“ေရာက္ၿပီ….သားေရ…”

အေမ့ရဲ႕ ေအာ္သံၾကားမွ ကြၽန္ေတာ္ကားေခါင္းခန္းမွာ အိပ္ေနရာမွ ႏုိးလာခဲ့သည္။ ကားတံခါးကို ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ေတြ႕လိုက္ရေသာအရာက အလယ္တန္းေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္း။ ထိုေက်ာင္းေလး၏ ေရွ႕တြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေနမည့္ေပႏွစ္ဆယ္အိမ္ေလးရွိသည္။ အေမေရြးခဲ့ေသာ ေနရာေလးမဆိုးဘူးဟု ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲ မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။ ရပ္ကြက္ေလးကလည္း သန္႕၏။

အိမ္ပရိေဘာဂမ်ား အလုပ္သမားမ်ားႏွင့္အတူေနရာခ်ၿပီးသည္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ေနရာတစ္ခုရွာမိ၏။ ကြၽန္ေတာ့္အသည္းေက်ာ္ အယ္လ္ေဇးရွင္းေခြးႀကီးႏွစ္ေကာင္ အေပါ့အပါးသြားရမည့္ေနရာပင္ျဖစ္သည္။ ယခုအိမ္ေလး၏လမ္းတစ္ဖက္ထြက္လိုက္လွ်င္ လမ္းမက်ယ္ႀကီးဆီသို႕ေရာက္ၿပီး တျခားတစ္ဖက္မွထြက္လွ်င္ လမ္းမက်ယ္ႀကီးဆီသို႕ ကား၀င္ရရုံ လမ္းတစ္ခုရွိသည္ကို ကြၽန္ေတာ္သတိထားမိသည္။ အိမ္နီးနားခ်င္းေျပာျပခ်က္အရ ထိုေနရာတြင္ ယခင္ကအမႈိက္ပံုႀကီးတစ္ပံု ရွိခဲ့၍ ယခုအခါ  အမႈိက္ပံုႀကီးေနရာတြင္ တိုက္ႀကီးတစ္လံုးသာ ရွိတာ့သည္။ ထိုလမ္းေလးသည္ ညဘက္တြင္ လူတိတ္၍ လယ္ကြင္းႏွင့္ဆက္စပ္ေနေသာေၾကာင့္ ညဘက္မ်ားတြင္ အသည္းေက်ာ္ေခြးႀကီးႏွစ္ေကာင္ႏွင့္ ထိန္းေက်ာင္းထြက္ရန္ ကြၽန္ေတာ္ေရြးခ်ယ္လိုက္သည္။

ည(၉)နာရီေရာက္တုိင္း ေခြးႀကီးႏွစ္ေကာင္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ လမ္းၾကားေလးဘက္သို႕ ထြက္လာခဲ့သည္။ အိမ္တြင္ အေမ ၊ အစ္မႏွင့္ကြၽန္ေတာ္သာရွိ၍ ေခြးႀကီးႏွစ္ေကာင္ေၾကာင့္ လံုလံုျခဳံၿခဳံျဖစ္ရသည္။ ၿခံ၀န္းကိုလည္း လံုလံုၿခဳံၿခဳံထားရသည္။ ဒီလိုေခြးမ်ဳိးေတြက အသံၾကားရုံႏွင့္ မာန္ဖီေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ခုန္လိုက္လွ်င္လည္း လူတစ္ရပ္စာေက်ာ္ေလသည္။ ေခြးႀကီးႏွစ္ေကာင္သည္ ကြၽန္ေတာ္စကားအလြန္နားေထာင္ေသာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ေခြးေက်ာင္းထြက္ၿပီဆိုလွ်င္ ႀကိဳးျဖင့္မဆြဲေခ် ညဘက္ လူေျခလည္းတိတ္ေသာေၾကာင့္ လြတ္လြတ္ကြၽတ္ကြၽတ္အတိုင္းသာ ေခြးေက်ာင္းထြက္ခဲ့သည္။

