…….မင်းရဲ့ အခြေ အနေ က အချိန် မရွေး အသက် အန္တရာယ် စိုးရိမ် ရတယ်။ ငါတို့ ဘက်က အတတ်နိုင် ဆုံး ကြိုးစား မယ်၊ ငါတို့ ဒါကို ဖယ်ထုတ် နေတုန်း မှာလည်း အချိန် မရွေး ထိခိုက် နိုင် တယ်။ ဒါပေမယ့် အရမ်း ကြီး လည်း မစိုး ရိမ် ပါနဲ့၊ ငါတို့ ဆေး ရုံ က ဆရာဝန် ကြီးတွေ က အရမ်းတော် ပါတယ်။ မင်း သိထား ရ မှာ က ဒါ ဟာ serious ဖြစ်တဲ့ အခြေအနေ တစ် ခု ဆိုတာပါပဲ ။

…..ဘယ် သူ မဆို ဒီ လို သာ အပြော ခံ လိုက် ရရင် တုန်လှုပ် သွား မှာ အသေ အချာ ပါ ပဲ။ အဲဒီ လို အခြေ နေ တစ် ရပ ်ကို ဆိုက်ဆိုက် မြိုက် မြိုက် ကြုံ ခဲ့ ဖူး ပါတယ်။ တခြား သူ ဟုတ် ပါ ရိုး လား ၊ မိုချို ဆိုတဲ့ ကျမ ပဲပေါ့ ။
ဇာတ်ကြောင်း ပြန် လှန် ရ ရင် သိပ် မဝေး သေး တဲ့ တစ်ရက်၊ တိတိကျကျ ပြောရရင် ၂၀၁၁ ဇန်နဝါရီလ နောက်ဆုံး ပတ် စနေနေ့ ။ အဲဒီနေ့ မှာ အိမ်ရဲ့ စားဖိုမှုး ကျမ….. တစ်ပတ် မှာ ငါး ၂ ရက် စား ရ မယ် ဆိုတဲ့ သတ်မှတ် ချက်နဲ့ အညီ ငါးကြော် နှပ် ချက် ပါတယ်။ နီဝါဝါ အရောင် နဲ့ မြန် မာပြည် မှာ တော့ ရွှေငါး လို့ ခေါ်တဲ့ ငါး လေး တွေ (ရန်ကုန် ဈေးတွေ ထဲ က ပင်လယ် ငါး ရောင်း တဲ့ အသည် တွေ ဆီ မှာ ရောင်း တတ်တယ် ) တွေ ကို ကြော်ပြီး ခရမ်း ချည် သီး ၊ကြက်သွန် နီ အကွင်း လိုက် လှီး ပြီး ပြန် နှပ်တယ်ပေါ့ ။ သားကို ထမင်း ခွံ့တော့ သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး ခွံ့ ဖြစ် သလို ခင်ပွန်းသည် စားတော့ လည်း အရိုး သေချာ ကြည့် စားနော် ဆိုပြီး တဖွဖွ သတိပေး ဖြစ်တယ်။ ….အဲ…ကိုယ့် အလှည့် ကျတော့ အဲလို မဟုတ်တော့ ဘူး။

မအေ မျက် နှာ လွှဲ တာနဲ့ စိတ်ထင် ရာ လုပ်တတ် တဲ့ သားတော် မောင်ကြောင့် ကျမ အတွက် အိမ်သာ တတ်၊ ရေချိုး၊ ထမင်းစား အလုပ်တွေ ကို ဘယ်တော့ မှ ဖြောင့် ဖြောင့် မလုပ်နိုင် ပါဘူး။ အဲဒီနေ့ ကလည်း လူကသာ ထမင်း စားနေ ပေ မယ့် စိတ်ကတော့ သူ ဘာလုပ်နေ မလဲ ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ထုံးစံ အတိုင်း… သားသားအမေ့ နား လာဆော့ ၊ ဒီနား လာနေ ….စသည်ဖြင့် အော်ပြော နေ ရင်း..နားကလည်း စွင့် လို့ ပေါ့ ။

