Customize Consent Preferences

We use cookies to help you navigate efficiently and perform certain functions. You will find detailed information about all cookies under each consent category below.

The cookies that are categorized as "Necessary" are stored on your browser as they are essential for enabling the basic functionalities of the site. ... 

Always Active

Necessary cookies are required to enable the basic features of this site, such as providing secure log-in or adjusting your consent preferences. These cookies do not store any personally identifiable data.

No cookies to display.

Functional cookies help perform certain functionalities like sharing the content of the website on social media platforms, collecting feedback, and other third-party features.

No cookies to display.

Analytical cookies are used to understand how visitors interact with the website. These cookies help provide information on metrics such as the number of visitors, bounce rate, traffic source, etc.

No cookies to display.

Performance cookies are used to understand and analyze the key performance indexes of the website which helps in delivering a better user experience for the visitors.

No cookies to display.

Advertisement cookies are used to provide visitors with customized advertisements based on the pages you visited previously and to analyze the effectiveness of the ad campaigns.

No cookies to display.

အစွဲ

မနက်စောစော လေထန်ကျောင်းဆရာတော်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။
“ တောတွင်းပျော်၊ မင်းအားရင် ငါ ့ကားကို မောင်းပေးအုံး၊ တဖက်ရွာက လူမမာကို ဆေးရုံပို ့မလို ့”
ဆရာတော်ကျောင်းမှာ ကျောင်းသားကပ္ပိယမရှိ။ ကားမောင်းတတ်တဲ ့ ဦးဇင်းတွေရှိပေမယ် ့ ဝိနည်းနဲ ့
မတော်လို ့ ခုလို အရေးအကြောင်းရှိရင် တောတွင်းပျော်ကို ခေါ်နေကျ။
လူမမာရဲ ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိသလဲ ဘုရား ပြန်မေးတော ့
“ သိပ်ဟန်ပုံ မရဘူး”
ဒါနဲ ့ တောတွင်းပျော် ဆရာတော်ကျောင်းကို သွားပြီး ကားကို လိုအပ်တာတွေ စစ်ဆေးလုပ်နေလိုက်တယ်။
သွားရမယ် ့ ခရီးကလည်း ဝေးတာကိုး။ ကား စစ်ဆေးလုပ်နေချိန်မှာပဲ ဆရာတော် တောတွင်းပျော်ဆီ
ရောက်လာပြီး
“ ခုလေးတင်ပဲ ဖုန်းထပ်ဝင်လာတယ်။ လူနာ ဆုံးသွားပြီတဲ ့”
မမြင်ဖူးပေမယ် ့ အသက်ဆုံးသွားတဲ ့ လူနာအတွက် စိတ်ထဲကတော ့ မကောင်း။

အိမ်ပြန်ရောက်တော ့ အမေ ့ကို ဒီအကြောင်း ပြန်ပြောမိတယ်။ အမေက ခု ဆုံးသွားတဲ ့ လူနာကို သိနေတယ်။
ဒီလူနာ ဟိုအရင်က စပ်ဆေးတွေ တော်တော်စားတယ်ဆိုလားပဲ။
ဘာဆေးတွေလည်း တောတွင်းပျော်မသိပေမယ် ့ ဒီဆေးစားရင် အစားအသောက် စားလို ့ကောင်းပြီး
လူလည်းဝသတဲ ့။ နောက်ပြီး အလုပ်ကို မပင်မပန်း တော်တော်လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတယ်။
စိတ်ထင်တော ့ မူးယစ်ဆေးတစ်ခုခုနဲ ့များစပ်ထားသလား မသိ။
တောတွင်းပျော်တို ့ဖက်မှာ အမျိုုးသမီးကြီးတစ်ချို ့က ဝ မှ ကျန်းမာတယ်ဆိုတဲ ့ အယူအဆမှားတစ်ခုကို
လက်ခံနေခဲ ့ကြတာ။ ဒါကြောင် ့ ဟိုတုန်းက အမျိုးသမီးကြီးတွေ တော်တော်များများ ဒီစပ်ဆေးကို စားခဲ ့ကြတယ်။

