ခေါင်းစဉ်ကိုကြည့်ပြီး မွန်မွန်တစ်ယောက် တရားပဲဟောတော့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် တရားပဲပေါက်သွားပြီလား၊ ဘာလားညာလား မထင်လိုက်ပါနဲ့နော်။ ဒုတိယအကြိမ်ဆိုပေမယ့် ပထမအကြိမ်လို ဖြစ်နေလို့ပါ။ ပထမအကြိမ်တုန်းက ဆယ်တန်းဖြေပြီးတဲ့အချိန်ဆိုတော့ ကလေးသာသာ ဘာမှအာရုံမရှိဘဲ တရားစခန်းဝင်တာဆိုတော့ အခုနေပြန်တွေးကြည့်ရင် ဘာမှမမှတ်မိတော့ဘူး။ ဆိုတော့ ကျွန်မအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်အတွေ့အကြုံတွေကို အရမ်းပြောပြချင်လို့ပါ။ အခုမှ သေချာဝင်ဖူးတာဆိုတော့ ကိုယ့်အတွက် အသစ်ဖြစ်နေတာလည်း ပါတာပေါ့နော်။ ရွာထဲမှာ ဖောက်သည်ပြန်ချတာပါ။ အမှတ်တရလေးလည်း ဖြစ်အောင်ပေါ့။ အားနာပါးနာနဲ့ ဖတ်ပေးကြပါဦးနော်။

 

ပိတ်ရက်ဆိုရင် နယ်ပြန်ချင်တာ ရွရွတက်နေတဲ့ ကျွန်မတစ်ယောက် ဒီနှစ် သင်္ကြန်ပိတ်ရက်ရှည်မှာ အိမ်ပြန်ချင်စိတ်မရှိတာ နည်းနည်းထူးခြားတယ်ရှင့်။ သူငယ်ချင်းတွေကတော့ ပြောကြပါတယ်.. ဟိုလူမရှိလို့ ပြန်မလာတာမို့လား၊ ဒီလူမရှိလု့ိ မပျော်နိုင်တာမို့လား၊ ဘာညာနဲ့ပေါ့။ တကယ်တော့ အိမ်ပြန်ရတာ ခရီးထွက်ရသလိုပါပဲ။ အရမ်းပင်ပန်းပါတယ်။ ရုံးတက်ပြီး အိမ်ပြန်၊ ပြန်လာရင် ရုံးတန်းတက်နဲ့ လူလည်းပင်ပန်း၊ ပိုက်ဆံလည်း ကုန်ပါတယ်။ ဒီတော့ ပိတ်ရက်မှာ အေးအေးဆေးဆေးနားချင်တာရယ်၊ အိမ်ပြန်လို့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့တွေ့၊ အားနာပါးနာနဲ့ အပြင်ထွက်ဆိုတာတွေ မလုပ်ချင်တာကြောင့်ရယ်၊ လကုန်ရင်လည်း အမေနဲ့အတူတူနေရတော့မှာမို့ အမေ့ကို ပြန်မတွေ့လည်း ဖြစ်တာရယ်ကြောင့် အိမ်မပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ အမေကတော့ အီလည်လည်ပေါ့။ သိပ်လည်း စိတ်မချဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သူတရားစခန်းဝင်မယ်ဆိုတာနဲ့ ငါလည်းဝင်မယ်ဆိုပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

 

