E Pluribus Unum
ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၂ ျမန္မာ ျပည္ေထာင္စုေန႔ နီးလွ်င္ “စည္းလံုးျခင္း၏အား” “မတူျခင္းမ်ားစုစည္းထား” ကို သတိရပါသည္။ ထိုစည္းလံုးရမည္ဆိုေသာ ယခုတိုင္းရင္းသား ၁၃၅မ်ိဳး ဘယ္ကလာ၍မည္သို႔စည္းလုံးၾကမည္နည္း။ တိုင္းရင္းသား ၁၃၅မ်ိဳးကို ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးေစာေမာင္က ၁၉၈၉ ဇူလိုင္ (၅) တြင္ထုတ္ျပန္ေၾကညာခဲ့သည္။ ၁၉၇၂ခု ဒီဇဘၤာ(၉)ရက္ေန႔ ျပည္ထဲေရးႏွင့္သာသနာေရး၀န္ၾကီး႒ာနထုတ္ျပန္စာရင္းအရ ၁၄၄မ်ိဳးျဖစ္ေပရာ ထိုအထဲမွ အခ်ိဳ႔ကို ျဖဳတ္/ ေျပာင္းပစ္ျခင္းျဖစ္ ၁၃၅ ရသြားသည္ျဖစ္၏။
၁၉၈၂ ဦးေန၀င္း၏ ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒ အခန္း(၂) ပုဒ္မ ၃ အရဆိုပါလွ်င္ တုိင္းရင္းသားဟူသည္”ႏိုင္ငံေတာ္တြင္ ပါ၀င္ေသာ နယ္ေျမတခုခု၌ ျမန္မာသကၠ႐ာဇ္ ၁၁၈၅ခုႏွစ္၊ ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၈၂၃ ခုႏွစ္ မတိုင္မွီကာလမွစ၍ ပင္ရင္းႏိုင္ငံအျဖစ္ အျမဲေနထိုင္ခဲ့ေသာ ကခ်င္၊ကယား၊ကရင္၊ခ်င္း၊ဗမာ၊မြန္၊ရခိုင္၊ရွမ္း စသည့္တိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ မ်ိဳးႏြယ္စုမ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားျဖစ္သည္။” ဟုဆိုထားသည့္အတိုင္း ျဖစ္ရမည္။ ဥပေဒအရ တိုင္းရင္းသားသည္ ႏိုင္ငံသားထက္မည္သည့္အခြင့္အေရးမွထူး၍ပိုမရထား။ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ ခြင့္တူညီမွ်ရွိသတည္း။


The City of Mien
with the gold and silver towers
( 1283)
The Travels of Marco Polo မာကိုပိုလိုေရာက္ခဲ့ေသာ ပုဂံေနျပည္ေတာ္ ၁၂၈၃

