စူးခနဲ တစ္ခ်က္ေအာ္၍ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ေအာ္ငိုလိုက္ေသာ အသံေၾကာင့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ဦးသီလ က်ိန္းေနရာမွ ႏိုးလာခဲ့သည္။

သူ့ေက်ာင္းေဆာင္ေလး ေရွ့ထြက္ၾကည့္ေတာ့ ႏြမ္းႏြမ္းပါးပါး ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ ငိုယိုေနတာ ေတြ့မိသည္။ ညၾကီးမင္းၾကီး

အခ်ိန္မေတာ္ ဘာျဖစ္လို့ပါလိမ့္ဟု ဦးသီလ စဥ္းစားေနသည္။ ကေလးမကို ေမးေတာ့ လည္း အတြင္သာ ငိုေနသျဖင့္ အငိုတိတ္ေအာင္

ခဏမွ်ေစာင့္ေနလိုက္၏။ အတန္ၾကာေတာ့ ကေလးမေလးက ဦးသီလ ေမးသမွ် ရိႈက္သံစြက္၍ ေျဖရွာသည္။

“ဒကာမေလး ဘာျဖစ္လို့တုန္းကြဲ့။”

“တပည့္ေတာ္ နာမည္ မိထူးပါ ဘုန္းဘုန္း။ တပည့္ေတာ္အေဖ ေသေတာ့မယ္ ဘုရား..။”

“ဒကာမေလး အေဖက ဘယ္သူတုန္းကြဲ့။”

“ဦးေနမ်ဳိးပါ ဘုရား..။”

“ဦးေနမ်ဳိး..။”

ဦးသီလ သံေယာင္လိုက္ျပီး စဥ္းစားလိုက္သည္။ အိမ္သာက်င္းတူးတဲ့ ေနမ်ုိးကို ေျပာတာျဖစ္မယ္ဟုေတြး မိသည္။

အရပ္ထဲမွာ ေနမ်ဳိးေတြ ႏွစ္ေယာက္သံုးေယာက္ရွိလို့ အိမ္သာေနမ်ဳိး၊ ဗိေႏၵာေနမ်ဳိး၊ ပလာတာေနမ်ဳိး စသည္ျဖင့္

အလုပ္အကိုင္ နဲ့ ခြဲထားရသည္။ ယခု အိမ္သာေနမ်ဳိး ဟု ဦးသီလ အတပ္စြဲလိုက္ရျခင္းမွာ သူ မက်န္းမာတာ ၾကာျပီဟု

ၾကားထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထိုေကာင္ေလးသည္ အလုပ္အကိုင္ အတည္တက်မရွိ။ ေဘာက္ လုပ္တာမ်ားသည္။

အလုပ္ လုပ္တာနည္းနည္း။ အရက္ ေသာက္တာ မ်ားမ်ား ဆိုတဲ့ လူမ်ဳိးျဖစ္သည္။ အရက္ဖိုးမရွိလွ်င္ ခုိးတာ ဝွက္တာ မ်ဳိး

လည္း လုပ္တတ္သည္။ သူ့သားမယားက ဆံုးမပါဦး ဘုရား ဆိုျပီး ေက်ာင္းလာတဲ့အခ်ိန္ တိုင္တန္းေတာ့လည္း ကိုယ္ေတာ္

က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ား ေယာင္လို့ေတာင္ ေျခဦးလွည့္တာမဟုတ္။ ဘုန္းၾကီးဆိုတာလည္း အရက္ဆိုင္သြား တရားျပလို့

ကလည္း မေတာ္ဘူးကိုး။ ခု ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ တရားသံေဝကေလးမ်ား ရသြားရင္ အေထာက္အပံ့ကေလး ျဖစ္ေကာင္း

ပါရဲ့ဆိုျပီး မယားလုပ္တဲ့သူက ကေလးကိုလႊတ္လို့ ဘုန္းၾကီး အပင့္ခိုင္းတာ ျဖစ္မွာ။

“ကဲကဲ..မငိုနဲ့ ေတာ့ ဒကာမေလး ဘုန္းၾကီး လိုက္ခဲ့မယ္..ဟုတ္ျပီလား..။”

