ပင္ပန္းပါေပ့၊ ၾကာသပေတးေန႕မို႔လား။ မနက္ျဖန္အလုပ္ပိတ္ၾကတယ္ဆိုေတာ့ အလုပ္ကျပန္တာနဲ႔ လတ္လ်ားလတ္လ်ား ကုန္တိုက္မွာ လမ္းသလားၾကသူမ်ားေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔တစ္ေတြ ၿပဲၿပဲစင္ေအာင္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ရၿပီးတဲ့ေနာက္…..

စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႕ က်ဳပ္တစ္ေယာက္ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေရာက္လာလာျခင္းကိုပဲ စိတ္တိုင္းမက်တာက စေတြ႕ရတယ္။ အိမ္အ၀င္တံခါးမႀကီးက တံခါးမရွိ၊ ဓါးမရွိလို႔ဆိုရမလားပဲ၊ ေဟာင္းေလာင္းႀကီးဖြင့္လ်က္သား။ ၀င္သြားတဲ့ငနာေကာင္ေတြကလဲ တံခါးေလးေတာင္ ျပန္ေစ့ခဲ့ဖို႕စိတ္မကူးဘူးလို႕ ေတြးမိျပန္တယ္။ အဲ့လိုေတြးမိျပန္တယ္ဆိုေတာ့လည္း က်ဳပ္အဖို႔မွာ မနက္အိပ္ယာထလို႔ ေဘာင္းဘီတိုေလးနဲ႔ တံခါးဖြင့္လိုက္လဲ အိမ္အ၀င္တံခါးမႀကီးကို တန္းတန္းမတ္မတ္ႀကီး ျမင္ေနရေတာ့ အိပ္ယာႏိုးလဲ စိတ္ထဲက က်ိန္ဆဲ၊ က်ဳပ္ဟာက်ဳပ္ ၿခံ၀န္းေလးထဲ လမ္းသလားမလားလို႔ ေဘာင္းဘီတိုေလးနဲ႔။ စြပ္က်ယ္လက္ျပတ္ေလးနဲ႔ ထြက္လိုက္တိုင္းလဲ မထင္မွတ္ထားပါပဲ လွမ္းၾကည့္လိုက္တိုင္း ဘယ္တုန္းကမွ မပိတ္ထားတဲ့ တံခါးကို ျမင္ေနရေတာ့ သြားသြားပိတ္ေနရတာလဲ က်ဳပ္ဒုကၡ။

ေၾသာ္… ေျပာမယ့္သာေျပာရ၊ က်ဳပ္ကိုက ဒီကေန မခြာႏိုင္ေသးေတာ့လဲ ေန႕တိုင္း အကုသိုလ္ပြားရင္းေနေနရတာ။ ရွိေစေတာ့၊ ရွိေစေတာ့။

ၿခံ၀န္းထဲမွာေတာ့ အလုပ္ကျပန္ေရာက္ၿပီး တစ္ေနကုန္ ယူနီေဖာင္းအျပည့္အစံုနဲ႔ ေနခဲ့ရတဲ့ဘ၀ႀကီးကို စိတ္နာေနတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြလဲ ေဘာင္းဘီဖင္ညွပ္ေလးေတြ၀တ္ၿပီး ခ်စ္သူခင္သူေတြနဲ႔ ေျပာတဲ့သူကေျပာ၊ အ၀တ္ေတြေလွ်ာ္တဲ့သူကေလွ်ာ္နဲ႕ေပါ့။ သူတို႔သက္သာသလိုေနေနတာ။ တစ္ခ်ဴိ႕မ်ားေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ေခၽြးတစ္လံုးလံုးနဲ႔ ခ်က္ေနလိုက္တာမ်ား ေယာက်ာ္းပီသလြန္းလွပါေပ့၊ အခ်က္အျပဳတ္ သိမ္းထုပ္ေသခ်ာ ဆိုသလိုေပါ့ေနာ။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
(၁)

