ကျွန်မကို တောင်ပေါ်မြို့လေးတစ်မြို့မှာ မွေးဖွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မကို မမွေးခင်အထိတော့ မေမေကဂီတာတီးပါတယ်။ အရမ်းတော်တဲ့ ဂီတာပညာရှင်တစ်ယောက်လို့လည်းသိရတယ်။ ကျွန်မလူ့လောကထဲရောက်တဲ့အချိန်ကစပြီး မေမေက တီးဝိုင်းအဖွဲ့က ထွက်လိုက်ပါတယ်။ အခုတော့ ဂီတာလေးက အခန်းထောင့်မှာ တီးသူမဲ့လို့ပေါ့။ ကျွန်မငယ်ငယ်က ဘယ်အရွယ်ဆိုတာ သေချာမမှတ်မိတော့ဘူး ၅ နှစ်လား ၆နှစ်လား၊ အဲဒီတုန်းက မေမေဂီတာတီးရင် ကျွန်မရဲ့ လက်သေးသေးလေးကို ဂီတာအိုးပေါ်တင်ထားရတာကို အရမ်းသဘောကျခဲ့တာ။ မေမေကပြောတယ် အဲဒါတုန်ခါမှု ကြောင့်တဲ့။ ဂီတာတီးတိုင်း ကျွန်မရဲ့လက်ကလေးကို တင်ထားပြီး သူမရဲ့ဂီတသံကိုခံစားနိုင်တာကို မေမေကလည်း သဘောကျတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လည်းဆိုတော့ ကျွန်မကဆွံ့အနားမကြားသူတစ်ယောက်အဖြစ် မွေးဖွားခဲ့လို့ပါ။

နောက်ပိုင်းတော့ မေမေကဂီတာကို လုံးဝမတီးတော့ပါဘူး။ ကျွန်မအသက် ၁၈နှစ်ပြည့်တဲ့အထိပါပဲ။ အဖေဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မမွေးကတည်းကမမြင်ဖူးပါဘူး၊ ကျွန်မကိုမွေးပြီးကတည်းက ထွက်သွားတာ တစ်ခါမှကို ပြန်မလာခဲ့ပါဘူး။ ဆွံ့အနားမကြားတဲ့သမီးလေး မွေးလာလို့များလား၊ မေမေကတော့ ဘယ်လိုမှတ်ချက်မျိုးမှမပေးပါဘူး။ မေမေ့ကိုကြည့်ရတာ တော့ ကျွန်မရဲ့ဖြစ်တည်မှုအပေါ် ဝမ်းနည်းတဲ့စိတ်မကောင်းဖြစ်တဲ့ အမူအရာမျိုးလုံးဝမတွေ့ဖူးပါ။ မေမေက အမြဲတမ်း တက်ကြွပျော်ရွှင်နေတတ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ ဒါကြောင့်လည်း လူချစ်လူခင်ပေါတာပေါ့။ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ မူကြိုကျောင်းလေးဖွင့်ထားတယ်။ ကလေးတွေအတွက်တော့ မေမေကအကောင်းဆုံးဆရာမတွေထဲက တစ်ယောက်ပေါ့။ မေမေနဲ့ကျွန်မကြားက ဘာသာစကားကတော့ sign language လို့ခေါ်တဲ့ လက်ချောင်းတွေကို အသုံးပြုရတဲ့ ဘာသာစကားပါ။ ကျွန်မသူငယ်ချင်းတွေလည်း ဒီဘာသာစကားနဲ့ပဲပြောကြပါတယ်။ မေမေ့ကြောင့်  ကျွန်မရဲ့ အနေအထားကို သူများနဲ့မတူဘူးလို့ တစ်ခါမှမတွေးမိဘူး။ သူ့ကိုမတွေ့ခင်အထိပေါ့။