ကေလးမက တစ္ခ်က္ ဟီးခ်ျပီး ေရွ့က ထြက္သြားသည္။ ညေမွာင္ေမွာင္မွာ လမ္းၾကိဳလမ္းၾကားေတြထဲ ေကြ့ေကာက္သြား

ေနေသာ ကေလးမေနာက္ကို ဦးသီလ မနည္းမွီေအာင္လိုက္ရသည္။ ေနာက္ေတာ့ အိမ္စုတ္စုတ္တစ္လံုးထဲ ကေလးမ

ဝင္ သြားျပီး ေလွကားအတိုင္း အေပၚတက္သြားရာ ဦးသီလက လိုက္တက္မည္ အျပဳတြင္ ကေလးမက ဘုန္းဘုန္း

ေလွကားက ေဆြးေနတယ္ေနာ္ ဟု သတိေပးေလသည္။ ဟုတ္သည္။ ေလွကား ထစ္အခ်ဳိ့ က်ဳိးပဲ့ေနသည္ကို ေတြ့ရ၏။

အေပၚထပ္ သူ့အေဖ လွဲေနေသာ အိပ္ခန္းကေလးထဲ လိုက္ဝင္သြားေတာ့ သားမယားတစ္စု ပူပန္ေၾကာင့္ၾက တဲ့မ်က္ႏွာ

ငယ္ကေလး ေတြကိုယ္စီနဲ့ လူမမာကို ဝိုင္းျပီး ၾကည့္ေနၾကတာေတြ့ရသည္။ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္လည္း ရွိ၏။ ေမာင္ေနမ်ဳိး

၏ မ်က္ ႏွာကို ဦးသီလ စူးစိုက္ၾကည့္မိသည္။ ေဖာသြပ္ေနေသာ မ်က္ႏွာ၊ မဲျပာေနေသာ ႏႈတ္ခမ္း၊ လိႈက္ဖိုေနေသာ ရင္

ဘတ္ႏွင့္ အသက္ရွဴပံု တို့ကို ေတြ့ျမင္ရသည္တြင္ သူ့ေနာက္ဆံုးခရီးကား နီးေလျပီဟု မွတ္ခ်က္ခ်မိေလသည္။ ဦးသီလ

သည္ ခဏ မွ် အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ တည္းဟူေသာ လကၡဏာေရးသံုးပါးကို ဆင္ျခင္သံုးသပ္၏။ ထို့ေနာက္ ဆရာဝန္လုပ္

သူအား အ ေျခအေနကို ေမးျမန္းေလသည္။

“ဘယ့္ႏွယ္လဲ ဒကာ..သူ့မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးမ်ား မရွိရွာေတာ့ဘူးလား။”

ဆရာဝန္က ေခါင္းတခါခါလုပ္ျပီး နားၾကပ္ႏွင့္ ရင္ဘတ္ကို စမ္းၾကည့္သည္။ ေနာက္ မ်က္လံုးျဖဲၾကည့္။ ႏွာေခါင္းဝမွာ ဂြမ္းစ

တင္ၾကည့္တာေတြ ခပ္သြက္သြက္ လုပ္ျပီး အေျဖေပးသည္။ အသက္မရွိေတာ့ပါ ဘုရားတဲ့။ ကိုင္း..ေကာင္းပါေလေရာ။

အ လာေကာင္းေပမဲ့ အခါေႏွာင္းျပီ။ ဆရာဝန္ထြက္သြားေတာ့ မယားလုပ္သူနဲ့ ကေလးတစ္သိုက္ ငိုယိုၾကသည္။ ဦးသီလ

သည္ ေမာင္ေနမ်ဳိး၏ အသက္မဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို ေငး၍ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနသည္။ ေသတဲ့သူက ေသျပီ။ ရွင္သူမ်ားကို

တရားခ်ေလဦးမွ ဟု ဦးသီလေတြးျပီး က်န္ရစ္သူ မိသားစုတစ္ေတြဘက္လွည့္ျပီး တရားျပေတာ္မူသည္။

