တစ္ဦးတစ္ေယာက္နဲ႕ ေဖာ္ေဆာင္လုိ႕မရတဲ့ ေနရာေတြမွာ ေပါင္းစည္းအားတစ္ခုအေနနဲ႔ အဖြဲ႕အစည္းေလးေတြဖြဲ႕ၿပီး လုပ္ငန္းၿပီးေျမာက္ေအာင္ ေဖာ္ေဆာင္လာရပါတယ္။ တစ္ေယာက္အားနဲ႕ အေသးအဖြဲလုပ္ငန္းငယ္ေလးေတြကုိလုပ္ႏုိင္တယ္ဆုိတာ တစ္ပုိင္တစ္ႏုိင္လုပ္ငန္းငယ္ေလးေတြမုိ႕သာရတာပါ။ ႀကီးႀကီးမားမား လုပ္ငန္းႀကီးေတြကုိေတာ့ လူမ်ားမ်ားနဲ႕ တက္ညီလက္ညီလုပ္ကုိင္မွသာ ေအာင္ျမင္မႈကုိရမွာပါ။ လူမ်ားမ်ားနဲ႕ဆုိရာမွာ…ေပါင္းစည္းထားတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုအျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီးေဖာ္ေဆာင္မွရမွာပါ။ ထုိသုိ႕ေဖာ္ေဆာင္ရာမွာ သတ္မွတ္ခ်က္ စံႏွဳန္းမ်ား မည္သုိ႕ပင္ရွိေစ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီရဲ႕ စိတ္ဓာတ္မ်ားဟာ ညီညႊတ္ေနမွသာ ေအာင္ျမင္ႏုိင္မွာပါ။ ဆုိၾကပါစုိ႕ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုမွ တစ္ဦးတစ္ေယာက္က စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရ ညံဖ်င္းေနမယ္ဆုိရင္ က်န္လူမ်ားဟာ အဲဒီလူေၾကာင့္ ပ်က္စီးလာႏုိင္တာကုိေတြ႕ရမွာပါ။

တစ္ဦးတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ဆုိရာမွာ ထိခိုက္မႈနည္းႏုိင္ေပမယ့္ အုပ္စုလုိက္တစ္ခုခ်င္းဆီအလုိက္ ညံဖ်င္းလာရင္ေတာ့ COMPANYတစ္ခုအတြက္ ႏွစ္နာမႈေတြ ႀကီးမားလာႏုိင္ပါတယ္။ ဆုိၾကပါစုိ႕ COMPANYတစ္ခုမွာ ဆုိင္ရာဆုိင္ရာ ဌာနအလုိက္ အုပ္စုတစ္စုခ်င္းဆီ ခြဲထားမယ္ဆုိပါစုိ႕။ ထုိအုပ္စုမ်ား ေပါင္းစည္းမွာသာ လုပ္ငန္းခြင္တစ္ခု အထစ္အေငါ့မရွိ ေအာင္ျမင္ၿပီးစီးႏုိင္ပါတယ္။ အုပ္စု တစ္စုနဲ႕တစ္စု၊ ဌာန တစ္ဌာနနဲ႕ တစ္ဌာန အခ်ိတ္အဆက္မမိဘူး။ မတည့္ၾကဘူးဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီ လုပ္ငန္းခြင္တစ္ခု ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္ ေအာင္ျမင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။