အစကတော့ သိပ်မသေချာပါဘူး။ ရန်ကုန်မှာပဲ အိပ်လိုက်စားလိုက်၊ စာဖတ်လိုက်နဲ့ အနားယူရင်ကောင်းမလား၊ တရားစခန်းပဲ ဝင်ရင်ကောင်းမလားဆိုပြီး စိတ်က ဒွိဟဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စကားစပ်မိလို့ပြောကြရင်းနဲ့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကပါ သူတို့လည်းဝင်မယ်ဆိုပြီး စာရင်းတွေပေးဘာပေးနဲ့ဆိုတော့ ကျွန်မလည်း စာရင်းပေးလိုက်ရင်း ဝင်ဖို့ရာခိုင်နှုန်းက ပိုများသွားတယ်။ ကံကပဲ ကောင်းတာလားမသိပါဘူး။ အဒေါ်တစ်ယောက်က တရားစခန်းဝင်မယ်ဆိုရင် သူ့ဆီမှာ ယောဂီလုံချည်လာယူပါတဲ့။ နောက် အစ်ကိုတစ်ယောက်ကလည်း ယောဂီအတွက် လိုတာလှူမယ်လို့ ပြောပြီး အကျီအဖြူတစ်ထည်နဲ့ အအေးဘူးတွေ ဝယ်ပေးပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ နောက်ဆုံးတော့လည်း တရားစခန်းဝင်မယ်ဆိုတာကို ရာနှုန်းပြည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပါတော့တယ်။

 

တရားစခန်းက မြောက်ဒဂုံက ကိုးဘွဲ့ရသာသနာပြုကျောင်းပါ။ ဧပြီ (၁၂) ရက်နေ့ နေ့လည် (၂) နာရီ အရောက်လာပါဆိုလို့ နေ့လည် (၁) နာရီမှာ အိမ်က စထွက်ပါတယ်။ နေ့လည်စာ စားထားပေမယ့် ညနေကျရင် ဥပုသ်ဝင်ရတော့မှာမို့ ညနေစာမစားရရေးကိုလည်း ပူပန်မိပါသေးတယ်။ လိုလိုမယ်မယ်ဆိုပြီး ကျွန်မတို့တွေ ပေါင်မုန့်ထုပ်တွေ၊ ခေါက်ဆွဲခြောက်ဗူးတွေနဲ့ ရိက္ခာစုဆောင်းရေးလုပ်ပြီး ချီတက်သွားကြပါတယ်။ အားလုံးပေါင်း (၅) ယောက်ပါ။ ကျွန်မတို့ရောက်တော့ပဲ လူအတော်များနေပါပြီ။ ဝေယျာဝစ္စအဖွဲ့က ကြိုဆိုနေရာချထားရေး လုပ်ပေးပါတယ်။ အိမ်တွေဝိုင်းသယ်ပေးမယ်လုပ်လို့ လုံချည်တွေပါနေတာကြောင့် ကိုယ့်အထုတ်ကိုယ်ဆွဲပြီး တက်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဗိမာန်ကြီးတတိယထပ်မှာ နေရာရပါတယ်။ သံမန်တလင်းကြမ်းပေါ်မှာ ကိုယ့်ဖျာကိုယ်ခင်းပြီး နေရာယူရပါတယ်။ ပိုတာလိုတာတွေ မရှိပါဘူး။ သူတို့ပေးတဲ့အတိုင်းပဲ ငါးယောက်စာ ကွက်တိခင်းရပါတယ်။ နေရာလည်းရွေးလို့မရပါဘူး။ အစဉ်လိုက်အတိုင်း တန်းစီပြီး နေရာချသွားတာပါ။ ရာသီဥတုကတော့ လွှတ်ပူတာပေါ့။ ပူပူနဲ့ပဲ စကားလေးပြောလိုက်၊ ဘေးကညီအစ်မတွေနဲ့ မိတ်ဆက်လိုက်၊ ဟိုလူကြည့်ဒီလူကြည့်လုပ်လိုက်၊ မုန့်လေးစားလိုက်နဲ့ အချိန်ဖြုန်းကြပါတယ်။

 

