က်ေနာ္တို ့…

လူငယ္စာခ်စ္သူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ ့ ရင္ထဲထိ..ေရာက္ေအာင္ ပို ့နိုင္တဲ ့…

စကားလံုးမ်ား ဖန္တီးသူ…

 

ဆရာတာရာမင္းေ၀ (သို ့မဟုတ္)  ေရႊဘုန္းလူ….

က်ေနာ္တို ့ကို..ခြဲခြဲထားခဲ့တာ…

လြန္ခဲ့တဲ့…  2007 ခုနွစ္ရဲ  .August ……မိုးဖြဲေတြနဲ ့..ေန့ရက္ကေလး..တစ္ရက္….

5 . 8 .2007 . တနဂၤေႏြ / ေန့လည္ 12 း 40 …. ကတည္းက….

ဒါေပမယ့္…  အခုထိ…က်ေနာ္တို ့သူ့ကို ေမ့လို ့မရေသးဘူး.. ။

သူ ့..အနုပညာေတြက… ၾကယ္တစ္စင္းလိုပဲ…

က်ေနာ္တို ့ခ်စ္တဲ ့..စာေပေကာင္းကင္မွာ.. လင္းလက္ေတာက္ပေနဆဲ..

က်ေနာ္တို ့… အဲဒီ ၾကယ္စင္အလင္းတန္းေတြကို.. ဖမ္းဆုပ္ၾကည့္ျပီး…

ရင္ထဲ..နင့္နင့္နဲနဲ… လြမ္းဆြတ္ေၾကကြဲမိဆဲ…ပါပဲ… ။

 

က်ေနာ္… August  လ ကို မုန္းတယ္.. ။

ေဟာဒီ မိုးစက္ေတြနဲ ့ ေကာင္းကင္ကေန..ေၾကြက်လာျခင္းနဲ ့အတူ….

က်ေနာ္တုိ ့ခ်စ္တဲ့ အနုပညာရွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက… ေရာပါ..ေၾကြက်သြားတတ္တယ္.. ။

ျပီးေတာ့…  ၈ ဆိုတဲ ့ ဂဏန္း….

က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ မုန္းတယ္.. ။

က်ေနာ့္ထက္ မုန္းတဲ့သူေတြလည္း.. ရွိလိမ့္မယ္..။

က်ေနာ္တို ့သမိုင္းမွာ…ရိုင္းစိုင္းတဲ ့ ျဖစ္ရပ္ေတြ…  ၈  ဂဏန္းမွာ..ျဖစ္သြားဖူးတယ္.. ။

အဲဒီ ဆံုး ရွံဳ းျခင္းေတြထဲက…. တစ္ခု….

ဆရာတာရာမင္းေ၀ ကို…  August  မွာပဲ.. ဆံုးရွံဳးလိုက္ရတယ္.. ။

 

မေမ့နုိင္ပါဘူး … ။

မနက္ျဖန္ 7 August  လ…ဟာ.. သူ ့စ်ာပနကို..ငိုပြဲနဲ ့..နြဲခဲ့ရတယ္..ေန့ရက္…

တစ္ပါတ္ ျပန္လည္လာတိုင္း… အခု ျဖစ္ပ်က္သြားတာလိုလို…  ခံစားရ… ေၾကကြဲရပါတယ္.. ။

————-

ကဗ်ာဆရာ ေစာေ၀ ေရးခဲ့တဲ့ စာသားေလးတစ္စကို..ျပန္ …ေရရြတ္မိတယ္ဗ်ာ… ။

ေသမင္းက…အေကာင္းၾကိဳက္လြန္းလို ့…  အလြမ္းကို.. ရြက္ကုန္ဖြင့္ထားရတယ္…

 

က်ေနာ္..အခု..လြမ္းပါတယ္.. ။

လြမ္းဆြတ္တမ္းတျခင္းအမွတ္တရ အေနနဲ ့…

ဆရာတာရာမင္းေ၀…သူ ့ရင္ဘတ္ကိုုဆြဲဖြင့္ျပလိုက္သလိုမ်ိဳး…

ေရးသားသီကံုးခဲ့တဲ ့… သူ ့ကဗ်ာတစ္ခ်ိဳ ့ကို… ျပန္ တင္ျပလိုက္ပါတယ္.. ။

 

အတူတူ ဖတ္ၾကရေအာင္…

အတူတူ လြမ္းၾကရေအာင္ဗ်ာ… ။

 

 

—————————————————

ေက်ာင္းသားအတၳဳပၸတၱိ

(၁)
မင္းရဲ႕ ႐ုပ္အေလာင္းဟာ
ျခေသၤ့ဂူထဲမွာ ႐ွိလိမ့္မယ္
အေမွာင္စုန္းစုန္းမွာ
အရာအားလံုး ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္
ေနာက္တစ္ေခတ္ မင္းေအာင္ျမင္ေစကြယ္

အက္ကြဲေနေသာလက္မ်ားနဲ႔
ဘုရားသခင္ထံငါတို႔ဆုေတာင္း
မင္း.. ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ..လို႔
ငါတို႔ရဲ႕
ေသြးတစ္စက္ကို ထက္၀က္ခြဲ
မင္းခံတြင္းထဲ
တဲတဲေလးေလွ်ာခ်ၾကည့္ယင္
ႏႈတ္ခမ္းေသမ်ားက
ဖြဖြတိုးတိုးေလး လႈပ္႐ွားေအာ္ျမည္
ဒီ..မို..က..ေရ..စီ..
ဒီမိုကေရစီလို႔ .. ဆိုလိမ့္မယ္
ညီေလးရယ္
ရႏိုင္မယ္ဆိုယင္
မင္းရဲ႕အ႐ိုးတစ္မႈံကို
နိဗၺာန္ဘံုအထိယူၿပီး
ဘုရား႐ွင္ကို ျပၾကည့္ခ်င္တယ္..
မင္းဟာ သူရဲေကာင္းေလးျဖစ္တယ္
မင္းဟာ အာဇာနည္ေလးျဖစ္တယ္
မင္းဟာ ဗမာေက်ာင္းသားေလး.. ျဖစ္တယ္ေလ။

(၂)
ေရငတ္သလို.. ငတ္ခဲ့ရတဲ့
ဗမာျပည္က “လူ႔အခြင့္အေရး”ဟာ
အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ
သခ်ၤဳ ိင္းေျမမွာ
တရား႐ံုးရဲ႕ ရာဇ၀တ္မႈေတြထဲမွာ.. ႐ွိေနတယ္..
မင္း.. စြန္႔ခြာခဲ့တဲ့
စာသင္ေက်ာင္းကေလး
မင္းသတင္းေတြ ေမးေနၿပီ
မင္းရဲ႕ စာအုပ္ေဟာင္းထဲမွာ
ဆရာမရဲ႕ မွတ္ခ်က္…
မင္းအတြက္…
“ေနာက္ထပ္စာအုပ္အသစ္လဲပါ” တဲ့
စာအုပ္မလံုေလာက္မႈ
ေဖာင္တိန္မလံုေလာက္မႈ
မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းခန္းထဲအိပ္ေနမႈ.. စတဲ့
လူမႈကိစၥအ၀၀
မင္းခ်ည္းမွ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူးကြယ္
တိုက္ပြဲမွာ
ခၽြန္ျမစြာ ေတာင္းဆိုႏိုင္ဖို႔
ေခါင္းေလာင္းအိုႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္
ခ်ီတက္လာတဲ့ အာဇာနည္ေလးေရ..
ခြပ္ေဒါင္းရဲ႕
တစ္ေၾကာင္းစာခၽြန္
သမိုင္းစင္ကိုထမ္း
ရာဇ၀င္ၾကမ္းခက္ ေသြးစက္႐ႊဲစို
ခုေတာ့..
မင္းရဲ႕ ခံုနံပါတ္ေလး “ငို” ေနၿပီ… ။

(၃)
ေ႐ႊဘုန္းေရာင္လက္၀င္းတဲ့
ႏွင္းျပာျပာမနက္ဦးမ်ားမွာ
ဒို႔ ကမၻာကို
ျပန္လာဦးမွာလား.. ဟင္…
“အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာအတြက္
သား .. ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္” တဲ့
မင္းထားခဲ့တဲ့ စာတိုကေလး
မင္းတို႔ အိမ္ကို ေပးလိုက္ၿပီ
ယိုင္ရဲ႕ က်ဥ္းေျမာင္းေနတဲ့
မင္းတို႔ရဲ႕ အိမ္ကေလးထဲမွာ
မင္းရဲ႕ ေဖေဖဟာ
လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္
ဆုပ္ထားတယ္..
မင္းရဲ႕ ေမေမဟာ
အခန္းေထာင့္မွာ
ၿငိမ္သက္စြာထိုင္ၿပီး
မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းတစ္ခုကို အေဖာ္ျပဳ
(ရင္ထဲမွာေတာ့)
သား ျပန္ “လု” ေန႐ွာေတာ့မယ္။

“ေကာင္းမြန္စြာ
သၿဂၤဳ ိဟ္ၿပီးစီးပါေၾကာင္း” .. တဲ့
အေလာင္းကိုမွ
မျမင္ရ မေတြ႕ရ
ဘယ္ေနရာမွာ က်ဆံုးခဲ့သလဲ ညီေလးရယ္…
ေဒါင္း႐ုပ္ကေလးလိုပဲ
မင္းရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိဟာ
အေတာင္ပံပါတယ္
တိုက္ပြဲ၀င္တယ္
ႏြယ္လိုပတ္ခ်ည္ ခိုင္က်ည္နစ္စူး
ေရာက္ေလရာဘ၀အဆက္ဆက္မွာ
မင္း.. ေမာ္ဖူးရျခင္းမ်ားစြာနဲ႔
ကင္းေ၀းပါလိမ့္မယ္ … ။

(၄)
အိမ္ထရံမွာ
တခါခါ မင္းမ်က္ရည္သုတ္တဲ့
စုတ္ခ်ာခ်ာ လြယ္အိတ္ကေလး
ေခတ္ေဘးေခတ္ဒဏ္သင့္ေန႐ွာတယ္..
“ေခတ္လြတ္လပ္မွ
ေက်ာင္းသားလြတ္လပ္မယ္”
အ႐ြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ေတြး
“ေက်ာင္းသားအေရး”ဆိုတာ
မင္းမွာ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး
“ဘုရားေခတ္မွာဆိုယင္
ရဟႏ ၱာျဖစ္တဲ့အထိ လိမၼာမယ္”
ဒါေပမယ့္…
“အေမွာင္ေခတ္မွာေတာ့
အာဏာ႐ွင္ကို ဖီဆန္တယ္”
ညီေလးရယ္ မင္းသိပ္မွန္တယ္..