လုပ္ငန္းခြင္ေတြမွာ ၾကံဳေတြ႕ေနရတာက စည္းလုံးမႈမရွိျခင္းကုိပါ။ သာတူညီမွ်စိတ္မရွိပဲ မိမိတုိ႕ အတၱကုိသာ တြင္တြင္ႀကီး ေဖာ္ေဆာင္ေနၾကတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေနရာတစ္ခု တည္ျမဲေရးအတြက္”သည္ေနရာသည္ ငါ့ေနရာ၊ ငါ သာလွ်င္ ငါ့ေနရာအတြက္ ဘုရင္ျဖစ္ရမည္”ဆုိတဲ့ စိတ္ဓါတ္နဲ႕ ခ်ီတက္ေနၾကပါတယ္။ ေနာက္ထပ္တက္လာတဲ့သူေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္ ၊ ဘယ္ေလာက္တတ္တတ္ ေနရာမေပးႏုိင္ၾကေသးပါဘူး။ အမ်ားစုလက္ခံေနၾကတဲ့ “အသစ္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း၊ အေဟာင္းကုိေတာ့ မမီဘူး”ဆုိတဲ့ စကားတစ္ခြန္းဟာ ခ်န္ထားသင့္ရင္ ခ်န္ထားရေတာ့မွာပါ။ အေဟာင္းေကာင္းတယ္ဆုိၿပီး အသစ္ကုိလက္မခံတာဟာ ဓမၼတာမဟုတ္ပါဘူး။ အေဟာင္းလည္း အေဟာင္းအေလွ်ာက္ ေကာင္းတာေလးေတြရွိသလုိ အသစ္လည္း အသစ္အေလွ်ာက္ ဆန္းသစ္ တီထြင္မႈေတြ၊ အေတြးအေခၚသစ္ေတြ၊ ဥာဏ္ရည္ ဥာဏ္ေသြးေတြ  ဆန္းသစ္ ေကာင္းမြန္ေနတတ္တာကုိ လက္ခံရေတာ့မွာပါ။

ဥပမာ……ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားေနသူမ်ားဟာ အၿမဲတမ္း မေအာင္ျမင္ႏုိင္ဘူးဆိုတာကုိ မိမိတုိ႕ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္အသုိင္းအ၀ုိင္းနဲ႕ လက္လွမ္းမီရာ ေလာကေတြကုိ ရွဳၾကည့္ပါ။

(၂)

တစ္ခ်ိန္က ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ မင္းသမီးတစ္ေယာက္ဟာ ခုခ်ိန္မွာ ယခင္ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ စံခ်ိန္ကုိ မခ်ိဴးႏုိင္ေတာ့တာမ်ိဳးကုိေျပာတာပါ။

ေနာက္ထပ္ တက္လာတဲ့ မင္းသမီးငယ္မ်ားက ကုိယ့္ထက္ပုိေတာ္ေနတာ၊ ပုိၿပီးေနရာရလာတာ၊ ပရိသတ္ လက္ခံမႈ အမ်ားဆုံးရလာတာေတြကုိ ေတြ႕ရမွာပါ.။ ဟုိတုန္းက ဇာတ္ေဆာင္မင္းသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ခဲ့ပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္အရြယ္က်လာခ်ိန္မွာ အေဒၚအခန္း၊ အေမအခန္း၊ အဘြားအခန္း စသျဖင့္ ေနရာဖယ္ေပးလာရမွာပါ။ အသစ္တက္လာတဲ့ မင္းသမီးငယ္ကေတာ့ လတ္သေလာ အသက္အရြယ္ပုိင္းအရ၊ ငယ္ဂုဏ္အရ ေနရာတစ္ခု ပုိင္ဆုိင္လာရေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီလုိပါပဲ လုပ္ငန္းခြင္တစ္ခုမွ ယခင္ ကုိယ္လုပ္ႏုိင္တုန္းအခ်ိန္တုန္းက ကုိယ္သာလွ်င္ ေတာ္တယ္ ကုိယ္သာလွ်င္ တတ္တယ္ဆုိတာမ်ိဳးကုိ  လက္မေထာင္ျပလုိ႕ရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ တက္လာတဲ့ လူငယ္ေတြရွိလာရင္ေတာ့ ကုိယ္မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္တဲ့ အရာမ်ိဳးေတြကုိ ေနရာတစ္ခုဖယ္ၿပီး အားေပးသင့္အားေပးလာရပါလိမ့္မယ္။ ဒါမွသာ လုပ္ငန္းတစ္ခုဟာ ေအာင္ျမင္မႈနဲ႕အလွမ္းမေ၀းႏုိင္မွာပါ။