တရားျပ၍မဆံုးမီ မယားလုပ္သူက အသုဘခုတင္ဘက္ လက္ညိႈးထိုး၍ စူးစူးဝါးဝါး ထေအာ္ေလရာ ဘုန္းေတာ္ၾကီး

ဦးသီလ ပင္လွ်င္ ထိတ္ခနဲျဖစ္ျပီး ေနာက္လွည့္ၾကည့္မိသည္တြင္ အိပ္ယာေပၚ၌ ထိုင္လွ်က္ရွိေသာ ေမာင္ေနမ်ဳိးကို

ေတြ့ရေလ၏။

ထိုခဏတြင္ ဦးသီလ သည္ တေစၦ သူရဲေလာ၊ ဖုတ္ဝင္ပူးသေလာ ဟူ၍ပင္ ေယာင္ရမ္းေတြးမိေသး၏။ သို့ေသာ္

ခ်က္ခ်င္း လိုလိုပင္ ဤသူကား အသက္ျပန္ရွင္ခဲ့ျပီျဖစ္ေသာ လူသားစင္စစ္ သာလွ်င္တည္းဟု စိတ္တြင္ဘဝင္က်၏။

ဆရာဝန္လည္း အသံၾကားသျဖင့္ အေျပးျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္။

“အမယ္မယ္..ဒီမွာ ျပတ္ရွ ဒဏ္ရာကေလး တစ္ခုပါကလား..။ေသြးေတာင္ထြက္ေနပါေသးလား..ေကာင္းတယ္။”

ဦးသီလလည္း ၾကည့္ရႈေလရာ လူမမာတြင္ ေသြးစိမ့္ထြက္လွ်က္ရွိေသာ ဒဏ္ရာတစ္ခုကို ေတြ့ရေလသည္။

“အင္မတန္ ဆန္းတာပဲ ဘုရား..တပည့္ေတာ္ေတာ့ ဒီအျဖစ္မ်ဳိး တစ္ခါမွ မၾကံုဖူးေသးဘူး..။အင္မတန္ကံေကာင္းတဲ့လူ။”

ဆရာဝန္နဲ့ မယားလုပ္သူတို့က ေမာင္ေနမ်ဳိးကို ေနသာေအာင္ ျပဳစုေနၾကရာ ဦးသီလ လည္း ေနာက္တစ္ေန့မွ ျပန္ၾကြ

လာခဲ့ မည္ဟု ကတိေပး၍ ေက်ာင္းသို႔ျပန္လာခဲ့ေလသည္။

ေနာက္တစ္ေန႔သြားေသာအခါ လူမမာ တစ္ေန႔လံုးအိပ္ေနသျဖင့္ ဦးသီလ ေက်ာင္းသို႔သာ ျပန္ၾကြလာခဲ့သည္။

တတိယ ေျမာက္ေန႔တြင္မူ ေမာင္ေနမ်ဳိးတစ္ေယာက္ ႏိုးႏိုးၾကားၾကားရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရသျဖင့္ အိမ္ထဲသို႔ဝင္

လိုက္သည္။ ဦးသီလ အိမ္တြင္းသို႔ေရာက္၍ ေမာင္ေနမ်ဳိးျမင္ေသာအခါ အားရဝမ္းသာ ၾကိဳဆိုေလသည္။

“အမေလး…ဆရာေတာ္ၾကြလာသဟ…ေက်းဇူးၾကီးပါေပ့ခင္ဗ်ာ…ေက်းဇူးၾကီးပါေပ့..။ဆရာေတာ့္ကို ေလွ်ာက္

စရာရွိတယ္ ဘုရား..။”

ဦးသီလလည္း လူမမာကုတင္ေခါင္းရင္းနားထိုင္၍ ေမာင္ေနမ်ဳိးေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ေလသည္။

“ဆရာေတာ္သိတဲ့အတိုင္း တပည့္ေတာ္က အင္မတန္ဆိုးတဲ့ ေပတဲ့အေကာင္ပါခင္ဗ်ာ..အဟုတ္ပါပဲ..။ ခိုးတယ္၊