ညနေ (၅) နာရီမှာ တရားစခန်းစမယ်ဆိုတာနဲ့ ယောဂီဝတ်စုံတွေလဲပြီး အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာကြပါတယ်။ မြင်လိုက်ရတဲ့မြင်ကွင်းက ဘုရားတချင်စရာပါပဲ။ ဗိမာန်အောက်ထပ်ခန်းမတစ်ခုလုံး လူအပြည့်ပါ။ ပန်ကာလေကလည်း ဒီလူတွေရဲ့အပူ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့အပူကို အံမတုနိုင်ပါဘူး။ ပြတင်းပေါက်တွေကလည်း လေအပြည့်မဝင်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့လည်း ဒီကျပ်ကျပ်တည်းတည်းကြားထဲပဲ တိုးဝင်ပြီး ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ ယပ်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ခတ်လည်း မရပါဘူး။ စိတ်ထဲမှာလည်း တော်တော်လေး စိတ်ညစ်မိပါတယ်။ တရားထိုင်ဖို့အရေး၊ ရေချိုးဖို့အရေး၊ အဝတ်လျှော်ဖို့အရေး၊ အိမ်သာဝင်ဖို့အရေး ဒီလူအုပ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ခဏကြာတော့ တာဝန်ခံဆရာတော်ရောက်လာပြီး စကားပြောပါတယ်။ လက်ခံထားတဲ့လူစာရင်းအရဆို (၁၂၀၀) လောက်ရှိပါတယ်တဲ့။ စာရင်း (၁၂၀၀) ဆိုရင် တကယ်လာတဲ့လူဦးရေက (၁၀၀၀) လောက်တော့ ရှိလိမ့်မယ်တဲ့။ အားလုံး စည်းကမ်းရှိဖို့၊ သည်းခံကြဖို့ ဩဝါဒပေးပြီး မှာကြားပါတယ်။ ပြီးတော့ အချိန်စာရင်းစာရွက်ဝေပါတယ်။

 

မနက် (၄) နာရီ                 – အိပ်ယာထ

၄း၃ဝ – ၅း၃၀                   – တရားနာ / ထိုင်

၆းဝဝ – ရးဝ၀                   – အရုဏ်ဆွမ်းစား

ရး၃ဝ – ၈း၃၀                   – သင်တန်းတရား (မိုးကုတ် ဦးရဲမြင့်)

၉းဝဝ – ၁ဝးဝ၀                 – သင်တန်းတရား (ဓမ္မစက္က ဦးမောင်မောင်)

၁ဝး၃ဝ – ၁၁းဝ၀               – သီလပေးတရား

၁၁းဝဝ – ၁၂းဝ၀               – နေ့ဆွမ်းစား

၁၂းဝဝ – ၁းဝ၀                 – လုံးဝ ဝစီပိတ် / အနားယူ

၁းဝဝ – ၂းဝ၀                   – တရားနာ / ထိုင်

၂း၃ဝ – ၃း၃ဝ                   – သင်တန်းတရား (မိုးကုတ် ဦးရဲမြင့် / ဓမ္မစက္က ဦးမောင်မောင်)

၄းဝဝ – ၅းဝ၀                   – ညနေဖျော်ရည် / ရေချိုးချိန်

၅းဝဝ – ၆းဝ၀                   – တရားထိုင်

၆း၃ဝ – ရး၃၀                   – ဘုရားရှိခိုး / တရားထိုင်

၈းဝဝ – ၉းဝ၀                   – ညနေတရားပွဲ

 

