နာဂစ္အလြန္…

ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုုပ္ငန္းေတြလုုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္…

ဘုုိကေလးျမိဳ႕ကိုု အလုုပ္ကိစၥနဲ႔ ခဏခဏသြားရတယ္…တစ္လကိုု အနည္းဆံုုး တစ္ေခါက္ေပါ့…

ဘိုုကေလးျမိဳ႕ ရံုုးခြဲမပိတ္မခ်င္း၊ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ေပါ့…

မိုုင္(၆၀)ေလာက္ရွိတဲ့ခရီးကုုိ ေမာ္ေတာ္ကား (Off Road) နဲ႔ေတာင္ ၅နာရီေလာက္ အခ်ိန္ယူျပီးသြားရေလာက္ေအာင္ လမ္းေတြကလဲဆိုုး…မိုုးေတြကလဲရြာ…ေနကလဲၾကဲၾကဲေတာက္ပူတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာလဲ အခ်ိန္အခါမေရြး ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ သြားခဲ့တယ္…

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္တစ္ခုုေျပာျပပါဦးမယ္…အက်င့္ဆိုုးလိုု႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္တာပဲ…

ရာသီဥတုုကလဲပူ…အလုုပ္ေတြကလဲမ်ားတဲ့အခ်ိန္ဆိုုေတာ့ ေန႔ခင္းဘက္မွာ ေခၽြးတစ္ဒီးဒီးနဲ႔ အလုုပ္လုုပ္ရေတာ့ ညေနရံုုးဆင္းရင္ လူကိုုယ္မွာ ေခၽြးေတြဖုုန္ေတြနဲ႔ ေစးကပ္ကပ္ျဖစ္ေနတတ္တယ္…

ေရခ်ိဳးျပန္ေတာ့လဲ ျမစ္ေရမိုု႔ ၾကည္လင္ၾကည္လင္လင္သိပ္မရွိပဲျဖစ္ေနေတာ့ ေရခ်ိဳးရတာလဲမ၀သလိုုေပါ့…

ပတ္၀န္းက်င္ရာသီဥတုုက ပူတာမိုု႔၊ တစ္ေန႔လံုုး ပင္ပင္ပန္းပန္းအလုုပ္လုုပ္ရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ညအိပ္ရင္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းအိပ္ခ်င္တယ္…

အစိုုးရကေပးတဲ့ မီးက ညေန(၆)နာရီကေနျပီးေတာ့ ည (၉ )နာရီအထိပဲရေတာ့ ညပိုုင္းမွာ ကိုုယ္ပိုုင္မီးစက္နဲ႔ အဲယားကြန္းေလးဖြင့္ေပးတဲ့ တည္းခိုုခန္းေလးကိုု ရွာျပီး အသဲအသန္ Booking လုုပ္ရတာေပါ့…

ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းသိတဲ့ နယ္ရံုုးက အဖြဲ႕ေတြကလဲ ကၽြန္ေတာ့အတြက္ ေသခ်ာစီစဥ္ေပးပါတယ္…ကၽြန္ေတာ့ေၾကာင့္သူတိုု႔ ကရိကထမ်ားခဲ့ပါတယ္…

နယ္ရံုုးမွာ အတူတူတာ၀န္ထမ္းခဲ့တဲ့အဖြဲ႕ေတြကိုုလဲ မွတ္မွတ္ရရ ဒီကေန ေက်းဇူးတင္လိုုက္ပါတယ္…

အခုုေရးျပမယ့္အေၾကာင္းအရာေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ ဘိုုကေလးရံုုးခြဲပိတ္ခါနီး (၃)လေလာက္အလိုုမွာ

အင္တာနက္ကိစၥတစ္ခုုနဲ႔ ဆိုုင္းမဆင့္ဘံုုမဆင့္ ဘိုုကေလးကိုု ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ခဲ့တယ္…

ျပသနာက ကၽြန္ေတာ္တည္းေနက် တည္းခိုုခန္းက အခန္းျပည့္ေနလိုု႔ ရံုုးကလူေတြလဲ အဲယားကြန္းေလးရတဲ့တည္းခိုုခန္းကိုု ရွာေပးပါတယ္…

