“ကိုိေပါက္လမ္းသလားေနသည္ အပိုင္း(၈)”

စက္တင္ဘာလ ေနာက္ဆုံးအပါတ္ထဲမွာေတာင္ၾကီးဘက္ကို ခရီးထြက္ဘုိ႔အေၾကာင္းဖန္လာပါတယ္။
အဲတာနဲ႔ေတာင္ၾကီးကားဘယ္အခ်ိန္ထြက္လဲဆုိတာကို 32လမ္းက ကားလက္မွတ္ေရာင္းတဲ႔ေနရာမွာသြားျပီးေမးေတာ႔ အိပ္စ္ပရက္စ္ အျမန္ကားၾကီးေတြရွိတယ္။ညမွာဘဲထြက္တယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။
“ရန္ၾကီးေအာင္”ဆိုတဲ႔ကားမွာ မွ ကိုယ္ထုိ္င္ခ်င္တဲ႔ေနရာရလုုိ႔ ၀ယ္လုိက္ပါတယ္။
ကားခကေတာ႔ တစ္ေယာက္ေျခာက္ေထာင္႔ငါးရာ။
ကြ်ဲဆယ္ကန္ကားကုိ သြားစီးခ်င္ရင္ ငါးနာရီခြဲအေရာက္သြား။
ဂိတ္ကလုိက္ပုိ႔မယ္ကားနဲ႔လုိက္မယ္ဆုိရင္ေလးနာရီေလာက္ 32လမ္း 82လမ္းကဒီ ဂိတ္ကုိေရာက္ေအာင္လာလုိ႔မွာပါတယ္။

က်ေနာ္ခရီးသြားရင္ အမ်ားအားျဖင္႔ေရွ႔ပုိင္းက ခုံမွာထုိ္င္ေလ႔ရွိပါတယ္။
ဓါတ္ပုံရုိက္ခ်င္တယ္ဆုိရင္အဆင္ေျပေအာင္လုိ႔ပါ။
တစ္ခါမွမေရာက္ဘူးေသးတဲ႔ျမဳိ႕ကုိသြားရမယ္ဆုိေတာ႔ ဘယ္လုိဘဲေျပာေျပာ စိတ္လွဳပ္ယွားပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ေတာင္ၾကီးမွာေနတဲ႔မိတ္ေဆြကို လွမ္းေမးရပါတယ္။
သန္႔လဲ႔သန္႔ ေစ်းလဲသက္သာ သြားလုိ႔လြယ္ကူတဲ႔ တည္းခုိခန္းကို တည္းခ်င္ပါတယ္ေပါ႔။
အမွန္ကေတာ႔ ေတာင္ၾကီးေရာက္ရင္ ဘယ္ကိုပုိ႔လုိ႔ တက္စီသမားကို တန္းေျပာခ်င္တာလဲပါ ပါတယ္။
ဟုိေရာက္မွ ဘယ္ကုိသြားရမယ္မွန္းမသိရင္ပုိခက္မွာစုိးလုိ႔ပါ။
ေတာင္ၾကီးကမိတ္ေဆြက က်ေနာ္တည္းဘုိ႔တည္းခုိခန္းနာမယ္ကိုေျပာေပးပါတယ္။
သူကလာၾကိဳရမလားေမးေတာ႔ မနက္ေလးနာရီေလာက္ေရာက္မယ္ဆုိတာကုိသိထားေတာ႔ သူအလုပ္ရွုပ္မွာရယ္
အားနာတာရယ္ေၾကာင္႔ လာမၾကိဳနဲ႔လုိ႔ေျပာျပီး မနက္ေရာက္မွဖုန္းဆက္လုိက္မယ္လုိ႔ဘဲေျပာလုိက္ပါတယ္။
ဒါနဲ႔ဘဲေတာင္ၾကီးသြားမယ္႔ေန႔ေရာက္ေတာ႔ ညေနငါးနာရီခြဲအေရာက္လာပါလုိ႔ လက္မွတ္မွာေရးထားတဲ႔အတုိင္း ကြ်ဲဆည္ကန္ကားကြင္းကိုအေရာက္သြားကားရပ္ထားတဲ႔ေနရာကိုလုိက္ရွာ
ေတြ႔တာနဲ႔ စပယ္ယာက တက္တက္ဆိုတာနဲ႔ ကားေပၚတက္ ခ်က္ျခင္းထြက္မယ္မွတ္လို႔
အခ်ိန္မွန္သားလို႔ ခ်ီးမြမ္းမယ္ၾကံပါတယ္ ေရးထားတာက ေျခာက္နာရီတကယ္ထြက္ေတာ႔ 6း15ပါ။
ျမန္မာေတြအခ်ိန္အတိအက်လုပ္တတ္ဘုိ႔ လုိပါေသးတယ္လုိ႔ဘဲ စိတ္ထဲမွာ မွတ္ထားလုိက္ပါတယ္။
(တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ေျပာရရင္က်ေနာ္ခရီးထြက္တဲ႔ေန႔က 2009ခုႏွစ္တုံးက ေဆးရုံတက္ရတဲ႔ရက္နဲ႔တစ္ရက္ထဲပါဘဲ)