“ငါမရွိရင္ အျဖစ္ပါဘူး”ဆုိတာ က်န္ရစ္ခဲ့ပါၿပီ။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မရွိရုံနဲ႕လုပ္ငန္း မၿပီးေျမာက္ေတာ့ဘူးဆုိတာ ေခတ္ေနာက္က်ေနပါၿပီ။ တစ္ဦးေလွ်ာ့ရင္ ေနာက္တစ္ဦးအဆင္သင့္ရွိေနပါၿပီ။ အရင္လူ မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္တာမ်ိဳးကုိ ေနာက္တစ္ဦးက မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္ဘူးလုိ႕ေျပာလုိ႕မရေတာ့ပါဘူး။ အရင္လူထက္ ဥာဏ္ရည္ ဥာဏ္ေသြးကအစ ပုိသာခ်င္ သာေနတတ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ လူတစ္ဦးခ်င္းဆီရဲ႕ ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးေတြဟာ မတူညီၾကလုိ႕ပါ။

COMPANYတစ္ခုမွာ ၾကီးၾကပ္၊ က်င္းသား၊ မုိင္း၊ ကင္း၊ ေက်ာက္ရွာ၊ ရုံး၀န္ထမ္း၊ မန္ေနဂ်ာ စသျဖင့္ ဆုိင္ရာဆုိင္ရာ ဌာနေလးေတြ ခြဲထားပါတယ္။ (သတၱဳတြင္းလုပ္ငန္းCOMPANYတစ္ခုရဲ႕ဖြဲ႕စည္းပုံပါ)။တစ္ဌာနနဲ႕ တစ္ဌာန အခ်ိတ္အဆက္မိမိ လုပ္ကုိင္ႏုိင္ဖုိ႕ရာ မွာ နားလည္မႈကုိလည္း ခ်န္ထားခဲ့လုိ႕မရပါဘူး။ ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းအေနနဲ႕ ဦးေဆာင္ေနရတဲ့(မန္ေနဂ်ာမပါ)ၾကီးၾကပ္မ်ားရဲ႕ အခန္းက႑ဟာ ပုိမုိအေရးႀကီးပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ပုံမမွန္ရင္ ၀န္ထမ္းမ်ားရဲ႕ စိတ္ဓါတ္မ်ား ပ်က္ျပားသြားဖုိ႕ မီးထုိးသလုိျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ တစ္ဌာနနဲ႕ တစ္ဌာန၊ တစ္အုပ္စုနဲ ႕ တစ္အုပ္စု သာတူညီမွ်တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္မႈမေပးႏုိင္ရင္ သေဘာကြဲလြဲမႈေတြကုိ ေမြးဖြားေပးသလုိျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

ဥပမာ.. စည္းကမ္းခ်က္တစ္ခုကုိ သတ္မွတ္ထုတ္ျပန္လုိက္တယ္ဆုိပါစုိ႕။ ၀န္ထမ္းမ်ား အရက္မေသာက္ရ ဆုိတာမ်ိဳးမွာ ၀န္ထမ္းတုိင္းက ေသာက္တတ္မယ္။ မုိင္း၀န္ထမ္းမ်ားက ေသာက္တတ္တယ္။ ေက်ာက္ရွာ၀န္ထမ္းမ်ားက မေသာက္တတ္ဘုူး။ ေက်ာက္ရွာ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ အရက္ေသာက္လုိ႕  အေရးယူလုိက္တယ္။ မုိင္း၀န္ထမ္းေတြ အရက္ေသာက္ေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလုိက္တယ္။

(၃)

ဒါဆုိရင္ ၀န္ထမ္းအခ်င္းခ်င္း တည့္ပါေတာ့မလား။ စည္းလုံးပါေတာ့မလား။ တေျပးညီ သတ္မွတ္ထားတယ္ဆုိရင္ “ေျခမမေကာင္း ေျခမ ၊ လက္မ မေကာင္း လက္မ”ဆုိတဲ့အတုိင္း မက်င့္သုံးသင့္ဘူးလား။