Burman Empire -> British Burma
အေရွ႔အိႏိၵယကုမၸဏီ၏ေၾကးစားတပ္မွ ျမန္မာဘုရင့္တပ္မေတာ္ႏွင့္စစ္ပြဲ၃ပြဲဆင္ႏြဲခဲ့သည္ျဖစ္၍ ပထမစစ္ပြဲ ၁၈၂၆ခုႏွစ္၌ ရခိုင္ႏွင့္တနသၤာရီေဒသ၊ ၁၈၅၂ခုႏွစ္၌ ေလာ့ဒ္ဒါလဟိုဇီလက္သို႔ ပဲခူး-ဟံသာ၀တီေဒသ(ေအာက္ျမန္မာႏိုင္ငံ)ႏွင့္ ၁၈၈၆တြင္ မႏၱေလးေနျပည္ေတာ္တြင္နန္းထုိင္ေသာ သီေပါဘုရင္နန္းဆြဲခ်၍ အထက္ျမန္မာႏိုင္ငံပါသိမ္းခံရကာ ကိုလိုနီဘ၀ေရာက္ျခင္းျဖစ္ေလသည္။ သိမ္းယူစဥ္က ျမန္မာဘုရင့္အင္ပါယာကို သိမ္းသည္ျဖစ္ပါ၏။ သိမ္းျပီးေနာက္ ေကာ္မရွင္နာမင္းၾကီးအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေသာ္လည္း ၁၈၉၇တြင္ ဒု-ဂါဗနာမွလႊဲယူအုပ္ခ်ဳပ္သည္။ India Act 1919 အရ အိႏိၵယဘုရင္ခံခ်ဳပ္၏အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ထားခဲ့ျပီးမွ ၁၉၃၇ ဧျပီလ ၁ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုသီးျခားခြဲထုတ္ကာ အစုိးရရံုးကိုေမျမိဳ႔သို႔ေျပာင္း အဂၤလိပ္ဘုရင္နန္းေတာ္မွ ဘုရင္ခံေရြးတိုက္ရိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ေစခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဘုရင္ခံသည္ Burman Empire ကို British Burma ဟုအပိုင္းပိုင္းသတ္မွတ္ ၀န္ၾကီး၁၀ဦး(အထိ)ထား အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည္။ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတ္ာကို လည္း စိနိတ္ႏွင့္ ေဟာက္စ္(အေမရိကားကဲ့သုိ႔)ထားခဲ့၍ ေရြးေကာက္ခံအမတ္ ၁၃၂ ဦးရွိသည္ေတြ႔ရသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေနစဥ္ကာလအတြင္း ခ်ိဳင္းနား၊ ထိုင္းႏိုင္ငံတို႔ႏွင့္ နယ္စပ္နယ္နမိတ္ အျငင္းပြားမႈ၊ သတ္မွတ္မႈတို႔ျဖစ္ရတိုင္း အဂၤလိပ္အစိုးရသည္ ျမန္မာကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ထံ ပ႑ာဆက္ အခြန္ေတာ္ထမ္းသည္ႏွင့္ စာခ်ဳပ္စာခြ်န္ျပကာ အေထာက္အထားနွင့္ျမန္မာ့ေျမဖက္ ဆြဲယူသိမ္းသြင္းခဲ့သည္ျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔ျပဳလုပ္ျခင္းကုိ ေက်းရြာအဆင့္အထိ တိတိက်က် ျပဳခဲ့ၾကသည္။ တျပိဳင္ထဲပင္ ျမန္မာဘုရင္အစဥ္အဆက္ ႏွစ္ေထာင္ခ်ီ ခိုင္မာစြာ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေသာ သက္ဦးဆံပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္ကြန္ယက္ျဖစ္သည့္ ဘုရင္၊ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားနွင့္ နယ္စား၊ ျမိဳ႔စား၊ရြာစား မ်ားကိုလည္း မဟာဗ်ဴဟာဆြဲ အဆင့္ဆင့္ ခြဲထုတ္၊နယ္ႏွင္ စနစ္ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့သည္။
ပထမအဂၤလိပ္ျမန္မာစစ္ ျဖစ္ေနခ်ိန္ ၁၈၂၆ ခုႏွစ္တြင္ ကလကတၱားျမိဳ႔မွထုတ္ေ၀ေသာ ဆရာယုဒႆန္၏ ” A Dictionary of the BURMAN LANGUAGE” စာအုပ္ စာမ်က္ႏွာ ၂၈၇ တြင္မူ ျမန္မာကို လက္ေရးစာလံုးႏွင့္ေရးထားကာ ျမမၼာၾကီး၊ ျမမၼာဖေထာင္၊ တလိုင္း၊ ခ်င္း၊ကရင္၊ေယာႏွင့္ထား၀ယ္ဟူ၍လူမ်ိဳး၇မ်ိဳး ခြဲျပထားပါ၏။ တႏိုင္ငံလံုးသိမ္းထားစဥ္ သန္းေခါင္စာရင္း ၁၀ႏွစ္တၾကိမ္ေကာက္ယူရာ၌ တိုင္းရင္းသားဟူ၍ သီးသန္႔ခြဲထုတ္ေကာက္ယူထားျခင့္းကားမရွိ၊ သို႔ေသာ္ ၁၉၃၁ တြင္မွ ဗမာ၊ ကရင္၊ ရွမ္း၊ ခ်င္းႏွင့္ ကခ်င္ ခြဲကာ Chinese, Indian မ်ားပါထည့္၍ ေကာက္ယူသည္ဟုမွတ္ဖူးသည္။

၁၉၄၃ခု ၾသဂုတ္လတြင္ အဂၤလိပ္လက္မွ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဂ်ပန္တို႔ သိမ္းပိုက္ျပီးေနာက္ ဂ်ပန္စစ္တပ္ႏွင့္ ပူတြဲအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ေဒါက္တာဘေမာ္အစိုးရလက္ထက္တြင္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ တလံုးတစည္းတည္းရွိခဲ့၏။ ထိုစဥ္က အဂၤလိပ္၏ Government of Burma သည္ အိႏိၵယျပည္ ဆင္းမလားတြင္ေျပာင္းေရြ႔ေနရေပသည္။