စက္တင္ဘာလဆုိေပမယ္႔လဲ ေန၀င္တာျမန္ပါတယ္။
ကားထြက္လုိ႔ခဏလဲေနေရာ အေမွာင္ထုက လႊမ္းသြားေတာ႔ လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္မွာရွိတဲ႔အိမ္ေတြကထြန္းထားတဲ႔ လွ်ပ္စီးေရာင္စုံကုိေငးရင္း ျမစ္ငယ္တံတားနားေရာက္လာပါတယ္။
အဲဒီေရာက္ေတာ႔ လူတစ္ေယာက္တက္ ပစၥည္းေတြတင္ျပီးဆက္ထြက္လာပါတယ္။
ကားထုိင္ခုံကေတာ႔ သိပ္အက်ယ္ၾကီးမဟုတ္ပါဘူး။
အိပ္စ္ပရက္စ္ကားျခင္းယွဥ္ရင္ ရန္ကုန္ဘက္သြားတဲ႔ကားက ပုိေကာငး္တယ္လုိ႔ စိတ္ထဲမွာထင္မိပါတယ္။
ရန္ကုန္သြားတဲ႔ကားေတြက ထုိင္ခုံေက်ာမွီကုိ တင္တင္ခ်ခ် တစ္ခုံစီသီးသန္႔။
အခုခုံကေတာ႔ ႏွစ္ခုံတြဲရက္ ။
ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔ခရီးသြားတဲ႔ထုံးစံအတုိင္း ေဖ်ာ္ေျဖေရးအစီအစဥ္တစ္အရ ျမန္မာကားစျပပါတယ္။
ျဖဳိးေငြစုိးရယ္ သက္မြန္ျမင္႔ရယ္ ႏွစ္ေယာက္ပါတဲ႔ ဇာတ္ကားေလးပါ။
လူၾကီးခ်င္းေပးစားတာကို ယူလုိက္ၾကတယ္ ဒါေပမယ္႔ စိတ္ထဲမွာေတာ႔ ခ်စ္ၾကတယ္ ဒါေပမယ္႔ မပြင္႔လင္းေတာ႔
နားလည္မူလြဲတာေတြကို ဟာသလုပ္ျပီးရုိက္ထားတဲ႔ကားေလးပါ။
ကားေပၚမွာပါတဲ႔သူေတြအေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ႔ မင္းသားက “ အားနာလုိက္တာ”လုိ႔ေျပာလုိက္ရင္ကို တ၀ါး၀ါး တဟားဟား။
သဘာ၀က်တာ မက်တာအပထား ခရီးသြားရင္းအပ်င္းေျပတာေတာ႔ အမွန္ပါဘဲ။
အဲဒီကားလဲျပီးေရာ မင္းေမာ္ကြန္းနဲ႔သက္မြန္ျမင္႔ရဲ႕ အလြမ္းဇာတ္ေလးေပ႔ါ။
လူၾကီးေတြက လက္ထပ္ေတာ႔ အေဖကပါလာတဲ႔သမီးနဲ႔အေမက ပါလာတဲ႔သား၊
ဒီထဲမွာ အေဖလုပ္သူကကားေမွာက္လုိ ဆုံးသြားေတာ႔ အကိုလုိေနရာကေစာင္႔ေရွာက္ရ ၊
ညီမေလးမွာအခက္အခဲေတြ႔ရင္ တစ္ကေနငါးဆယ္ကုိေျပာင္းျပန္ေရလုိက္။
ငါးဆယ္က စလုိ႔ တစ္ေရာက္ရင္ အခက္အခဲအားလုံးေျဖရွင္းဘုိ႔ အကုိေရာက္လာမယ္ေပါ႔။
ဇာတ္လမး္ေလးဆင္ထားတာ။
ေမာင္နွမလုိတစ္အိမ္ထဲေနရင္းအရြယ္ေရာက္ေတာ႔ စိတ္ထဲမွာတိတ္တခုိးခ်စ္၊
ဒါေပမယ္႔ညီမေလးက ခ်စ္သူေတြ႔ ၊
ေနာက္အကိုလုပ္သူကဖြင္႔ေျပာခ်င္ေပမယ္႔အေမက တား စိတ္ေလေတာ႔ ေဆးစြဲ၊
ေနာက္ဆုံးေတာ႔အကိုက ညီမေလးလက္ထပ္မယ္႔ရက္မွာ ေဆးလြန္ျပီးေသေပါ႔။
ဒါေပမယ္႔ ထုံးစံအတုိငး္ အသက္သုံးဆယ္ေလာက္ရွိတဲ႔ “ဟက္ကက္”က တကၠသိုိလ္ေက်ာင္းသားေနရာမွာ