ခံယူခ်က္ကို
အေျမာက္ဆံလို ပစ္ေဖာက္
အေ၀းဆံုး အျမင့္ဆံုး
ဘ၀တဆံုး မင္းေရာက္ခဲ့တယ္..
စစ္ေမာင္းသံၾကားယင္
ခြာတ႐ွပ္႐ွပ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့
ေခတ္ရဲ႕ စစ္ျမင္းကေလးလို မင္းဟာ
ရာဇ၀င္ကို ထိုးခြဲ
တိုက္ပြဲကို ဒုန္းေဖာက္
မီးေတာက္ဆူးျခစ္
ေခတ္သစ္ပူေဇာ္
ေတာ္လွန္တဲ့ ညီေလးေရ
ခြပ္ေဒါင္းအေပါင္းရဲ႕
ေကာင္းခ်ီးၾသဘာသံေစ
မင္းေရာက္ရာအရပ္က ၾကားပါေစ…

(၅)
ညီေလးေရ
ရာဇ၀င္ေရးရာ
စာအုပ္ပိတ္
ေတာ္လွန္ေရးမွာ “အိပ္”ေတာ့ေနာ္
စိတ္ခ်သြားပါ
အရာအားလံုးကို ေမ့ေဖ်ာက္
ေသြးနဲ႔တည္ေဆာက္တဲ့ အုတ္ဂူတစ္လံုး
တေလာကလံုး လင္ေစအားကြယ္..
တိမ္သား႐ိုးရီ
ဒီမိုကေရစီ ေတာင္တက္လမ္းက
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေက်ာက္ေလးေတြအျဖစ္
စြဲနစ္က်န္တင္လို႔ .. ေအာင္ျမင္မွာပါ
ဗမာျပည္အတြက္
လိုအပ္တဲ့
“လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီ”
အေ႐ွ႕ဖက္အရပ္မွာ
ျခေသၤ့ေတြ ခ်ီလာၿပီ
စစ္ျမင္းေတြ ၿပိဳင္လာၿပီ
ခြပ္ေဒါင္းေတြ ပ်ံလာေနၿပီေလ..
ညီေလးရယ္
ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ
ေအးျမစြာ
႐ွင္းသန္႔စြာ
ေနာက္ဘ၀မွာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္စမ္းကြယ္
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ယမ္းေငြ႕တလူလူၾကားထဲမွာ
မင္းခ်စ္တဲ့ ဗမာျပည္ႀကီးဟာ
ေဒါင္းအလံကို ပန္းလို ပန္လို႔ လွလို႔..
ေၾသာ္..
ေဒါင္းအလံကို ပန္းလို ပန္လို႔
လွလို႔ပါပဲ .. ညီေလးရယ္…. ။ ။

ေ႐ႊဘုန္းလူ

(ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာေက်ာင္းသားသမၼဂၢမ်ားအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ထုတ္ေ၀ေသာ

“အေရးေတာ္ပံုမွ ထြက္လာေသာ ၀ိညာဥ္မ်ား၏ ပံုရိပ္မ်ား” ကဗ်ာစာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ

ကဗ်ာကို မူရင္းသတ္ပံုအတိုင္း ေဖာ္ျပထားပါသည္)
———————————————– ———————————–

 

ဥဒါန္း

 

ျပာ၀င္း၀ိုး၀ါးတဲ့
ေဆာင္းႏွင္းမ်ားကသာ
သမိုင္းရဲ့ ဘာသာစကားျဖစ္မယ္ဆိုရင္
တလိမ့္လိမ့္ ခယြင္းတဲ့
ေသြးႏွင္းစက္ေတြ
တို ့ေျမမွာ မွိုင္းမွိုင္းေ၀ေရာ့မယ္။

ေသသူရဲ့ အရိုးေတြက
ရွင္သူကို ဘာလုပ္ရ မယ္လို ့
အံ့ခ်ီးဖြဖြ ရည္ညႊန္းၾကတာ
သမိုင္းလို ့ဆိုရမယ္။

ရာဇ၀င္ဆုိးရဲ့
အရိုးတြန္သံ
ဘယ္သူ ့ထံပါး
သယ္ေဆာင္သြားမလဲ ႏွင္းတို ့ရယ္။

ဒီဘက္ ကမာၻေခတ္ရဲ ့
ရဲရင့္တဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းဟာ
တုိ ့ျပည္က ေက်ာင္းသားအေလာင္းေတြဆီမွာ ရွိိတယ္။

သားေပ်ာက္ရွာေနတဲ့ အေမကို
သူ ့ေအာက္က ေျမက
“ေမေမ”လုိ ့ တုိးတိုးေလးေခၚေနတယ္
ေမေမရယ္ ေမေမရယ္ ေမေမရယ္ ။

ဇာဘုရင္ရဲ့ စနစ္ဆုိးေၾကာင့္
ျပည့္တန္ဆာျဖစ္ရတဲ့
ရုရွားမေလးဟာ
အိပ္ရာထဲမွာ ငိုေနတယ္၊

ေန၀င္းရဲ့ စနစ္ေၾကာင့္
သူပုန္ျဖစ္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ
လမ္းမေပၚမွာ တုိက္ပြဲ၀င္ေနတယ္။

ဒီေန ့ပြဲဟာ
ရွံဳးရွံဳး ႏုိင္ႏိုင္
ယွဥ္ျပိဳင္ျခင္းသာ အဓိက ဆုိတ့ဲ ပြဲမဟုတ္ဘူး
သူေသကိုယ္ေသ အၿပိဳင္ႏႊဲ
၀ိညာဥ္ခ်င္း ရိုက္ခြဲတဲ့ ပြဲ ျဖစ္တယ္။

“ေဟ့ ၾကိဳးစင္”
ငါ ရင္ေကာ့ၿပီး လာခဲ့မယ္။

ေ႐ႊဘုန္းလူ

———————————————————————————————————-

 

 

 

ေမွ်ာ္

 

ျမန္မာျပည္ ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ
ေသြးစေတြ စိုလူး
အလံဦးမွာ ကိုယ့္အမည္ခ်ိတ္လို ့
ၾကိဳးစင္ရိပ္၀ယ္

က်ေနာ္တို ့တိုက္ပြဲ၀င္ေနပါတယ္။

ပိတ္မထားရေသးတဲ့
သားၾကီးတို ့ရဲ့ ေက်ာင္းစာအုပ္မွာ
ေဒါင္းရုပ္ေလးေတြ သားငယ္ဆြဲေတာ့
ေမေမ မ်က္ရည္၀ဲေရာ့မယ္။

ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ခုႏွစ္ရဲ့
လက္နက္နဲ ့ လြယ္အိတ္တိုက္ပြဲမ်ား
မွုန္၀ါးျပာေ၀
ကမာၻမေၾကဘူး
ဘီလူးတေခတ္၊ ေဒါင္းတေခတ္။

တေန ့ေန ့ေလ
မေသေသးရင္ ျပန္လာခ်င္တယ္
ရင္ခြင္မွာ ေထြးလို ့ၾကိဳပါေမေမရယ္။

ျမန္မာျပည္ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ
ေသြးစေတြ စိုလူး
အလံဦးမွာ ကိုယ့္ အမည္ခ်ိတ္လို ့
ၾကိဳးစင္ရိပ္၀ယ္
က်ေနာ္တို ့ တိုက္ပြဲ၀င္ေနပါတယ္။ ။

ေ႐ႊဘုန္းလူ

——————————————————————————————————————–

 

 

သစၥာတရားအတြက္ မီးအိမ္တစ္လံုး

 

၁။
အရွင္…
သင္၏ေခၚရာ
ထပ္ခ်ပ္…ငါ…လိုက္ပါမည္။
ၾကယ္တစ္ပြင့္ကိုဆြဲယူ
ငါ့ကို…ထူပါ။

ဟိုးမွာ…
ေသအံ့မူးမူးလူက
ေျမျပင္ေပၚကသူ႕အရိပ္ကို
ကပ်ာကယာ အိတ္ထဲယူေကာက္
လက္သည္းေတြေတာင္ ေခြေခါက္ေနၿပီ။