***                        ***                        ***                        ***

“ဂ်က္ကီ… ေရာ့ကီ လာလာ…..”
ေခြးေက်ာင္းေနစဥ္ တစ္ဖက္လမ္းၾကားဘက္မွ လူရိပ္တစ္ခုေလွ်ာက္လာသည္ကို ကြၽန္ေတာ္ေတြ႕ရ၏။ ကြၽန္ေတာ့္အထင္ လမ္းမက်ယ္ႀကီးဘက္သို႕ သြားရန္ျဖစ္မည္။ အနီးေရာက္လာေသာအခါ ကြၽန္ေတာ့္အရြယ္ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ရသည္။ သူသည္ ကြၽန္ေတာ့္ေခြးႀကီးမ်ားၾကည့္၍… တြန္႕ဆုတ္ တြန္႕ဆုတ္ ျဖစ္ေနသည္ကို ကြၽန္ေတာ္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ကြၽန္ေတာ္ႀကဳံေတြ႕ေနက်ျဖစ္ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ဳိးပင္ လူတိုင္း…လူတိုင္း.. ကြၽန္ေတာ့္ေခြးႀကီးမ်ားလွ်င္ တြန္႕ဆုတ္ … တြန္႕ဆုတ္.. (သို႕) ေၾကာက္လန္႕တၾကား ျဖစ္သြားမွန္း ကြၽန္ေတာ္သိသည္…။ ဒီလိုအျဖစ္မ်ဳိးသည္ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ဂုဏ္ယူစရာလိုပင္ျဖစ္ေနသည္..။

“ငါထိန္းထားေပးမယ္ …. ရဲရဲသာျဖတ္သြားလိုက္……”

ထိုအခါ တြန္႕ဆုတ္ တြန္႕ဆုတ္ျဖင့္ ျဖတ္သြားပံုကိုၾကည့္ရင္ ကြၽန္ေတာ္ႀကိတ္ရယ္မိေသးသည္……။

“သားေရ… ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ ေမေမ့ရဲ႕အသိရွိတယ္…. ဘယ္ေနရာလဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး….”

“တစ္ရက္ေတာ့ေတြ႕မွာေပါ့အေမရ… သည္ရပ္ကြက္နားက လူေတြက သည္နားကေစ်းပဲသြားေနက်ေလ….”

“၀ုတ္…၀ုတ္…………”

ၿခံထဲတြင္ ကြၽန္ေတာ့္ေခြးႀကီးမ်ားကေတာ့….. အျပင္မွ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားသူတိုင္းကို ခုန္ခုန္ၿပီး ေဟာင္လို႕ေကာင္းတုန္းပင္ျဖစ္သည္…။

***                        ***                        ***

“ဂ်က္ကီလာစမ္း… ေလွ်ာက္မသြားနဲ႕….”

ညစဥ္ (၉)နာရီဆိုသည့္အခ်ိန္သည္… ကြၽန္ေတာ္ေခြးထြက္ေက်ာင္းေသာ အခ်ိန္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္…။

“ဖ်တ္….ဖ်တ္….ဖ်တ္….”

ေျခသံၾကားရာဘက္သို႕ ကြၽန္ေတာ္ၾကည့္မိေသာအခါ…. ဟိုတေန႕က တစ္ေယာက္ပင္ျဖစ္သည္…။ အရင္ေန႕ကလိုပင္ တြန္႕ဆုတ္…….တြန္႕ဆုတ္  ျဖစ္ေနေလသည္…..။ သူျဖတ္သြားလို႕ရန္… ကြၽန္ေတာ့္ေခြးႀကီးမ်ားကို ထိန္းထားေပးရသည္…။ ေခြးႀကီးမ်ားကိုေက်ာ္သြားသည့္တိုင္ေအာင္ ေနာက္သို႕လွည့္ၾကည့္ လွည့္ၾကည့္ လုပ္သြားေသးသည္….။ ဒီလမ္းကို သည္လိုအခ်ိန္တိုင္းကို သူျဖတ္ေနသလဲ မသိ…။ တစ္ရက္ေလာက္ေတာ့ လန္႕သြားေအာင္လုပ္မည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ေတြးလိုက္သည္…။ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္သည္ တခါတရံ ဇြတ္တရြတ္ႏိုင္ေလသည္…။