ဝွက္တယ္၊ အရက္လည္း အင္မတန္ေသာက္တာ..။ တပည့္ေတာ္ လူဆိုး လူေပ ဘဝေရာက္ေနေပမဲ့ ငရဲျပည္

ေတာ့မသြားခ်င္ဘူး ဘုရား..။”

ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ေမာင္ေနမ်ဳိးတစ္ေယာက္ ငိုရွာေလသည္။ ဦးသီလလည္း ျငိမ္သက္စြာပင္ ေစာင့္ဆိုင္းေန၏။

အတန္ ၾကာမွ ေမာင္ေနမ်ဳိးသည္ ေရတစ္ခြက္ေသာက္ျပီး ဆက္လက္ေျပာေလသည္။

“ဆရာေတာ္ၾကြလာတဲ့ညက တပည့္ေတာ္ဘယ္လိုၾကံဳေတြ႔ရသလဲဆိုတာ ေလွ်ာက္ရဦးမယ္..။ အရွင္ဘုရားက

ဘုရားသား ေတာ္ဆိုေတာ့ တပည့္ေတာ္ ေျပာတာ သေဘာေပါက္နားလည္မလားဘဲ..။ အဲဒီညက တပည့္ေတာ္

အေတာ္ေသာက္မိ တယ္..။ဘီယာ ကေလးေထြေထြနဲ႔ ျပန္လာေတာ့ ညဥ့္ေတာင္ အေတာ္နက္ေနျပီ..။ အိမ္ေရာက္

ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ အိပ္ယာ ဝင္ျပီး အိပ္တာပါ။ ေနာက္ေတာ့ လန္႔ႏိုးလာတယ္။ တပည့္ေတာ္ အခန္းက ေလွာင္ပိတ္

အိုက္စပ္ေနတယ္လို႔ ခံစားရတာနဲ႔ ေလဝင္ေလထြက္ကေလးရေအာင္ ျပတင္းေပါက္ဖြင့္ဖို႔လုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့

ကေလးေတြ ႏိုးသြားမွာစိုးတာနဲ႔ ေအာက္ထပ္ပဲ ဆင္းေတာ့မယ္ ဆိုျပီး အိပ္ခန္းထဲက ထြက္လာတာေပါ့။ ေမွာင္ေမွာင္

မဲမဲနဲ႔ ေလွကားေပၚက လိမ့္ျပဳ က်မွာ စိုးလို႔ ေလွကား ထစ္ေတြ ေရျပီး ဆင္းလာလိုက္တာ ၾကမ္းျပင္ေရာက္ဖို႔ ေနာက္

ဆံုးတစ္ထစ္ေလာက္မွာ တပည့္ေတာ္ျပဳတ္က်ေတာ့တာပဲ။ ဘယ့္ႏွယ္ျဖစ္သလဲေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ တပည့္

ေတာ္ျပဳတ္က်သြားလိုက္တာ မဆံုးႏိုင္ေတာ့ေအာင္ပဲ။ လိႈက္ခနဲ ေအးခ နဲ ျဖစ္ျဖစ္ျပီး အေမွာင္ထုၾကီးထဲျပဳတ္က်

သြားလိုက္တာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စားပြဲၾကီးတစ္လံုးေနာက္က ထိုင္ခံုတစ္လံုးေပၚ တပည့္ေတာ္ ေရာက္ေနေတာ့တာပဲ

ဘုရား။ စားပြဲမွာ ထိုင္ေနတဲ့လူေတြလည္း အမ်ားၾကီးပဲ။ မီးေညွာ္နံ႔ကလည္း မျပတ္ရ ေနျပီးေတာ့ နီရဲရဲ အခိုးအလွ်ံ

ေတြျမင္ေနရတယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ တပည့္ေတာ္ သေဘာေပါက္လိုက္တာက ဟာ..ငါ ငရဲျပည္ ေရာက္ေနပဟ