ေက်ာက္ရွာ၀န္ထမ္းမ်ား ရန္ျဖစ္လုိ႕ အလုပ္ကထုတ္လုိက္တယ္။ မုိင္း၀န္ထမ္းမ်ား ရန္ျဖစ္ေတာ့ ႀကီးတဲ့အမႈငယ္ေအာင္ တုိးတုိးတိတ္တိတ္နဲ႕ေျဖရွင္းလုိက္ၾကတယ္။ ကဲ ဘယ္၀န္ထမ္းက ၾကီးၾကပ္ေတြကုိ ယုံၾကည္ေတာ့မလဲ။ ယုံၾကည္မႈဆုံးရွံဳးလာတယ္ဆုိတာ လုပ္ငန္းတစ္ခုမွ က်ဆုံးေတာ့မယ့္အေနအထားတစ္ခုပါ။ ေခါင္းေဆာင္ေနသူမ်ားဟာ မ်က္လုံးေပါင္းတစ္ေထာင္ ကုိယ့္ကုိေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္။ နားေပါင္းတစ္ေထာင္ နားစြင့္ေနတယ္ဆုိတာကုိေတာ့ သတိထားသင့္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံမွာ ေခါင္းေဆာင္မေကာင္းရင္ ဘာမွမတုိးတက္သလုိ လုပ္ငန္းတစ္ခုမွာလည္း ေခါင္းေဆာင္မေကာင္းရင္ က်ဆုံးရပါလိမ့္မယ္။ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပဆုိတာ ေတာ္ရုံတတ္ရုံနဲ႕မျဖစ္ပါဘူး။ ကုိယ္က်င့္သီလေကာင္းပါမွ ေရွ႕ေဆာင္ လမ္းျပေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္မွာပါ။

ဒါ ငါ့လူ၊ ငါ့လူမ်ိဳး၊ ငါ့အဖြဲ႕အစည္းရယ္လုိ႕ သတ္မွတ္ၿပီး ကုိယ့္လူေတြကလြဲရင္ ဘယ္သူမွ မၾကည္ဘူးဆိုတာေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ငါ့အဖြဲ႕အစည္းကလုပ္တဲ့ အလုပ္ဟာ ေအာင္ျမင္တယ္။ က်န္အဖြဲ႕က လုံး၀ အသုံးမက်ဘူးဆုိၿပီး အဆးုိျမင္၀ါဒ က်င့္သုံးေနရင္ ဘယ္မွာလာ အလုပ္ျဖစ္ႏုိင္မလဲ..။ နည္းနည္းေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္းျမင္ၾကည့္လုိက္မယ္ဆုိရင္ တုိးတက္လာပါလိမ့္မယ္။ အေကာင္းအဆုိး ဒြန္တြဲေနတတ္တယ္ဆုိတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေကာင္းခ်ည္းပဲ တြဲလုိ႕မရသလုိ၊ အဆုိးခ်ည္းပဲလည္း တြဲေနလို႕မရပါဘူး.။အေကာင္းက အဆုိးကုိတြဲေခၚမယ္၊ အဆုိးက အေကာင္းဘက္ကုိ ဦးတည္ က်င့္သုံးလာမယ္ ဆုိရင္ေရာမရဘူးလား။ ဆုိလုိတာက သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခုထားၿပီး စိတ္ဓာတ္ေတြ ပုိေကာင္းလာေအာင္ ေမြးျမဴလာၾကခ်င္တာပါ။

ေနာက္တစ္ခုက စီမံခန္႕ခြဲမႈပါ။ စီမံခန္႕ခြဲမႈဆုိတာကုိ ေကာင္းေကာင္းနားမလည္ပါဘူး။ ဘာသင္တန္းမွလည္းမတက္ဖူးပါဘူး။ ျမင္ေနရတာကုိပဲေျပာခ်င္တာပါ။ လုပ္ငန္းတစ္ခုမွ စီမံခန္႕ခြဲမႈဟာ အေရးပါလွတယ္ဆုိတာေတာ့ လူတုိင္းသိပါတယ္။ ဒါဆုိ ဘာလို႕ ၿပီးၿပီးေရာ ပစ္ထားရတာလဲ။ ေမးခြန္းေတြထြက္လာပါတယ္။ COMPANYတစ္ခုမွာ ဘာေၾကာင့္ အုပ္စုေတြ၊ ဌာနေတြ သေဘာထားမတုိက္ဆုိင္ပဲ ကြဲလြဲေနၾကရတာလဲ..။ဆုိေတာ့ ၀န္ထမ္းတုိင္း တစ္သေဘာတည္းရွိေနရမယ္ မဆုိလုိပါဘူး။ လြတ္လပ္စြာကြဲလြဲခြင့္ရွိတယ္။ လူတုိင္းမွာ အခြင့္အေရးေတြရွိေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ငန္းခြင္တစ္ခုမွာ သတ္မွတ္ခ်က္ စည္းေဘာင္တစ္ခုေရးဆြဲၾကည့္ပါ။ သူခြင့္လႊတ္ရင္ ငါလည္းခြင့္လႊတ္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကေလးပဲ ေမြးၾကည့္ပါ။