***                        ***                        ***                        ***

ကြၽန္ေတာ္ခပ္ေစာေစာေရာက္ေနမိသည္……။ ဇြတ္တရြတ္စိတ္ႏွင့္ အေၾကာက္လြန္ေနေသာသူအား အနည္းငယ္ေျခာက္ခ်င္တာလည္း ပါေပလိမ့္မည္။

“ဖ်တ္..ဖ်တ္..”

“ရွဴး……….” ကြၽန္ေတာ့္ႏႈတ္မွ အသံခပ္တိုးတိုးသာထြက္သြားတယ္…။ သူမသိေပမယ့္… ကြၽန္ေတာ္အခ်စ္ေတာ္ႀကီးေတြကေတာ့ ၾကားတယ္ေလ..။

“ဟဲ့….ေခြး………ဟဲ့ေခြး…”
တရွိန္ထိုးေျပးသြားတဲ့ေခြးႏွစ္ေကာင္ျမင္ေတာ့ ေအာ္လိုက္တဲ့လူ…… ေခြးႏွစ္ ထိုလူအနားေရာက္ၿပီး အတန္ၾကာမွ ကြၽန္ေတာ္ေအာ္လိုက္သည္။

“ဂ်က္ကီ… ေရာ့ကီ… လာစမ္း….”

ထုိလူအနားသြားၿပီ…..

“ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ….. ကြၽန္ေတာ္နည္းနည္းသတိလြတ္သြားလို႕ပါ…”

တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့သူ႕ကို ကြၽန္ေတာ္တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္မိသည္….။ ေၾကာက္စိတ္ကို ထိန္းထားေပမယ့္ ထိုလူရ႕ဲမ်က္ႏွာမွာ ျဖဴစုတ္ျဖဴေရာ္ျဖစ္သြားတာကို.. ကြၽန္ေတာ္ေတြ႕လိုက္ရ၏။ ကြၽန္ေတာ္ေခြးႏွစ္ေကာင္ကို ဆက္ထိန္းထားေပမယ့္.. ထိုလူလာရာလမ္းအတိုင္း ျပန္လွည့္သြားသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္…။ ကြၽန္ေတာ္တစ္ခ်က္ေတာ့ ၿပဳံးလိုက္မိသည္…။

***                        ***                        ***

ေနာက္ေန႕မ်ားတြင္…. ကြၽန္ေတာ္ေခြးထြက္ေက်ာင္းေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ ထိုလူအားကြၽန္ေတာ္ မေတြ႕ရေတာ့ေခ်…။ ထိုလူဒီလမ္းမွ မျဖတ္ေတာ့ဘူးထင္သည္ဟုပင္ ကြၽန္ေတာ္ေတြးမိသည္…။ ဒီလမ္းၾကားမွ မျဖတ္လွ်င္ …. လမ္းမႀကီးဆီကိုေရာက္ဖို႕…….. အေတာ္ပင္ေလွ်ာက္ရသည္ကို ကြၽန္ေတာ္သိသည္….။ ကြၽန္ေတာ္ေခြးမ်ားအားေၾကာက္ရ်္…… မျဖတ္သည္လား ကြၽန္ေတာ္မေတြးတတ္ေပ…..။

နံနက္(8)နာရီ အိပ္ရာႏိုးႏိုးခ်င္း အိမ္ေရွ႕တြင္စကားေျပာသံမ်ားၾကားရ်္ကြၽန္ေတာ္ ထရ်္ၾကည့္မိသည္။ အေမႏွင့္ အေမ့အရြယ္မိန္းမတစ္ေယာက္ စကားေျပာေနၾကည္သည္ကိုေတြ႕ရ၏။

“ျမင့္… ဒါကြၽန္မသားေလ……”

“ခင့္သား…က နင့္လိုအေခ်ာပဲ…. အိမ္ကသားလည္း ဒီအရြယ္ပဲေလ…. ေနာက္ေန႕မွ ျမင့္ေခၚလာခဲ့မယ္….”

