နောက်ပိုင်းမှာတော့ဂါးကြီး၊ ဂါးလေးတို့ကိုဒီအတိုင်းလွှတ်ထားရင် အန္တရာယ်ရှိတာ

ကြောင့်တစ်ကြောင်း မိသေးကိုယ်တိုင်ကလည်း  သူ့ယောက်ျားကို သတ်ခဲ့တဲ့ကျွဲ

တွေအဖြစ် မုန်းတီးမိတာက တစ်ကြောင်း တို့ကြောင့်အဲဒီ ကျွဲနှစ်ကောင်ကိုဖမ်းပြီးကိစ္စ

တုံးလုပ်ပစ်ကြမယ်လို့ဆုံးဖြတ် ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂါးကြီး၊ ဂါးလေးကျွဲနှစ်ကောင်ကို

ဖမ်းဝံ့တဲ့သူလည်း  မရှိတာကြောင့်သစ်တောကအရာရှိတွေကို  အပ်ပြီးပစ်ခတ်ဖမ်းဆီး

ခိုင်းခဲ့ရပါတယ်။ ဂါးကြီးနဲ့ ဂါးလေးကိုပစ်ဖမ်းခဲ့တဲ့အချိန်တုံးက  လိုက်ပါသွားခဲ့ကြတဲ့ရွာ

သားတွေရဲ့ပြောစကားအရ  သူတို့အဖွဲ့တွေနဲ့သစ်တောကအရာရှိတွေဟာ တောထဲမှာအ

တော်ကြာကြာရှာတာတောင် ဂါးကြီးတို့ညီအကို  နှစ်ကောင်ကိုမတွေ့ကြပါဘူးတဲ့။ အဲဒီ

ကျွဲဖမ်းအဖွဲ့နဲ့အတူလိုက်ပါသွားတဲ့ ဆယ့်ကိုးနှစ်သားအရွယ်ကိုသာဆောင့်သားကြီးလေး

ဟာ ဘယ်လိုမှရှာမတွေ့ပဲလက်လျော့ရတော့မလို ဖြစ်နေချိန်မှာအကြံပေါက်ပြီး  ရတာမ

ရတာ နောက်ထားအခုအဲဒီကျွဲနှစ်ကောင်ကို ခေါ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်လို့ အကြံပေါက်ပြီး

ဂါးကြီးရေ…ဂါးလေးရေ” လို့ခပ်ကျယ်ကျယ်လေး သုံးလေးခွန်းလောက်ဆက်အော်

လိုက်မှသာ  သူတို့မထင်မှတ်ထားတဲ့ ရွှံ့အိုင်တွေထဲမှာဝပ်ပြီးငြိမ်သက်နေကြတဲ့ ကျွဲနှစ်

ကောင်ဟာအပြေးလေး  သူ့သခင်ရဲ့သားခေါ်သံကြားရာဘက်ဆီကိုပြေးချလာပါတော့

တယ်။ အနီးနားကိုရောက်ချိန်မှ  သူ့သခင်ရဲ့သားနားကမလှမ်းမကမ်းလောက်မှာ တွေ

တွေလေးရပ်ကြည့်နေတုံး  သစ်တောအရာရှိတွေရဲ့သေနတ်ကျည်ဆံအောက်မှာ အ

သက်စွန့်သွားရရှာပါတယ်။

 

ကိုတင်ဆောင်လည်း ကျွဲနှစ်ကောင်လက်ချက်နဲ့ မရှုမလှသေခဲ့ပြီးပြီ။ ဂါးကြီး၊ ဂါးလေးတို့

ခင်မျာမှာလဲ လူအများရဲ့ကြောက်ရွံ့မှု ၊ လက်စားချေလိုမှုတွေကြောင့်အသက်ပေးခဲ့ ရှာခဲ့

ရပြီးပြီ  ဒီလိုသာဘာမှမဖြစ်ပဲပြီးဆုံးသွားခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အကြောင်းမဟုတ်လှပေမဲ့မ

ထင်မှတ်တဲ့  အကြောင်းရင်းတစ်ခုကတော့ အထင်မှတ်စွာဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပါတော့တယ်။

ဒီလိုပါ  ကိုတင်ဆောင်ဆုံးပြီး သုံးလလောက်အကြာမှာတော့ တစ်နေ့သောညနေစောင်း

ငါးနာရီထိုးခါနီး အချိန်လောက်မှာ…. ကိုတင်ဆောင်ရဲ့ဒုတိယသမီးဖြူနှင်းလေးဟာသူ့အ

မေဒေါ်မိသေးနဲ့  အေးအေးလူလူထိုင်စကားပြောနေရင်း  ရုတ်တရက်ဒေါ်မိသေးဘက် ကိုလှည့်လျှက် စူးစူးစိုက်စိုက်ကြီးဘာမှမပြောပဲ ကြည့်နေပါတယ်။ သမီးံဖြူနှင်းရဲ့အမူ အ