ေနာက္ဆံုုးေတာ့ တည္းရမယ့္တည္းခိုုခန္းကိုုရသြားတယ္ဆိုုပါေတာ့…ကၽြန္ေတာ္လဲ အ၀တ္ထုုပ္ကိုု ခ်ျပီး ရံုုးမွာအလုုပ္တန္းလုုပ္ရပါတယ္…

တစ္ေန႔လံုုး ျပသနာရွင္းလိုုက္ျပီး ေနာက္ဆံုုးညေန (၆)နာရီထိုုးေလာက္မွကိစၥေတြျပီးေတာ့ လိုုတဲ့ပစၥည္းကိုု ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ပါလာတဲ့တစ္ေယာက္က ရန္ကုုန္မွာျပန္ယူဖုုိ႔ စိတ္အားထက္သန္ေနတယ္…ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္တစ္ေန႔မွသြားေစခ်င္ေပမယ့္…ေနာက္ဆံုုးသူ႔ကိုု ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုုန္ျပန္ခြင့္ ေပးလိုုက္ရတယ္…

ဘိုုကေလးမွာ GSM ကလဲ မမိေလေတာ့… တည္းခိုုခန္းက ဖုုန္းနဲ႔ပဲ အဆက္အသြယ္လုုပ္ဖိုု႔ စီစဥ္လိုုက္တယ္…

ညေနပိုုင္း ေရမိုုးခ်ိဳးျပီး ထမင္းထြက္စား၊ ဘီယာေလးဘာေလးေသာက္ျပီးေတာ့…ည(၉ )နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တည္းခိုုခန္းျပန္ျပီးအနားယူပါတယ္…

တည္းခိုုခန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ေနရတဲ့အခန္းက အေပၚထပ္ ဘယ္ဘက္ေထာင့္ဆံုုးအခန္းေလး…အေပၚထပ္မွာတည္းတဲ့သူ တစ္ေယာက္မွမရွိေတာ့ နားေအးပါးေအးရွိတယ္ဆိုုျပီး သေဘာက်မိတယ္…ကံဆိုုးတာကေတာ့ မီးမလာဘူးဗ်ာ…မီးမလာေတာ့ အဲယားကြန္းမရဘူးေပါ့…

ည (၁၁)နာရီေလာက္က်ေတာ့ တည္းခိုုခန္းကေကာင္းေလးတံခါးလာေခါက္ပါတယ္…ဖုုန္းလာလိုု႔တဲ့…ရန္ကုုန္ကိုုျပန္သြားတ့ဲသူက ျပန္ေရာက္တဲ့အေၾကာင္းသတင္းပိုု႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေအာက္ထပ္ဆင္းျပီးစကားေျပာတယ္…

ျပန္တက္လာျပီးေတာ့ အိပ္ယာေပၚမွာလွဲျပီး အိပ္ဖိုု႔ ႀကိဳးစားေနတုုန္း အခန္းတံခါးလာေခါက္ပါတယ္…

တည္းခိုုခန္းက ေကာင္ေလးအမွတ္နဲ႔…ကၽြန္ေတာ္လဲ ဓာတ္မီးေလးယူျပီး တံခါးဖြင့္ေပးလိုုက္တယ္…

တံခါး၀မွာတစ္ေယာက္မွမရွိဘူး…ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လဲ တံခါးျပန္ပိတ္ျပီး အိပ္ဖိုု႔ ကုုတင္ေပၚျပန္တက္တယ္…

ကုုတင္က ႏွစ္ေယာက္အိပ္ကုုတင္…

အိပ္ေပ်ာ္ခါနီးအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ အ၀တ္ေဟာင္းေတြထည့္ထားတဲ့ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ကိုု ၾကြက္လိုုလိုု ေမႊသံၾကားရေရာ…

ကုုတင္ေျခရင္းက ခုုံေလးေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္က အ၀တ္ေဟာင္းအထုုတ္ရယ္…ေဆးလိပ္ဘူးရယ္…ေရခ်ိဳးဆပ္ျပာရည္ဘူး…ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ဘူး တင္ထားတာကိုုး…