ခုနောက်ပိုင်း ဒီဆေးတွေသုံးတာ မကြားမိတော ့ဘူး။ ဗဟုသုတတွေ ရကုန်လို ့ဖြစ်လိမ် ့မယ်။ ဒါပေမယ် ့
အရင်က စွဲစွဲမြဲမြဲသုံးခဲ ့သူတစ်ချို ့ ( ခုလိုဆုံးပါးသွားတဲ ့) မှာတော ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကို ခံစားနေကြရတယ်။
နောက်ပိုင်း ကိုယ်လက်မအီမသာတွေဖြစ်ကြတော ့ မြို ့ပေါ်က တတ်ကျွမ်းနားလည်တဲ ့ ဆရာဝန်တွေဆီ မပြဘဲ
နီးစပ်ရာ ရွာထဲက ဆေးဆရာတွေဆီ ပြေးကြတော ့တယ်။

ဒီဆရာတွေက ဟိုခေတ် တောတွင်းပျော်တို ့ဒေသ နယ်မြေမငြိမ်းချမ်းခင်အချိန်က မြို ့ပေါ်က ဆရာဝန်တွေ၊
သူနာပြုတွေ မရောက်လာနိုင်ခင် ဒေသစောင် ့ရှောက်နိုင်ဖို ့ ဆေးဝါးသင်တန်းတွေ၊ ရှေးဦးသူနာပြုသင်တန်းတွေ
တက်ခဲ ့သူတွေပါ။
သူတို ့ခေတ် သူတို ့အခါက သူတို ့ဆီ ကုသမှုခံယူခဲ ့တဲ ့ လူနာတွေက (ခုလို ဆုံးပါးခဲ ့သူတွေ)က
သူတို ့ဆရာမှ သူတို ့ ဆရာ ဖြစ်နေကြတော ့တယ်။ ဆရာဝန်ကြီး ပါရဂူကြီးတွေဆီမှာ ပြရမယ် ့အဆင် ့တွေ
မှာတောင်မှ သူတို ့ အစွဲက ဒီဆရာတွေမှာ ရှိနေတုန်း။ နောက်ဆုံး ဒီကဆရာတွေ လက်မနိုင်တဲ ့ အဆင် ့
မြို ့ပေါ်တင်မယ် ့အဆင် ့ဆို ရောဂါက တော်တော်ကျွမ်းတဲ ့ အဆင် ့ရောက်နေပြီ။ ကုသလို ့ ရနိုင်သေးတောင်
အချိန်ယူကုသရမယ် ့ အဆင် ့ရောက်နေပြီ။
ဒီလို အစွဲကြီးတဲ ့ အဖြစ်က ၅ဝကျော် ၆ဝကျော်သက်တန်း လူကြီးတွေမှာ ခုချိန်ထိ ရှိနေကြတုန်း။

တလောလေးက တောတွင်းပျော်တို ့ရွာနဲ ့ ရွာချင်းစပ်ရွာက လူနာတစ်ယောက် ကိုယ်တွေ ဖောယောင်ပြီး
ဆီးမသွားနိုင် ဝမ်းမသွားနိုင်ဖြစ်နေတယ်။
ဒီသတင်းကြားတော ့ လေထန်ကျောင်းဆရာတော်က တောတွင်းပျော်ကို ကားမောင်းပို ့ဖို ့ အသင် ့ပြင်ထားခိုင်းတယ်။ ခက်တာက ဒီလူနာက သူ ့ကို ကုပေးနေတဲ ့ ဆရာပါလိုက်မှ ဆေးရုံတက်မယ်
ဆိုပြီးတင်းခံနေတယ်။ သူ ့ဆရာသမားဆီက တုံ ့ပြန်တဲ ့ အရိပ်အယောင် ဘာမှမရ။
ဒီ စိတ်မချမ်းသာစရာ အဖြစ်မမြင်နိုင်တဲ ့ လေထန်ကျောင်းဆရာတော်က အဲဒီရွာက ရွာသားတွေ
လေးစားရတဲ ့ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး လူနာကို ဆေးရုံတက်ဖို ့ တွန်းအားပေးခိုင်းတာ
အဲဒီရွာက ဆရာတော်က
“ ငါပြောတာလည်း နားမဝင်ဘူး။ သူ ့ဆရာမှ သူ ့ဆရာဖြစ်နေတာ” တဲ ့။
နောက် ၂ ရက်အကြာမှာ ဒီလူနာ ဆုံးပါးသွားတယ်။
သားသမီးတွေ အတန်းပညာမြို ့ကျောင်းတွေမှာတက် အတွေးအမြင်တွေ ပြောင်းလဲနေကြပြီ။
တချို ့ဆို ဘွဲ ့ရ ပညာတတ်တွေဖြစ်ပြီး အစိုးဝန်ထမ်းတွေတောင် ဖြစ်နေကြပြီ။ ဒါပေမယ် ့ မိဘတွေရဲ ့
ရှေးရိုးစွဲ တွေကို နားမချနိုင်ကြသေး။ အသက်ဆုံးပါးတဲ ့ အချိန်ထိတောင် သူတို ့အစွဲတွေ ခေါင်းမာမာနဲ ့
ဖက်တွယ်နေသေးတဲ ့ လူကြီးတွေရှိနေကြတုန်း။