“ျမင့္ေခၚလာမယ္ဆိုရင္ ခင္တို႕ေခြးေတြကို ႀကိဳးခ်ည္ထားမွရမယ္ခင္ရဲ႕….. ျမင့္သားက ေခြးအရမ္းေၾကာက္တတ္တဲ့ ဆိုက္ကို(Psycho) ရွိတယ္ေလ…”

အေမ့သူငယ္ခ်င္း ထိုမိန္းမႀကီးဆီမွ စကားသံၾကားလိုက္ရုံျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္သြားမိသည္…။ ဒါ…ဒါဆို… ညတိုင္း ကြၽန္ေတာ္ေခြးေက်ာင္းတဲ့နားက ျဖတ္လာတဲ့သူက ထိုမိန္းမႀကီး၏ သားျဖစ္မည္ထင္သည္…။

“ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ျမင့္ရဲ႕…”

“လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္က သူေခြးကိုက္ခံရဖူးတယ္… ေနာက္ၿပီး အိပ္မက္ေတြမက္ရင္လည္း ေခြးကိုက္ခံရတဲ့ အိပ္မက္ပဲ မက္တတ္တယ္… သတၱ၀ါေတြထဲမွာ ေခြးကိုေတာ့ေတာ္တာ္ေၾကာက္တယ္ ခင္ရဲ႕..”

“ေအာ္… ေနာက္ေန႕လာရင္ ေခၚလာေလ.. ေခြးေတြ ႀကိဳးခ်ည္ထားပါ့မယ္… သားနဲ႕လည္း အေဖာ္ရတာေပါ့…”

အေမေျပာမွပင္ ကြၽန္ေတာ္ မေနတတ္မထိုင္တတ္ျဖစ္သြားရ၏။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လိ္ပ္ျပာမလံုပင္ ျဖစ္မိသည္…။

“သား သံုးေလးရက္ရွိၿပီ ဖ်ားေနတာခင္ရဲ႕ …. ည(၉)နာရီေလာက္ဆို…. သားက ကြၽန္မအတြက္ေဆး၀ယ္ေပးရင္း… မေလးရွားသြားတဲ့ သူ႕အစ္မဆီကို ကြၽန္မသာေၾကာင္းမာေၾကာင္း ဖုန္းသြားသြားဆက္ေနက်… ခုဆိုရင္…. တစ္ရက္ျခားမွသြားေတာ့တယ္.. သြားရင္ ဒီနားက လမ္းၾကားကမျဖတ္ဘူးလို႕လည္း ေျပာတယ္… ဘာျဖစ္မွန္းမသိဘူး…”

ထိုစကားကိုကြၽန္ေတာ္ၾကားလိုက္ရသည္နွင့္ ၾကက္သီးမ်ားထသြားသလိုခံစားလိုက္ရသည္….။ ရင္ထဲမွတစ္ခုခု အေပၚသို႕တက္လာသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ တဇြတ္ထိုးႏိုင္ေသာ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္အလိုတစ္ခုေၾကာင့္ တပါးသူသည္ အႀကီးအက်ယ္ထိခိုက္သြားမွန္း ကြၽန္ေတာ္မသိခဲ့ေခ်..။

***              ***              ***                        ***

အမွားတစ္ခုကို ၀န္မခံႏုိင္ေသာသူထဲတြင္ ကြၽန္ေတာ္လည္း တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ျဖစ္သည္…။ ကြၽန္ေတာ္လုပ္ခဲ့ေသာလုပ္ရပ္အတြက္ ကြၽန္ေတာ္သူ႕အား သြားရ်္မေတာင္းပန္ခဲ့ပါ….။ ၀န္မခံရဲတာလည္း ပါေပလိမ့္မည္…။

“ဂ်က္ကီ…ေရာ့ကီ….လာ…ေဟ့ေကာင္ ဘာလုပ္ေနတာလဲကြ….”