မကြာပါဘူး ဒုံး ကနဲ ပစ္စည်းတစ်ခုခု လွှတ်ချ လိုက်တဲ့ အသံကြားတာ နဲ့ စားလက်စ ထမင်း လုတ် ကို ကမန်းကတန်း မျို ချ လိုက် ပါတယ်၊ အဲဒီမှာ ငါး အရိုး တစ် ခု ပါသွား တာ ကို လျှာ က သတိထား လိုက် မိ ပေမယ့် ပြန်ထွေး ဖို့ မမီတော့ ပါဘူး ။ဟင်းရံ ကလည်း ရုံး ပတီ သီး ဆိုတော့ ထမင်းလုတ် က လည်ချောင်း ထဲအထိ လျှောခနဲ ရောက်သွား ပါတယ်။ ကျမလည်း ရေ တစ်ခွက်ကောက်သောက် လိုက် ပါတယ်၊ အရိုး က ပါ မသွား ပဲ လည်ချောင်း ထဲမှာ မျက်နေ ပါတယ်။

အဲလို အနေ အထား လောက် ကိုတော့ တော်တော် များ များ ကြုံ ဖူး ကြလိမ့် မယ် ထင် ပါတယ်။ ကျမ ကိုယ် တိုင် လည်း ငယ်ငယ် ကတည်း က အဲလို အရိုး မျက် ရင် လုပ်နေကြ အတိုင်း ထမင်း ဖြူလေး ဝါး ပြီး မျို လိုက် ပါတယ်၊ မကျသေးတော့ အဆင်သင့် ရှိ နေတဲ့ ငှက်ပျောသီး ထပ်မျို လိုက် ပါတယ်။ ဒီတခါတော့ အရိုး က ပါ သွား ပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ……..

အဲဒီ …ဒါပေမယ့် …က တော်တော် ဆိုး ပါတယ် ။

လည်ချောင်း ထဲ မျက်နေတဲ့ အမျက် က ပျောက်သွား ပြီး ရင်ညွန့် နေရာ က စူး ပြီး အောင့် လာပါတယ်။ရေ သောက်လည်း အောင့် ၊ တံတွေး မျိုလည်း အောင့် ၊ နောက်ဆုံး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူ မိရင်တောင် အောင့် နေ ပါတယ်။ ပထမတော့ ငါး အရိုး ကြောင့် လို့ မထင် မိပဲ ရုတ် တရက် နှလုံး တစ်ခုခု များ ဖြစ်သွား သလားလို့ ထင်နေ မိ တယ်။ ဘယ်လို မှ နေလို့ မရ တဲ့ အဆုံး မှာ အလုပ်ထဲ က ခင်ပွန်း သည် ကို ဖုန်း ဆက်လိုက် တော့ ဆေးခန်း သွား ဖို့ စောပြီး ပြန်လာ ပါတယ်။

ဒီက ဆေးခန်းတွေ က တော်ရုံ တန်ရုံ အပရိက လောက်ပဲ ကုလေ့ ရှိ ပြီး နည်းနည်း လေး အရေး ကြီး တယ် ထင်ရင် ဆေးရုံ တွေ ပဲ လွှဲလေ့ ရှိတာ သိထားတော့ ကျမ တို့ လည်း NUH ( National University Hospital) ပဲ တန်း သွား လိုက် ကြ ပါတယ်။ ဆေး ရုံ မှာ ကျမ က ဖြစ်စဉ် ပြောပြ လိုက်တော့ ပထမဆုံး ဓါတ်မှန် ရိုက် ပါတယ်။ ဓါတ်မှန်ထဲ မှာ မတွေ့ ပါဘူး။ နောက် တဆင့် အနေနဲ့ နှာခေါင်း ထဲ ကနေဆင့် လည် ချောင်း ထဲ ကို မှန်ပြောင်း ပါတဲ့ ပိုက် ထည့်ပြီး ကြည့် ပါတယ်။ အဲဒါလည်း မတွေ့ ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဆရာဝန် မလေး ကပြောတာက….မင်းရဲ့ အစာလမ်း ကြောင်း မှာ ငါကြည့် ပြီးတဲ့ အထိ ဘာမှ မတွေ့ ဘူး ၊ ဒါပေမယ့် ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ပိုက် ဆက်ထည့် ရင် အန္တရာယ် များ တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်း ကို CT scan ရိုက် ရမယ်…. လို့ ဆို လာ ပါတယ်။ အခြေ အနေ ကတော့ မမျှော်လင့် ပဲ ကြီး ကျယ် သွား ပါပြီ။

