`စာေရးျခင္း´ ကို ၀ါသနာပါလို႔ စာေရးေနသူကိုမွ `ဘာ၀ါသနာပါလဲ´ လို႔ေရးဖို႔ ကိုလင္းဦးကတဂ္တယ္ အဟဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ္၀ါသနာပါတာေတြက အမ်ားသား မဟုတ္လား။ ေရးစရာေတာ့ မရွားပါဘူး။ ၿခံဳငံုၿပီး ေျပာရ မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေဘာလံုးအားကစားနဲ႔ အႏုပညာကို ၀ါသနာပါ,ပါတယ္။

`ေဘာလံုး´ ဆိုရင္ သူမ်ားကန္တာကိုလည္းၾကည့္၊ ကုိယ္ကိုယ္တိုင္လည္းကန္ … အဲ့ဒီလို ၀ါသနာႀကီးပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာပြဲစဥ္ေတြ၊ ဥေရာပႏိုင္ငံ အသီးသီးက လိဂ္ေတြအစ၊ လမ္းေဘးမွာ အုတ္ခဲေထာင္ကန္တဲ့ ကေလးေတြ ရဲ႕ပြဲအဆံုးၾကည့္တယ္။ ဘယ္ေလာက္အထိလဲဆို တစ္ခါ … အိမ္နားမွာ ကေလးေတြ ေဘာလံုးကန္ေနၾကတာကို ေဘးကထိုင္ၿပီး တစ္ဦးတည္းေသာ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္လုပ္ေနရာက ကေလးေတြကို အားမလို အားမရနဲ႔ `ဟို ေကာင္ေလးက ဟိုကိုေျပးေလ … ဒီေကာင္ေလးက ဒီလိုကန္ကြ´ နဲ႔ ႏွစ္သင္းလံုးရဲ႕ ပါးစပ္မန္ေနဂ်ာ အလုပ္ ေကာင္းတာ ေနာက္ဆံုးကေလးေတြက မၾကည္ေတာ့ဘဲ `ဦးေယးဂ်ီး … တြားေတာ့ဂ်ာ … လစ္ေတာ့ … ´ လို႔ အေျပာခံ အႏွင္ခံရတဲ့ အထိပါပဲ။

ေဘာလံုးကန္တာကိုလည္း ၀ါသနာႀကီးေသးတယ္ခင္ဗ်။ ၿမိဳ႕နယ္လက္ေရြးစင္ပြဲေတြကစၿပီး ခရိုင္လက္ေရြးစင္၊ တိုင္းလက္ေရြးစင္ပြဲေတြအလယ္ .. ႏိုင္ငံလက္ေရြးစင္ပြဲေတြအဆံုး ကၽြန္ေတာ္ကန္ဖူးတဲ့ပြဲတစ္ပြဲမွမရွိပါဘူး။ ဟုတ္ တယ္ေလ … ကၽြန္ေတာ္ကန္တာက (W လို႔ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခၚတဲ့) တစ္သင္းငါးေယာက္ကန္ရတဲ့ ပြဲငယ္ေလးေတြ ကန္တာကိုး။ ဒါေပမယ့္ Wကန္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ဆရာပဲဗ် ဟဲဟဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာင္းက တစ္သင္းတည္းကန္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို `ဒိုေလး´လို႔ေခၚၾကတယ္ .. လူမေပးဘဲ ပတ္လိမ္ေနလို႔။

တစ္ခါေတာ့ ေက်ာင္းကဆရာေတြအသင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအားနဲ႔ ေဘာလံုးပြဲႀကီးတစ္ပြဲခ်ိန္းကန္ၾကပါ တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကန္တဲ့ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အသင္းက လူဆယ့္တစ္ေယာက္အတိပဲလာတယ္။ W ကန္တုန္း က ကၽြန္ေတာ္က အလယ္မွာေနၿပီးကန္တာကိုး။ ပြဲႀကီးကန္မယ္ဆိုေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္က အလယ္တန္းညာ အစြန္မွာေနခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ Kick နဲ႔ ေထာင့္ျဖတ္ေဘာတင္ရင္ ယင္ေကာင္ေလာက္ေတာင္ မေျပး ေတာ့ ေနလို႔မရဘူး။ ေနာက္တန္းက်ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္တည္ေဆာက္ပံုနဲ႔ မျဖစ္ျပန္။ အဟဲ … အဲဒါ နဲ႔ပဲ ေနာက္ဆံုးေနရာေရြးလာလိုက္တာ ေရွ႕တန္းကန္ရပါေလေရာ။ အေထာင္တုိက္စစ္မွဴးေပါ့။