ဆိုျပီးေတာ့ေလ။ တပည့္ေတာ္ ေသျပီကိုးလို႔သိလိုက္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ အေတာ္ကိုေၾကာက္သြားျပီးေတာ့ ေအာ္

ဖို႔ၾကိဳးစားေပမဲ့ အသံကထြက္မလာဘူး။ ေျပးမယ္ဆိုျပီး ထလိုက္ေတာ့ တပည့္ေတာ္ေဘး ထိုင္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္

တစ္ေယာက္က တပည့္ေတာ္ ပုခံုးကို လက္နဲ႔ဆြဲထားျပီးေတာ့ ဒီကေန ဘယ္ေတာ့မွ ထြက္သြားလို႔မရဘူး မိတ္ေဆြ

တဲ့။ သူ႔အသံက ကေလး တစ္ေယာက္အသံေလးလိုပဲ။ ခပ္တိမ္တိမ္နဲ႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စားပြဲအဆံုးမွာထိုင္ေနတဲ့

အရပ္အရွည္ဆံုး လူၾကီးတစ္ေယာက္ ထလာျပီး သူ႔ရဲ႕ရွည္ရွည္မဲမဲ လက္ေခ်ာင္းၾကီးနဲ႔ ညႊန္လိုက္ေတာ့ တပည့္ေတာ္

လည္း တစ္ကိုယ္လံုး တုန္လႈပ္ေအးစက္သြား ေတာ့တာပဲ။ ဟုတ္တယ္..။ သူက တပည့္ေတာ္ကို ခ်ဳပ္ကုိင္ညႊန္

ၾကားႏိုင္စြမ္းရွိတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ အဲဒီလူၾကီးက ေခ်ာက္ ခ်ားထိတ္လန္႔စရာေကာင္းတဲ့ အသံနဲ႔ မင္း..အခု

သြားႏိုင္ျပီတဲ့..ဒါေပမဲ့ ေနာက္သံုးလၾကာရင္ ျပန္လာမယ္လို႔ ကတိထားရ မတဲ့။ တပည့္ေတာ္လည္း ေအာ္ဟစ္ျပီး

ေတာ့ ျမန္ျမန္ကတိေပးလိုက္တာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ ကတိေပးပါတယ္..။ေနာက္သံုးလ ၾကာရင္ ျပန္လာပါ့မယ္

…ေအာင္မေလး…ျမတ္စြာဘုရား ခုေတာ့ ျမန္ျမန္လႊတ္ေပးေတာ္မူပါ ဆိုျပီးေအာ္လိုက္တာပဲ။ ေနာက္ ဆံုး တပည့္

ေတာ္သိသေလာက္ ေဟာဒီအိပ္ယာေပၚမွာ တပည့္ေတာ္ေရာက္ေနျပီးေတာ့ ဆရာဝန္နဲ႔ဆရာေတာ့္ကို ေတြ႔တာ ပဲ။

အရွင္ဘုရား..မိန္႔ပါဦး..အဲ..အဲဒါ ငရဲျပည္မဟုတ္လားဟင္..။ တပည့္ေတာ္ ငရဲျပည္ေရာက္သြားတာလား၊ အိပ္မက္

မက္ ေနတာလား ဘုရား….။ တပည့္ေတာ္ အဲဒီေနရာၾကီး ျပန္မသြားခ်င္ဘူး ဘုရား…ကယ္ေတာ္မူပါဦး…အီး..ဟီး..။”

ဦးသီလသည္ ေလးနက္စြာစဥ္းစားျပီးေနာက္ တည္ျငိမ္ေသာ အသံျဖင့္ ေမာင္ေနမ်ဳိးအား ေျပာၾကားေလသည္။

“ဒါ အိပ္မက္ဆိုးတစ္ခုဆိုတာ ဘုန္းၾကီးအေနနဲ႔အေသအခ်ာ ဆိုဝံ့ပါတယ္ကြယ္..။ ဒကာက နာမက်န္းျဖစ္ေနေတာ့

အိပ္မက္ ဆိုးေတြ မက္တာေပါ့။ ႏို႔ေပမဲ့..ဒါက သတိေပးျခင္း တစ္ခုလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္မေကာင္း