မလုိက္ဖက္ဘဲသရုပ္ေဆာင္၊ မင္းသားရဲ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ေဂၚလီဒီဇုိငး္နဲ႔သရုပ္ေဆာင္တဲ႔သူကလဲ
အျပင္မွာလူငယ္ေတြ မေျပာၾကတဲ႔လက္ဟန္ေျခဟန္ အမူအရာေတြလြန္လြန္ကဲကဲနဲ႔ၾကည္႔ရတာရီစရာ။
ႏုိင္ငံျခားကားေတြထဲက ကပၸလီဒီဇုိင္းနဲ႔။
ကားေလးကေတာ႔ၾကည္႔ရတာအပ်ငး္ေျပပါတယ္။
အဲဒီကားေလးၾကည္႔ေကာင္းေနတုနး္ မွတ္ပုံတင္စစ္ဘုိ႔တက္လာေတာ႔ ဇာတ္ကားကုိ ခဏရပ္ အရသာပ်က္လုိက္တာဗ်ာ။
ရွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေရာက္ေတာ႔ သေျပ၀မွာ ထမင္းစားဘုိ႔နားပါတယ္။
က်ေနာ္႔ထုံးစံအတုိငး္ ေစ်းႏုနး္ေတြေမးျပီးမွစားပါတယ္။
ကားနဲ႔ခရီးသြားတာမ်ားေတာ႔ လမ္းမွာဒီလုိထမငး္စားရင္ခံရေပါငး္လဲမ်ားလုိ႔ပါ။
တစ္ခါျပင္ ၾကဳိက္ရာဟင္းနဲ႔ 1500 ။
က်ေနာ္ခရီးသြားရင္ အေၾကာ္အေလွာ္နဲ႔ဘဲစားေလ႔ရွိပါတယ္။
ၾကက္ေပါင္ေၾကာ္နဲ႔ထမင္းဆီဆမး္ စားလုိက္တာ 1400။
ဒါနဲ႔ဘဲထမင္းစားျပီး အေပါ႔အပါးသြား ကားေပၚတက္။
ကားထဲမွာေတာ႔ မီးမူံမူံေလး သီခ်ငး္ေလးကေတာ႔ ခပ္တုိးတိုးဖြင္႔ အျပင္ေလာက ၾကည္႔ေတာ႔ ေမွာင္မဲမဲ၊
ျဖတ္သန္းခေတာင္းတဲ႔ေနရာေလးမီးလင္းေနလုိ႔ၾကည္႔ေတာ႔ “ဘုရားငါးဆူ” ဆုိတဲ႔ဆုိင္းဘုတ္ေလးျမင္ရပါတယ္။
အိပ္လုိက္နုိးလုိက္နဲ႔ကားရပ္သြားလုိ႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ထမင္းဆုိင္အၾကီးၾကီးတစ္ခုေတြ႔ပါတယ္။
ဒါနဲ႔ဘဲခဏဆင္းေကာ္ဖီတစ္ခြက္မွာ ပါလာတဲ႔ေပါင္မုန္႔နဲ႔စား ေမးၾကည္႔ေတာ႔ ကေလာျမဳိ႔နယ္ထဲက ဆုိင္ေလးပါတဲ႔။
အသံ၀ဲ၀ဲေလးနဲ႔ ရြာနာမည္ေလးကိုေျပာပါတယ္ နန္း ဆုိတာပါတာကလြဲလုိ႔ သိပ္မမွတ္မိလုိ္က္ပါဘူး။
ဆုိင္ထဲက စားပြဲထုိးကေလးေတြအခ်င္းခ်င္းေျပာေနၾကတာေတာ႔ ေနာက္တစ္စီးဘဲ၀င္စရာရွိေတာ႔တယ္လုိ႔ၾကားရပါတယ္။
အခ်ိန္ကေတာ႔ ညႏွစ္နာရီ။
ကားေခါင္းမွာ ဖုန္ေတြတင္ေတာ႔ ေရေတြနဲ႔ေဆး၊
ခဏေနေတာ႔ကားျပန္ထြက္ပါတယ္။
သိပ္မၾကာခင္ေလးမွာ ကားလမး္ေအာက္ဖက္မွာ မီးေတြလငး္ေနတဲ႔ေနရာေလး ျမင္လုိ႔ ေခါင္းေထာင္ၾကည္႔ေတာ႔ “ကေလာ”၊
ၾကည္႔ရင္းေမွးခနဲတစ္ခ်က္အငိုက္ လူသံေတြၾကားလုိ႔ျပန္နုိးလာေတာ႔ “ေအာင္ပနး္”၊