ဒီမွာ…
ဦးေခါင္းခြံထက္
ဆံျဖဴေတြ၀ပ္တြားတက္ေနတဲ့အဘိုးအို
ေတာင္ေ၀ွးက်ဳိးကိုရီေ၀ၾကည့္ေငး
သူ…ဘာေတြ ေတြးၿပီနည္း။

စမ္းေရကိုငံု႕ေသာက္မွ
ကိုယ္မ်က္ႏွာကိုယ္ျပန္ျမင္ရေသာလူမ်ား
အျခားဘာကိုေတြ႕စြမ္းမလဲကြယ္။

အတၲဆိုင္းဘုတ္ကုိ
လည္မ်ဳိမွာသံငုတ္နဲ႕႐ိုက္
လမ္းမွာလိုက္ေသာခရီးသည္မ်ား
သံသရာရထားကိုေစာင့္ေနသည္။

၀ါးတစ္ပင္ရိပ္မွာ
ျခေသၤ့တို႕ပင္အိပ္၀ံ့ပါသလား။
၀ါးတစ္ပင္ရိပ္၌
သူေတာ္စင္တို႕ ေပွ်ာ္ပိုက္ခဲ့ၾကၿပီ။

အေမွာင္ကနက္၏
ၾကယ္ကလက္မည္
ဤခရီးေ၀းသလား
ငါ…ေရာက္ေအာင္သြားပါမည္ေလ…။

၂။
ေႏြ…ေႏြ မိုး မိုး
တြင္းထဲမွာ ႏွင္းခဲေတြပုပ္သိုးေနေရာ့သလား။

ေဆာင္းကိုပန္ၿပီး
ေျမာက္ျပန္ေလေရာက္လာမွ
ျပာေ၀မႈိင္းအုပ္
ေဟာ … ႏွင္းေတြတစ္ဆုပ္ၿပီးတစ္ဆုပ္။

သဲကႏၲာရက
သဲေတြနဲ႕ဖြဲ႕စည္းျပသလို
မာယာေလာက
မာယာေတြနဲ႕ မႈံရီအံုခ်ေနတယ္။

ေက်ာက္ဆစ္႐ုပ္က
ေခါင္းညိတ္ျပ႐ံုမဟုတ္
လက္ခုပ္တီးၿပီး လက္အုပ္ခ်ီျပတာ
ငါ ေတြ႕ခဲ့ဖူးၿပီ။

ေသြးစက္ေတြေနာက္မွာ
လက္သည္းနီီစက္ရဲရဲေတာက္ျပတာ
ငါ ေတြ႕ဖူးၿပီ။

ကြၽဲခ်ဳိမႈတ္ၿပီး
ကြၽဲအုပ္ကိုေဖ်ာ္ေျဖတာ
ေပွ်ာ္စရာမွမဟုတ္ပဲကြယ္။

၁၂ႀကိဳးကေသာ
ေလာက၏ကေ၀လက္ေခ်ာင္းမ်ား
ငါ့အား…ဆြဲေခၚ
ငါ… မေမြ႕ေပွ်ာ္ေတာ့ပါၿပီ အရွင္။

၃။
ငါသည္…တစ္ခါက ဖေယာင္းတိုင္ကဲ့သို႕ျဖစ္၏
ထို႕ေၾကာင့္
မီးေတာက္ကိုခ်စ္ေလသည္။

မိုး၏အျမင့္ကိုမသိ…ဟု
ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ရွိ၏။
အမွန္ကား…
ေျမ၏အနက္မွာပင္ ေ၀၀ါးဆဲ။

စီးေမ်ာရာတြင္
ေဗဒါကို ကုပ္ဖက္
အနက္ေရာင္ လႈိင္းေခါင္းမ်ားၾကားမွာ
ေဒါသအမ်က္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းပြားလ်က္။

ထုိေသာ… မေန႕ကငါသည္
၀ါက်င္ေဟာင္းႏြမ္း ေနလံုးကိုထမ္း၍
ေတာင္စြယ္တန္းမွာ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ၿပီ။

ဤယေန႕ … ငါ … သည္
မီးခိုးကဲ့သို႕ မိုးေပၚထိုးတက္
ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြါ
အားလံုးကို လႊတ္ခ်ခဲ့ခ်င္ပါၿပီ။

ငါသည္ ငါ၏ဘုရင္ျဖစ္၍
ငါသည္ ငါ၏ျပည္သူျဖစ္၏။
ငါ့ကိုငါက အုပ္ခ်ဳပ္၍
ငါ့အလုပ္ကိုငါလုပ္ရေပေတာ့မည္။

၄။
ဥပုသ္သည္ သီလက်ဳိးေတာ့
ဘုရားရွိခိုးရင္း ရွက္ေလသည္။

ငါတို႕သည္…လူသားမ်ားျဖစ္၏
လက္ဖ၀ါးမွာ
အမွားလကၡဏာပါေလသည္။

ဟိုခ်ဳိး … သည္ေကြ႕
ခြၽတ္ယြင္းေသာ ေမာင္းတံျဖင့္ေရႊ႕လ်ား
လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ သခၤ်ဳိင္းမွတ္တိုင္မ်ားျဖစ္၏။

အပ္ခ်ည္ႏွင့္ျပန္ခ်ဳပ္ထားေသာ
စက္႐ုပ္၏အစိတ္အပိုင္းမ်ားပမာ
တစ္ခါတစ္ခါ
မွီတြယ္ရာလည္း မဲ့တတ္သည္။

အို … “လူသားအားလံုးခ်မ္းေျမ႕ပါေစသား´´
အားလံုးထဲမွာ
ငါသည္လည္း ပါ၀င္ခ်မ္းေျမ႕ပါေစသား။

သူတစ္ပါးကိုလည္းခြင့္လႊတ္
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္းခြင့္လႊတ္
အနာရြတ္မွန္သမွ်
ဆြဲခြၽတ္ဖယ္ရွားၾကပါ။

နင္းလာေသာေျခေထာက္ကို
ေျမမႈန္႕သဲေက်ာက္တို႕က
ခြင့္လႊတ္ၾကသလိုမ်ဳိး
႐ိုးသားျပည့္၀
တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ခြင့္လႊတ္ၾကပါ။

၅။
ထမင္း၀ိုင္းမွာ
လွ်ာႏွင့္ခပ္၍စားၾကသူမ်ား
သြားၾကားထိုးတံစူးၾကေလသည္။

စပါးေစ့(၁၀၀)ႏွင့္
သင္လံုေလာက္ပါက
စပါးေစ့(၁၀၁)
ေနာက္လူအတြက္ ျဖစ္ပါေစကြယ္။

ဆင္ျဖဴေတာ္မွီၿပီးေတာ့လည္း
ၾကံမစုပ္ၾကပါႏွင့္၊
ၾကံေကြၽးၿပီးေတာ့လည္း
ဆင္ကိုႏွာေမာင္းမျဖဳတ္ၾကပါႏွင့္။

ေညာင္ရြက္ေတြနဲ႕မိုးတဲ့
ေရအိုးစင္ေလးပမာ
သာယာေျမ႕ခ်မ္း
ေနပူလမ္းမွာ တြဲေခၚၾကပါ။

အမွန္စင္စစ္
ေခါင္းငံု႔ေပးလိုက္ျခင္းဟာ
ေခါင္းေမာ့ထားရျခင္းေလာက္
ေညာင္းညာလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။

၀င္သက္ႏွင့္ယူခဲ့သမွ်
ထြက္သက္ႏွင့္ ျပန္ေပးရမည္။
ဒါ … ကမၻာအစရဲ႕
ပထမသီအိုရီပဲျဖစ္သည္။

ငါကေတာ့(ရမည္ဆိုပါလွ်င္)
ေသလြန္ၿပီးခါမွ
အင္အားတစ္စျပန္ယူသံုး
ငါ့အေခါင္းကို ငါပဲဖံုးသြားခ်င္ေတာ့၏။

၆။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ေတာ့
လင္းပြင့္ျမင့္ျမတ္္ရဦးမည္။
ထို႕အတြက္
ကိုယ့္ကိုယ္ကို တံျမက္စည္းလွဲၿပီး
တဖြားဖြား ေျခြခ်ပစ္ရမည္။

လက္သီးဆုပ္ျခင္း … ဆိုတာ
တုန္ခါျဖဴေဖ်ာ့ ေထာ့လန္ေကြးလုပ္
လက္ေခ်ာင္းေတြအခ်င္းခ်င္း ျပန္ဖမ္းခ်ဳပ္ၾကျခင္းျဖစ္၏။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒိုင္းနဲ႕ကာထားၿပီးမွ
သူတစ္ပါးကို ဓါးျဖင့္ရြယ္ရဲလွ်င္
သူရဲေကာင္းဟု မေခၚခ်င္

တစ္ခါက
ဤလက္တို႕အလံလုခဲ့ၾက၏။
ထုိ … ဆုတံဆိပ္
ယခု ဘယ္ဆီခ်ိတ္မည္နည္း။

ငါ့ရိပ္ျမံဳကို
႐ုပ္ပံုစာတမ္း
ဘာမွမကပ္တမ္း
လမ္းေဘးမွာ ျမက္ျဖင့္ေဆာက္မည္။

မာနကိုေျဖေလ်ာ့
ေရစင္ေအးျဖင့္ ငါ ကန္ေတာ့ပါအ့ံ။
ေျခဖ၀ါးမွ ဦးကင္း
ေမတၲာျဖဴျဖင့္ လင္းလိုလွပါေတာ့သည္ ငါ့အရွင္ …။