အေထာင္တုိက္စစ္မွဴးဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲေလ… ေဘာလံုးကို ေအာက္ဆင္းယူရတာမွမဟုတ္တာ။ အလယ္ တန္းက ပို႔သမွ်ကို ဒိုင္ခံအဆံုးသတ္ေပးရတာမဟုတ္လား။ တစ္လံုးမွကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ထဲမေရာက္ဘူး။ တစ္ ခ်ီက်ေတာ့ အလယ္တန္းကေဘာလံုးျဖတ္ပို႔လုိက္တာ ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ထဲ ဆိုက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္ လာပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ္က ဂိုးတိုင္ေရွ႕တည့္တည့္မွာ … ဂိုးသမားက ကၽြန္ေတာ့္ ေျခသံုးလွမ္းေလာက္အကြာ .. အားရပါးရကန္ထည့္လိုက္တာ ဂိုးတိုင္အေပၚကို သံုးျပန္ေလာက္ေက်ာ္ထြက္သြားေရာ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ပါရမီထူးပံုကို ရိပ္မိပံုရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကေျပာပါတယ္။ `ဆယ္ေယာက္တည္းပဲ ဆက္ကန္ပါရေစ´ တဲ့။ အဲ့ေလာက္အထိကို ေတာ္ခဲ့တာပါ။

ေနာက္ထပ္၀ါသနာပါတာကေတာ့ အႏုပညာပါ။ အႏုပညာမွာ ဘာ၀ါသနာပါလဲဆိုတာေတာ့ လာမေမးနဲ႔။ အားလံုး ၀ါသနာပါတယ္။ အားလံုးကို ခံုမင္တယ္။ အဲ … ျပင္းျပင္းထန္ထန္ရူးသြပ္တာကေတာ့ သီခ်င္းဆိုတာ၊ ပံုဆြဲတာနဲ႔ စာေရးတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ M3 အတူမသြားရဲဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က မိုက္ခဲမို႔လို႔။ ဘာသီခ်င္းလာလာ ကၽြန္ေတာ့္အသံေသးအသံေၾကာင္ေလးနဲ႔ ဆိုတယ္။ ဦးသုေမာင္ရဲ႕ ဘရဏီလည္း ဆိုလိုက္တာပဲ။ ခိုင္ထူးရဲ႕ စစ္ကိုင္းလမ္းလည္း မလြတ္ဘူး။ ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းမ်ား ေယာင္လို႔မွပြင့္မလာနဲ႔ .. အႀကိဳက္ဆံုးပဲ။ အဲလို.. အဲလို ဆိုလြန္းဟစ္လြန္းအားႀကီးလို႔ ကိုမိုက္ခဲ၊ ေမာင္မိုက္မလႊတ္၊ တစ္စင္လံုးတစ္ေကာင္၊ အဲ့လိုဘြဲ႕ထူးေတြ တသီႀကီးရွိတာေပါ့ ဟဲဟဲ။