ရာကြောင့်ကော  မျက်လုံးတွေရဲရဲတောက်ခါ ကြက်သီးထစရာကောင်းလောက်အောင်

စိုက်ကြည့်နေတဲ့ သမီးကြောင့်ဒေါ်မိသေးအရမ်းကိုလန့်သွားရှာပြီး သူ့ယောက္ခမကြီးကို

တုန်တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့လှမ်းအော်ခေါ်လိုက်မိရှာပါတယ်။ သူ့ယောက်ျားရဲ့အမေရောက်

လာချိန်ထိတိုင်တောင် ဖြူနှင်းလေးကသူ့အမေကို နီရဲပြူးကြောင်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့

စူးစိုက်လို့သာကြည့်နေပါတယ်။  ဒေါ်မိသေးယောက္ခမကတော့ လူကြီးလည်းလူကြီးဖြစ်

 

ပြန်  အတွေ့အကြုံလည်းကြွယ်ဝသူဖြစ်ပြန်တော့ သူမမြေးဖြူနှင်းမှာ မမြင်ရတဲ့၊ မမြင်

နိုင်တဲ့ တစ်ကောင်ကောင်ပူးဝင်ကပ်တွယ်နေပြီဆိုတာချက်ချင်းပဲ သိလိုက်ပါတယ်။အဲဒါကြောင့်

“နင်ဘယ်ကလဲ…ဘယ်သူလဲ

လို့မေးကြည့်တော့   ဖြူနှင်းလေးက ဒေါ်မိသေးယောက္ခမဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး

”နင်တို့…ငါ့ကို..ပစ်ထားကြတယ်..ငါ့ကိုမိုးထဲ..ရေထဲမှာ..ဒီအတိုင်းပစ်ထားကြတယ်

လို့ အသံနက်နက်ကြီးနဲ့  ပြန်ပြောပါတယ်။ ဒေါ်မိသေးယောက္ခမက…

“ဘယ်သူလဲ..ဘယ်ကလဲ..ပြောမှအဆင်ပြေအောင်လုပ်ပေးပါ့မယ်

လို့ရိုရိုသေသေပဲ ပြန်ပြောလိုက်တော့…..ဖြူနှင်းလေးမှာပူးဝင်ကပ်တွယ်နေသူက

“ငါက..နံကရိုင်းမယ်တော်ပဲ..နင်တို့..ငါ့ကို မိုးထဲလေထဲမှာ  ပစ်ထားတာ..ငါနင်တို့

တစ်မိသားစုလုံးကို ..မကျေနပ်ဘူး…အထူးသဖြင့်..ဟိုတင်ဆောင်ဆိုတဲ့ကောင်ကို ..ငါ

အိမ်မက်ထဲမှာ ..ခဏခဏသတိပေးတာတောင်…မလှုတ်ဘူး…နင်တို့တွေမသေတာ

ကံကောင်းတယ်မှတ်…ငါလုပ်ချင်နေတာကြာပြီ..နင်တို့က..ကံကောင်းနေချိန်…ဘုန်း

မြင့်နေချိန်မို့…ငါဒီအတိုင်းကြည့်နေတာ..ကဲ…ခုဘာတတ်နိုင်သေးလဲ..တင်ဆောင်ကိုကျွဲ

နဲ့တိုက်သတ်လိုက်တာငါပဲ…အခုလည်း..နင်တို့ထဲက  သားအကြီးကောင်ကို…ငါလုပ်မ

လို့စောင့်နေတာ….သူကကံကြီးနေလို့  ငါလုပ်လို့မရဘူး…ဒီနေ့ဒင်းကို ငါအသေသတ်

မယ်လို့

ကြိမ်းမောင်း ပြောဆိုတော့ ဒေါ်မိသေးတို့တွေတော်တော်ကြီးကို ထိတ်လန့်သွားကြပါ

တယ်။ အမိုက်အမဲလေးမို့ ခွင့်လွှတ်စေချင်ကြောင်းနဲ့  အပြစ်မယူပဲခွင့်လွှတ်စေချင်

ကြောင်း၊  ဘယ်လိုလုပ်ပေးရင်ကျေနပ်နိုင်မှာလည်း ၊ ဆိုတဲ့အကြောင်းကိုတော်တော်

ကြာကြာတောင်းပန်တိုးရှိုးပြီးချိန်မှာတော့  ဒေါ်မိသေးတို့ယခုနေထိုင်ရာအဖီလေးတွင်း

မှာ နံကရိုင်းမယ်တော်ကို လက်ဖက်လေးနဲ့တောင်းပန်ပြီးယာယီကိုးကွယ်ရန် နောင်နှစ်

အဆင်ပြေချိန်မှသာ ကနားကြီးပေး၍တောင်းပန်ရန်တို့ကို  ကျေလည်မှုရရှိသွားပြီး ဖြူ

နှင်းလေးကိုယ်မှ ကပ်ဝင်နေတဲ့နံကရိုင်းမယ်တော်လည်း ထွက်ခွာသွားပါတယ်။

ဒီလို နံကရိုင်းမယ်တော်ထွက်ခွာ သွားချိန်နဲ့တိုက်ဆိုင်စွာပဲ  ရွာနဲ့ ငါးမိုင်လောက်ဝေးတဲ့