ငါ့အ၀တ္ေတြကုုန္ပါျပီဆိုုတဲ့အသိနဲ႔ ဓာတ္မီးထိုုးၾကည့္ေတာ့ ၾကြက္အရိပ္အေယာင္လဲမေတြ႔ဘူး…

အဲဒါနဲ႔ ျပန္အိပ္ဖိုု႔ေခါင္းလဲခ်ေရာ…ကၽြန္ေတာ့မ်က္ႏွာေပၚကိုု ေဆးလိပ္ဘူးက်လာတယ္…

ျပသနာကစျပီ….

ခဏေနေတာ့ ေရခ်ိဳးဆပ္ျပာဘူး….

ခဏေနေတာ့ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ဘူး…

တစ္ခုုစီနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့ကိုု ပစ္ေပါက္ေတာ့တာပဲ….ျမင္အပ္၊ မျမင္အပ္တဲ့သူေပါ့…

အခ်ိန္က (၁၂)နာရီထိုုးေနျပီ…တျခားတည္းခိုုးခန္းေျပာင္းဖိုု႔လဲမျဖစ္ႏိုုင္သလိုု…တျခားအခန္းေျပာင္းေနဖိုု႔လည္း ကၽြန္ေတာ့္အဖိုု႔မထူးေတာ့ဘူး

ကၽြန္ေတာ္ စကားတစ္ခြန္းေျပာလုုိက္တယ္…” ငါဒီေန႔ တစ္ညပဲအိပ္မွာ မင္းကိုုလဲငါ မေႏွာက္ယွက္ဘူး…ငါ့ကိုုလဲ မင္းမေႏွာက္ယွက္နဲ႔” လိုု႔ေျပာျပီး

iPod ကိုုနားၾကပ္တပ္…အသံအက်ယ္ႀကီးဖြင့္ျပီး မရမကႀကိဳးစားအိပ္ပါတယ္…အိပ္လိုုက္ပါတယ္…

ကုုတင္ေပၚလာျပီး တူတူအိပ္ေနမွာစိုုးလိုု႔ ကုုတင္ကိုု ကန္႔လန္႔ႀကီးအိပ္ျပီး မိုုးလင္းတဲ့အထိ မ်က္စိမွိတ္ ေနလိုုက္တယ္…

မိုုးလင္းေတာ့လဲ မ်က္လံုုးဖြင့္ၾကည့္ရမွာေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ အသာေလးဖြင့္ၾကည့္ ေဘးဘယ္ညာဘာမွမရွိမွ အိပ္ယာထ၊ မ်က္ႏွာသစ္ျပီး တည္းခိုုခန္းအျပင္က ခုုံတန္းလ်ားေလးမွာ ထြက္ထိုုင္ရင္း လာေခၚမယ့္ကားကိုု ေစာင့္ပါတယ္…

အဲဒီေန႔ ညေနပဲ ရန္ကုုန္ကိုု မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ျပန္ခဲ့တယ္…ေနာက္တစ္ခါ ဘယ္ကိစၥပဲရွိရွိ…အဲဒီလိုု တစ္ေယာက္ထဲအိပ္ရမွာစိုုးလိုု႔ အေဖာ္ထည့္ေပးတဲ့ တည္းခိုုခန္းကိုုေတာ့ ေရွာင္လိုုက္ဖို႔ ဆံုုးျဖတ္လိုုက္တယ္….

ေအာ္…

ေလာကမွာ ျမင္အပ္…မျမင္အပ္ႏွစ္ရပ္မ်ားစြာဆိုုတာ တကယ္ရွိပါလားေနာ္….

 

ခင္တဲ့-

ေၾကာင္၀တုုတ္

၂၀၁၂၊ မတ္လ

About ေၾကာင္၀တုတ္

ေၾကာင္၀တုတ္ has written 104 post in this Website..

တစ္ခါတစ္ေလ... ေလာကၾကီးအား ေျပာင္းျပန္ၾကည့္တတ္ေပသည္...