(၄)

သူ ဒါေလး လုပ္ရင္ ငါ ဟုိဟာေလးလုပ္လုိက္ပါမယ္လုိ႕ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ေမာင္းၾကည့္လုိက္ပါ..။ ေက်နပ္မႈဆုိတာကုိ အလုိလုိခံစားလာရပါလိမ့္မယ္။ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ စိတ္ကုိသိဖုိ႕၊ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ မေက်နပ္ခ်က္ေတြသိဖုိ႕ ၀န္ထမ္းေတြနဲ႕ လက္ပြန္းတသီးမေနၾကည့္ပဲ မသိႏုိင္ပါဘူး။ ဆုိလုိတာက ၀န္ထမ္းေတြနဲ႕ နီးနီးကပ္ကပ္ရွိေစခ်င္တာပါ။ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေလးကုိ နည္းနည္းေလးပဲ သိလုိက္ရရင္ကုိ အက်ိဳးရွိေနပါၿပီ။

တစ္ပတ္တစ္ခါ….တစ္လတစ္ခါေတာင္ ၀န္ထမ္းေတြနဲ႕ အစည္းအေ၀းမရွိတဲ့ COMPANYဟာ လုိအပ္ခ်က္ေတြရွိလာရတာ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိတာ လက္ညိဳးထုိးစရာမလုိပဲ “လယ္ျပင္မွာ ဆင္ေျပာင္ႀကီးသြားသလုိ ထင္းထင္းႀကီး”ေတြ႕ေနရတာပါပဲ..။

ဆုိေတာ့ ငါတုိ႕ လုပ္ငန္းမွာ ဘာေတြလုိအပ္ေနလဲ..။ ဘာေတြလုပ္ရမလဲဆုိတာ စည္းေ၀းတုိင္ပင္မႈတစ္ခု လုပ္သင့္တာကုိေျပာခ်င္တာပါ။ ဘယ္ေနရာမွာမဆုိ မေက်နပ္ခ်က္ေတြရွိႏုိင္တာပဲ။ ရပ္ကြက္လည္း ရပ္ကြက္မလုိ႕၊ မိသားစုလည္း မိသားစုမုိ႕လုိ႕၊ လင္မယားဆုိလည္း လင္မယားမုိ႕လုိ႕ တစ္ဦးခ်င္းဆီမွာ မေက်နပ္ခ်က္ေတြ ရင္ဖြင့္ခ်င္တာေတြ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ေနသူတစ္ေယာက္က နားစြင့္တတ္ဖုိ႕၊ ျမင္တတ္ဖုိ႕လည္းလုိပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ေျပာျပလုိ႕မရတဲ့ အေျခအေနေတြ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ အထက္လူႀကီးနဲ႕ ေအာက္ေျခ၀န္ထမ္းဆုိတာ ထိေတြ႕ခြင့္ နည္းပါးၾကတာ လုပ္ငန္းတုိင္းပါ။ ၀န္ထမ္းေတြမေျပာျဖစ္တဲ့ စကားေတြ၊ ရင္ဖြင့္သံေတြကုိ မေျပာပဲ ၾကား၊ မျမင္ပဲ သိေနႏုိင္ရပါမယ္။ ေအာက္ေျခ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕လိုအပ္ခ်က္ေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္ေနတာေတြကုိ အခ်ိန္နဲ႕တေျပးညီ သိႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္တယ္။