ေနာက္ေတာ႔ ဟုိနားဆင္းမယ္ ဒီနားဆင္းမယ္ဆုိ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ဆင္း၊
ေနာက္ေတာ႔ ဟဲဟုိး၊ေညာင္ေရႊ၊ေရႊေညာင္ အစဥ္လုိက္ ဆငး္သူတက္သူမရွား၊
ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားတုနး္ ဂိတ္ဆုံးျပီဆုိလုိ႔ေအာ္သံၾကားမွ “ေတာင္ၾကီး”ေရာက္ျပီဆုိတာသိလုိက္ရပါတယ္။
နာရီၾကည္႔ေတာ႔ မနက္ေလးနာရီ။
ေတာင္ၾကီးတစ္ျမဳိ႔လုံးေမွာင္မဲ မေရာက္ဘူးတဲ႔အရပ္ဆုိေတာ႔ ဘယ္ေနရာေရာက္မွနး္မသိ။
ရာသီဥတုကေတာ႔ေအးစိမ္႔စိမ္႔။
အထုပ္အပိုးေတြဆြဲလုိ႔ ကားေပၚကဆင္း “တကၠဆီ”သမားေတြက ကားေပါက္၀မွာအဆင္သင္႔၊
ယဥ္ေက်းတာတစ္ခုကေတာ႔ မန္းေလးက တကၠဆီသမားေတြေလာက္အလုအယက္မရွိတာအမွန္ပါဘဲ။
“ဆန္းမစ္ဟုိတယ္္”လုိ႔ေျပာေတာ႔ 2500လို႔ေျပာပါတယ္။
ေစ်းေလ်ွာ႔ပါအုံးေျပာေတာ႔ ေဘးက လူက
“ဆရာၾကီး ေစ်းမဆစ္နဲ႔ ေတာင္ၾကီးတကၠဆီက ဘီးလွိမ္႔တာနဲ႔2500ပုံေသဘဲ။
မသိတဲ႔လူကုိ မတရားမေတာငး္ရဘူးလုိ႔လဲ ဂိတ္ေတြမွာစည္းကမ္းထုတ္ထားျပီးသား”
ဒါနဲ႔ဘဲကားေပၚတက္လုိ႔ထြက္လဲထြက္ေရာ ကားဆရာေလးက
“ ဒီမွာ ဆန္းမစ္ေတာ႔ မရွိဘူး ခ်မး္ေျမ႔ေအာင္ဘဲရွိတယ္ အဲဒီပုိ႔ေပးမယ္ေနာ္“လုိ႔ေအးေအးေဆးေဆးဘဲေျပာပါတယ္။
က်ေနာ္ကလဲ မိတ္ေဆြနဲ႔စကားေျပာတုနး္က ဆုိင္ကယ္စီးရင္းေျပာေတာ႔ေလတုိးသံနဲ႔မသဲမကြဲဆုိေတာ႔ သူေျပာတာကိုလက္ခံလုိက္ပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔ သူေျပာတဲ႔တည္းခုိးခန္းေရာက္ေတာ႔ အိမ္ေနတာကိုႏုိး အခန္းလြတ္ရွိတယ္လုိ႔ေျပာတာနဲ႔ အထုပ္အပုိးေတြခ် ၊
အကူေကာင္ေလးကလဲ အိပ္မူံစုံမႊားနဲ႔ထ၊
မွတ္ပုံတင္ေပးရင္း ေရခ်ဳိးခန္းအိမ္သာတြဲရက္ပါလားလုိ႔ေမးမိမွာ ဒီမွာက ရုိးရုိး အခန္းဘဲရွိတယ္လုိ႔ေျဖပါတယ္။
“ ဆနး္မစ္လုိ႔ ေျပာတာ ဒီပုိ႔လုိက္တာ“လုိ႔ေျပာေတာ႔ တည္းခုိးခနး္ပုိင္ရွင္က
“ ခင္ဗ်ားနားၾကားလြဲတာေနမွ ဆနး္မင္းဟုိတယ္ဘဲရွိတယ္ ေရွ႔လမ္းမတန္းမွ သိပ္မေ၀းဘူး၊ လမ္းေလ်ွာက္သြားလုိ႔ရတယ္”
လုိ႔ေျပာေတာ႔ မန္းေလးအေခၚ တစ္ျပေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေလွ်ာက္ရမယ္ ျခင္းတစ္လုံး ထီးတစ္ေခ်ာငး္ လက္ေဆာင္ေပးဘုိ႔