CT scan ရိုက်ပြီး ထွက် ပြီး အဖြေ ထွက် လာတော့ မျက်လုံး ပြူး ရပါ ပြီ။ ဖြစ်တောင့် ဖြစ်ခဲ တဲ့ ကိစ္စပါပဲ ….ရွှေငါး ရဲ့ အရိုးဆစ်လေး တစ်ခု….. ( အလယ်က အခေါင်းနဲ့ ဘယ်၊ညာ ကော့ ချွန် နေတဲ့ နေတဲ့ ငါးရိုး ဆစ် တွေ ငါး ဟင်း စား ရင် တွေ့ ဖူး ကြမယ် ထင် ပါရဲ့)

….အဲဒီလို အရိုး ဆစ်လေး က Oesophagus လို့ ခေါ်တဲ့ အစာရေမျို လမ်းကြောင်း ထဲ မှာ ကန့် လန့် တစ်နေပါတယ်၊ သူတစ်နေတဲ့ နေရာ မှာ Oesophagus နဲ့ ကပ်နေတဲ့ နှလုံး သွေးကြော၊ Main Artery ( ဆရာဝန်မလေး အပြောအတိုင်း ရေး သည် ) ကို ပါ သွားထောက် မိနေ ပါတယ် တဲ့။ အစာရေမျို လမ်းကြောင်း ပေါက်ထွက် သွားတာနဲ့ နှလုံး သွေးကြော ပါ ပေါက် သွား ပါလိမ့် မယ် တဲ့။

ကျမ ကို တံတွေး ပါ မမျို ခိုင်း တော့ ပါဘူး၊ တတ်နိုင် သမျှ ငြိမ်ငြိမ် နေ ပြီး အသက်တောင် ပြင်းပြင်း မရှူ ဖို့ မှာ ပါတယ်။ ကျမ ကို အရေးပေါ် အခန်း ထဲ သွင်း ပြီး အရေး ပေါ် ခွဲခန်း ဝင် ဖို့ ပြင် ဆင် ပါတော့ တယ်။

အပေါ် မှာရေး ခဲ့ သလို ပါပဲ …….မင်းရဲ့ အခြေ အနေ က အချိန် မရွေး အသက် အန္တရာယ် စိုးရိမ် ရတယ်။ ငါတို့ တော့ အတတ်နိုင် ဆုံး ကြိုးစား မယ်၊ ငါတို့ ဒါကို ဖယ်ထုတ် နေတုန်း မှာလည်း အချိန် မရွေး ထိခိုက် နိုင် တယ်။ ဒါပေမယ့် အရမ်း ကြီး လည်း မစိုး ရိမ် ပါနဲ့ ငါတို့ ဆေး ရုံ က ဆရာဝန် ကြီးတွေ က အရမ်းတော် ပါတယ်။ မင်း သိထား ရ မှာ က ဒါ ဟာ serious ဖြစ်တဲ့ အခြေအနေ တစ် ခု ဆိုတာပါပဲ ။ ….လို့ သေချာ ရှင်း ပြပြီး သကာလ ကာယကံ ရှင် ကျမရော၊ ခင်ပွန်း သည်ရော သိရှိကြောင်း လက် မှတ် တွေ အကြိမ် ကြိမ် ထိုး ရပါတယ်။ မခွဲမစိတ်ရ ပေမယ့် မေ့ ဆေး ပေး ပြီး ပါးစပ် ကနေ တဆင့် ကိရိယာ တွေ သုံးပြီး ဆွဲထုတ် ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