အချိန်စာရင်းကတော့ အတော်လေးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိပါတယ်။ နောက်တော့ ဆရာတော်ကြွလာပါတယ်။ ဆရာတော်က အချိန်စာရင်းကို ရှင်းပြပြီး ဩဝါဒပေးပါတယ်။ ကြားက နာရီဝက်က အနားယူ၊ စင်္ကြလျှောက်ချိန်တွေပါ။ တရားစခန်းဝင်တာ လူငယ်တွေများပါတယ်။ ကလေးချစ်တတ်တဲ့ဆရာတော်ကလည်း လူငယ်ပီပီ ဟာသလေးတွေနဲ့ စကားပြောတော့ စိတ်ထဲမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဖြစ်တာ နည်းနည်းတော့ သက်သာသွားပါတယ်။ ကျွန်မတို့တွေရဲ့စိတ်ကို သိနေတဲ့ဆရာတော်က ဗိုက်ဆာကြလား၊ ညနေစာလေးစားပြီးမှ တရားစခန်းဝင်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလားလို့ မေးတော့ ကျွန်မတို့တွေအာလုံးကလည်း ထောက်ခံကြတာ တစ်လေသံတည်းပဲ။ ဒီနှစ်မှာ အဲဒါလေးလိုသွားလို့ပါတဲ့၊ နောက်နှစ်ကျရင် ညနေစာကျွေးပြီးမှ တရားစခန်းစဖွင့်ပေးပါမယ်တဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီညနေတော့ ကျွန်မတို့ ငတ်ကြတာ သေချာပြီပေါ့။ ခဏကြာတော့ စခန်းဝင်ကြေး (၆၀၀၀) ကျပ်ပေးရင်းနဲ့ အိတ်လေးတွေ ဝေပါတယ်။ အထဲမှာ ကိုးဘွဲ့ရတံဆိပ်နဲ့ယောဂီတဘက်ရယ်၊ ဘုရားရှိခိုးစာအုပ်ရယ်။ နောက် ရေသန့်ဘူးတစ်ဘူးနဲ့ အချိုရည်တစ်ဘူးရယ်။ အဲဒီညနေကတော့ ဒါလေးနဲ့ပဲ အသက်ဆက်ခဲ့ရတာပေါ့။ ခဏနေတော့ ညတရားပွဲစပါတယ်။ ဗိုက်ထဲမှာကလည်း တဂွီဂွီနဲ့ တရားနာနေတဲ့တစ်ချိန်လုံး ရေပဲသောက်နေရပါတယ်။ တရားပွဲပြီးတာနဲ့ တိုးဝှေ့နေကြတဲ့လူတွေကြားထဲ ရေတောင်မချိုးဖြစ်တော့ပါဘူး။ မျက်နှာသစ်၊ ရေသောက်၊ ဗိုက်မှောက်အိပ်ပြီး ပထမဆုံးညကို ရာသီဥတုခပ်ပူပူကိုအံတုရင်း ဖြတ်သန်းခဲ့ပါတယ်။

 

ဆူညံတဲ့အသံတွေကိုကြားပြီး နိုးလာပါတယ်။ အတော်များများက နိုးနေကြပြီး ပြင်ကြဆင်ကြ၊၊ မုန့်စားနေကြတဲ့အသံတွေပါ ကြားရပါတယ်။ ငါတော့ နောက်ကျပြီလားမသိဘူးဆိုပြီး ကမန်းကတန်းထမယ်အလုပ် ဘေးကသူငယ်ချင်းက စိတ်တိုတိုနဲ့ ထပြောပါတယ်။ (၃) နာရီပဲရှိသေးတာ ဆက်အိပ်လို့ မရတော့ဘူးတဲ့။ ဟုတ်ပါတယ်။ တက်ကြွစွာနဲ့ အိပ်ယာအစောကြီးထ၊ ရေတွေချိုး၊ မုန့်တွေစားနဲ့ အိပ်နေတဲ့သူတွေကို အားမနာလျှာမကျိုး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေကြတာပါ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ စိတ်တိုတိုပြောနေတဲ့အသံတွေကလည်း သူတို့ကို မဖောက်နိုင်ဘူး။ နှစ်ကြိမ်လောက်ဝင်ထားဖူးတဲ့သူငယ်ချင်းကတော့ သည်းခံလိုက်ပါတဲ့၊ နောက်ရက်ကျရင် တစ်နေကုန်ပင်ပန်းထားတဲ့အရှိန်တွေနဲ့ ဒီလိုအစောကြီးထနိုင်ကြမှာမဟုတ်ပါဘူးတဲ့။ အလွန်ဆုံးရှိလှ နှစ်ရက်လောက်ပါတဲ့။ ဘာပဲပြောပြော အဲဒီတစ်နာရီလောက်ကတော့ တကယ်ကို သည်းမခံနိုင်စရာပါပဲ။ (၄) နာရီထိုးလို့ အိပ်ယာနှိုးအခွေဖွင့်မှပဲ အိပ်ယာထကြပါတယ်။ ပထမဆုံးနေ့မို့လားမသိဘူး။ လန်းလန်းဆန်းဆန်းပါပဲ။ တစ်နာရီတရားထိုင်ပြီးတော့ အရုဏ်ဆွမ်းမစားခင် ရေချိုးကြပါတယ်။ (အချိန်စာရင်းထဲကအတိုင်းသာ ရေချိုးရရင်တော့ အဆင်မပြေပါဘူး။) နောက် အရုဏ်ဆွမ်းစားပြီး သင်တန်းတရားနာမယ့်အချိန်မှာ ဇာတ်လမ်းက စပါတော့တယ်။