မကြာသေးခင်ကပဲ ရွာက အသက် ၈ဝ နီးပါးရှိတဲ ့ လူကြီးတစ်ယောက်ကို ပုဂ္ဂလိကဆေးခန်းတစ်ခု ပို ့လိုက်ရသေးတယ်။
သူကတော ့ သန်သန်မာမာကြီးပါ။ မဖြစ်မနေ ခွဲစိပ်မှုတစ်ခုလုပ်ရမှာမို ့ ဆေးရုံတင်ရတာပါ။ ဆေးခန်းမှာ
ခွဲစိပ်ပြီး အနာကျက်စိတ်ချရတဲ ့အထိ ရ ရက်လောက်နေခိုင်းတာ အိမ်ပြန်မယ်ချည်း တဂျီဂျီဖြစ်နေလို ့
၃ ရက်လောက်နဲ ့ အိမ်ကိုပြန်ရောက်လာတယ်။ ဆေးခန်းက တစ်ပတ်ပြည် ့ရင် မဖြစ်မနေပြန်ပြဖို ့ မှာလိုက်တာကို သူက ရွာပြန်ရောက်ရောက်ချင်း သူ ့ဆရာသမားကို ပင် ့လိုက်တော ့တာပဲ။
သူ ့ကျန်းမာရေးအတွက် စိတ်ပူနေတဲ ့ သားသမီးတွေ မြေးတွေ အကုန်လုံး တဗြစ်တောက်တောက်
ဖြစ်ကုန်တော ့တယ်။

ရွာက ဆရာကလည်း သူ ့နယ်ပယ် သူ၊ သူ ့အင်ပါယာနဲ ့ သူ ့ ဩဇာကလည်း ကြီးပါ ့။ သူကုနေကျ
လူနာတွေ တခြားမှာ သွားမကုရဲ။ သွားကုမိလို ့ သူ ့အပြောခံရလို ့ကတော ့ သူ ့ဖောက်သည်ဟောင်း
လူနာတွေက တော်တော်ကြောက်နေကြရှာတာ။ သူ ့ဖောက်သည်တွေက သူ ့ခေတ် သူ ့အခါက
လူနာတွေချည်း။ နောက်ပေါက် လူနာတွေကတော ့ သူ ့ဆီကို မသွားကြပါ။
သူ ့ဖောက်သည်ဟောင်း လူနာတွေကလည်း ကုတာချင်းအတူတူ သူတို ့ဆရာကုတာမှ ပိုကောင်းတယ် ဆိုပဲ။

ဪ … အစွဲတွေ။

19 comments

  • Yae Myae Tha Ninn

    May 5, 2016 at 5:13 pm

    အစွဲဆိုမှ စပ်ရင်တော်တဲ့ အစ်မတယောက် သတိရမိတယ်… ခြေထောက်မှာ အဖုဖြစ်တော့ စမ်းတာ ကင်ဆာဆိုပြီး သိရတယ်… ခွဲမှရမှာကို ပေပြီး ကျွန်တော်တို့ မြိတ်ကပဲ ကန်းဇော်ဆီကို ခြေထောက်ထဲ ထိုးတယ် ခင်ဗျာ… အိမ်မှာနေပြီးကုတာဆိုတော့ မြင်နေရတာပေါ့ဗျာ… လာကုတဲ့ ဆရာက ပြောမကောင်းပါဘူး လေးစားချင်စရာ ရုပ်၊ ဟိတ်ဟန် ရှိပါဘူး… စိတ်ထဲလဲ $ပိုတွေ ပိုက်ဆံလိမ်ယူတယ်လို့ပဲ ထင်နေတယ်… တကယ်လဲ ဟုတ်တယ်… ၃လလောက်ကုပြီး မြိတ်ပြန်တယ်… ပြီးတော့ ပြန်လာတယ်… နောက်ဆုံးခွဲရတာပဲ… ဒါပေမဲ့ လွန်သွားပြီလေ… ခြေတဖက်လဲ ဆုံးသွားတယ်… ပြီးတော့ မကြာဘူး.. ရှောပါ ရှောသွားတယ်…. ကန်းဇော်ဆီကို နတ်ဆေးဆိုပြီး ယုံတာလေ… ဒါလဲ အစွဲတခုပဲဗျ…