၇။
(ေလာကၾကီးသည္ အံ့ဖြယ္အတိၿပီး၏။
နဂိုမူလ တိမ္သည္ဟုထင္ရေသာ တြင္းမ်ားပင္လွ်င္
ဆင္းၾကည့္ခါမွ နက္ရွလႈိက္စား
ပို၍ … နိမ့္၀င္သြားတတ္၏။)

ၾကက္ေျခခတ္ … ၏
ဆံုရပ္မွာေန ရီေ၀ေထြျပားေသာညမ်ား
မိုးခါးရနံ႕ သင္းပ်ံ႕ေနတတ္၏။

ငါ့ေရွ႕မွလူမ်ား
ငါ့ကိုပိတ္၍ကာထား၏
ငါ့ေနာက္မွလူမ်ား
ငါ့ကိုတြန္း၍ေက်ာ္သြား၏။

ထို႕ေနာက္ …
ေခ်ာက္ကမၻားေရာက္မွ
ေၾကာက္အားျဖင့္လွည့္ျပန္
ငါႏွင့္တဖန္ …
လူခ်င္းလဲၾကျပန္၏။

ေအာင္ျမင္ၾကပါေစကြယ္
ေနေရာင္လေရာင္ျဖန္႕ခင္း
အလင္းတေ၀ေ၀နဲ႕
ေန႕ေတြညေတြ
ၿငိမ္းခ်မ္းသည္ထက္ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ။

သူဖုန္းစားလည္း
ေျမသားပန္းကန္မွာ
ေကာက္ႏွံပင္တို႕ေ၀ၿဖိဳး
အသေရတိုးသည္ထက္တိုးပါေစ။

သူၾကြယ္ႀကီးလည္း
ငရဲျပည္ကဓါးကို
ေရွာင္ရွားပိုင္းခ်င့္
ႏွိမ့္ခ်အပ္ေသာဦးေခါင္းျဖင့္
ျမင့္သည္ထက္ျမင့္ပါေစ။

၈။
ငိုေၾကြးဖို႕အတြက္
အသက္၀င္လာေသာလူမ်ား
သစၥာတရားကို
ဟားတုိက္ရယ္ေမာေနၾကသည္။

ရွင္ေသမင္းက
အစြယ္တ၀င္း၀င္းႏွင့္ေစာင့္စား
သက္တမ္းကြၽံသည္ႏွင့္
တမလြန္မွာ
အခြံခြါ၍စားလိမ့္မည္။

ဟိုစဥ္ခါက
ငါသည္လည္းစိုးေၾကာက္
ေက်ာက္ေတာင္ကို ပန္းႏွင့္ျပန္ေပါက္ရင္း
ေျခေျမႇာက္လက္ေျမႇက္
ေျခာက္ျခားဖူးသည္။

တုန္ေကာက္မရွိသူ … ႏွင့္
ခ်ိဳင္းေထာက္မရွိသူ …
လမ္းေလွ်ာက္ရန္မွာပင္
ဒုကၡခ်င္းမတူၾက။

တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ႏွင့္
ရႊံ႕႐ုပ္သားေကာင္
မုဆိုးလိုျပန္ေလွွာင္သည့္
ေမွာ္႐ံုေထာင္ေခ်ာက္
မ်က္လွည့္ဆရာေတြ ေၾကြအံေခါက္ေနသည္။

မ်က္စိကိုမွိတ္ၿပီး
ကိုယ္ထဲကို တိတ္တိတ္ကေလးျပန္ၾကည့္ေသာအခါ
ၫႈိ႕ျပာယွက္သန္း
တစ္ေလာကလံုး အနက္ေရာင္လႊမ္းေတာ့၏။

ထိုသို႕ျဖင့္
ႏွင္းရည္စိုေသာ
မႈိပြင့္ကေလး၏ပင္ေျခရင္းမွာ
မာနကိုအိပ္ေမြ႕ခ်
ထာ၀ရ ငါ … ထားခဲ့ခ်င္ပါၿပီေလ။

၉။
ေလာကဓံတရားက
နဂါးရွစ္ေကာင္ပမာ
ေျမကိုထိုးခဲြ ေလကိုဆြဲၿဖဲ
လူေတြထဲမွာ
ပ်ံသန္းသြားလာေနသည္။

ယဥ္ေက်းမႈအရ
တစ္ေနရာတြင္ဖိနပ္စီးရေသာ ငါတို႕သည္
ယဥ္ေက်းမႈအရပင္
တစ္ေနရာတြင္ဖိနပ္ခြၽတ္ရဦးေတာ့မည္။

ဘုရားေျပာတာကိုမွ
ငါ… မယံုရဘူးဆိုလွ်င္
မာရ္နတ္ေျပာတာကို
ငါ… ယံုရေတာ့မည္ေလာ။

အစိုးမရေသာ
ေလာက၏နာရီစက္သံကို
လက္တံတို႕က ေမာင္းႏွင္ဖန္တီး
နီး …နီး …နီး၍လာခဲ့ၿပီ။

မီးကိုေက်ာ္ျဖတ္
ေရကိုေက်ာ္ျဖတ္
သံခ်ပ္ကာ၀တ္႐ံု
ၿခံဳလို႕မလံုပါဘူးကြယ္။

တရားရိပ္မွာ
စိတ္ကိုထုတ္ၿပီးဖုန္ခါ
ၿပီးေတာ့ …
ကိုယ္ထဲမွာ ျပန္လည္ေသာ့ပိတ္
သုညကေလးလို
ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနရမည္။

ေစတီအိုေဟာင္းမွ
ေခါင္းေလာင္းသံ တုိးဖြတိုးၫွင္း
အို … အရွင္ …
ေျမမွထေသာ ငါ့ကိုျမင္ပါ။

၁၀။
အခ်ိဳ႕ေသာလူမ်ား
လယ္ထြန္သြားရင္း
ႏြားေပၚအိပ္ေနၾကပါသလား။
အခ်ိဳ႕ေသာလူမ်ား
လယ္ထြန္သြားရင္း
စပါးျဖစ္ေအာင္ စိုက္ၾကပါသလား။

လူသားတစ္ေယာက္အေနႏွင့္
မုိးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ
ခိုင္မာက်စ္လ်စ္
တာ၀န္ေက်ေသာ ေပတစ္ဆစ္မွ်ေတာ့
ျဖစ္သင့္သည္။

အရပ္ရပ္မွလာေသာ ေလတို႕၌
ေျမစိုက္ေက်ာက္တုိိင္တို႕
မတုန္လႈပ္ၾကသကဲ့သို႕
ငါတို႕ ေနသြားရမည္။

အရွင္ယူေဆာင္သည့္
ၾကယ္တစ္ေထာင္ျမင့္ေခါင္ ၀င္းပသည့္ညကား
လႊလႊေဖြးဆြတ္
လွံသြားတို႕ကိုပင္ ေခြညြတ္ေစေတာ့၏။

ဓမၼေတးကုိ
ေသြးအစက္စက္တုိင္ေအာင္ျဖန္းဆြတ္
ႏႈတ္ဆက္ေတာ္ရြတ္ဆိုသံမ်ား
တိုးကာ က်ယ္ကာ ငါ … ၾကားေနရ၏။

ေလေျပညင္းတြင္
ေရႊအဆင္းျဖင့္ သြားႏွင့္ၾကသူမ်ား
ဥေပကၡာကို
ဘာမွမေျပာဘဲ ထားသြား၏။

ထိုသူတို႕ေနာက္
ငါ တေကာက္ေကာက္လိုက္ပါေတာ့အံံ့။
ထုိသူတို႕ေနာက္
ငါ ေတာက္ေလွ်ာက္လိုက္ပါေတာ့အံ့။
ၾကယ္ေရာင္ေကြ႕ေကာက္
ထိုေသာ ေကာင္းကင္မ်ဥ္းေၾကာင္းမ်ားေအာက္မွပင္
ငါ့အား
လမ္းျပေစစားေတာ္မူပါေလာ့ … ျမတ္ေသာ ငါ့ …အရွင္။ ။
(ဗုဒၶ … သို႕)

တာရာမင္းေ၀

————————————————————————

ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္

(၁)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ေမာ္ကြန္းထိန္းသိမ္းေရးအခန္းမွာ
ဟစ္တလာရုပ္ထုကို
လူတစုထုဆစ္ေနၾကတယ္။
သူတို႕ဟာ …
ရုပ္တုရဲ႕ေရွ႕မွာ က်ိန္စာေတြရြတ္ဖတ္
ပ်ားရည္စက္ေတြကို မီးရိႈ႕ပူေဇာ္
ဆိုင္ရာႏုိက္ျဖဴေလ်ာ္ေလ်ာ္ေတြ သြန္းၾကဲပက္ခ်
ဟစ္တလာပါးစပ္ထဲက
က်ည္ဆန္တေတာင့္ ထြက္အံက်လာတယ္။
သူတို႕ဟာ …
ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ အဲဒီက်ည္ဆံနဲ႕
“ေက်ာင္းဖြင့္ျပီ” ဆိုတဲ့ စာကိုေရး
ေသြးစြန္းလက္ေတြနဲ႕ ပ်ဴငွာစြာ
ဖိတ္ေခၚၾကပါျပီ။