စသိ လိုက်တဲ့ အချိန် ကနေ မေ့ ဆေး ပေးလို့ မေ့ သွားတဲ့ အချိန် ထိ ကျမ ရဲ့ သောက ကို အခုချိန်မှာ ပြန် စဉ်း စား လိုက် ရင်တောင် ရင်ထဲ ပူ လာပါတယ်။ အချိန်မရွေး ပေါက်ထွက် ပြီး သေနိုင် သလို သူတို့ ဖယ်နေရင်း မတော် ထိမိသွားလို့ ပေါက် သွား ရင် လည်း မေ့ဆေး ပေး ထားရင်း တန်းလန်း သတိတောင် ပြန်မလည် လာ ပဲ သေသွား နိုင် တာ ပါပဲ။

ကျမ က အရေး ပေါ် အခန်း ထဲမှာ ဖြစ်လို့ ခင်ပွန်းသည်နဲ့ သား ကို တွေ့ ခွင့် မရတော့ ပဲ ဖုန်းနဲ့ပဲ ပြောကြ ရ ပါတယ်။ သူတို့ သားအဖ ကို ပြန်တွေ့ ခွင့် မှ ရပါတော့ မလား ဆိုတဲ့ စိတ်က ဖိစီး ပူလောင်နေပါတယ်။ သား ရဲ့ မေမေ… လာခဲ့ ….ဆိုတဲ့ အသံ ကို ဖုန်းထဲက နားထောင် ရင်း မျက်ရည် တွေ တွေ ကျနေခဲ့ ပါတယ်။ အသက်တောင် ပြင်းပြင်း မရှူ ရဘူး မှာထားတော့ တတ်နိုင် သမျှ စိတ်ကို ငြိမ်အောင် ထိန်း လို့ ခင်ပွန်းသည်ကို မှာစရာ ရှိတာ မှာ ရ ပါတော့ တယ်။

ကျမ မတော် တဆ သေသွား ခဲ့ ရင် ကျမ သား ကို ကျမ အမေ ဆီမှာ ပို့ထားဖို့….အမေက လူအား ဖြင့် စောင့် ရှောက် နိုင် ပေမယ့် ငွေ အားဖြင့် မတတ် နိုင် တဲ့ အတွက် သူတို့ မြေး အဖွား ကို ထောက်ပံ့ ဖို့ …သူ သင့် တော်တာတွေ့ ရင် နောက် အိမ်ထောင် ထပ်ပြု ဖို့ …. ဒီနေရာ မှာ စာအုပ်တွေ၊ ဇာတ်လမ်းတွေ ထဲမှာ မိန်းမ ၊ယောက်ျား တစ်ယောက်ယောက် သေခါနီး ရင် ကျန်ခဲ့တဲ့ သူကို နောက် အိမ်ထောင် မပြု ဖို့ မှာ တတ် ကြတယ်။…… တကယ်တမ်း မှာတော့ သေသောသူ ကြာရင်မေ့ ပြီး တပင်လဲမူ တပင် ထူ တတ်ကြတာ လောက ဓမ္မတာပါပဲ။…… ယောက်ျားတွေ က ပိုဆိုး ပါတယ်၊ မုဆိုး မ ဘဝ နဲ့ အရိုး ထုတ်တဲ့ မိန်း မတွေ တော်တော် များ များ ရှိပေမယ့် မုဆိုးဖို ဘဝ နဲ့ တစ်သက်လုံး နေသွားတဲ့ ယောက်ျား ရှား ပါတယ်။

ဒီတော့ ကျမလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတာကို ပဲ မှာ ပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် သားကို လည်း ချစ်တဲ့ သား အကြောင်း သိထားတဲ့ မိတ်ဆွေ အပျိုကြီး မမ တစ်ယောက် ကို ပဲ ယူ ပါ လို့ တောင် ပြောဖြစ်တယ်။ နောက် အိမ် ထောင် နဲ့ ကလေး အကောင်းလေးတွေ ရ လာ ခဲ့ ရင် ကျမ သား အရူး လေး ကို ပစ်မထား ဖို့လည်း အထပ်ထပ် မှာနေမိခဲ့ တယ်။ ကျမ မှာတာတွေ က အခုချိန် ပြန်တွေး ရင် ရယ်စရာ ကြီး ပေမယ့် အဲဒီတုန်း ကတော့ ပူလောင် မှုတွေ ကြား ထဲ မှာချင်တာ မှာ ခွင့် ရလို့ ဖြေသာခဲ့ တယ်။

ရန်ကုန် က ကျမ အမေ ကိုလည်း ဖုန်းဆက် ပြီး အကျိုး အကြောင်း ပြော ပြတော့ မိခင် တစ်ယောက်ရဲ့ သောက အပြင် သူနာပြု ဆရာမ ဖြစ်တဲ့ အမေ က ကျမ ရဲ့ အခြေအနေ ကို သဘောပေါက် တဲ့ အတွက် ပိုပြီး စိတ်ပူ ခဲ့ ပါတယ်။ ကျမ တစုံ တခု ဖြစ်ခဲ့ ရင် သား ကို စောင့် ရှောက်ပေး ဖို့ မှာ တော့ ……အမေ့ သမီးလေး ဘာ မှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ၊ အဲဒီ မှာ က ဆရာဝန်ကြီးတွေ ကလည်း တော်၊ ကိရိယာတွေ လည်း အစုံ ရှိတာ ပဲ ၊ အမေလည်း မေတ္တာ ပို့ ပေး နေ မယ် နော်…….. လို့ ပြောတဲ့ အမေ့ အသံတွေ ဟာ တုန်ယင်နေပါတယ်။

လိုအပ်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ပြီး ကျမ ကို ခွဲခန်းထဲ သွင်းတော့ စိတ်ကို အတော် ထိန်း နိုင် ပါပြီ။ ဝင်လေ၊ ထွက်လေ လေး မှတ်ပြီး သက်တောင့် သက်သာ နေလိုက် ပါတယ်။ မေ့ ဆေး ပေး လိုက် တဲ့ အချိန် မှာ အိပ်မော ကျသွား သလို ဖြစ် သွား ပြီး ဘာမှ မသိလိုက်တော့ ပါဘူး။ ကျမ သတိ ရ လာတဲ့ အချိန်မှာ ဘေး နား က သူနာပြု ဆရာမလေး က လက်မလေး ထောင်ပြပြီး အိုကေ လို့ ပြော ပါတယ်။ ကျမခေါင်းထဲ ချက်ချင်း ရောက် လာ တာက ကျမ သား ကို ပြန်တွေ့ ခွင့် ရပြီ ဆိုတာပါပဲ……၊ ငါ့ ယောက်ျား ကို ပြောလိုက် ပါအုံး လို့ ပြောပြီး ပြန်အိပ်ပျော် သွား ပါတယ်။ အမှန်မှာတော့ မေ့ ဆေး ကောင်းကောင်း မပြယ်သေး တာပါ။

သတိကောင်းကောင်း ပြန် ရတော့ လူနာခန်းထဲ ပြန်ရောက်နေ ပါပြီ။ အနားမှာစောင့် နေတဲ့ ခင်ပွန်း သည်က ….. ငါးရိုး ကို ဖယ်ပြီး သွား ကြောင်း နဲ့ ….ဘာမှ မဖြစ် တော့ ကြောင်း ပြောပါတယ်။ ကျမလည်း သားကို မေးတော့ သူငယ်ချင်းတွေ အိမ်ပြန်ခေါ် သွားပြီး စောင့် အိပ် ပေး ကြကြောင်း၊ သား က တော်တော် နဲ့ မအိပ် ပဲ မေမေ ပဲ တချိန် လုံး အော်နေကြောင်း ပြော ပြ ပါတယ်။