မုန္႔ဖာက တစ္ခု လက္ဆြဲအိမ္က ႏွစ္လုံး ကြ်တ္ကြ်တ္အိပ္က ႏွစ္ထုပ္ လူကႏွစ္ေယာက္ဘယ္လုိမွလမ္းေလွ်ာက္သြားလုိ႔မျဖစ္နုိင္။
အဲေတာ႔ေကာင္ေလးကိုလုိက္ပုိ႔ေပးဘုိး အသနားခံေတာ႔မွထည္႔ေပးလုိက္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ျပေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေလွ်ာက္မွ လမ္းမအက်ယ္ၾကီးမွာ ဘုိလုိေရးထားတဲ႔ ဆုိင္းဘုတ္အၾကီးၾကီးကိုေတြ႔ရပါေတာ႔တယ္။
မိ္တ္ေဆြက “ဆနး္မငး္”လုိ႔ေျပာတာကို ဆုိင္ကယ္စီးရင္း အေသအခ်ာနားမေထာင္ ေတာင္ၾကီးလိုေခတ္မွီတဲ႔ျမိဳ႔ဆုိေတာ႔
ဘုိနာမယ္ “ဆန္းမစ္”လုိ႔ ခပ္တည္တည္နဲ႔ကိုယ္ဘာသာကိုေကာက္ခ်က္ခ် ေတာ႔ အလြဲၾကီးလြဲသြားတာေပါ႔။
မနက္ေစာေစာဆုိေတာ႔ ပိတ္ေနဆဲ အိပ္ေနဆဲ ဟုိတယ္ကုိ အတငး္ႏွုိးရပါေတာ႔တယ္။
တံခါးဖြင္႔ေပးေတာ႔ မွ လုိက္ပုိ႔တဲ႔ေကာင္ေလးလဲျပန္သြားပါတယ္။
ရုိးသားတဲ႔ကေလးဆုိေတာ႔ကူညီလုိ႔ ေငြငါးရာေပးတာေတာင္ ျငင္းေနလုိ႔ ဇြတ္ေပးခဲ႔ရပါတယ္။
တံခါးဖြင္႔လုိ႔ အထဲလဲပစၥည္းေတြထည္႔မယ္လဲလုပ္ေရာ အခန္းမအားေသးဘူးေျပာပါတယ္။
နားခ်င္ရင္ေတာ႔ ဆက္တီေပၚမွာနားပါ မနက္ခ်က္ေအာက္လုပ္သူရွိမွ အခန္းရမယ္ေျပာေတာ႔ စိတ္အေတာ္ေလသြားပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔ဟုိတယ္ေရွ႔ကထုိင္ခုံမွာ ခဏအေမာေျဖ ေနပါတယ္။
လမ္းမေပၚမွာေတာ႔ မနက္ေစာေစာလမ္းေလွ်ာက္ထြက္သူေတြက တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ ၊
ေစ်းကားလုိ႔ ယူဆရတဲ႔ ဟုိင္းလတ္ကားေလးေတြက ေတာ႔ လမး္ေပၚမွ တေ၀ါေ၀ါနဲ႔ျဖတ္။
ေကာင္ေလးကုိ ထပ္ေမးရပါတယ္ မနက္ထြက္မယ္႔လူ ရွိမရွိေသခ်ာလားေမးေတာ႔ မေသခ်ာဘူးလုိ႔ျပန္ေျဖပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔လမး္မထြက္ ျပီး ခရီးဆက္ရေအာင္ကားတား လက္ခါျပတဲ႔ကား ငါးခါေလာက္ၾကံဳေတာ႔မွ
ကိုယ္က ျမဳိ႔ျပင္ထြက္တဲ႔ကားေတြတားမိတာကို သတိထားမိပါတယ္။
ဒါနဲ႔လမး္ဟုိဘက္ကူး ျပီးလက္ျပမွကားရပါတယ္။
ကားဆရာကို အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာျပေတာ႔ ကားခေတာ႔ၾကည္႔ေပး “ေတာင္ေပၚသား”ကိုပုိ႔ေပးမယ္ဆုိျပီးပစၥည္းေတြကားေပၚတင္ရပါတယ္။