က်ဳပ္တစ္ေယာက္ ဒီလိုေနရာမေရာက္ခင္တုန္းကမ်ားဆို ခုထက္ေတာင္ ပိုဆိုးတယ္ေတြးမိေသးတယ္။ ေျပာရဆို က်ဳပ္တစ္ေယာက္ ရာထူးစတိုးကတည္းက ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္ဆိုင္မွာမွ ၿမဲတယ္မရွိပဲ အျဖည့္ခံဘ၀နဲ႔ ေနေနရတာေပါ့၊ ဘယ္ဆိုင္ကေတာ့ျဖင့္ ဘယ္ဆူပါ၊ ဘယ္လက္ေထာက္မန္ေနဂ်ာ၊ ဘယ္မန္ေနဂ်ာက ခြင့္သြားတယ္ေဟ့ဆိုတာနဲ႔ အေျပးအလႊားသြားေနရတာ။

တစ္ရက္မ်ားမွာေပါ့၊ က်ဳပ္တစ္ေယာက္ အ၀တ္ေလးေတြေလွ်ာ္ထားၿပီး ဇာတ္ကားေလးၾကည့္ေနတုန္း တစ္၀က္ပဲေရာက္ေသးတယ္ Area Manager က ဖုန္းဆက္လာတယ္။ က်ဳပ္ကို နယ္စပ္ၿမိဳ႕တစ္ခုကို ေျပာင္းရမယ္တဲ့။ ဆိုေတာ့ ျဖစ္ေနက်ဆိုေတာ့ ရပါတယ္ေပါ့၊ ဘယ္ေတာ့လဲဆိုေတာ့ ခုပဲဆိုတာနဲ႔ က်ဳပ္တစ္ေယာက္ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမယ္မသိနဲ႔။ မနက္ျဖန္မွ သြားလို႔မရဘူးလားေညာ္.. ဆိုေတာ့ ရဘူး၊ သူက ဗူးဆိုဖရံုမသီးဘူး၊ ရွိတာအကုန္သိမ္းဆိုတာနဲ႔ က်ဳပ္တစ္ေယာက္ ေတာင္ပဲ ေျပးရေတာ့မလို၊ ေျမာက္ပဲ ေျပးရေတာ့မလုိ၊ ဟိုအထုပ္ပဲ ေျပးဆြဲရမလား၊ ဒီဟာပဲ သြားသိမ္းရမလားနဲ႔ အခန္းထဲ ဗ်ာမ်ားေနတုန္း က်ဳပ္သြားရမယ့္ဆိုင္က မန္ေနဂ်ာက ဖုန္းဆက္လာပါေရာ။ ဆက္ဆို သူက က်ဳပ္အေျခခံ၀န္ထမ္းဘ၀ထဲက သိလာတာဆိုေတာ့ ၀မ္းသာအားရေျပာတာမ်ား သူကပဲ ေခၚခ်င္လြန္းလွလြန္းလို႔ ေခၚလိုက္ရတာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ခုသူလာေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ခုခ်က္ခ်င္း အထုပ္အပိုးဆြဲၿပီးဆင္းလာဖို႔ဆိုၿပီးေျပာေတာ့ က်ဳပ္မွာ မနည္းေတာင္းပန္လိုက္ရတယ္။ ႏွစ္နာရီေလာက္ေတာ့ အခ်ိန္ေပးပါဆိုတာနဲ႔ သူကလဲ သေဘာတူတာနဲ႔ အဲ့ဒီေတာ့မွ က်ဳပ္တစ္ေယာက္ ရွိတာအကုန္ ေတြ႕သမွ်ကို ျပြတ္သိပ္ထည့္ၿပီး သူတို႔ေခၚရာေနာက္ လိုက္လာရေလသတည္းေပါ့။ ဒါေတာင္ က်ဳပ္စီးေတာ္ျမင္းႀကီးက်န္ခဲ့တာ ေသာ့ေသခ်ာခတ္ခဲ့ရေသးတယ္။

လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ က်ဳပ္ခမ်ာ လူျပည့္ေနတဲ့ ဆလြန္းကားထဲမွာ ထိုင္လိုက္လာၿပီးေတာ့ ေမးၾကည့္ေတာ့ က်ဳပ္ေနဖို႔ဘယ္လိုလဲေမးေတာ့ ကုမၸဏီကအေဆာင္မွာ ခဏေနၿပီးေတာ့ ေနာက္မွ ေျပာင္းေပါ့တ့ဲ၊ သူတို႔အားလံုးစီစဥ္ထားပါတယ္ဆိုေတာ့ အားတက္ရတယ္ေပါ့ေလ။ ေနာက္ေတာ့ အေဆာင္တစ္ခုမွာခ်ေပးၿပီး လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ႀကီးထြက္သြားပါေလေရာ၊ က်ဳပ္မွာေတာ့ ဟိုအခန္းပဲ ၀င္ရမလို၊ ဒီအခန္းပဲ၀င္ရမလိုနဲ႔။ ေနာက္ေတာ့ ေမးရင္းစမ္းရင္းေရာက္သြားေတာ့ လူ(၇)ေယာက္ရွိတဲ့ အခန္းျဖစ္ေနတယ္။ က်ဳပ္အတြက္တဲ့ အေပၚခုတင္တစ္ခုခ်န္ထားတယ္တဲ့။

“ငင္”

လို႔တစ္ခ်က္ပဲ ေအာ္လိုက္ႏိုင္တယ္။ အဲကြန္းဖြင့္ထားတာမ်ား စိမ့္ေနတာပဲ။ က်ဳပ္အိပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ သံေခ်ာင္းကလြဲ ဘာမွမရွိ။ မန္ေနဂ်ာကေျပာေတာ့ အားလံုးစီစဥ္ထားပါတယ္တဲ့။ ၀န္က်ယ္တဲ့ ေစာင္ေတြ၊ ေခါင္းအုန္းေတြမယူလာပါနဲ႔ဆိုလို႔ က်ဳပ္တစ္ေယာက္ ဘာမွမယူလာတာ က်ဳပ္အိပ္ရမယ့္အိပ္ယာဆိုတာႀကီးကိုလဲျမင္ေရာ ခရီးအေ၀းႀကီးကားစီးလာရတာ ပင္ပန္းေနတာေတာင္ ၾကက္ေပ်ာက္၊ ငွက္ေပ်ာက္နဲ႕ ေၾကာင္အန္းအန္းႀကီးေငးၾကည့္ေနမိပါေလေရာ။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ၂ နာရီ၊ ဘာမွလုပ္မရ၊ ၀ယ္မရနဲ႔ေပါ့။ ရွိေစေတာ့ဆိုၿပီး က်ဳပ္တစ္ေယာက္ အ၀တ္ေတြကို အိပ္ယာထက္ျဖန္႕ခင္း၊ က်ဳန္တာေတြကို ေခါင္းအုန္းလုပ္ၿပီး ပုဆိုးေလးၿခံဳၿပီး အိပ္လိုက္၊ ႏိုးလိုက္နဲ႔ အဲကြန္းဒါဏ္ၾကားမွာ ညတစ္ညကို နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးက လွပစြာဆီးႀကိဳေနပါေလေရာ။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
(၂)

ေနာက္ရက္က်ေတာ့ က်ဳပ္တစ္ေယာက္ မန္ေနဂ်ာနဲ႔ ရန္ျဖစ္ၿပီး သူ႕ခမ်ာေတာင္းပန္ပါတယ္ေပါ့၊ သူ႕မွာ တစ္ေယာက္တည္း ဆိုင္ကိုလုပ္ေနရလို႔ ခ်က္ခ်င္းေခၚလိုက္ရတာ ဘာျဖစ္ပါတယ္၊ ညာျဖစ္ပါတယ္ဆိုတာနဲ႔ပဲ က်ဳပ္တစ္ေယာက္ ေက်ေအးလိုက္ရၿပီးလိုတာေတြ ကိုယ့္ဖာသာ၀ယ္ရေတာ့တာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ သူလဲရွာ၊ ကိုယ္လဲရွာနဲ႔ အိမ္လိုက္ရွာရင္းရပါေလေရာ။