တာသိရင္ အဲဒါ ေတြ မလုပ္မိေအာင္ေနေပါ့.. ထိန္းေပါ့ကြယ္။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေနရင္ လိပ္ျပာသန္႔ျပီးေတာ့

အဲဒါမ်ဳိးေတြ ၾကံဳရမွာ မ ဟုတ္ဘူး။ ခိုးတာဝွက္တာေတြ မလုပ္နဲ႔ေတာ့၊ အရက္ေတြလည္း မေသာက္နဲ႔ေတာ့။

ႏိုင္ငံေရးေယာင္ေယာင္ ဘာေယာင္ ေယာင္နဲ႔ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္လုပ္မေနနဲ႔။ ကိုယ့္မိသားစုကိုလည္း ၾကည့္ဦး..။

ဂရုစိုက္ဦး၊ ဟုတ္ျပီလား။”

“တင္ပါ့ဘုရား…တပည့္ေတာ္ ေနာင္တရပါျပီ..။”

“ေအး..ဘုန္းၾကီး သာဓုေခၚတယ္…အားရင္ ေက်ာင္းဘက္လည္း လွည့္ခဲ့ဦး။”

“တင္ပါ့ဘုရား..တပည့္ေတာ္ လာခဲ့ပါမယ္..။”

 

ေမာင္ေနမ်ဳိးၾကည့္ရတာ စိတ္သက္သာရာရ သြားတဲ့ပံုပါပဲဟု ဦးသီလေတြးမိသည္။ ေနာက္ရက္အနည္းငယ္အတြင္း

မွာပဲ သူ႔ အိမ္ ေနာက္တစ္ေခါက္သြားျပီး အေျခအေနၾကည့္သည္။ ေမာင္ေနမ်ဳိးတစ္ေယာက္ အေတာ္ၾကီး က်န္းမာ

လာျပီကို ေတြ႔ရ သျဖင့္ ဦးသီလ ဝမ္းသာမိေလသည္။ သူျပဳတ္က်သည့္ ေလွကားကို ျပင္ဆင္ေနျခင္းျဖစ္၏။

“ဒီနားက တပည့္ေတာ္ ျပဳတ္က်တာေလ…၊ အဲဒါ အႏ ၱရာယ္ကင္းေအာင္ ျပန္ျပင္ေနတာဘုရား..။”

ရက္သတၱပတ္ေပါင္း မ်ားစြာၾကာျပီးေသာ္ ေမာင္ေနမ်ဳိးသည္ အရင္ ေမာင္ေနမ်ဳိးႏွင့္ အျခားနားၾကီး ျခားနားေသာ

လူတစ္ ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ေလသည္။ ခိုးဝွက္ျခင္း၊ ေသာက္စားျခင္းတို႔ကို စြန္႔လႊတ္ျပီး အလုပ္ကိုသာ တစိုက္မတ္

မတ္လုပ္သည္။ မိသားစုကိုလည္း ဂရုတစိုက္ ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္၏။ အဖိတ္၊ ဥပုသ္ေန႔မ်ားတြင္လည္း ေက်ာင္းသို႔

လာျပီး သီလယူ၊ ဥပုသ္ ေစာင့္တတ္၏။ မိသားစုႏွင့္ ထပ္တူမွ် ဦးသီလ ဝမ္းသာမိ၏။ တစ္ရက္ လမ္းသြားရင္း အလုပ္

ကျပန္လာေသာ ေမာင္ေနမ်ဳိး ႏွင့္ေတြ႔၍ စကားအနည္းငယ္မွ် ေျပာလိုက္ရေသး၏။ သူ႔ဘဝသူ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ပံုပဲဟု

ဦးသီလ ေတြးမိသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ ရက္အနည္းငယ္အတြင္းမွာပင္ ေမာင္ေနမ်ဳိးတစ္ေယာက္ ဆံုးျပီဟူေသာ

သတင္းကို ၾကားရေလရာ ဦးသီလ ပင္ မယံုႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္မိ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔အိမ္သို႔ၾကြ၍ သူ႔မယားလုပ္သူအား