(၂)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ အခန္းလြတ္တခုဟာ
တျဖည္းျဖည္း ႏွစ္ငါးဆယ္ေလာက္ျပန္ငယ္ရြယ္သြားတယ္၊
အရင္က မျမင္ရတဲ့ ဟုိတုန္းက အရိပ္ေတြ
နံရံေတြ၊ ခံုတန္းလ်ားေတြဆီက လြန္႕လူးထ
အဲဒါ … “ေအာင္ဆန္း” တုိ႕၊ “ေက်ာ္ျငိမ္း” တို႕၊ “သိန္းေဖ” တို႕၊ “ညိဳျမ” တို႕ရဲ႕
၀ိညာဥ္ေတြပဲ …
ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရးကို သူတို႕ျမတ္ႏုိး
ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ သူတုိ႕ရုန္းကန္
အာဏာရွင္ကို ဖီဆန္ခဲ့ၾကတယ္။
ခု … သူတို႕ရဲ႕ ၀ိညာဥ္ေတြဟာ
“ကမၻာမေၾကဘူး … … …
ငါတို႕ေသြးနဲ႕ ေရးခဲ့ၾကတဲ့ ေမာ္ကြန္းေတး …”
သီခ်င္းေလး နားဆင္ရင္း
ရာဇ၀င္ရဲ႕ တေက်ာ့ျပန္စိမ္ေခၚပဲြကုိ
မ်က္ရည္တ၀ဲ၀ဲနဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။

(၃)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ဒီဘက္ေခတ္ ၁၉၈၇ – ၈၈ ႏွစ္မ်ားထဲမွာပါ
တကၠသိုလ္စာၾကည့္တုိက္ထဲမွာ
ျဖဴ၀ါး၀ါးအရိပ္တခ်ိဳ႕
စာထိုင္ဖတ္ေနၾကတယ္။
တခိ်ဳ႕ဖတ္တာ .. ကဗ်ာစာအုပ္
တခ်ိဳ႕ဖတ္တာ .. သမိုင္းစာအုပ္
တခိ်ဳ႕ဖတ္တာ .. ႏုိင္ငံေရးစာအုပ္
ရုတ္တရက္
အျဖဴရိပ္တခုဟာ ထုိင္ရာကထ
“ဗမာျပည္ကို ကယ္တင္ရေတာ့မယ္”
ေနာက္ထပ္ အျဖဴရိပ္တခု စာအုပ္ပိတ္
“ဗမာျပည္ကို ကယ္တင္ရေတာ့မယ္
ဗမာျပည္ကို ထိတ္တံုးခြ်တ္ေပးရမယ္”
သူတို႕ဟာ တိတ္ဆိတ္စြာ
အခန္းျပင္ကို ထြက္သြားၾကပါေတာ့တယ္။
စာၾကည့္တုိက္ရဲ႕ စာအုပ္ပိတ္သံမ်ား
လြယ္အိပ္လြယ္သံမ်ား
ဖိနပ္စီးသံမ်ား အဆံုးမွာ
ေနာက္ထပ္ အျဖဴရိပ္တခု ထပ္ထြက္ …
… … ေနာက္ထပ္ … …
… … ေနာက္ထပ္ … …

(၄)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
စာမသင္ျဖစ္တဲ့ စာသင္ခန္းတခုမွာ
အရိုးစုတအုပ္ အစည္းအေ၀းလုပ္ေနတယ္။
အရိုးစုတခုက … ထုိင္ရာမွ ျဖည္းညွင္းစြာထ
“က်ေနာ္တုိ႕ ေတာ္လွန္ေရး
အာဏာရွင္ေတြ ေနာက္ဆံုးေန႕အထိ”
စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကား
အားလံုးျငိမ္သက္နားေထာင္ေနၾကတယ္။
အခန္းထဲမွာ
အက်ဥ္းေထာင္က ေျပးထြက္လာတဲ့
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ မိန္႕ခြန္းေတြ
သတိၱဗံုးကို ေႏွာင္ထံုးခတ္
ပတ္ၾကားအက္ေနတဲံ ရန္သူ႕မ်က္ႏွာေတြ
အဲဒီမွာ … အရိုးစုတခုက လက္သီးဆုပ္
သူ႕ႏႈတ္က တိုးတိုးေလးေျပာ
“ေတာက အေဖန႔ဲအေမေတာ့
က်ေနာ့္ကို ေမွ်ာ္ေနၾကေတာ့မယ္ဗ်ာ”
ေၾကကြဲစြာ သူ႕မ်က္လံုးေပါက္တဲက
မ်က္ရည္ျဖဴတစက္
စီးသက္က်လာတယ္။

(၅)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ပရ၀ဏ္ အ၀င္အထြက္လမ္းေတြမွာ
အခ်ဳပ္ကားျပာျပာၾကီးေတြ
ဒရၾကမ္းႏွင္ေနၾကတယ္။
အဲဒီကားၾကီးေတြထဲမွာ
“ကမၻာမေၾက၊ ဗမာေျပ .. ဒါတုိ႕ေျပ
ဒါတို႕ေျပ ..တုိ႕ပိုင္တဲ့ ေျမ” ဆုိတဲ့
ေတးသံသာယာ
ညီညာစြာ ပဲ့တင္ေပၚထြက္
ေက်ာင္းသားလက္ေတြ ေသြးစိမ့္ယုိစီးခဲ့ျပီ
အခ်ဳပ္ကားျပာျပာၾကီးရဲ႕ ဦးထိပ္မွာ
သူတို႕ရဲ႕ တံဆိပ္ … တုိ႕ရဲ႔အလံ
ဦးေခါင္းခံြမွာ အရိုးႏွစ္ေခ်ာင္း ကန္႕လန္႕ျဖတ္ထားတဲ့ သ႑န္သာ ျဖစ္တယ္။
ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းအိုၾကီးဟာ
ထြက္ခြာသြားတဲ့ အခ်ဳပ္ကားေနာက္
ေျပးလိုက္ခလုပ္တုိက္ျပီး လဲျပိဳက်
ခိ်ဳလြင္ရွတတဲ့ ေခါင္းေလာင္းသံထြက္ရမယ့္အစား
“သားေရ အေမ လိုက္ရွာေနတယ္ေလ .. သားေရ”
ဆိုတဲ့ ငိုရႈိက္ညည္းတြားသံအျဖစ္နဲ႕သာ
ရာဇ၀င္တုန္ခါေအာင္ ျမည္ဟည္းလာခဲ့ျပီ။

(၆)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
နီေမာင္းေသာလမ္းၾကီး၊ လမ္းငယ္မ်ားမွာ
ေဒါင္းအလံတလူလူလႊင့္ထူလို႕
ေက်ာင္းသားေတြ ခီ်လာပါျပီ
ရင္တအံုလံုးပြင့္ထြက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားက
ေရွ႕ဆံုကအလံကိုင္ျပီး ေသြးပြက္ပြက္အန္ထြက္ေနတဲ့
ေက်ာင္းသားေတြက
ေနာက္က ခီ်တက္လိုက္ပါလာတယ္။
“ဒီမိုကေရစီရရွိေရး … တုိ႕အေရး”
“အာဏာရွင္စနစ္က်ဆံုးေရး … တုိ႕အေရး” တဲ့။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တခါတည္း အသုဘခ်ရင္း
တိုက္ပဲြ၀င္ခဲ့ၾကရတဲံ ငါတို႕ရ႕ဲေတာ္လွန္ေရး
ဘယ္ေတာ့မွ … အရံႈးမေပးဘူးေဟ့ …
ေသနတ္သံတခ်က္ေဖာက္ရင္
ရာဇပလႅင္မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္သြားမယ္ …
ေနာက္ဆံုးေန႕အထိ …

(၇)
ငိုက္ျမည္းေနတဲ့ အင္းလ်ားေရျပင္ဟာ
ရုတ္တရက္ ရဲရဲနီေစြးသြားတယ္။
ခ်က္ျခင္းပဲ ေရေငြ႕ပ်ံတက္
ေကာင္းကင္ထက္မွာ တိမ္အျဖစ္ မုိးစက္ခို
ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကုိ မိုးေသြးေတြ ျပန္ရြာခ်
လွ်ပ္ေတြျပက္၊ မိုးေတြျခိမ္း … … …
ဒိန္းဒံုး ဆူညံသြားတယ္ …
အဲဒီအခါ … ေက်ာင္းေတာ္မွာ …
ပန္းေတြ ဖ်တ္ကနဲ ပြင့္ၾက
ငွက္ဆိုးေတြ ေ၀ါကနဲ ထပံ်ၾက
သစ္ရြက္ေတြ တလက္လက္ေတာက္ပၾက
ခံုတန္းလ်ားေတြ အုတ္ဂူအျဖစ္ေျပာင္းလဲၾက
ေျမၾကီးေတြ တုန္ခါေတာ္လဲၾက
တုိ႕အေရး .. တို႕အေရး .. တုိ႕အေရး .. တို႕အေရး
ေၾကြးေၾကာ္သံေတြနဲ႕
ဗမာျပည္ၾကီး တ၀ုန္း၀ုန္းရုန္းကန္
ႏိုးထျပီး ေနာက္ဆံုးျငိမ္သက္သြားတဲ့အခါ
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးဟာ … …
တလဲ့လဲ့ တ၀င္း၀င္း
ေသြးနီေရာင္ ေတာက္ပခါ …
အာဇာနည္ သူရဲေကာင္းတို႕ရဲ႕
ဂူဗိမာန္ၾကီးပမာသာ တည္ရွိေနပါေတာ့တယ္ …။