အလုပ္နဲ႔လဲနီး၊ ေရခ်ဳိးခန္း၊ အိမ္သာ၊ ဧည့္ခန္းေလးလဲပါတယ္ဆိုတဲ့ အခန္းေလးသြားေတြ႕တယ္ေပါ့။ သြားၾကည့္ေတာ့ အမ္မယ္ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ေလးနဲ႔၊ ဧည့္ခန္းေရာ အိပ္ခန္းေရာ အဲကြန္းတပ္လ်က္သား၊ ကိုယ္ပိုင္၀ိုင္ဖိုင္နဲ႕ စုစုေပါင္းမွ ၄ ေယာက္ပဲေနရမယ္၊ ေစ်းႏွဴန္းကလဲ သင့္ေတာ္တယ္ဆိုတာနဲ႔ က်ဳပ္တစ္ေယာက္ အူယား ဖားယားနဲ႕ သူမ်ားေတြက မနက္မွ သြားပါလားဆိုတာေတာင္မေနႏိုင္ပဲ ေျပာင္းခဲ့ေလသတည္းေပါ့။ ဒီအခ်ိန္ ကားမရႏိုင္ပါဘူးေျပာၾကလို႔ က်ဳပ္မွာ လမ္းမႀကီးေပၚထြက္ၿပီး ကားေစာင့္လိုက္ရတာ နာရီ၀က္အၾကာမွာရပါေလေရာ။

ပစၥည္းေတြေနရာခ်ၿပီး က်ဳပ္တစ္ေယာက္ အားပါးတရ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာမ်ား အလုပ္သြားကာနီးမွ ႏိုးေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ညဘက္အလုပ္ကျပန္လာေတာ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္မယ္ဆိုၿပီး အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ထဲ ေရျဖည့္၊ ဆပ္ျပာမွဳန္႕ထည့္ၿပီး အ၀တ္ေတြထည့္ၿပီးတဲ့တစ္ခဏ ခလုပ္ေလးကိုႏွိပ္လိုက္ေတာ့ ၀ူးကနဲအသံထြက္လာရမယ့္အစား သံပါတ္သံ တစ္ဂ်စ္ဂ်စ္ပဲထြက္လာတယ္။ ဒါနဲ႕က်ဳပ္မွာ နည္းမ်ဳိးစံုသံုးလဲ ဘာမွထူးမလာတာနဲ႔ ဒီအိမ္မွာေနတဲ့သူေတြကို ေမးျမန္းၾကည့္ပါမွဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္မွျပန္မေရာက္ေသး။ စိတ္ေမာ၊ လူေမာနဲ႔ ဧည့္ခန္းထဲက ဆိုဖာေပၚထိုင္ရင္း အဲကြန္းရီမုဒ္လိုက္ရွာေတာ့မေတြ႕၊ က်ဳပ္လဲ မန္ႏဴရယ္ေလးနဲ႔ လုပ္ၾကည့္ျပန္ေတာ့လဲ အလုပ္မလုပ္၊ နံရံမွာေတာ့ အဲကြန္းက စပ္ၿဖီးၿဖီးႀကီးက်ဳပ္ကိုၾကည့္ေနတာမ်ား မနာလိုစရာေတာင္ေကာင္းတယ္။ သူ႕ခမ်ာ ဖံုအလံုးလံုးနဲ႔၊ က်ဳပ္တစ္ေယာက္တည္း ေခၽြးတစ္ၿပိဳက္ၿပိဳက္က်ေနရတာ။ တာ၀န္မေက်တဲ့သူကေတာ့ အရွက္ကိုမရွိတဲ့ အခြက္ႀကီးနဲ႔ေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔ အရင္ေရာက္ေနႏွင့္ခဲ့တဲ့သူေတြျပန္လာေတာ့မွ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္က မန္ႏဴရယ္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ဧည့္ခန္းက အဲကြန္းက အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ စသည့္အေၾကာင္းမ်ားသိလိုက္ရၿပီးတဲ့ေနာက္ မန္ႏဴရယ္နည္းျဖင့္ အ၀တ္ကိုေလွ်ာ္ၿပီး လွမ္းၿပီးသည့္ေနာက္ အိမ္သာပ်က္ေလးသံုးဦးမွပဲဆိုကာ Youtube ေလးဖြင့္လိုက္သည့္အခါ အလံုးေလးမွာ ပတ္ခ်ာလည္ လွည့္ေနသည္မ်ားမွာ ထိုညက မေသာက္ရပါပဲ အေတာ္ေလးေရခ်ိန္ကိုက္သြားေလသည္။ မေက်နပ္သျဖင့္ Speed ကိုစစ္လိုက္သည့္အခါ အားရစရာပင္၊ 3.2 Mbps တဲ့။ ေကာင္းေလစြ။