အေၾကာင္းအက်ဳိးကို ေသခ်ာသိရေအာင္ ေမး ျမန္းရေလေတာ့သည္။ မယားလုပ္သူက ေအာက္ပါအတိုင္း ဦးသီလ

အား ေလွ်ာက္ေလ၏။

“ကိုေနမ်ဳိးတစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေနလို႔ တပည့္ေတာ္လည္း အင္မတန္ကို ဝမ္းသာေနတာဘုရား။

ဒါေပမဲ့ တစ္ ရက္ေတာ့ တပ္ကခြင့္နဲ႔ျပန္လာတဲ့ သူ႔ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ဆံုမိပါေရာ ဘုရား။ အဲဒီသူငယ္

ခ်င္းကို ေတြ႔ေတာ့ သူ႔ မွာ အလြန္ကို ဝမ္းသာေနတာပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ဘာမွေတာင္ မစဥ္းစားေတာ့ဘူး။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကို

ေခၚျပီး ဘီယာဆိုင္သြားေတာ့ တာပဲ။ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ဘုရား..။ တစ္ခြက္ျပီး တစ္ခြက္ အမ်ားၾကီး ေသာက္

ေတာ့မွာေပါ့။ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္က်မွ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ကိုတြဲျပီး ျပန္လာပို႔တယ္။ အေပၚထပ္ သူ႔အိပ္ခန္းထဲက

ခုတင္ေပၚေရာက္ေအာက္ပို႔တာ။ သူအိပ္သြား ေတာ့ တပည့္ေတာ္လည္း ေဟာဒီ မီးလင္းဖိုနား ခဏလွဲျပီး ဟိုဟို

သည္သည္ စဥ္းစားရင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ခဏအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ ထင္တာပဲ။

တပည့္ေတာ္ ဖ်တ္ခနဲလန္႔ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ လူႏွစ္ေယာက္ကို လွမ္း ျမင္မိတယ္ ဘုရား။ တစ္ေယာက္က

တပည့္ေတာ္ ေယာက်္ား ကိုေနမ်ဳိးရယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ မသိဘူး။ သူ႔ အခန္းကေန အသာက

ေလးထြက္လာတာ။ အဲဒါနဲ႔ တပည့္ေတာ္လည္း လွမ္းေအာ္ေမးရတာေပါ့။ ကိုေနမ်ဳိး ရွင္ဘယ္သြား မလို႔တုန္း

ဆိုေတာ့ ဘာမွ ျပန္မေျပာဘူး။ ခ်က္ခ်င္းလိုပဲ ဝုန္းဒိုင္းဆိုျပီး အသံၾကားေတာ့ တပည့္ေတာ္လည္း အေပၚထပ္

တက္ေျပးေတာ့ ေဟာဒီ ေလွကားရင္းနားမွာပဲ ကိုေနမ်ဳိးတစ္ေယာက္လဲေနတာ ေတြ႔တာပါပဲ။ အရွင္ဘုရား

တစ္ခါၾကြ လာတုန္းကေတာင္ သူျပင္ေနတဲ့ ေနရာေလ။”

ေမာင္ေနမ်ဳိး မယားလုပ္သူ တရႈံ႕ရႈံ႕လုပ္ေနစဥ္တြင္ ဦးသီလသည္ ေလွကားကို ေငးၾကည့္ေနေလသည္။

သူ႔အိပ္မက္ထဲ မွာ ဒီေနရာကေနျပဳတ္က်ျပီး ငရဲတံခါးဝ ေရာက္သြားရရွာတာပဲ။ သူျပန္သြားရမယ္လို႔ သိေန

ခဲ့တာမ်ားလား စသည္ျဖင့္ ဘုန္း ေတာ္ၾကီး ဦးသီလ အေတြးမ်ားေဝမိေလေတာ့သတည္း။

 

Joseph Sheridan Le Fanu ၏ Drunkard’s dream(1838) ကို မွီျငမ္းပါသည္။

 

About ေမာင္ဘလိူင္

has written 133 post in this Website..