၁၉၄၇ ခုနစ္ ဇန္နဝါရီလ ၂၇ ရက္ေန႕တြင္ ေနာင္တႏွစ္အတြင္း ျမန္မာနိုင္ငံကို လြတ္လပ္ေရးေပးမည္ဟူ၍ ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္ကို ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ၾကသည္။ အျခားအေရးကိစၥမ်ား အျပင္ စာခ်ဳပ္ထဲတြင္ ေသခ်ာစြာထည့္သြင္းထားေသာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ တစ္ခုမွာ “နယ္ျခားေဒသမ်ားႏွင့္ ဝန္ႀကီးမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ျမန္မာနိုင္ငံေတာ္ကို ထိုေဒသမ်ားတြင္ ေနထိုင္ေသာသူမ်ား၏ လြတ္လပ္ေသာ သေဘာတူခ်က္ႏွင့္ အခ်ိန္မေႏွာင္း ေပါင္းစည္းေရး” ျဖစ္သည္။

Atlantic Charter စာခ်ဳပ္အရ ကမၻာစစ္ျပီးလွ်င္ မဟာမိတ္တို႔၏ကိုလိုနီနယ္မ်ားကို စြန္႔လြတ္ရန္ျဖစ္ေသာ္လည္း မိေအးႏွစ္ခါနာ စစ္ေၾကာင့္ေၾကမြသြားေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္လည္ထူေထာင္ေပးျပီးေနာက္ ၁၀ႏွစ္ၾကာမွ အက္တလီအစိုးရက ျပန္ေပးလိုသည္။ သို႔ႏွင့္ သီေပါဘုရင္လက္မွ တလံုးတစည္းတည္းရထားေသာ တိုင္းျပည္ကို ေဒသခြဲထုတ္၍ ေဒသခံတို႔သေဘာတူညီခ်က္ရမွလြတ္လပ္ေရးေပးႏိုင္မည္ဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို တိုက္တြန္းခဲ့သည္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းမွာ အဂၤလိပ္တို႔ေျပာသည့္အတိုင္း ရေအာင္ စာခ်ဳပ္ခဲ့ရာမွ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ျဖစ္ကာ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ျမန္မာတို႔၏လြတ္လပ္ေရးေၾကညာစာတန္းတြင္ “ဘူမိနက္သန္ မွန္လွ ထူးခြၽန္ ဤေျမမြန္ေျမျမတ္၌ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ မြန္၊ ျမန္မာ စသည္ျဖင့္ တေသြးတသား တမိဘ ျဖစ္ၾကကုန္ေသာ ငါတို႔သည္ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ရာ သခ်ၤာပြားတက္ ေရတြက္ျခင္းငွာ မတတ္ႏိုင္ရာေသာ ရာဇ၀င္ ရွည္ေ၀း ေရွးပေ၀ဏီမွစ၍ တညီတညြတ္ တစုတရံုး လြတ္လပ္ေသာ လူမ်ဳိးအျဖစ္ တည္ခဲ့ၾက၏။ တေကာင္း၊ သေရေခတၱရာ၊ ပုဂံ၊ ျမင္စိုင္း၊ စစ္ကိုင္း၊ ပင္းယ၊ အင္း၀၊ ကုန္းေဘာင္ ထို႔ေနာက္ မႏၱေလးအထိ ငါတို႔၏ လြတ္လပ္ေရးသည္ ေနေရာင္လ၀ါ ပမာကဲ့သို႔ တျဖာျဖာတ၀င္း၀င္း ကမာၻခ်ဥ္းေအာင္ ထြန္းလင္းခဲ့ေပ၏။ ” ဟုေရးထားခဲ့သည္။ တိုင္းရင္းသားတို႔ ဤနယ္ထိုေျမပိုင္ၾကသည္ဟူ၍ ျပည္နယ္ နယ္နမိတ္ ခြဲျခားထားျခင္းကား မရွိ။
၁၉၄၇ ေမ ၁၉-၂၄တြင္က်င္းပေသာ တိုင္းျပဳျပည္ျပဳ ဖဆပလ ပမာဏညီလာခံတြင္ ေဖာ္ျပသည့္ အခန္း(၁) ႏိုင္ငံဖြဲ႔စည္းပံုတြင္ ” ဗမာျပည္မ၊ ရွမ္းျပည္ေထာင္စု၊ ကရင္နီျပည္နယ္မ်ား၊ ကခ်င္ေတာင္တန္းမ်ား၊ ခ်င္းေတာင္တန္းခရိုင္ “ဟု ၅ပိုင္းပိုင္းထားေသာ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ သမၼတႏိုင္ငံ(ဗမာႏိုင္ငံေတာ္) ဟု သတ္မွတ္ထားခဲ့သည္။
ယခု ျမင္ၾကရသကဲ့သုိ႔ လူမ်ိဳးစုအမည္ကို ေနရာေဒသႏွင့္တြဲ၍ တပ္ထားေသာ ေဒသျပည္နယ္ဟူ၍ မခြဲထားခဲ့ေပ။