က်ဳပ္တစ္ေယာက္ အိပ္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ကြမ္ပူတာကို ပိတ္လိုက္ၿပီးသည့္ေနာက္ အိပ္ယာေပၚတက္လိုက္သည္တြင္မွ ဟိုနားက စစ္ကနဲနာ၊ ဒီေနရာက နာနဲ႔ မသကၤာလို႔စစ္လိုက္ေတာ့မွ က်ဳပ္တစ္ေယာက္ ၾကမ္းပိုးေခါဘဏၷွွီတပ္ႀကီးႏွင့္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရသည္မွာ ထိုအိမ္မွ ေနာက္ဆံုးထြက္ခြာလာခဲ့သည့္တစ္ေန႕တိုင္ေအာင္ပင္။

တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ သူတို႔ႏိုင္လိုက္၊ မ်ဳိးပြားလိုက္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ က်ဳပ္တစ္ေယာက္ အႏိုင္ပိုင္းလိုက္ႏွင့္ေပါ့။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
(၃)

အခန္းေသာ့ကိုဖြင့္လိုက္သည့္ေနာက္ ျမင္လိုက္ရသည့္ အခန္းေလးက က်ဳပ္ကိုေႏြးေႏြးေထြးေထြး ႀကိဳဆိုေနေလသည္။ က်ဳပ္အား အနားယူပါလွည့္ဟု ဆီးႀကိဳေနသေယာင္ေယာင္။ တစ္ေယာက္တည္းေနေတာ့သည္မို႔ အလုပ္မသြားခင္က ထားခဲ့သည့္အတိုင္းပင္၊ ဘာမွမေျပာင္းလဲေပ။

ေရမိုးခ်ဳိး၊ အ၀တ္အစားလဲၿပီးသည့္ေနာက္တြင္မေတာ့ ကြမ္ပူတာကို ဖြင့္လိုက္ၿပီးေနာက္ အိမ္သာပ်က္ေလာကႀကီးထဲ၀ယ္ ပုလင္းတစ္လံုး၊ ေဆးလိပ္တစ္ဗူးျဖင့္ စီးေမ်ာပါသြားရင္း သတိရမိသည့္အခါတြင္မေတာ့…

က်ဳပ္တစ္ေယာက္ တစ္ေလာကလံုးမွာ တစ္ေယာက္တည္းဘ၀ႏွင့္ ၀မ္းဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းႀကီးကို ခါးသက္သက္၊ ျပင္းရွရွအရည္မ်ားကိုၿမိဳခ်၊ အဆုပ္ထဲမွ ျပန္ေမာင္းထုတ္လိုက္သည့္ အဆိပ္ေငြ႕မ်ားအားေငးရွဳိက္ရင္းႏွင့္ ဆာလိုက္သည့္ဘ၀၊ စားစရာကမရွိႏွင့္…

ဒီလိုနဲ႔ပဲက်ဳပ္တစ္ေယာက္ အဓိပၸါယ္မဲ့ ေန႕ရက္ေတြၾကား ျဖတ္သန္းလ်က္သား။ ။

(ေၾကြလြင့္ပန္း)

About စဆရ ႀကီး

စဆရ ႀကီး has written 160 post in this Website..