“လူသတင္း လူခ်င္းေဆာင္၊ ပန္းသတင္း ေလညွင္းေဆာင္” ဆုိတဲ့ စကားလည္းရွိပါတယ္။ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕မေက်နပ္ခ်က္ကုိ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ၾကားကပဲ ျပန္ၾကားႏုိင္ပါတယ္။ ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာေရးဆုိတာ လုံးလုံးႀကီး မလွဳပ္မယွက္ေနရမယ္လုိ႕မဆုိလုိပါဘူး။ မ်က္စိကုိရွင္ရွင္ထား၊ နားကုိ ကားကားစြင့္ဆုိတဲ့ သေဘာလည္း သက္ေရာက္ပါတယ္။ ဒါက လုပ္ငန္းတစ္ခုကုိ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေနၾကတဲ့ သူေတြကုိ အၾကမ္းဖ်င္းေျပာခ်င္တာေတြပါ။

ေျပာတုိင္းမယုံနဲ႕၊ ျမင္တုိင္း အမွန္လို႕မထင္နဲ႕ လုိ႕လည္း ဆုိလုိခ်င္တာပါ။ လူဆုိတာ “ကိုယ္က က်ဴး၊ ကုိယ့္ဒူးေတာင္ မယုံရ” ပါဘူး။ ထင္ျမင္ေလ့လာခ်က္တစ္ခုနဲ႕ ေကာက္ခ်က္ခ် ဆုံးျဖတ္လုိ႕မရပါဘူး။ က်ိဳးေၾကာင့္ သင့္မတင့္ဆုိတာကုိ စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ၿပီး ေမးတန္ေမး၊ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးသင့္ရင္ ေဆြးေႏြးရမွာပါ။ လူယုံတစ္ေယာက္ကေျပာတာကုိ ဘာမွ မေမးမျမန္းပဲ အလွ်င္စလုိ ေကာက္ခ်က္ခ် အျပစ္ေပးလုိက္တာမ်ိဳးေတြ မၾကာခဏ ေတြ႕ရ ၾကံဳရ ၾကားရပါတယ္။ အျပစ္တစ္ခုက်ဴးလြန္သူဟာ လုံး၀ အျပစ္ရွိသူမဟုတ္ပါဘူး။ ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္သူမွာ က်ဴးလြန္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းေတာ့ရွိေနသလုိမ်ိဳးေပါ့။

(၅)

ဘာျဖစ္လို႕လဲ..?

ဘာေၾကာင့္လဲ…

ဆိုတာမ်ိဳးေလာက္ေတာ့ ေမးသင့္ေနပါၿပီ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္ခုနဲ႕က်ဴးလြန္တာမ်ိဳးမဟုတ္ရင္၊ မသိလိုက္ပါပဲ က်ဴးလြန္မိလိုက္ရင္ ဒါဟာ အျပစ္လုိ႕မဆိုႏုိင္ေသးပါဘူး. ။ ၀န္ထမ္းေတြရန္ျဖစ္တယ္။ အေၾကာင္းရင္းကဘာလဲ….။ ေမးၾကည့္ပါ။ ခံရသူနဲ႕ ျပဳလုပ္သူႏွစ္ဦးကုိေမးၾကည့္ပါ..။ဒါပါပဲ…။

တရားမွ်တမႈကုိ လူတုိင္းလုိလားပါတယ္။ လူတုိင္းလည္း တရားမွ်တဖုိ႕လုိပါတယ္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကုိ ေကာင္းေစခ်င္တာထက္…လူတုိင္းေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႕က ပုိအေရးႀကီးတယ္လုိ႕ ထင္ပါတယ္။

လူ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ မိမိကုိယ္ကို ေကာင္းေအာင္ႀကိဳးစားသူေတြဟာ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးအတြက္ လုပ္ေဆာင္ရင္း တုိးတက္သြားၾကတဲ့သူေတြအမ်ားႀကီးပါ။ လုိအပ္ေနတာက မဂၤလာတရားေတာ္ေတြနဲ႕အညီ ေနတတ္ဖို႕ပါ။