တကယ္ေတာ့ ဤသို႔ လူမ်ိဳးစုကိုအေျခခံကာ ေျမေဒသမ်ားကို ျပည္ေထာင္စုလိုက္ျခင္းျဖင့္ စု၍မရေသာလမ္း စ,ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကျခင္းပါေပ။ ဘာသာတရားအေျခခံေသာ ကြဲျပားျခင္းႏွင့္ ျဖစ္ၾကေသာစစ္ပြဲဟူသည္ ဆိုင္ရာလူသားတို႔ ကိုးကြယ္ရာဘာသာေျပာင္းၾကလွ်င္ စုစည္းသြားျပီး စစ္ရပ္ ျငိမ္းခ်မ္းလြယ္ပါသည္။ လူမ်ိဳးအေျခခံ မတူကြဲျပား စစ္ျဖစ္ၾကလွ်င္မူကား ေသြးေခ်ာင္းစီးလွ်က္သာရွိေပမည္။ လူမ်ိဳးသည္ ေမြးရာပါမူလဗီဇျဖစ္၍ ေသြးမ်ားေဖာက္ထုတ္ကာ ေျပာင္း၍လည္းမရျခင္းေၾကာင့္တည္း။

ဤသည္ကို လက္ေတြ႔က်က်သမိုင္းလွန္ၾကည့္လုိက္လွ်င္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးရျပီးသည္မွစ၍ ျပည္တြင္းစစ္မီးေတာက္ေလွ်ာက္ေတာက္ေလာင္ခဲ့သည္ႏွင့္ ယွဥ္ေတြးၾကည့္သိႏုိင္သည္။
လူမ်ိဳးကိုအေျခခံကာ ေဒသခြဲျခားထားေသာ ျပည္ေထာင္စုအား မည္သို႔စုစည္းၾကပါမည္နည္း။ လူမ်ိဳးတိုင္း က်ယ္ႏိုင္သမွ်ေသာ ေျမေဒသပိုင္ဆိုင္ လိုခ်င္ၾကသည္ မဟုတ္ပါေလာ။

People’s Republic of China, Republic of India
ခ်ိဳင္းနားျပည္၏ ကြန္ျမဴနစ္အစိုးရသည္ အားလံုးတေျပးညီနားလည္လြယ္ေသာ စာေရးစာဖတ္စနစ္ကို ျပဳ၍ညီေစခဲ့သည္။ တတိုင္းျပည္လံုးသံုးေသာ Cantonese, Mandarin ဟုထင္ရွား ၂မ်ိဳးသာရွိသည္။ တိုင္းသူျပည္သားတို႔အား အလြန္ပါ၀ါၾကီးလွေသာ ဧကၠရာဇ္မွ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည္မူ၍ အားလံုး တေသြးတသံတမိန္႔တြင္ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈထဲအထိက်င့္သားရျပီးျဖစ္သည္။ ဤမွ်ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔လွေသာ လူဦးေရ ၁.၃၄ ဘီလီယံရွိတိုင္းျပည္ၾကီးတြင္ တိုင္းရင္းသားႏြယ္ ၅၆မ်ိဳးသာရွိကာ ဟန္ခ်ိဳင္းနီးစ္သည္ လူဦးေရအားလံုး၏ ၉၁.၅၉% ကို ကိုယ္စားျပဳ၍ ၈.၄၁%သည္သာ က်န္ တုိင္းရင္းသားႏြယ္ ၅၅မ်ိဳးကိုယ္စားျပဳသည္ဆိုပါသည္။ E Pluribus Pluribus  ထိပ္မွ အာဏာရွင္ထုိင္ေနသည့္စနစ္ျဖစ္၏။ စည္းလံုးျခင္းကို လြယ္ကူစြာတည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ျပည္ေထာင္စုမဟုတ္။