    • တောတွင်းပျော်

      May 6, 2016 at 8:35 pm

      ဒါတွေကို မြင်ရတော ့ ကိုယ် ့မှာ
      ဘေးကနေ
      အားမလို အားမရ
      မချင် ့မရဲနဲ ့
      တကယ် ရင်မောရတယ်။

  • ယမကာကျော်စွာ အူးမြောက်မြောက်

    May 6, 2016 at 2:21 pm

    ကျော်လဲ ဘီအီးစွဲနေဒါ ဘိုလုပ်ရပါ့ 🙄

    • တောတွင်းပျော်

      May 6, 2016 at 8:37 pm

      ကျနော်ရွာက ဆရာဆီ လာဖြတ်လေ..
      အူးမြောကိမြောက် 😀

  • kai

    May 7, 2016 at 11:12 am

    ပညာရေးပေါ့….
    လူတိုင်းမသင်မနေရ.. အလယ်တန်းလောက်အထိတော့ လုပ်ရမယ်…လို့..။
    ဒါမှမဟုတ်လို့ကတော့… အသက်တွေအသက်တွေဆိုတာ… တဖြုတ်ဖြုတ်…။
    တိုင်းပြည်ကုန်ထုတ်နိုင်စွမ်းလျှော့ပါတယ်..။ တိုင်းပြည်နာပါတယ်..။ :buu:

    • တောတွင်းပျော်

      May 7, 2016 at 8:15 pm

      သူတို ့ ခေတ်တုန်းက တိုက်ပွဲတွေနဲ ့ မငြိမ်ခဲ ့တော ့
      စာသင်ကျောင်းတွေက မရှိ။
      စာရေးတတ် ဖတ်တတ်သူတွေ မရှိသလောက်ပဲ။
      နည်းနည်းရေးတတ် ဖတ်တတ်တဲ ့သူတွေက ဘုန်းကြီးကျောင်း နေခဲ ့တဲ ့ သူတွေ
      လောက်ပဲ။

  • uncle gyi

    May 7, 2016 at 3:57 pm

    မ ျက်စိပိတ်နားပိတ်
    အသိပိတ်လေသောအခါ

    • တောတွင်းပျော်

      May 7, 2016 at 8:18 pm

      စိတ်မကောင်းစရာတွေပေါ ့

  • ခင်ဇော်

    May 8, 2016 at 6:49 pm

    အစွဲ က အစလုပ်ဖို့ သာ လွယ်တာာာ
    ဖြတ်ဖို့ အတော်ခက်တာရယ်
    :a:

    • တောတွင်းပျော်

      May 8, 2016 at 9:01 pm

      အမရေ
      ဒီအစွဲက ပညာမသင်ခဲ ့ရတဲ ့ အကျိုးဆက်တွေကြောင် ့ပေါ ့။
      မိဘတွေ ကိုယ်တိုင်က သူတို ့လို ပညာမဲ ့မဖြစ်ရအောင်
      သားသမီးတွေကို တွန်းပို ့ခဲ ့ကြပေမယ် ့
      သူတို ့ကိုယ်တိုင်ကျတော ့ မရုန်းထွက်နိုင်ကြဘူး။

  • ဝင့်ပြုံးမြင့်

    May 9, 2016 at 4:17 am

    အစွဲတွေအတွက် စိတ်မကောင်း။ သို့သော် တောမျောက်ကြီး ပရဟိတ လုပ်နေတာသိရတော့ ဝမ်းသာပါသည်။

    • တောတွင်းပျော်

      May 9, 2016 at 12:53 pm

      ကိုယ် တတ်နိုင်လောက်ပေါ ့ အမ။
      မျက်နှာလွှဲ ခဲပစ်လည်း မလုပ်နိုင်
      မနေသာလို ့ ဝင်ပါပြန်တော ့လည်း အရာမထင်။
      တခါတလေ အားမလိုအားမရစိတ်နဲ ့
      ကိုယ်စိတ်ပဲ ပင်ပန်းပါတယ်။