ပတ္၀န္းက်င္မွာ မေကာင္းမႈေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား၊ ႏွိပ္ခ် ေစာ္ကားခ်င္သူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား၊ မိမိကုိယ္ကုိသာလွ်င္ ပုိေကာင္းေအာင္ လုပ္ၾကဖုိ႕ပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုသုိလ္ျဖစ္ေအာင္ေတြးၾကည့္လုိက္ပါ စိတ္ခ်မ္းသာပါလိမ့္မယ္။

လုပ္ငန္းခြင္မွာ အတုိက္အခုိက္မ်ားတယ္ဆုိတာ ဓမၼတာပါ။ ဒါကုိ ၀န္ထမ္းေတြျဖစ္တဲ့ ကုိယ္ေတြက ဘယ္လုိ တြန္းလွန္မလဲဆုိတာ ေတြးတတ္ဖုိ႕လုိပါတယ္။ သည္းခံျခင္းနဲ႕လုိ႕ဆုိရေအာင္လည္း ပုထုဇဥ္လူသားပီပီ ကုိယ့္ကုိထိရင္ ဘာျပန္လုပ္လုိက္မယ္ဆုိတာက အရင္မုိ႕မလြယ္ပါဘူး။ လြယ္ေအာင္လုပ္ဖုိ႕က နည္းနည္းေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ရေအာင္ သည္းခံၾကည့္လုိက္ပါ။ယုတ္စြအဆုံး “ျပန္လည္းမေျပာနဲ႕ နားလည္းမေထာင္နဲ႕”ဆုိတာကုိ က်င့္သုံးၾကည့္ပါ။

ရာထူးေၾကာင့္လူေတြ ရူးၾကတယ္။ ေနရာတစ္ခုကုိတပ္မက္မႈေၾကာင့္ လူေတြ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ၾကတယ္။ အဓိကက ကုိယ့္ထမင္းလုပ္ မျပဳတ္က်ေအာင္ ကာကြယ္ၾကတယ္လုိ႕ လူတစ္ခ်ိဳ႕ကဆုိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ထမင္းလုပ္ ျပဳတ္က်ေအာင္ ဘယ္သူေတြလုပ္ေနသလဲ ျပန္ျမင္ၾကည့္လုိက္ရင္ ကုိယ္ကလြဲလုိ႕ ဘယ္သူမွမလုပ္ၾကပါဘူး။

အရင္ ေရာက္ေနသူေတြက ေနာက္မွေရာက္လာတဲ့လူကုိ မနာလုိဘူး။ လုပ္ငန္းတစ္ခုမွ ေနာက္မွေရာက္လာတဲ့လူေတြကုိ လူႀကီးေတြက ခ်ီးက်ဴးရင္ မရွဴစိမ့္ဘူး။

(၆)

 “ေနာက္မွ ေပါက္တဲ့ ေရႊၾကာပင္”ဆုိတာကို သူတုိ႕ေတြ လက္မခံႏုိင္ၾကဘူး။ လူေတြ ေမြးဖြားလာၾကတယ္။ ေမြးဖြားျခင္းနဲ႕ ေသဆုံးျခင္းႏွစ္ခုၾကားက ရွင္သန္မႈတစ္ခုကုိ တပ္မက္ၾကတယ္။အဲဒါဟာ “ဘ၀”ပါ။

ေမြးၿပီးရင္ အရြယ္ေရာက္လာမယ္။ပညာေတြသင္ၾကမယ္။ တတ္ေျမာက္လာၾကမယ္။ လုပ္ငန္းခြင္၀င္လာၾကမယ္။ လူႀကီးေတြ ေနရာဖယ္ၾကရမယ္။ လူငယ္ဆုိတာ အနာဂါတ္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လုိ႕ဆုိၾကတယ္မဟုတ္လား။ အနာဂါတ္ဟာ လူငယ္ေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာဆုိရင္ ဘာလုိ႕ လူငယ္ေတြရဲ႕လက္ထဲ လုပ္ပုိင္ခြင့္ေတြ မေပးၾကသလဲ။ဆုိခ်င္တာက ေနာက္မွေရာက္ေပါက္လာတဲ့ ၾကာက ေရႊၾကာဆိုရင္ အရင္တုန္းကေရာ သူတုိ႕ေတြဟာ ေရႊၾကာေတြျဖစ္ခဲ့ဖူးတာပဲ မဟုတ္ပါလား။ လူေတြ အသက္ႀကီးလာေလ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တုိင္းကုိ ပုိမိုစြမ္းေဆာင္လာႏုိင္ဖုိ႕ ခဲယဥ္းလာပါတယ္။ တက္ၾကြလန္းဆန္းမႈဆုိတာ ႀကီးရင့္လာရင္ ေမြးျမဳဖုိ႕ေတာင္မလြယ္ပါဘူး။