အိႏိၵယျပည္သည္ ၁၉၄၇ ၾသဂုတ္ ၁၅ တြင္လြတ္လပ္ေရးရပါသည္။ ကိုလိုနီဘ၀က( ျမန္မာကဲသုိ႔ပင္) ခြဲျခားအုပ္ခ်ဳပ္ခံခဲ့ရသည္။ လြတ္လပ္ေရးျပန္ေပးရာတြင္ ေနရူး၊ဂႏီၵၾကီးတို႔ လက္ထက္ျဖစ္သည္မူ၍ အဂၤလိပ္တို႔၏ ခြဲျခားကြဲျပားပစ္ေတာ့မည့္ ညစ္ကြက္ကိုသိရကား ဂႏၵီၾကီးသည္ထိုစဥ္က အက္တလန္တစ္ခ်ာတာလက္မွတ္ပူးတြဲထုိးထားေသာအေမရိကသမၼတရုစဘဲ့ထံ တိုက္ရိုက္စာေရးအကူအညီေတာင္းဖူးသည္။ အိႏိၵယန္းတပ္မၾကီးတို႔သည္ မဟာမိတ္တို႔ဖက္မွစစ္တိုက္ခဲ့သျဖင့္ အိႏိၵယအား အေမရိကန္တို႔ ယံုၾကည္မႈရွိသည္။ သို႔ႏွင့္ဘာသာေရးအရ ပါကစၥတန္(ေရွ႔၊ေနာက္)ႏွင့္အိႏိၵယ သို႔သာလွ်င္ကြဲခဲ့သည္။ ျမန္မာကဲ့သို႔ခြဲျခားခံရခဲ့ပါလွ်င္ အမ်ိဳး၊ဘာသာ၊သာသနာမတူ လူမ်ိဳးစု၂၀၀၀ ရွိသည့္ တိုင္းရင္းသားတို႔ႏွင့္ ျပည္ေထာင္စုၾကကာ မဆံုးႏိုင္ေသာ ျပည္တြင္းစစ္ၾကီးကိုျမင္ၾကရမည္။ ကံေကာင္းေပစြ။

ျမန္မာတိုင္းရင္းသားတို႔ စုစညး္မရႏိုင္သည္ကို အေမရိကျပည္ေထာင္စုေရာက္ ၁သန္းမွ်ရွိမည္ခန္႔မွန္းရေသာ တိုင္းရင္းသားအသီးသီးတို႔မွ ျပဆိုေနေသးသည္။ ေျပာင္းခိုလာေသာ တိုင္းရင္းသားမ်ား ဆိုင္ရာမိမိအမ်ိဳးအမည္သာ သိေစခ်င္၊ ထည့္ရလိုပါသည္။
သို႔ႏွင့္ Burmese Refugee, Asylee ေပါင္း (၁၉၈၈ ေနာက္ပိုင္းမွတြက္လွ်င္) ၂သိန္းခြဲေက်ာ္ေရာက္လွ်က္ကယ္ႏွင့္ ၂၀၁၀ သန္းေခါင္စာရင္းတြင္ ၁သိန္းသာျပႏိုင္ေလသည္။
အေမရိကသန္းေခါင္စာရင္းတြင္ ကရင္အမည္ေပါက္ခ်င္သေလာ။ ယူပါေလ။ သို႔ေသာ္တုိင္းျပည္ေနာက္ခံမရွိသည္မူ၍ စာရင္းအရ Other Asian မွာသာ နိဂံုးခ်ဳပ္ကာ သင့္စာရင္းမရွိျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
အေမရိကားတြင္ မိမိရိုးရာ၊ဓေလ့ ပြဲတို႔ကား အေႏွာက္အယွက္မရွိ ျပဳႏိုင္၏။ ႏွစ္ကူးပြဲမ်ားလည္းက်င္းပႏုိင္ပါသည္။ အျခားသူမ်ားကို ထိခိုက္ေႏွာ္က္ယွက္မႈမရွိလွ်င္ အလုိရွိရာ လုပ္ႏုိင္ၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ လူမ်ိဳးၾကီးစိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္လွပါသည္ဆိုေသာ ဂ်ပန္တို႔လည္း Japanese-American အျဖစ္၊ ဂ်ာမန္တို႔သည္လည္း German-American အျဖစ္သာရွိေခ်သည္။ ယုတ္စြ ဂ်ဴးမ်ားသည္ပင္ American Jews မ်ားျဖစ္ပါ၏။