(၈)
ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးၾကား
ခု … ေသြးပင္လယ္ၾကီးျခားေနပါျပီ …
“ေက်ာင္းဖြင့္ျပီ” ဆိုတဲ့ အာဏာရွင္ေတြဟာ
ေသြးပင္လယ္ၾကီးကို ေက်ာ္နင္း
ထံုးတံတားၾကီးကို ေက်ာ္ခင္းေပးတယ္။
တခ်ိဳ႕ေတြက ေက်ာင္းတက္လာၾကလိမ့္မယ္ …
အဲဒီထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ …
“အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ပါ” လို႕
စိတ္မေကာင္းစြာေျပာရင္း …
ထံုးတံတားကို ေလွ်ာက္နင္း …
ေက်ာင္းခန္းအတြင္း ၀တၱရားအရထိုင္
ငါတို႕ … နားလည္ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ပါတယ္ …
တခ်ိဳ႕ကေတာ့ …
“ဂုဏ္တုဂုဏ္ျပိဳင္” ေကာင္းေၾကာင္းေျပာရင္း
ထံုးနံ႕သင္းတဲ့ ပန္းခင္းကိုျဖတ္ …
ရီးစားထားဖို႕ ေက်ာင္းျပန္တက္လိမ့္မယ္။
အဲဒီလုိ … လူစားေတြကိုေတာ့ …
ငါတို႕က ခြင့္လႊတ္သည့္တိုင္ေအာင္
ရာဇ၀င္က ခြင့္မလႊတ္သေရြ႕
သူတို႕ဟာ … သမိုင္းမွာ …
“သစၥာေဖာက္” မ်ားသာျဖစ္တယ္။

(၉)
ေက်ာင္းသားနဲ႕ေက်ာင္း
တေန႕ေတာ့ ေပါင္းရမွာပဲ
ငါတို႕ေတြ ေသြးပင္လယ္ကို ျဖတ္ကူးျပီး
ေက်ာင္းၾကီးဆီ အေရာက္သြားၾကမယ္။
ေသြးပင္လယ္ၾကီးဟာ
တေငြ႕ေငြ႕ပူျခစ္ ဆူပြက္
ထက္ေကာင္းကင္ မုန္တိုင္းတို႕ အစပိ်ဳး
ေသြးလႈိင္းတံပိုး တ၀ုန္း၀ုန္းျပင္းထန္
ငါတို႕ေတြ
ငါတို႕ေတြ လွည့္မျပန္ဘူး၊
ငါတို႕ထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ …
ကိုယ့္အရိုးကိုယ္ခ်ိဳး ေလွအျဖစ္ထြင္းထု
ငါတုိ႕အထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ …
ကိုယ့္အသားကိုယ္လွီး ေလွနံရံအျဖစ္ ခင္းရုိက္
ငါတို႕အထဲက တခိ်ဳ႕ဟာ …
ကုိယ့္လက္ဖ၀ါး ကိုယ္ရုိက္ျဖတ္
ေလွရြက္အျဖစ္ စပ္ခ်ဳပ္
မုန္တိုင္းကို ခဲြ၀င္
ေသြးပင္လယ္ကို ျဖတ္ျပီး
ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးဆီသြားဖုိ႕
လုပ္ေနတယ္…။

(၁၀)
ေနာက္ဆံုးမွာ …
ေဒါင္းအလံကို … ေျဇာင္းဆန္ေအာင္ လႊင့္ထူရင္း
အမွန္တရားတခုထံ
ငါတို႕ သစၥာအဓိဌာန္ျပဳ
အို … သူရဲေကာင္းတို႕
အုိ … က်ဆံုးခဲ့ေလေသာ
ဒီမိုကေရစီ တုိက္ပဲြ၀င္
သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း …
သူရဲေကာင္းတို႕
ထာ၀စဥ္မပ်က္ျပယ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္
ျမင့္ျမတ္စြာ က်ဆံုးခဲ့ေသာ …
သင္တို႕၏၀ိညာဥ္တန္ခိုးေတာ္မ်ားသည္
ငါတို႕၏ေရွ႕ေနာက္၀ဲယာ …
ထက္ေအာက္၀န္းက်င္၌
ပံ်႕ႏွံ႕တည္ရွိၾကကုန္ေတာ့၏။
ထိုေသာ …
သင္တို႕၏၀ိညာဥ္တန္ခိုးေတာ္မ်ားသည္
ငါတို႕၏ခႏၶာကိုယ္ေနရာအႏွံ႕အျပားသို႕
ထုိးေဖာက္ယိုစိမ့္စီး၀င္ကာ
ရဲရင့္ျခင္းမွာ ငါတို႕အားျဖစ္တည္ေစေတာ့၏။
အုိ … သူရဲေကာင္းတို႕
အို … က်ဆံုးေလေသာ
ဒီမိုကေရစီတုိက္ပဲြ၀င္
သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း သူရဲေကာင္းတို႕
ဗမာျပည္ကို ရွိခိုးကာ
ဤေသြးပင္လယ္အား
ငါတို႕ ျဖတ္ကူအံ့
မုိးလံုးျပည္ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးသံမ်ားၾကားမွာ
ငါတို႕၏ အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ျမင္ပါေစသတည္း။ ။

(ေရႊဘုန္းလူ)

 

————————————————————————————————————–

 

ေခါင္းေလာင္းသံစာတမ္း

 

(၁)
ၾကယ္တာရာေတြ စူးစူး၀ါး၀ါးငံု႔ၾကည့္ေနတဲ့ ကေ၀ည
ေမေမ့…ကို ကၽြန္ေတာ္သတိရလိုက္တာ…
ညဥ့္ငွက္ေတြက ကမၻာအေပၚယံမွာ လူးလာပ်ံသန္း
လေရာင္ကို ေတာင္ပံနဲ႔ တျဖန္းျဖန္း႐ုိက္ၾကတယ္…။

ေလာကအတုမွာ ..လူသားအတုတစ္ေယာက္
ကိုယ့္ေပါက္ခၽြန္း ကိုယ္ထမ္းၿပီးလမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္
ေမေမ…
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေမေမ့ရင္ခြင္ဟာ
ေသာကကင္းေ၀းတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး “နယ္”ပါ
အခု..ဘယ္မွာလဲ
ဘယ္မွာလဲ…..။

ျမဴမႈန္မိုးႏွင္းေတြကေ႐ႊေရာင္တ၀င္း၀င္းေတာက္
ေမေမ့အုတ္ဂူကို ေစာင့္ေ႐ွာက္ၾကလိမ့္မယ္
ေကာင္းရာဘံုသို႔သြား အားလံုးကိုေမ့ထားခဲ့ပါေတာ့
ေမေမ…။

(၂)
ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသမွ်…
ေမေမ့မ်က္လံုးဟာ ေဆာင္းရာသီဆန္လြန္းတယ္
ျမဴေတြဖံုး၊ႏွင္းစက္ေတြဖံုး
ေနေရာင္ေတြလည္း ခါးကုန္းေအာင္႐ုန္းခဲ့ရေပါ့

သစ္ကိုင္းေျခာက္ႀကီးက မီးေတာက္ကေလးကိုေမြးဖြား
ျပာအနႏၱတိုင္ေအာင္ ေထြးပိုက္ပ်ိဳးေထာင္သြားသလို
ေမေမဟာ…
သူ႔ကိုယ္သူျဖန္႔ခင္းၿပီးကၽြန္ေတာ့္ကို ေလွ်ာက္နင္းခိုင္းခဲ့တယ္…။

မုသားတစ္လႊာ မာယာတစ္ထပ္၊၀တ္ရည္တစ္စက္နဲ႔
အို…ခတၱာေရ…
ပုခက္လႊဲေသာလက္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုစိုက္ပ်ိဳးခဲ့႐ံုသာမက
သူမ..ကိုယ္တိုင္က..
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ဆိုရင္ ပုခက္ၿဖစ္ၿပခဲ့တယ္…။

“အေမ”အၿဖစ္
စုန္ေရသစ္စီးေၾကာင္း၊ေတာင္က်ေခ်ာင္းကေလး
ေအးလို႔ေမႊးလို႔ တည္ခဲ့ၿပန္တယ္။

(၃)
ေၿခေထာက္ေတြက ေလွကားထစ္အတိုင္းတက္သြားၿပီး..
လူက..ေလွကားေၿခရင္းမွာက်န္ခဲ့ရတယ္
ဘယ္သူမဆို
ကိုယ့္အရိပ္ထဲမွာ ကိုယ္ၿပန္ခိုခ်င္လို႔္ရဘူး
ကၽြန္ေတာ့္ကို “ေမေမ”ၿပန္ေပးၾကပါ..။

ၿပကၡဒိန္ထဲမွာ ၾကယ္ပြင့္ၿပေရးစရာမလိုတဲ့
သာမန္အညတရ မြန္းလြဲအိုတစ္ခုက
“ေမေမ့”ကို လုသြားတယ္…။

ေနပူအရပ္ရဲ႕ေကာင္းကင္နကၡတ္ၿဖဴမ်ားဟာ
လင္းအားၿပင္းထန္၊လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ႏွလံုးသားအတြင္းကို
တ႐ွဴးထိုးဆင္းခ်တယ္….။
လက္ဖမိုးနဲ႔ဖ်က္ဖ်က္လက္ဖ၀ါးနဲ႔ဖ်က္ဖ်က္
ပါးေပၚစီးတဲ့မ်က္ရည္စက္ေလးကေတာ့ပ်က္သြားမွာပါ
ဒါေပမယ့္ေမေမရယ္…။