ပံုေတြဆြဲတာကေတာ့ ဟိုးငယ္ငယ္ (စာေတြမေရးခင္) ကတည္းက ဆြဲတာပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ စာေရးဖို႔ဆို တာလည္း သိတတ္ေသးတာမဟုတ္ဘူးေလ။ ပန္းခ်ီသင္တန္းေတြ၊ ကာတြန္းသင္တန္းေတြ သိပ္တက္ခ်င္ခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ မတက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ပံုဆြဲတာေတာ့ ပါရမီေလးပါတယ္ေျပာရမယ္။ ပံုဆြဲေတာ္တယ္ခင္ဗ်။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ကာတြန္းစာအုပ္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြပံုကို ကူးကူးဆြဲတာေပါ့။ အဲ့ဒီကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ဆြဲရင္ စာအုပ္ထဲကလိုပဲ တူတယ္ဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြက လာလာဆြဲခိုင္းၾကတယ္။ နည္းနည္းေလး အသက္ရလာေတာ့ ပံုတူေတြဆြဲတတ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ သင္တန္းနဲ႔ဘာနဲ႔ စနစ္တက်မတက္ခဲ့ရတဲ့ေကာင္ဆို ေတာ့ အရမ္းအတူႀကီးေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့။ အျဖဴအမည္းပံုလာေပးရင္ ေတာ္ေတာ္တူေအာင္ဆဲြႏိုင္ေပမယ့္ ကာလာပံုလာေပးရင္ေတာ့ သိပ္ဆြဲလို႔မရေတာ့ဘူး။ ပံုဆြဲတာ၀ါသနာပါလို႔လဲ… ဆယ္တန္းတက္ေတာ့ အေမတို႔က ဇီ၀ဘာသာတြဲယူခိုင္းတယ္။ တကယ္ပဲ အက်ိဳးေပးပါတယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ဇီ၀ေဗဒကို (၄၂) မွတ္တိတိ ရတယ္ေလ။ စာေမးပြဲခန္းထဲမွာ ပံုခ်ည္းပဲထိုင္ဆြဲေနတာ တစ္နာရီခြဲေလာက္ရွိတယ္ (စာလည္းရမွမရတာကို) :) ။ အဲ့ေလာက္အထိ ပံုဆြဲ၀ါသနာပါခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးတစ္ခုကေတာ့ စာေရးတာပါပဲ။ စာေရးေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ကေလာဘအရမ္းႀကီးတယ္ခင္ဗ်။ သူမ်ားေတြ ကဗ်ာဆိုကဗ်ာ၊ ၀တၳဳဆို၀တၳဳ ကိုယ္သန္ရာသန္ရာ ေရးၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာလည္း ေရးလိုက္ခ်င္တာပဲ၊ ၀တၳဳလည္းေရးလိုက္ခ်င္တာပဲ၊ ဟာသလည္းေရးလိုက္တာပဲ၊ ေဆာင္းပါးေတြဘာေတြလည္း ေရးတာပဲ၊ သေရာ္စာလည္း ခ်လိုက္တာပဲ ….. ဆိုေတာ့ မခက္ေပဘူးလား။ ဒါေပမယ့္လည္း ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ ဗ်ာ။ ကိုယ္တုိင္က အစံုလုပ္ခ်င္မိတာကိုး။ အဲဒါက တစ္ခုေတာ့ေကာင္းပါတယ္။ ကဗ်ာေရးလို႔မရရင္ ၀တၳဳေရး၊ ၀တၳုေရးမရရင္ ေဆာင္းပါး စသျဖင့္ ေျပာင္းေျပာင္းေရးေနလို႔ရတာကိုး။ အဲ…. မေကာင္းတာကေတာ့ အားလံုးၿပံဳ ေရးေနခ်င္ရင္ေတာ့ ဟိုဟာမၿပီး၊ ဒီဟာမၿပီးနဲ႔ ဒုကၡသိပ္ေရာက္ေတာ့တာပါပဲ။

ကဲ … ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ၀ါသနာေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ကို ေရးျပလိုက္ၿပီမို႔ တဂ္တဲ့သူလည္း စိတ္ခ်မ္းသာႏိုင္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ အဲ… လာဖတ္ၿပီးေတာ့မွ `တဂ္မိတာမွားပဟ´ လို႔ေတြးၿပီး ကိုလင္းဦး လန္႔ခ်င္လည္းလန္႔သြား ေလာက္ပါတယ္ (အရွည္ႀကီးေတြ ေရးခ်လိုက္လို႔)။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တကူးတက၊ သတိတရ ဒီတဂ္ပိုစ့္ေလးေရးခိုင္း တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

သူရႆဝါ

ရသစာေပအႏုပညာဘေလာ့ဂ္

About သူရႆဝါ

သူ ရ ႆ ဝါ has written 157 post in this Website..

25 Years Old From Yangon | Myanmar | Writer | Blogger | Stand-up Comedian | Freelance Web Designer | Admin Member of Suboo Multi Social Network | Contact Me as Followings, kophonethantkyaw@gmail.com www.thurathawah.net www.facebook.com/ThuRaThaWah www.twitter.com/Thurathawah