ဟုိတယ္က ကေလးေတြကိုေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းႏုတ္ဆက္ေတာ႔ သူတုိ႔မွာလည္း အခုမွစိတ္သက္သာရာ ရသြားတဲ႔မ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႔ေတြ႔ရပါတယ္။
အခန္းမေပးနုိင္ရင္ အားနာလုိ႔နဲ႔တူပါရဲ႕။
ဒါနဲ႔ဘဲ “ေတာင္ေပၚသား”ေရွ႔ေရာက္ေတာ႔ သူနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မွာရွိတဲ႔ဗလီက ၀တ္ျပဳဘုိ႔ႏွုိးေဆာ္ေနပါျပီ။
တံခါးပိတ္ထားတာကို ေအာ္ေခၚေပမယ္႔ အေတာ္ၾကာတဲ႔ လူရိပ္လူေယာင္မျမင္ေတာ႔ကားဆရာၾကိးက
ေစ်းနားေလးက “ေတာင္ၾကီးမန္းဟုိတယ္”ကုိသြားမယ္ဆုိျပီး ကားေပၚတက္လုိ႔ခရီးဆက္ရပါတယ္။
ဟုိေကြ႔ဒီေကာက္နဲ႔သြားရင္ ခန္႔ထည္တဲ႔အေဆာက္အဦျမင္လုိ႔ၾကည္႔ေတာ႔ “ဧရာ၀တီဘဏ္”ဆုိတဲ႔
ဆုိင္းဘုတ္ၾကီးကုိျမင္ရ သူ႔ေအာက္ဘက္မွာေတာ႔ အခိ်န္ေလးမ်ဳိးျပတဲ႔ နာရီစင္။
နာရီစင္ေအာက္မွာေတာ႔ နံနက္ေ၀လီေ၀လင္း ေစ်းခင္းဘုိ႔ ျပင္ေနၾကတဲ႔ ပန္းသယ္နဲ႔သစ္သီးသယ္ေတြ။
လမး္ေတာင္ဘက္မွာေတာ႔ “ေတာင္ၾကီးမန္းဟုိတယ္”။
၀င္ေမးလုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သီးသန္႔ခနး္ရွိတယ္ဆုိမွရင္ေအးရပါတယ္။
ကားဆရာကုိကားခေမးေတာ႔ ႏွစ္ေထာင္ဘဲယူပါတယ္ အားနာလုိ႔တဲ႔။
မနး္ေလးက ဆရာသမားမ်ားနဲ႔ေတာ႔ အေတာ္ေလးကြာပါတယ္။
လုိအပ္ခ်က္နညး္ေတာ႔ ေလာဘနည္းတဲ႔ နယ္သူနယ္သားေတြရဲ႕ ရုိးသားတဲ႔စရုိက္လုိ႔ဘဲထင္မိပါတယ္။
ရလုိက္တဲ႔အခန္းေလးကဒုတိယထပ္က အေရွ႔ေျမာက္ေဒါင္႔အစြန္ဆုံးအခန္း၊
ျပဴတင္းေပါက္က ႏွစ္ဖက္လုံးပါ ေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္းပါတယ္။
အခန္းကလဲ အနံ႔အသက္မရွိ က်ယ္က်ယ္လြင္႔လြင္႔ အိပ္ယာခင္းေတြကလဲ အသစ္မဟုတ္ေပမယ္႔ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔။
တည္းခုိးခကေတာ႔ တစ္ရက္ေသာင္းႏွစ္ေထာင္။
ဒါနဲ႔ဘဲ အေပါ႔အပါးသြား။
ပစၥည္းေတြေနရာခ် မဒမ္ေပါက္ကေတာ႔ ပင္ပန္းေတာ႔အိပ္မယ္ေျပာ။
လမ္းသလားတတ္တဲ႔က်ေနာ္ ကေတာ႔ မနက္ေစာေစာ ငါးနာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ဆုိေတာ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ဘုိ႔ဘဲဆုံးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။
(ေတာင္ၾကီးျမဳိ႔မွျမင္ကြင္းေလးေတြ)