(၄)
ေမေမ့မွာ
နာက်င္ခဲ့ရတဲ့ ဂႏၱ၀င္သကၠရာဇ္မ်ား
ဆက္ထံုး႐ွည္လ်ားလ်ားနဲ႔႐ွိခဲ့တယ္….။

ငယ္ငယ္တည္းက
“၀”လံုးဘယ္မွာစဖတ္ရမွန္းမသိတဲ့ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ေမေမ့အေၾကာင္းကိုလည္းခုထိစာလံုးမေပါင္းႏိုင္ခဲ့ဘူး..။

ေမေမ့မွာ
ဘာသာေဗဒမတူ၊ဖတ္တဲ့စာခ်င္းမတူ၊ခူးတဲ့ပန္းခ်င္းမတူ
မိတ္ေဆြနဲ႔မတူတဲ့မိတ္ေဆြေတြ႐ွိတယ္…။

ေမေမဟာ
အကၡရာနဲ႔ေဖာ္ၿပလို႔မစြမ္းတဲ့၊ယဥ္ေက်းမႈအခန္းခန္းကို
လႊမ္း႐ံုဖန္ဆင္းထားသူၿဖစ္တယ္…။

ကၽြန္ေတာ့္ေမေမဟာ
သူမ်ားေမေမေတြထက္…ႏို႔ရည္ပိုမထြက္ပါဘူး…….
ဒါေပမယ့္မ်က္ရည္ေတာ့ပိုထြက္ရင္ထြက္မယ္….
ကၽြန္ေတာ္ကလည္းဆိုးခဲ့တယ္ေလ..။

(၅)
ဖုန္မႈန္႔ပ်ံ႕စင္…
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕စိတ္ကူးတယဥ္ယဥ္တြင္းေဟာင္း
အခု..လင္းႏို႔ေတြေအာင္းေနၿပီေမေမ..။

လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ (၂၀)ေက်ာ္
ကၽြန္ေတာ္ၿမင္း႐ုပ္စီးၿပီး၊သစ္သားခြာၾကီးနဲ႔ခရီးေတြႏွင္
ေမေမ့လက္ခုပ္သံတလြင္လြင္ေပါ့….။

စိတ္မလိုရင္ေကာင္းဘိြဳင္ဦးထုပ္ကိုဆြဲၿဖဲ
ဂ်စ္ကားေတြတက္နင္း၊ရထား တစ္စင္းလံုးေဆာင့္ကန္
ကၽြန္ေတာ့္ထမင္းပန္းကန္အထူအပါး
ေမေမခြံ႕ေကၽြးမွစားခဲ့တယ္..။

ေမေမက ဥံဳဖြလို႔မန္းမႈတ္ရင္
ဒုကၡအေပါင္းဟာတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္
ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႕ေမွာက္မွာေၾကာက္႐ြံ႕စြာလက္ပိုက္ရပ္ၾကတယ္..။

“လူကေလးရဲ႕အိပ္ခ်ိန္တန္၊ဗ်ိဳင္းေ႐ွ႕ကပ်ံ” တဲ့
မိုးအံု႔ေနတဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ ေမေမ့ပုခံုးမွာမွီတြယ္ငိုက္မ်ဥ္း
ကၽြန္ေတာ္ကလည္းအိပ္ပုပ္ၾကီးတယ္…
ကၽြန္ေတာ္အိပ္တိုင္းေမေမ့ဗ်ိဳင္းကလည္းေ႐ွ႕မွာပ်ံတယ္…။

ကၽြန္ေတာ့္အိပ္မက္
ေမေမ့လည္တိုင္ကိုဖက္လို႔ေပါ့…။

(၆)
ဟင္းလင္းပြင့္ေနတဲ့ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ကိုဖံုးဖို႔
အက်ီ ၤမွာၾကယ္သီးတစ္လံုးလိုေနၿပီ….ေမေမ..။

ငယ္ငယ္ကတည္းက….
ေမေမကခံတပ္လုပ္၊ကၽြန္ေတာ္ကသူရဲေကာင္းလုပ္
ရန္သူေတြနဲ႔ေ၀ေ၀ဆာဆာဓါးခ်င္းခုတ္ဖူးတယ္….။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ေတာက္ေလွ်ာက္
ေမေမဟာခံတပ္ဆန္သူတစ္ေယာက္ပါပဲ…
ကၽြန္ေတာ့္ဘက္မွာရပ္တည္ ၊ကာကြယ္၊တိုက္ခိုက္
သူမကိုေတာ့..ၿမားအစင္းစင္းစိုက္ခဲ့တယ္…။

ကၽြန္ေတာ့္ကိုအလိုလိုက္..ကၽြန္ေတာ့္ကိုမ႐ိုက္
ကၽြန္ေတာ့္ကို႐ုိက္လည္းကၽြန္ေတာ္မငို..ေမေမပဲငို..။

ေမေမေၿပာတဲ့ေက်းလက္နီတိ
“မတတ္ဘဲမန္းရင္တေစၦမုန္းလိမ့္မယ္”
ေဆးမ်က္လံုးနဲ႔ၾကည့္….တဲ့။

(၇)
ေလကိုေလနဲ႔မႈတ္တာကမွလြဲဦးမယ္…
ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမေမက..
ပညာလွလွတတ္ေစခ်င္တာ..အေသအခ်ာေပါ့..။

ေကာင္းကင္ေပၚက“လ”နဲ႔ဗ်ည္းစာလံုးထဲက“လ”
ဘာေၾကာင့္မတူတာလဲ….
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အေဖာ္မ်ား
ေက်ာင္းေတာ္မွာသေဘာကြဲၿပားၾက..။

ကၽြန္ေတာ္ကလူပ်င္း..
သစ္ပင္ေၿခရင္းမွာရပ္လိုက္၊သစ္ပင္ဖ်ားကိုတက္လိုက္
စာေမးပြဲေတြမွာ..
အဆင့္ေတြက ၁ မွ ၁၀၀ မေရရာ…။

တစတစ…
လူငယ္သီခ်င္း၊ႏွင္းဆီဓားသြား၊ရင္ၾကားစိုက္နစ္
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေတေလကုန္းမွာ ကဗ်ာဆရာၿဖစ္လာတယ္..။
လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ရင္ေခါင္းမွာ..
အိပ္မက္ေတြအေၿမွာင္းေၿမွာင္းထ..
ဂမၻီရလမင္းကလည္း၀ိုက္အုပ္ၿဖာဆင္းက်ေနေတာ့တယ္..။

(၈)
တစ္ရက္မွာ
ၿမဴၿပာမႈိင္းမႈန္၊အိပ္မက္ကိုေစာင္လိုၿခံဳဆဲ…
ၾကယ္ေတြအကုန္ေၾကြတဲ့ည
ကၽြန္ေတာ့္အေပၚၾကိဳးၿပတ္က်တယ္…။
ကၽြန္ေတာ္….
မေပ်ာ္ေလလြင့္၊ရင္အနင့္ဆံုးေဆာင္း
ႏွင္းေတြေၿပာင္းၿပန္စီးေမ်ာလာ..။

ေမေမဟာ…
ကၽြန္ေတာ္ၿပန္လာမယ့္သန္းေခါင္ယံကိုၿခံရံေစာင့္ၾကပ္
အလင္းရဲ႕နတ္သမီးလို..မီးအိမ္ကိုင္ၿပီးေစာင့္ေနတယ္..။

နာၾကည္းပင့္သက္၊အရက္ေသာက္လာတဲ့သား
အေမ့အားစကားမဆို
အေမကား..သားကိုယ္စား မ်က္ရည္မဲ့စြာငို..။

သား…
ဘ၀ဆိုတာေရစီးထဲကေဗဒါ..မေရရာဘူးကြဲ႕
ဒါေပမယ့္…

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရဲ႕ အ႐ုပ္မ်ား၊အေရာင္မ်ား၊အရိပ္မ်ား
လႊင့္မပစ္နဲ႔သိမ္းထား..
၀ိညာဥ္႐ုန္းကန္တစ္ေန႔မွာသူတို႔ၿပန္႐ွင္သန္လိမ့္မယ္..။

ေမေမ့စကားက
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕မိုးခါးေရမ်ားကို
တစ္စက္ခ်င္း…တစ္စက္ခ်င္း…တစ္စက္ခ်င္း..ခ်ိဳေစခဲ့..။

(၉)
၀ါဆိုပန္းခူး၊စံပယ္ဦးတို႔ေမႊးသက္ေ၀ေ၀
မုတ္သုန္ေလရဲ႕မွတ္တမ္း
မီးကိုလည္းကၽြန္ေတာ္နမ္းခဲ့..ေရကိုလည္းကၽြန္ေတာ္နမ္းခဲ့..။

ေမေမဟာ..
ၿခံေထာင့္မွာေဒလီယာေတြပ်ိဳးရင္း
မိုးစိုေနတဲ့ဆံႏြယ္ခက္ကိုလက္နဲ႔သပ္တင္
သူမလည္းရင့္က်က္ၾကည္လင္ေနတယ္..။

ေမေမခ်ဳပ္တဲ့
ဇာမဏီ႐ုပ္နဲ႔အက်ီ ၤခ်ည္မွ်င္ၾကမ္းၾကမ္း
ကၽြန္ေတာ္….လမ္းမွာ၀တ္ရန္..။

ႏြားကသူငံု႕စားတဲ့ၿမက္ေတြကို
၀ံပုေလြတစ္ေကာင္ရဲ႕ေအာ္သံၾကားတယ္လို႔ေၿပာဆိုေနဆဲ
သြားၾကစို႔ေလ…