မြို့ကျောင်းမှာ ကျောင်းတက်နေတဲ့ ဆယ်တန်းကျောင်းသားကိုတင်ဆောင့်သားအကြီး

ကောင်လေးဟာလည်း စုတ်ပြက်ပေရေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးပွန်းရာဘလပွနဲ့  ပြန်ရောက်

လာပါတယ်။ ဒီမှာ နံကရိုင်းမယ်တော်ကြောင့်ရင်တုန်တာတောင်မပျောက်သေးတဲ့ ဒေါ်

မိနှင်းက သူ့သားရဲ့ပုံစံကြောင့်မျက်လုံးကြီးဝိုင်းစွာ  ကြည့်နေပြီးအံ့ဩထိတ်လန့်စွာမေး

ပါတော့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကလည်း ဒေါ်မိသေးရဲ့အိမ်မှာ  ရွာ့ဘုရားပွဲထက်တောင်ပိုစည်

ကားပြီး ရွာရှိလူကုန်ကလေးရောလူကြီးပါမကျန်

ထမင်းစားနေရင်း တန်းလန်းကြီးတောင်  လက်မဆေးပဲအပြေးလွှားရောက်နေကြတာ

ဆိုတော့ လူတွေကတော့  တောရွာကပေ၇၀၊ ၈ဝ လောက်ကျယ်ဝန်းတဲ့ခြံကြီးတောင်

ပြည့်နေတာပါပဲတဲ့။

ဒေါ်မိသေးသားက လည်းသူကြုံတွေခဲ့ရတဲ့ဖြစ်ကိုပြန်ပြောပြရှာပါတယ်။ ဒီလိုပါ ဒီနေ့

ကျောင်းဆင်းချိန်မှာ ထုံးစံတိုင်းသူတို့သူငယ်ချင်း (ရွာထဲမှာမြို့ကျောင်းတက်သူကဆယ်

ဦးထက်မပိုပါဘူး) တွေ ငါးမိုင်လောက်ဝေးတဲ့ကျောင်းကနေလမ်းလျှောက်ပြီး စကား

တစ်ပြောပြောနဲ့ပြန်လာတုံး  လမ်းဘေးမှာမြက်စားနေတဲ့နွားတစ်ကောင်ဟာ ရုတ်တ

ရက်သူတို့ဆီကို ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး ဝှေ့ရန်အနေအထားနဲ့ပြေးချလာပါတယ်တဲ့…သူတို့

သူငယ်ချင်းတွေလည်းကြောက်ကြောက်နဲ့  ခြေဦးတဲ့ရာ  ပြေးကြပေမဲ့  ထူးဆန်းစွာပဲ

အဲဒီနွားဟာ သူတစ်ယောက်ထဲဆီကိုပဲ လိုက်ပြီးဝှေ့ပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ သူလည်းကြောက်

ကြောက်နဲ့ ဝါးရုံပင်တွေပေါ်ကို တက်ပြေးခဲ့တဲ့အကြောင်းနဲ့  ထိုနွားဟာလည်းမကျေမနပ်

နဲ့  ယင်းဝါးရုံပင်ကိုလေး၊ငါး ချက်လောက် ဝှေ့ပြီးမှထွက်ခွာသွားကြောင်း ကိုပြောပြပါ

တယ်။

ဒီအကြောင်းအရာလေးဟာ တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အကြောင်းလေးပါ။ ဒီလိုဖြစ်ပျက်ခဲ့

တာကို အဆိုပါဒေါ်မိသေး( နံမည် လွှဲထား) တို့ တစ်ရွာလုံးက သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ကြ

တာမို့ တစ်ရွာလုံးသောသူတွေသိကြပါတယ်။ အဲဒီအဖြစ်လေးကို ထိုရွာသူကျွှန်မ ရဲ့အ

သိတစ်ယောက်မှပြန်လည်ဖောက်သည်ချထားခြင်းကို    ရွာသူရွာသားတွေအတွက်ပိုစ့်

အဖြစ်ပြန်လည်ရေးပြရခြင်းပါ။ ဒီအပိုင်းကို အတတ်နိုင်ဆုံး ချုပ်ရေးထားပါတယ်။

နောက်အပိုင်း တစ်ပိုင်းမခွဲချင်တော့တာကြောင့်ပါ။

 

အားလုံးပဲ ဝေဖန်အားပေးကြပါအုံးရှင်။

 

 

 

 

 

About may flowers

may flowers has written 61 post in this Website..