ကျွန်မတို့မြို့လေးရဲ့ တစ်ခုသောနွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မှာ အလည်ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကို ဆရာက မိတ်ဆက်ပေးပါတယ်။ ကျွန်မက နားမကြားပေမယ့် lip-read ဆိုတဲ့ ပါးစပ်ကိုကြည့်ပြီးတော့ ဘာပြောတယ်ဆိုတာ ကိုနားလည်နိုင်ပါတယ် ဖြည်းဖြည်းပြောရင်ပေါ့။ သူကကျွန်မကို တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်လို့ ပြောတယ်။ ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုကိုယ်သိမ်ငယ်စိတ်ဝင်မိသွားတာပါ။ ကျွန်မသူ့ကို တစ်ခုခုပြန်ပြော ချင်တယ် ဒါပေမယ့် သူနားလည်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မငယ်ငယ်က ကလေးတွေနဲ့အတူတူကစားရင်း စကားပြောကြည့် ဖူးတယ်။ သူတို့ကကျွန်မ အသံကိုကြားတော့ ရယ်ကြတယ်လေ။ ဒါ့ကြောင့်နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မရဲ့အသံကို လုံးဝအသုံးမပြုတော့ဘူး။ အချစ်ဆိုတာ တာဆီးလို့လည်းမရသလို ဖန်တီးလို့လည်းမရဘူး။ “She who has never loved has never lived” လို့ John Gay ကပြောတယ်။ ကျွန်မကတော့ အခြေအနေမတူတဲ့ သူတစ်ယောက်ကိုချစ်မိပြီး ကမာ္ဘတစ်ခုခြားနေရပါတယ်။ နေ့တိုင်း ကျွန်မအခန်းရဲ့ ပြတင်းပေါက်လေးကနေ သူကျွန်မအိမ်ရှေ့က ဖြတ်လျှောက်မယ့် အချိန်ကို စောင့်ကြည့်ရင်းသူ့ကို တိတ်တိတ်လေးငေးနေမိတာ။ ကျွန်မကိုမြင်ရင် ပြုံးပြတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့နွေးထွေးတဲ့အပြုံးလေးတွေကို တကယ်မက်မောပါတယ်။ ကျွန်မတို့သားအမိကြားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာမရှိခဲ့ပေမယ့် သူနဲ့ပတ်သတ်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်တွေကိုတော့ မေမေ့ကိုပြောပြဖို့ တွန့်ဆုတ်နေမိပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့သူငယ်ချင်းကောင်း လည်းဖြစ်တဲ့ မေမေသိရင် ဘယ်လိုမှတ်ချက်မျိုးပေးမယ်ဆိုတာကိုလည်း သိချင်မိပါတယ်။

အခုတလောကျွန်မ စိတ်နဲ့လူနဲ့ မကပ်တာ မေမေကရိပ်မိ သလိုပဲ၊ အခုလည်းစိတ်တွေမွမ်းကျပ်လာလို့ ကျွန်မတို့မြို့လေးရဲ့ဘုရားကျောင်းကို ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာ ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ခြေထောက်တွေ ဟောလ်ထဲကို ချမိတာနဲ့ တုန်ခါမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက် ရတယ်။ ငယ်ငယ်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကလေး မေမေ့ဂီတာပေါ်တင်တုန်းက ခံစားချက်မျိုး၊ အထဲမှာက ကျွန်မရဲ့ ကမာ္ဘတစ်ဘက်ကချစ်သူက ဒရမ်တီးနေ တယ်လေ။ သူက နာမည်ကြီးဒရမ်မာ တစ်ယောက်ပါတဲ့။ ကျွန်မက ချစ်သူရဲ့ဂီတသံကိုတောင် မခံစားနိုင်တဲ့သူပါ။ အဝေးကနေပဲ ချစ်ပါတော့မယ် ချစ်သူရယ်၊ ကျွန်မဆုံးဖြတ်ချက်က ပိုပြီးသေချာသွားပါပြီ။ ကျွန်မရဲ့ခံစားချက်ကို ဘယ်သူမှ မသိအောင် ကြိုးစားပြီးနေသွားပါ့မယ်၊ ကျွန်မရဲ့မေမေတောင်မသိအောင်လေ…။ ကျွန်မရဲ့ကမာ္ဘလေးကတော့ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။ ဂီတသံတွေမရှိဘူး၊ ငှက်ကလေးတွေသီချင်းဆိုတဲ့အသံမရှိဘူး၊ လမ်းမပေါ်ကဆူညံတဲ့အသံတွေမရှိဘူး။ ကျွန်မဖတ်ဖူးတဲ့ ဝတ္ထုတွေမှာတော့ အစပိုင်းမှာ ဘယ်လိုအခက်အခဲတွေပဲရှိရှိ ဇာတ်သိမ်းခန်းရောက်ရင် မင်းသားနဲ့မင်းသမီးပေါင်းသွားကြပါတယ်။ ဘဝက ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်မဟုတ်သလို ကျွန်မကလည်း မင်းသမီးမဟုတ်ဘူးလေ။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ကျွန်မတက်ခဲ့တဲ့ကျောင်းမှာ ဘဝတူကလေးတွေကို စာပြန်သင်ရင်း ကျွန်မရဲ့စိတ်ကို အရင်ကအနေအထားပြန်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားရပါဦးမယ်။ မေမေ့ရဲ့ ရပ်တည်မှုကတော့ ကျွန်မအတွက် အကြီးမားဆုံးခွန်အားပါ။ ။

About Moe Z

has written 32 post in this Website..

Biography is nothing special but I'm special :P