မုဆိုးေၿခေထာက္မ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သြားရာကၽြန္ေတာ္လိုက္
ေလဆန္ေတြ ပစ္စလက္ခတ္တိုက္တဲ့ခင္တန္း
ပဒိုင္းပန္းေတြလည္း ေဗာင္းလန္ေအာင္ခါရမ္းပြင့္ေ၀…။

(၁၀)
သား…
“၁။ တိမ္ေတြပ်ံတာမိုးေပၚမွာဘာနဲ႔မွမၿငိဘူး
၂။ တစ္ေတာလံုးကိုလည္းၾကည့္တစ္ပင္ခ်င္းလည္းၾကည့္ ” တဲ့

ေမေမ့ဆုေတာင္းဘုရားေက်ာင္းမွ၀တ္ၿပဳသံ
ေလာကဓံအသစ္သစ္ေတြနဲ႔ၿမင့္႐ိုင္း
မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းတစ္ၿခမ္းကိုထိုးေဖာက္
ကၽြန္ေတာ္ဆက္ေလွ်ာက္ေနတယ္…(ဖိနပ္လည္းအခါခါေပါက္ခဲ့)

ညေပါင္း ၁၄၀၀
၀ကၤပါေတာင္ၾကားမွာ..ကံနတ္ဘုရားနဲ႔စီးခ်င္းထိုး
ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳးစား ၊အမွားမ်ားလည္းခ်င္းခ်င္းနီ…။

ဧရာ၀တီေမေမ၊ပိေတာက္ပင္ဟာေမေမ
ဖေယာင္းတိုင္ၿဖဴၿဖဴဟာေမေမ၊နံနက္ခင္းေၾကး႐ုပ္ဟာေမေမ…။

ခု..ေမေမဆံုးၿပီဆိုတဲ့သတင္းမွာ
ကၽြန္ေတာ္ဟာအရာရာ၀င္း႐ွင္းေပါက္ကြဲ…နီလဲ့..
လူတဆံုး…၀ိညာဥ္တဆံုး၊အၾကြင္းမဲ့ဗုန္းဗုန္းလဲက်
“ေမေမ..”

(၁၁)
ေမေမဟာ..နာရီသံနဲ႔အိပ္၊နာရီသံနဲ႔ႏို္း..
ဘယ္ေတာ့မွထမင္းအိုးေ၀မက်တတ္တဲ့မိန္းမမ်ိဳးၿဖစ္တယ္..။

မီးေလာင္ေနတဲ့ငရဲပင္ပ်ိဳမွာ၊ပြင့္အိုေလးပမာ၊၀ါ၀ါႏြဲ႕ႏြဲ႕
သတၱိသစ္ေတြနဲ႕ေ၀ရဲခဲ့တယ္..။

သားငယ္ရဲ႕မ်က္ႏွာကို
အလကၤာလိုလည္းဖတ္၊ပုစၦာလိုလည္းဖတ္
ဆိုလိုရင္းကိုခ်က္ခ်င္း႐ွာေဖြေတြ႕တတ္တယ္..။

လင္မ႐ွိေတာ့ေပမယ့္
သားငယ္အတြက္ရင္ခြင္တစ္ခု႐ွိတဲ့မိန္းမ
လူကႏၱာရတို႔ရဲ႕ေက်ာက္တိုင္၊ေၿမခိုးေၿမေငြ႕ကိုပိုင္တယ္..။
(အလင္းၿပာမွတ္ေက်ာက္အတြက္မင္တစ္ေပါက္ၿဖစ္တယ္..)

(၁၂)
အေမမ႐ွိတဲ့သားမွာသာ
ေစတန္ရဲ႕လႊသြားကိုခါးသီးကြဲ႐ွ
အ႐ုိးၿမဳပ္ေအာင္ကိုက္ၿမိဳခဲ့ရၿပီ..။

မ်က္ႏွာကိုလက္၀ါးနဲ႔အုပ္႐ုံကလြဲလို႔
ဘာမွလည္းလုပ္မေပးႏိုင္တဲ့ေနရာ….အေ၀းမွာ…
ကၽြန္ေတာ္က…ဟိုုး…အေ၀းၾကီးမွာ..။

က်န္တာေတြကေတာ့ဘာမွမေၿပာင္းလဲပါဘူး
မီးခိုးေငြ႕ေတြကလည္း
႐ိုးရာအေၿခအေနအတိုင္း၊လိႈင္းထေကာ့လန္
ဒ႐ြတ္တိုက္ပ်ံတက္ဆဲ…။

အေမ့ရဲ႕ေၿခလို၊လက္လိုေနခဲ့တဲ့ေကာင္
အေမမ႐ွိခ်ိန္မို႔လမ္းေပၚမွာၿပန္႔လို႔က်ဲလို႔…။

အမွားလကၡဏာ၊အမွန္လကၡဏာ၊ဘာနဲ႔မွလာမတို္င္းတာနဲ႔
“အေမ”ဆိုတာထာ၀ရအကန္႔အသတ္မဲ့တယ္
ခ်စ္ေသာေမေမ..ေကာင္းရာဘံုသို႔ေရာက္ပါေစ..။
(ေကာင္းရာဘံုတို႔၏တံခါးသည္မိခင္မ်ားအတြက္ပြင့္ေစသတည္း.)

(၁၃)
ေနာင္…ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာရင္
ေမေမ့အုတ္ဂူကို၊၀တ္႐ံုၿဖဴနဲ႔လူတစ္ေယာက္လာမယ္
အနက္ေရာင္ကတ္ၿပားမပါ၊လြမ္းသူ႔ပန္းေခြမပါ
ေလထန္လမ္းမွာဆံမွ်င္ေတြလြင့္၀ဲ….
အဲဒီလူဟာ..သားပဲေပါ့ေမေမ…
ဘယ္သံသရာမွာၿပန္႐ွာရင္ေမေမ့ကိုေတြ႕ႏိုင္မလဲ…
ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႕ေမွာက္ လေရာင္ေတြေကြ႕ေကာက္လြန္းလွခ်ည့္…။

အေမ့ကိုယ္စား…
အေမ့ကိုယ္ပြား…
ၾကယ္စင္မ်ားကိုလက္ဖ၀ါးနဲ႔ပန္၊ၿမင္းခြာသံမွာအပ္ႏွံလိမ့္ဆင္း
အ၀ါေရာင္မီး႐ွဴးမီးပန္းလို
“လင္း”ၿပီးမွေပ်ာက္မယ္…။

ကၽြန္ေတာ္…
ေမေမ….
မာယာေတာင္ေၿခမွ ဒရမ္တီးသူမ်ား၊မ်က္လွည့္တီးလံုးမ်ား
သီခ်င္းအကြဲအစ..တစ္ပုဒ္ၿပီးဆံုးသြားပါၿပီ..။

ေမေမ…
ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ…
ေခါင္းေလာင္းထိုးသံတိုးတိတ္လြင့္ေ၀……..
ေခါင္းေလာင္းထိုးသံတိုးတိတ္လြင့္ေ၀……..
ေခါင္းေလာင္းထိုးသံတိုးတိတ္လြင့္ေ၀……..
…………………………………………………….
………………………………………………..
…………………………………………..

(တာရာမင္းေ၀)

——————————————————————————————

 

 

 

ခ်စ္ေသာ..တာရာ

ခ်စ္ေသာ..တာရာ

 

လြမ္း

လြမ္း

 

ဦးကိုကိုၾကီးနဲ့...ဦးမင္းကိုနုိင္

ဦးကိုကိုၾကီးနဲ့…ဦးမင္းကိုနုိင္

 

ဦးေက်ာ္သူကိုယ္တိုင္

ဦးေက်ာ္သူကိုယ္တိုင္

 

အထဲမွာ...

အထဲမွာ…

 

အိပ္စက္ျခင္း

အိပ္စက္ျခင္း

 

ပန္ေခတ္ကလမင္း

ပန္ေခတ္ကလမင္း

 

ေခတ္ေန နဲ ့... သူ ့ေမေမ

ေခတ္ေန နဲ ့… သူ ့ေမေမ

 

ၾကည္ေၾကြသတို့သား ကို..ရြတ္ဆိုျခင္း

ၾကည္ေၾကြသတို့သား ကို..ရြတ္ဆိုျခင္း

 

ေၾကြက်ေပးလိုက္ျပီလား...ၾကယ္ကေလးရယ္...

ေၾကြက်ေပးလိုက္ျပီလား…ၾကယ္ကေလးရယ္…

 

သူ ့ေဖေဖ... ဦးေက်ာ္ရွိန္

သူ ့ေဖေဖ… ဦးေက်ာ္ရွိန္

 

———————————————-

 

ေဟာဒီ စာအုပ္ထဲ…

တစ္ခုခု ေရးခ်ရမယ္..ဆိုရင္…

မိတ္ေဆြမ်ား… ဘာေရးမလဲ…ဗ်ာ…

 

ဒီစာအုပ္ထဲ.. တစ္ခုခုေရးပါဆိုရင္..ဘာေရးမလဲ..

ဒီစာအုပ္ထဲ.. တစ္ခုခုေရးပါဆိုရင္..ဘာေရးမလဲ..

 

 

2

alinsett

About alinsett

alinsett has written 615 post in this Website..

. . .