကိုလည္းေကာင္း၊ ငယ္စဥ္က ပြဲေတာ္ကာလမ်ားတြင္ ေသာက္ခဲ့ရသည့္ ေတာင္ေပၚေခါင္ရည္ ခ်ဳိျမျမေလးကိုလည္းေကာင္း၊ ခ်မ္းေအးလွေသာ ဒီဇင္ဘာလမ်ားတြင္ ခရစ္စမတ္သီခ်င္းမ်ားလိုက္ဆိုရင္း အခ်မ္းေျပ ေသာက္သံုးခဲ့ရေသာ အိုးဘရန္ဒီေလးမ်ားကို လြမ္းေမာရင္း၊ တမ္းတရင္းႏွင့္ ၀က္သားဖတ္ေလးကို မကိုက္မ၀ါးပဲ လ်ာေပၚတြင္တင္ထားၿပီး ကုန္သြားမွာစိုးေလသည့္အလား တစ္ျဖည္းျဖည္းအရသာခံရင္းႏွင့္ ကိုေဂ်ာ္နီမလဲခင္မွာပင္ ကိုရင္ရွဴံးအရင္လဲသြားေလေတာ့သတည္း…။


ရွဴံးနိမ့္မွဳမ်ားနဲ႔.. လူ
(ေခတၱလူ႔ျပည္)

About စဆရ ႀကီး

စဆရ ႀကီး has written 160 post in this Website..

   Send article as PDF