 

ကျွန်မတို့ (၅) ယောက်လုံးက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကြီးကို ဘယ်သူမှ သေချာမသိကြပါဘူး။ ဒီစက်ဝိုင်းကို သင်မယ်ဆိုတဲ့အချိန်မှာ အကုန်လုံးက စိတ်ဝင်စားပြီး ရှေ့မှာသွားထိုင်ကြပါတယ်။ တစ်ချို့တွေကတော့ အိတ်လေးတွေချ၊ နေကထိုင်လေးတွေချပြီး နေရာဦးထားကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့လည်း လွတ်တဲ့နေရာမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြပါတယ်။ ခဏကြာတော့ ကျွန်မတို့နားကို အဒေါ်ကြီးတွေ၊ အဘွားကြီးတွေ ရောက်လာပြီး တအံတဩနဲ့ကြည့်ပါတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်မဘေးက နေကထိုင်ပေါ်မှာထိုင်တဲ့ အဒေါ်ကြီး (အသက် ၅ဝ အရွယ်လောက်) နဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ စကားပြောခန်း စပါလေရော။

 

“သမီးတို့က ဘယ်ကလဲ… အရင်က ဒီမှာထိုင်တာမဟုတ်ဘူးမို့လား… သူများတွေ ရောက်လာတော့မှာ…”

“ဟုတ်.. သမီးတို့က အနောက်မှာထိုင်တာ.. ဒီနေ့ ဒီစက်ဝိုင်းသင်တာကို နားထောင်ချင်လို့ ရှေ့တက်လာတာ…”

“ဒါဆို မရဘူးလေ.. ကိုယ့်နေရာပဲ ကိုယ်ထိုင်လေ… ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူး…”

“ဘာလို့လဲဟင်.. သမီးတို့က ကိုယ့်နေရာရယ်လို့ သတ်သတ်မှတ်မှတ်မထိုင်ပါဘူး… အဆင်ပြေတဲ့နေရာ ဝင်ထိုင်တာပဲ.. ဒီမှာလည်း ဘယ်သူမှ အိတ်ချမထားလို့ ဝင်ထိုင်လိုက်တာ..”

“ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူးလေ…. ဒါ ဆရာတော်က သတ်မှတ်ပေးပြီးသား.. ကိုယ့်နေရာမဟုတ်ရင် ဝင်ထိုင်လို့ မရဘူး…”

“အမ်… ဆရာတော်က အန်တီ့နာမည်နဲ့ ဒီနေရာမှာထိုင်ဆိုပြီး သတ်မှတ်ပေးထားတာလားဟင်.. နာမည်နဲ့နေရာနဲ့တွဲပေးထားတာလား…”

“အဲ့လိုတော့ မဟုတ်ဘူးလေ.. ဒါပေမယ့် ဒီလိုပဲ သတ်မှတ်ပြီးထိုင်ထားတာ…”

“အင်းလေ.. အဲဒါ ဘယ်သူသတ်မှတ်ပေးတာလဲ.. ဆရာတော်လား.. သမီးတို့ကို မသတ်မှတ်ပေးထားပါဘူး… ဆရာတော်ဆီမှာ နေရာသွားတောင်းရမှာလား…”