လုပ္ငန္းခြင္မွာ ငါပုိလုပ္ႏုိင္တယ္ဆုိတာ မရွိဘူးမဟုတ္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အျမဲတမ္းလုိ႕ေတာ့ ေၾကြးေၾကာ္လုိ႕မရႏုိင္ပါဘူး။ အနည္းဆုံးဖ်ားနာရင္ နားလိုက္ရတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ေရွ႕ေျပာခဲ့သလုိ “ငါမရွိရင္ မျဖစ္ပါဘူး”ဆုိတာ မမွန္ဘူးလုိ႕ဆုိခ်င္တာပါ။ လူတစ္ေယာက္ဖ်ားေနလုိ႕ အလုပ္ဖ်က္လုိက္ရတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ဖ်ားလုိ႕ က်န္ေက်ာင္းသားေတြ စာမသင္ပဲ ေက်ာင္းပိတ္လုိက္လုိ႕ ရပါသလားလုိ႕ ေမးခ်င္ပါတယ္။ ငါဆုိတာ သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခုလုိ႕ ထင္ပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ လုပ္ငန္းတစ္ခုမွ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုခ်င္းဆီအလုိက္ စည္းလုံးၾကဖုိ႕ ဆုိခ်င္တာပါ။

ခြင့္လြတ္စိတ္ကေလးေတြ၊ စာနာ နားလည္စိတ္ကေလးေတြ၊ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားေတြ၊ သမမွ်တတဲ့ စိတ္ကေလးေတြ ေမြးျမဴၾကဖုိ႕ပါ။တစ္ဦးတစ္ေယာက္ေကာင္းစားဖုိ႕အတြက္၊ ငါ့လူမ်ိဳး၊ ငါ့ေသြး၊ ငါ့သား၊ ငါ့အုပ္စုအတြက္ အျခား တစ္စုံတစ္ဦးကုိ ထိခုိက္ၿပီးမွ ရတယ္ဆုိရင္ အဲဒီေအာင္ျမင္မႈဟာ ခ်ိဳၿမိန္ျခင္းကုိ ေပးစြမ္းႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။

ေဟာဒီ ေျမ ၊ ေဟာဒီ ေရ၊ ေဟာဒီ ဆန္စပါးတို႕ဟာ တစ္ေျမထဲ တစ္ေရထဲက ေပါက္ဖြားရွင္သန္လာၾကသလုိပဲ လူမ်ိဳးအစုစုဟာလည္း ေဟာဒီႏုိင္ငံထဲမွာပဲ ရွင္သန္ေပါက္ဖြားလာၾကတာပါ။ ဆိုေတာ့ တုိးတက္ေရးဆုိတာႀကီးကုိ ေခါင္းထဲထည့္ထားတာအမွန္ဆုိရင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္နဲ႕မစြမ္းေဆာင္ပဲ ေပါင္းစညး္အားနဲ႕ ခ်ီတက္မယ္ဆုိရင္ ေအာင္ျမင္မႈ ဆုိတာကုိ  ထုိက္ထုိက္ တန္တန္ႀကီး ရပါလိမ့္မယ္လုိ႕ပဲဆုိခ်င္ပါတယ္။

ေသာ္ဇင္(လိြဳင္ေကာ္)

15th-January-2012

About ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္)

ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္) has written 192 post in this Website..

ရင္ဘတ္နဲ႕ခံစားၿပီးေရးတဲ့ စာေတြ တင္ျပပါရေစခင္ဗ်ား