  • Thint Aye Yeik

    May 9, 2016 at 11:26 am

    အစွဲတွေကို အဆဲ နဲ့ ဖြတ်ပစ်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ…
    :k:

    ဒါနဲ့…. ဘုန်းကြီးတွေ ကားမောင်းရင် ဝိနည်းနဲ့ ညီ မညီ ဆိုတာ… ဂေါတမဗုဒ္ဓကြီး ဘယ်လိုများ မှတ်ချက်ထားခဲ့လဲဆိုတာ.. သေချာ သိချင်မိ….

    • kai

      May 9, 2016 at 12:31 pm

      ဗုဒ္ဓက သူ့တရားတွေ.. များများမြန်မြန်ဖြန့်နိုင်ဖို့.. သံဃာဂိုဏ်းထောင်ခဲ့တာဖြစ်လေတော့… ဒီလိုခေတ်မှာ.. ကားစီးပြီးသွားမှခရီးတွင်မှာမို့.. စီးစေသတည်းပေါ့….။
      ဝိနည်းနဲ့လည်း.. ညီစေသတည်းပေါ့…။ :k:

      • တောတွင်းပျော်

        May 9, 2016 at 1:12 pm

        ခေတ်ခါ အလိုက် ပြောင်းလဲ ဖြေလျော ့လို ့ရတဲ ့ ဝိနည်းတွေရှိတယ်လို ့ကြားဖူးတယ်။
        ဒီလိုဖြစ်နိုင်ရင် ရဟန်း သာမဏေတွေ ဆွမ်းခံချိန် ဖိနပ်စီးဖို ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲစေချင်တယ်။
        ခေတ်က လွန်ခဲ ့တဲ ့ ၂၅၀ဝကျော်ကနဲ ့တော ့မတူတော ့။
        ကတ္တရာလမ်းမ ကွန်ကရစ်ပလက်ဖောင်း အပူတွေ
        ရာသီဥတုကလည်း နေပြင်းပြင်း။
        မြင်ရတာ မသက်သာလှ။
        တနေ ့က ထိုင်းချယ်နယ်တစ်ခုမှာ ဘုန်းကြီးဆွမ်းခံတာ ဖိနပ်စီးတာတွေ ့မိလို ့
        ဒီအတွေးဝင်လာတာ။

    • တောတွင်းပျော်

      May 9, 2016 at 1:03 pm

      ဆဲစေသတည်း။
      ဘယ်လိုကြောင် ့ မညီတယ် ကျနော်လည်း မသိဘူး။
      ဒါမျိုးတွေကိုလည်း တတ်သိနားလည်သူတွေက
      ပိုစ်တွေတင်ပြီး ဗဟုသုတအနေနဲ ့ ပြောပြရှင်းပြစေချင်ပါတယ်။
      ကျနော်တို ့က အသက်ကြီးလေ ဒုံးဝေးလေ ဖြစ်နေပလား။
      T.A.Y အနေနဲ ့လည်း ရဟန်းဝတ် သင်္ကန်းစည်းပြီး
      အတွင်းကျကျ လေ ့လာဆည်းပူးပြီး ပြန်လည် ပို ့ချ ရှင်းလင်း စေလိုပါတယ်။
      သာဓု အမှန်ခေါ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း..
      အာမဘန္တေခံပါသှ်။ ဟီး…

      • Thint Aye Yeik

        May 10, 2016 at 11:24 am

        ဘုန်းကြီးတော့… မလုပ်ပါရစေနဲ့အုန်း…
        မိန်းမ ယူအုန်းမှာ…။
        မိန်းမကို ကလေးတွေ တန်းစီမွေးခိုင်းပြီး.. အိမ်ထောင်ရှင်ကြီး လုပ်အုန်းမှာ ။
        ကိုယ့်မိဘကို စိတ်တိုင်းမကျခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ကိုယ့်သားသမီးတွေကို မဖြစ်စေရအောင်.. လုပ်ခဲ့ပြီးမှ သေမှာ…

        😆

    • တောတွင်းပျော်

      May 11, 2016 at 9:24 pm

      မှန်ကန်တဲ ့အစွဲဆိုရင်တော ့ ကောင်းတာပေါ ့လေ။

Leave a Reply