အေမရိကားသည္ လူမ်ိဳးႏိုင္ငံသားစံုတို႔အား အေမရိကန္ေခါင္းစဥ္ေအာက္သြတ္သြင္း တန္းတူညီမွ်စီစဥ္ေပးသည္။ တိုင္းျပည္တည္ေထာင္စ, စတင္အေျခခ်လာသည္မွ ဥေရာပႏိုင္ငံအသီးသီး လူမ်ိဳးအဖံုဖုံျဖစ္ရကား လူ႔အက်င့္စရုိက္ကို ေနာေက်ေနေလျပီ။ စစ္တမ္းထုတ္မႈမ်ားအရ မည္သည့္လူမ်ိဳးမဆို မ်ိဳးဆက္၄ခုေရာက္ၾကပါလွ်င္ အေမရိကန္အဂၤလိပ္စကားကို မိခင္ဘာသာစကားအျဖစ္သာသံုး၍ က်န္မိဘဘိုးဘြားတို႔၏ ဓေလ့ဇာတိ ေမွးမွိန္ေပ်ာက္သြားၾကသည္ဆိုပါသည္။
ထုိႏွင့္အလြန္ခိုင္မာေသာဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု စစ္စစ္ကို တည္ေဆာက္ထားႏုိင္သည္မဟုတ္ပါေလာ။ အေမရိကျပည္ေထာင္စုတြင္ ႒ာေနမူလ Indigenous မ်ားကို ဥပေဒျဖင့္ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ထားကာ ဆိုင္ရာေသြးသန္႔ပါက Tribe နယ္ေျမအျပင္ အေမရိကန္မ်ားႏွင့္မတူ အထူးအခြင့္အေရးမာ်းလည္းေပးသည္။

အေမရိကျပည္ေထာင္စုတြင္ေမြးဖြားလွ်င္အေမရိကန္ ၊ ကယ္လီဖိုးနီးယားတြင္ေနလွ်င္ ကယ္လီဖိုးနီးယန္း ျဖစ္သည္။ ရခိုင္ျပည္နယ္တြင္ေမြးဖြားေနထိုင္သူ ရခိုင္ျဖစ္ပါသေလာ။ ကခ်င္ျပည္နယ္သား ကခ်င္ေလာ။ ရွမ္းျပည္နယ္ဇာတိရွင္သည္ ရွမ္းေလာ။ မည္သို႔ေခၚရမည္မသိ၊ ဖယ္ဒရယ္စနစ္ဟူသည္ ဆိုင္ရာနယ္ကို ဆိုင္ရာေဒသေနသူမ်ားကသာ ဆိုင္သည္ အုပ္ခ်ဳပ္ရသည္။ အေမရိကတြင္ ရပ္ကြက္၊ျမိဳ႔နယ္၊ ျပည္နယ္တို႔တြင္ ရဲ၊မီးသတ္၊ေက်ာင္းပညာေရးစနစ္၊အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတို႔ကို ဆိုင္ရာရပ္ကြက္၊ျမိဳ႔နယ္၊ျပည္နယ္အလိုက္ ေရြးေကာက္ခံံထားရသူမ်ားကသာ တိုက္ရိုက္အုပ္ခ်ဳပ္သြားသည္ျဖစ္ပါ၏။ ဖယ္ဒရယ္စနစ္၏အႏွစ္သာရကို အိမ္ေထာင္စုတခုထဲတြင္ပင္ အရြယ္ေရာက္ျပီး သားသမီး၏ဆိုင္ရာ အခန္းထဲ မိခင္ဖခင္က အခြင့္မေပးလွ်င္ မ၀င္ျခင္းအထိ လက္ခံလိုက္နာသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသားအေပါင္းတို႔…
ထိုထိုနယ္ေဒသတြင္ေနသူတို႔ ဆိုင္ရာ နယ္ကို ပုိင္ၾကပါေလ။ ရဲ၊ ေထြအုပ္၊ မီးသတ္၊ ေက်ာင္းပညာေရးမွအစ ကိုယ္တိုင္အခြန္ေဆာင္/ဘက္ဂ်က္ခြဲ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ တာ၀န္ယူၾကပါေလ။ လူအမ်ားစုသေဘာျဖစ္ပါ၏။ က်င့္သံုးပါလွ်င္ ျငိမ္းခ်မး္ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္သစ္ၾကီးကို ျမင္ရမည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း။ “Out of many, one”

kai

About kai

Kai has written 952 post in this Website..

Editor - The Myanmar Gazette || First Amendment – Religion and Expression - Congress shall make no law respecting an establishment of religion, or prohibiting the free exercise thereof; or abridging the freedom of speech, or of the press; or the right of the people peaceably to assemble, and to petition the Government for a redress of grievances.