“တရားစခန်းမှာ ကိုယ့်နေရာနဲ့ကိုယ်ပဲလေ… သမီးတို့က မဝင်ဖူးလို့ မသိတာ… ဝင်ဖူးရင် သိတယ်… ”

“ဟုတ်တယ်လေ.. မဝင်ဖူးလို့.. မသိလို့.. သင်ယူချင်လို့ ရှေ့တက်လာတာပါဆိုမှ.. ဘာလဲ.. အန်တီနဲ့ ဆရာတော်နဲ့က သိတာလား.. အန်တီက ဒီနေရာကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်ထားတာလား…”

 

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ စကားပြောခန်းက ပြင်းထန်လာပါတယ်။ သည်းမခံတတ်တဲ့ ကျွန်မလည်း ဘယ်လိုမှ စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ပိုစိတ်တိုမိတာက အဲ့ဒီအဒေါ်ကြီးက သူ့နေရာအတွက် ပူပန်နေတာမဟုတ်ဘဲ သူများတွေအတွက် ပူပန်ပေးနေတာကြောင့်ပါ။ အစကတော့ ဘေးက အဒေါ်ကြီးတွေကပါ ဝင်ပြောသေးတယ်။ နောက်ကျတော့ စွာတေးလန်တဲ့ကျွန်မတို့နဲ့ ဆက်မပြောချင်လို့နဲ့ တူပါရဲ့။ ဟိုအဒေါ်ကြီးနဲ့ပဲ ဒိုင်ခံဖြစ်နေတော့တာပဲ။ ကျွန်မတို့အချင်းချင်းလည်း အင်္ဂလိပ်လိုပြောပြီး အတင်းတုပ်ကြသေးတယ်။ ဒါကိုကြားတော့ သူကပြောတယ်…. “ပညာတတ်တွေဖြစ်ပြီး ရိုင်းလိုက်တာတဲ့…”။ ကျွန်မတို့လည်း တစ်ခွန်းပဲ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။ “သားသမီး မိသားစုကို ပစ်ပြီးတော့တောင် တရားစခန်းကို ဝင်လာတာ.. ကိုယ့်အတွက်မဟုတ်တဲ့ နေရာအတွက် မက်မောတွယ်တာနေတာ နားကိုမလည်နိုင်တော့ဘူး…”။

 

လူကြီးကို ပြန်ပြောရတာ၊ အထူးသဖြင့် တရားစခန်းမှာ ဒီလိုဖြစ်ရတာ ကျွန်မလည်း စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အငယ်ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်မရိုင်းသွားတယ်ဆိုတာလည်း သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သည်းမခံတတ်တဲ့ကျွန်မရဲ့စိတ်ကို ထိန်းလို့မရတာလည်း စိတ်ညစ်မိပါတယ်။ သူရန်ဖြစ်ပြီး နေရာဦးပေးတဲ့အစ်မနဲ့ ကျွန်မကတော့ သင်တန်းချိန်မှာ ရေတွေဘာတွေတောင်းသောက်ပြီး အဆင်ကိုပြေလို့။ နောက်တော့ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပုံပါတဲ့ စာရွက်လေးတွေဝေတာနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့လည်း အဲဒီသင်တန်းနှစ်ချိန်ပြီးတဲ့အချိန်ကပြီး အဲ့ဒီနေရာကို ယောင်လို့တောင် လှည့်မကြည့်တော့ပါဘူး။

 

 

(နည်းနည်းရှည်သွားလို့ ရပ်လိုက်ပါတယ်… နောက်တစ်ပိုင်းမှာ အကုန်ရေးပါမယ်နော်… ဖတ်ပေးကြတဲ့သူတွေကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..)

 

**အတူတူတရားစခန်းဝင်ခဲ့တဲ့ လူကလေးရေ… လိုတာတွေကို ကွန်မန့်ထဲမှာဖြစ်ဖြစ် ဖြည့်ပေးပါဦးနော်…

 

ခင်တဲ့

လုံမလေးမွန်မွန်

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 169 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010