ႏွစ္ေကာင္လံုးမလာသျဖင့္… ကြၽန္ေတာ္ေခြးႏွစ္ေကာင္နားေရာက္သြားေလသည္….။ အသည္းအမဲတစ္ခုခုကို ကိုက္ခဲ့ေနေသာ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုၾကည့္လိုက္သည္…။ အသားတံုးႏွစ္တံုး သံုးတံုးအား ကိုက္ခံေနၾကေလသည္…။

“အသားေတြ႕ရင္ မင္းတို႕ေတြ႕မေရွာင္ဘဲ….”

ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ပင္ ေခြးႏွစ္ေကာင္လည္ဂုတ္ကိုအဆြဲ…………. က
“အားးးးးးးးးးးးး ”

ကြၽန္ေတာ္ျမင္လိုက္ရေသာအရာေၾကာင့္ မ်က္လံုးမ်ားျပာေ၀သြားၿပီး ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိျဖစ္သြား ေလသည္။ ဘာကိုဘယ္လိုလုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ပင္ျဖစ္သြားသည္….။ ေနာက္မွ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိေသာအခါ….. ေျမြရုပ္တစ္ခုပင္ျဖစ္သည္….။

“ဟူး……….ေတာ္ေသးတာေပါ့…. ဘယ္သူမွမျမင္လို႕… ရင္ေတြတုန္တာေမာလိုက္တာ….”

ကြၽန္ေတာ္တစ္ကိုယ္တည္းေရရြတ္မိသည္ ကြၽန္ေတာ့္တြင္လည္း ေျမြအလြန္အမင္းေၾကာက္တတ္ေသာ ဆိုက္ကို(Psycho) ရွိသည္။ ကတုန္ကယင္နဲ႕ပင္….. အိမ္သို႕အျပန္… လမ္းအေကြ႕တြင္….. ကြၽန္ေတာ္အား တစ္ေယာက္ေယာက္ၾကည့္ေနသလိုလို ခံစားမိလိုက္သည္…။ အေမွာင္ထဲမွ မႈန္ပ်ပ်အလင္းေရာင္တြင္ စူးရွေသာ မ်က္၀န္းတစ္စံုကို ကြၽန္ေတာ္လွမ္းျမင္ရသည္….။ ထိုသူသည္ အနည္းငယ္ေရွ႕တိုးလာၿပီး.. ကြၽန္ေတာ့္ကို စကားတစ္ခြန္းကပ္ရ်္ေျပာသြားခဲ့၏။

“မင္းမွာလည္း ေျမြအရမ္းေၾကာက္တတ္တဲ့ ဆိုက္ကို(Psycho) ရွိတယ္မဟုတ္လား…. မစိုးရိမ္ပါနဲ႕ မင္းေခြးႏွစ္ေကာင္ တစ္ရက္ေလာက္ေတာ့ ၀မ္းေကာင္းေကာင္းသြားလိမ့္မယ္…”

ထိုလူသည္ ကြၽန္ေတာ့္အား.. ႏႈတ္ခမ္းတစ္ဖက္တြန္႕ရုံသာၿပဳံးျပသြားၿပီ တစ္ဖက္လမ္းသို႕ေက်ာခိုင္းသြားေလသည္…………………………………………………….။

ေအာင္မိုးသူ(Dennis)

About ေအာင္ မိုးသူ

ဘႀကီး ေအာင္ has written 220 post in this Website..

နာမည္အရင္းေကာ ကေလာင္နာမည္ေကာ ေအာင္မိုးသူပါ။ လူဆန္တဲ့ လူ႕ဘ၀ထဲမွာ ေနထုိင္တဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ။