++++++++++++++++++++++++++++++++++

ရွာတစ်ရွာ တည်ပြီဆိုရင် “စုန်း” ဆိုတဲ့ အမျိုးကလည်း မပါမပြီးလို့ ကြားဖူးပါတယ်။

ရွာတိုင်းမှာလည်း စုန်း ရှိကြတယ်။

သာမာန် ကြည့်ရင်တော့ စုန်းမှန်း ဘာမှန်း မသိနိုင်ဘူးပေါ့ဗျာ။

ဒါပေမယ့် … အတွင်းသိတွေကတော့ဖြင့် ဘယ်သူကတော့ဖြင့် စုန်းပဲ ဆိုပြီး သိကြသပေါ့။

 

အချို့ကတော့ “ဝမ်းတွင်းစုန်း” မျိုး။ မွေးကတည်းက စုန်းအတတ်ကို တတ်လာကြတဲ့လူတွေလို့ ဆိုပါတယ်။

အချို့ကတော့ သင်ပြီး တတ်လာတဲ့ “သင်တတ်စုန်း” ပေါ့ဗျာ။

စုန်း အကြောင်း ပြောရရင်တော့ အများကြီးပါပဲ။

ဒါပေမယ့် အခုဟာက စုန်း အကြောင်း မဟုတ်တဲ့အတွက် ဋီကာ မချဲ့တော့ပါဘူး။ ဒီတော့ကာ ဒီလောက်ပဲပေါ့ဗျာ။

 

ပြောမှာက သရဲမွေးတဲ့ အကြောင်း ….။

တိတိကျကျ ပြောရရင် ကျုပ်တို့ရွာက သရဲမွေးတဲ့ ကိုစာကြီး အကြောင်း ….။

ကိုစာကြီး ဆိုလို့ အံ စာ တုံး နဲ့ အထင်မမှားကြနဲ့နော်။

လုံးဝ (လုံးဝ) မပတ်သက်ကြောင်း သတိပေးပါတယ်။ ကျုပ်က သရဲ ကြောက်တတ်တယ်ဗျ။ အဟီး …။ :mrgreen:

 

သရဲ ဘယ်လို မွေးရမလဲ …..?

ဒီမေးခွန်းအတွက် အလွယ်ဆုံး အဖြေကို ပြောရရင် “စပလင်” ပေါ့ဗျာ။ (စာလုံးပေါင်း မှန်လားတော့ မသိ)

အဲ့ဒီ စပလင်ပင် ကို စိုက်၊ အညှီအဟောက်တွေ လောင်းပေး။

ဒါဆို သရဲ လာကပ်တော့တာပဲ။

( သဂျီး အပါအဝင် မယုံကြတဲ့လူတွေ စမ်းကြည့်နိုင်ပါတယ် … ဟဲ … ဟဲ ….) :mrgreen:

 

ကိုစာကြီး ဆိုတာက ရွာအနောက်တံခါးနားမှာ နေတဲ့လူကြီး တစ်ယောက်ပဲ။

ပုံစံက တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်ကြီး။ မျက်နှာပေး ကတော့ဖြင့် ကောင်းမယ့်ပုံစံ တစ်ကွက်မှ မရှိ။

သူ့အိမ်က ရွာအနောက်ဘက် အစွန်ဆုံးပဲ။ ဒီတော့ သရဲမွေးလို့ လွယ်တာပေါ့ဗျာ။

သူ့အိမ် နောက်ဖေးမှာလည်း တောအုပ်လေးလို အပင်တွေက စိုင်းလို့ရယ်။

ဒီအပင်တွေ ကြားထဲ သူ့ကလေးတွေကို ဝင်ဆော့ခွင့် မပေးဘူးဗျ။

သူ့ကလေးတွေမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပေးမဝင်တာ။

ဒီအချက်ကပဲ ကိုစာကြီး သရဲမွေးတယ် ဆိုတာကို ရိပ်မိစေတဲ့ အချက်တစ်ချက်ပေါ့ဗျာ။

 

ကိုစာကြီး လုပ်တဲ့ အလုပ်က “အမဲပေါ်” တဲ့ အလုပ် ….။

အမဲပေါ် တယ် ဆိုတာက နွား၊ ဝက် စတဲ့ အကောင်တွေ သတ်ပြီး အသားရောင်းစားတဲ့ အလုပ်ပေါ့ဗျာ။

ဒီအလုပ်နဲ့ပဲ ကိုစာကြီး က အသက်မွေးတယ်။

အဲ့ဒီထဲက အမဲသားတွေကို သရဲကျွေးပြီး မွေးထားတာပေါ့ ….။

အတိုချုပ် ပြောရရင် အသားကျွေးပြီး သရဲမွေးထားတဲ့ သဘောမျိုးပေါ့ဗျာ ….။

 

ကိုစာကြီး သရဲမွေးတဲ့ အကြောင်းကို တစ်ရွာလုံးနီးပါး သိကြတယ်။

ဒါပေမယ့် ဘယ်သူမှ လူသိရှင်ကြား ကိုစာကြီး ရှေ့မှာ ထုတ်မပြောတတ်ကြပါဘူး ….။

ပြောကြည့်ပါလား။ ခေတ်စကားနဲ့ ပြောရရင် သေသွားမယ် ပေါ့ …။

ပြောတဲ့လူကို ကိုစာကြီး က သူမွေးထားတဲ့ သရဲတွေ လွှတ်ပြီး ဒုက္ခပေးတော့တာပဲ။

သူ့ကြောင့် ဒုက္ခ ရောက်သွားရတဲ့ လူတွေကလည်း ရှိခဲ့သကိုးဗျ။

 

သူ အမြင်ကတ်တဲ့လူ၊ သူနဲ့ မတည့်တဲ့လူတွေကိုလည်း ဒီနည်းနဲ့ ဒုက္ခပေးခဲ့တာချည်းပါပဲ။

ရွာသူကြီး ကလည်း ကိုစာကြီး ကို သိပ်ပြီးတော့ မပြောဝံ့ရှာဘူး။

သူလည်း လူကြီးသာ လုပ်နေတာ၊ ကြောက်တတ်သကိုးဗျ။

သူကြီးကတောင် မပြောဝံ့တော့ ကိုစာကြီး တစ်ယောက် ရွာထဲမှာ ဟောင်ဖွာဟောင်ဖွာနဲ့ ဖင်ဂေါင်းကျယ် နေတော့တာပေါ့ဗျာ။

 

အဲ … ဒါပေမယ့် …. ကိုစာကြီး ကြောက်တာတော့ ရှိတယ်။

အဲ့ဒါကတော့ ရွာဦးကျောင်း ဆရာတော်ပဲ။

ဆရာတော် က ကိုစာကြီးရဲ့ ငယ်ဆရာ၊ ငယ်ကြောက် လို့ ပြောရမယ်ထင်တယ်။

ဆရာတော် က ဒီသရဲမွေးတဲ့ အကြောင်းသိတော့ ကိုစာကြီး ကို ခေါ်ပြီး ဆုံးမတယ်။

 

“စာကြီး …၊ မင်း သရဲမွေးတယ်ဆို၊ ဟုတ်သလား”

“မဟုတ်ပါဘူး ဘုရား”

“အောင်မာကွာ၊ မင်းက ငါ့ကို လိမ်တာလား”

“မလိမ်ဝံ့ပါ ဘုရား”

“အေး၊ မလိမ်ဘူးဆို၊ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း”

“မှန်ပါ့၊ မွေးတော့ … အဟဲ .. မွေးပါတယ် ဘုရား”

 

ဒီလို ကိုစာကြီးက သရဲမွေးတဲ့ အကြောင်းကို မလိမ်ဝံ့တော့ဘဲ လျောက်ပြတော့ ဆရာတော်က ဆုံးမတယ်။

သရဲ မမွေးသင့်တဲ့ အကြောင်း၊ သူများကို ဒုက္ခ မပေးသင့်တဲ့ အကြောင်း၊ ကိုယ်လည်း တစ်နေ့ ဒုက္ခ ရောက်တတ်ကြောင်း … စသည် … စသည်ဖြင့်ပေါ့ဗျာ။

ဒါပေမယ့် … ကျွဲပါး စောင်းတီး ဆိုသလိုပေါ့ …။

ကိုစာကြီး ကတော့ ဆရာတော် ရှေ့မှာသာ မှန်ပါ့ ဘုရား ချင်း ထပ်နေတာ ….။

ရွာလည်း ပြန်ရောက်ရော ထုံးစံ အတိုင်းပါပဲ။

 

စကားစပ်တုန်း ပြောရရင် ရွာဦးကျောင်း ဆရာတော်က ကိုးသင်္ချိုင်း အောင်ထားတဲ့ ဆရာတစ်ပါးပဲ ခင်ဗျ။

ဒါကြောင့် ကိုစာကြီး လောက်တော့ ပါမွှားပေါ့ဗျာ။

ပြီးတော့လည်း ဆရာတော်က သာသနာ့ဝန်ထမ်း ရဟန်းတစ်ပါး ဆိုပေမယ့် လောကီပညာရပ်ဘက် ပိုအားသန်တဲ့ အကြောင်း …

ဆရာတော် ရေးဆွဲတဲ့ အင်းတွေ အသက်ဝင်လှတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းကို …

“သိမ်ဝင် သပိတ်ကွဲနှင့် အသက်ဝင်လာသော ဘီလူးအင်း” … ဆိုပြီး ရေးခဲ့ဖူးပါသေးတယ်။

ဖတ်ချင်သူများ လင့်ကို နှိပ်ပြီး သွားဖတ်ကြပေါ့ဗျာ။

 

ကိုစာကြီးရဲ့ အချစ်ဆုံး ဘော်ဒါတစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်။

သူ့နာမည်က “ကိုမွှေးတုံး” ….။ (ဒီလူလည်း ကျုပ်နဲ့ ဘာမှ ဆိုင်ဘူးနော်)

သူက ကိုးသင်္ချိုင်း မအောင်ခဲ့တဲ့လူ။

ငါးသချင်္ိုင်းတော့ အောင်ခဲ့တယ်။ ခြောက်သင်္ချိုင်း အရောက်မှာ မခံနိုင်တော့လို့ ထွက်ပြေးခဲ့ရတဲ့ လူ။

သူနဲ့ ကိုစာကြီး နဲ့ကတော့ ရွာထဲမှာ ဘက်ပဲ။

ညနေဘက် ထန်းရည်သောက်တော့လည်း သူတို့နှစ်ယောက်ပဲ။

ကြက်တိုက်တော့လည်း သူတို့ နှစ်ယောက်ပဲ။

တပူးပူး တတွဲတွဲပေါ့ဗျာ ….။

 

ထားပါတော့ ….။ ပို့စ်လည်း နည်းနည်း ရှည်သွားပြီ။ ဇာတ်သိမ်းလိုက်တော့မယ်။

ကိုစာကြီး တစ်ယောက် အသက် (၄၅) ဝန်းကျင်မှာပဲ အနိစ္စ ရောက်သွားရတယ်။

ဘယ်လို ဖြစ်ပြီး သေသွားရတာလဲဆိုတော့ အနာရောဂါ ကြောင့်လည်း မဟုတ်ဘူး။

သူ မွေးထားတဲ့ သရဲတွေက သူ့ကို ပြန်သတ်လို့ သေသွားရတာ ….။

 

အဲ့ဒီနေ့တုန်းက အမဲလည်း မပေါ်ဘူး။

အမဲပေါ်ဖို့ကို ဝယ်မရခဲ့တာ။ အခြားရွာဘက် သွားတော့လည်း မရခဲ့ဘူးရယ်။

ဒါကြောင့် ကိုစာကြီး တစ်ယောက် သူမွေးထားတဲ့ သရဲတွေကို အစာ မကျွေးနိုင်ခဲ့ဘူးပေါ့ဗျာ …။

အဲ့ဒီနေ့ညက “အား” ဆိုတဲ့ အသံနက်ကြီးကို ကိုစာကြီးတို့ အိမ်နားက လူတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။

မနက်ခင်းကျတော့ ကိုစာကြီး တစ်ယောက် ပျောက်နေလို့ လိုက်ရှာကြည့်ကြတော့ ….

သူ့အိမ် အနောက်က တောအုပ်လေးထဲမှာ ကိုစာကြီး ဇက်ကျိုးပြီး သေနေတာကို တွေ့ရတော့တာပဲ။

 

ရွာထဲက လူတွေကတော့ မှတ်ချက်ပြုကြတယ်။

ကိုစာကြီး မွေးထားတဲ့ သရဲတွေက အစာမကျွေးနိုင်လို့ ကုတ်ချိုးပြီး သတ်သွားတာ … တဲ့။

အခု ကျုပ်လည်း သူတို့ ပြောကြတဲ့ အတိုင်း ရေးလိုက်ပါတယ်။

ကိုစာကြီး တစ်ယောက် သူမွေးထားတဲ့ သရဲတွေက သူ့ကို ကုတ်ချိုးပြီး ပြန်သတ်သွားတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ကိုစာကြီး တစ်ယောက် ဂန့်သွားပါလေရောပေါ့ …. ဆိုတာနဲ့ပဲ ဇာတ်သိမ်းပါတယ်ဗျာ …..။

 

ဖတ်ရှုသွားကြသူ အပေါင်းကို ကျေးဇူးပါလို့ ……..။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ပို့စ် တင်ချင်နေတာ …

ဘာရေးရမှန်း မသိဘူး ဖြစ်နေလို့ …။

အဲ့ဒါ ရွာက သရဲမွေးတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းကို ရေးတင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါကြောင်း …။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

About မဟာရာဇာ အံစာတံုး

has written 306 post in this Website..

အခ်ိဳ႕ေသာ အရာေတြဟာ "ေျပာင္" ၿပီးရင္ ျပန္ေကာင္းဖို႕ မလြယ္ဘူး။ အခ်ိဳ႕အရာေတြ က်ေတာ့ တစ္မ်ိဳး။ "ေျပာင္" ၿပီးရင္ ပိုပို ေကာင္းလာတတ္တဲ့ အမ်ိဳး။ ႏႈတ္ခမ္းေမြး ေျပာင္ေအာင္လို႕ ရိတ္တယ္။ ရိတ္ေလ .. သန္ေလပဲ။ ထိပ္ေျပာင္လို႕ ဆံပင္ သန္ေအာင္ လုပ္တယ္။ မလြယ္ျပန္ဘူး။ ဒီသေဘာ .. ဒီသေဘာ။