ေတာင္ၾကီးျမိဳ႔မေစ်းနားက နာရီစင္


ေတာင္ၾကီးျမဳိ႔မေစ်းနားက နာရီစင္

ဒီနာရီစင္ေလးေအာက္မွာ ကေတာ႔ယာယီေစ်း


ဒီနာရီစင္ေလးေအာက္မွာေတာ႔ ေန႔ဆုိ္သစ္သီးေစ်းနဲ႔ပန္းေစ်း ညဆုိရင္ေတာ႔ ေဒသထြက္စားစရာေတြေရာင္းတဲ႔ညေစ်းတန္းလူစည္ကားပါတယ္။

နံနက္ေစာေစာ အိပ္မူန္စုံမႊားနဲ႔ ရပ္ေနတဲ႔နာရီစင္


မုိးလင္းစ အျပာေရာင္ေကာင္းကင္ေအာက္က ေတာင္ၾကိးျမဳိ႔မေစ်း

အိပ္ယာထစ ျမိဳ႔မေစ်း


ဒါကေတာ႔ေစ်းအေနာက္ဘက္တန္းက သစ္သီးေစ်းတန္းေလး

မနက္ေစာေစာဆုိေတာ႔ သစ္သီးတန္းကလူမစည္ေသးဘူး


ဒါေကေတာ႔တည္းခုိးခန္းေရွ႔က အသီးအနွံလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ေရာင္းတဲ႔အသယ္ေလးေတြ

လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ စားခ်င္႔စဖြယ္ ေစ်းကလဲသက္သာတယ္


မုိးဒဏ္ေနဒဏ္ေအာက္က ပန္းသယ္နဲ႔သစ္သီးသယ္

ထီးအျပာေလးေတြနဲ႔ ေစ်းတန္းကေလး


သံပုရာသီးေတြေပါေပါရမယ္ေနာ္

သစ္သီးတန္း သံ႔ပုရာသီးအပုံလုိက္ၾကီးေနာ္


ေတာင္ၾကီးျမဳိ႔ရဲ႔လြမး္စရာ မုိးမူန္ၾကားက မနက္ခင္း အေရွ႔ဘက္ကေတာင္တနး္က မပီ၀ုိးတ၀ါး

လြမး္စရာ႔ႏွင္းမူံထဲကေတာင္ၾကီး

ကိုေပါက္လက္ေဆာင္ အေတြးပါးပါးေလး
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
(8-10-2011)

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1612 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။