မေမေ ဆိုမှ ကျမ အမေ ကို သတိ ရ သွား ပြီး ဖုန်း လှမ်း ခေါ် လိုက်ပါတယ်။ ….သမီး ….သတိရ ပြီလား လို့ အမေ မေး လိုက်တဲ့ အသံ ကို ကျမ တစ်သက် မေ့ မှာ မဟုတ်တော့ ပါဘူး။ ဘယ်လိုပြောရမှန်း မသိတဲ့ အသံ ၊ အရမ်း ကို ဝမ်းသာ လှိုက်လှဲ တဲ့ အသံမျိုးပါ။ ……သမီး ဆီ က ဖုန်း လာပြီး ကတည်း က အမေ သမီးကို မေတ္တာ ပို့ နေ တာ ၊ အခု မှ ပဲ စိတ်အေး တော့ တယ် သမီး ရယ် ၊ သမီး လည်း နား လိုက် အုံး ၊ အမေလည်း အိပ်တော့ မယ် နော် ….မနက်မှ ပဲ အင်တာနက် ဆိုင် က လာခေါ်တော့ မယ်…နော်… လို့ ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်တဲ့ အချိန် ဖုန်း ပေါ် က နာရီ ကို ကြည့် လိုက်တော့ စင်ကာပူ စံတော်ချိန်  မနက် ၄ နာရီ၊ ……. အဲဒီ အချိန် ထိ အမေ မအိပ် ရ သေး ဘူးပေါ့ ။ ကျမ အကျိုးကြောင်း ပြော ခဲ့ တဲ့ ည ရ နာရီ ကနေ မနက် ၄ နာရီ အထိ အမေ ဘယ်လောက်များ ဆောက်တည်ရာ မရ ဖြစ် နေ ခဲ့ မလဲ။

နောက်တော့ မှ ကျမ သူငယ်ချင်း တွေ ပြန်ပြော ပြတာ …အဲဒီနေ့ က အမေ ကျမ သူငယ်ချင်းတွေ ဆီ ဖုန်း ဆက်ပြီး ကျမ ကို ဆုတောင်း မေတ္တာ ပို့ ပေး ဖို့ ပြော လည်းပြော ၊ ငိုလည်း ငို ပါသတဲ့ ။ သူတို့ ကလည်း အမေ့ ကို သိပ် စိတ် မလှုပ် ရှား ဖို့ ကိုယ့် ကျန်းမာရေး လည်း ကိုယ် ဂရု စိုက် ဖို့ ပြန်အားပေး ကြ ပါသတဲ့။ အမေ တစ်ညလုံး ဘုရားစင်ရှေ့ ပုတီး စိတ် လိုက် ၊ တရား ထိုင် လိုက်လုပ်နေတာ လို့ အမေနဲ့ အတူနေတဲ့ မောင်လေး ကလည်း ပြောပြ ပါတယ်။ ကျမ က သား အတွက် ရတတ်ပွေ နေတဲ့ အချိန်မှာ အမေက တော့ ကျမ အတွက် သောကတွေ ဝေနေခဲ့ ပါတယ်။

ကိုယ့် မိသားစု နဲ့ ကိုယ် ဖြစ်လာတဲ့ အချိန်မှာ မိခင်ကြီး အပေါ် အလေးထား မှု တွေ ၊ တာဝန်ဝတ္တရားတွေ ပေါ့ လျော့ နေခဲ့ မိတာ ဝန်ခံ ပါတယ်။ အခုချိန်မှာ အမေ့ ကို ငွေအား ကလွဲ ပြီး ကိုယ်တိုင် စောင့် ရှောက်ခွင့် မရ တဲ့ အတွက် လည်း စိတ်မချမ်း မသာ ဖြစ်နေ ရတာ အမှန်ပါ။ ဒီ နှစ်ကုန်ရင်တော့ အမေ စိတ်ချမ်း သာ အောင် အမေနဲ့ ပြန်လာနေ အုံး မယ် လို့ စဉ်းစားထား ပါတယ်။

 

မှတ်ချက်။     ။ တာဝတိံ နတ်ပြည် အထိ သွားပြီး  မိခင်ရဲ့ ကျေးဇူး ကို ဆပ်ခဲ့ သော မြတ်စွာ ဘုရား ရှင်အား ဦးခိုက် ပူဇော် ရင်း အမေ့ ရဲ့ မေတ္တာ ကို အမှတ် ရ စွာ ရေး ဖွဲ့ ပါသည်။

About မိုခ်ိဳ

မို co has written 41 post in this Website..