ျဖစ္ခဲ ့သမွ်  အရာရာအားလုံးဟာအေကာင္းလုိ ့မွတ္ယူရမွာေပါ့။     မေန ့က  ျဖစ္ခဲ ့ျပသာနာအားလုံးကုိ   သူငယ္ခ်င္းေတြကုိေျပာျပမိသည္။      သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္စလုံးကလဲစိတ္၀င္စားစြာ   နာေထာင္ေနၾကျပီေလ။     သူေျပာလုိ ့အဆုံးသက္လဲေရာက္ေရာ    ၀င္းထြန္က     ေျပာေလေတာ့သည္။

“ဟ……….မင္းေဇာ္     မင္းတုိ ့ဇာတ္လမ္းက   ဖိနပ္ကေနစခဲ ့တာပဲကြ……….”

“ဟုတ္တယ္ကြာ ………..သင္တန္းအပ္ဖုိ ့ဆုထားတဲ ့ပုိက္ဆံက     အဲ ့ဒီဖိနပ္တစ္ရံအတြက္နဲ ့    တစ္၀က္ကုန္သြားတယ္ေလ……..”

“ဟာ……ဒါဆုိဘယ္လုိလုပ္ေတာ့မလဲ….မင္းသင္တန္းမအပ္ခဲ ့ရဘူးေပါ့…ဟုတ္လား…..”

“ေအးေပါ့ကြာ..ဘယ္လုိလုပ္အပ္နုိင္ေတာ့မွာလဲ  ……..      ပုိက္ဆံက တစ္၀က္ပဲရွိေတာ့တာ…..ငါလဲစိတ္ညစ္ျပီးအိမ္ျပန္လာခဲ ့တယ္ကြာ……….”

သူတုိ ့သုံးေယာက္မွာ   မင္ေဇာ္ထြန္းက      အဆင္းရဲဆုံးေပါ့။  ဖခင္ဆုံးသြာျပီးေနာက္သားအမိႏွစ္ေယာက္တည္းပင္ပန္းစြာ    ရုံးကန္ေနရတဲ ့   မင္းေဇာ္ထြန္းမွ     ဒီလုိျဖစ္ရယ္လုိ ့ကံၾကမၼာရယ္။   မင္းခန္ ့က    ဂရုဏာျဖစ္ျပီး၀င္ေျပာေလသည္။

“မင္းေဇာ္”

“ဘာလဲ   မင္းခန္ ့  ေျပာေလကြာ………..”

“   ဒီျပသာနာကုိ    မင္းအေမ  သိျပီးျပိလား……………..”

“ဘယ္သိပါ့မလဲကြာ….အေမ   မသိေအာင္ငါေနရတာေပါ့ကြာ..အေမသိရင္  စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာကြ….ငါလဲ  အေမစိတ္ဆင္ရဲမွာမျမင္ရက္ဘူးေလ…

အဲ ့ဒါေၾကာင္ ့   မေျပာပဲေနလုိက္ေတာ့တယ္………..”

“ဒီလုိလုပ္ကြာ……မင္းသင္တန္းအတြက္    သင္တန္းေၾကးကုိ    ငါတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ကူညီမယ္ကြာ.ဘယ္လုိလဲ……”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္   သူငယ္ခ်င္းရယ္          ဒါေပမဲ ့…ငါမယူခ်င္ဘူးကြာ      ဒီသင္တန္းဟာလဲ   ငါနဲ ့မထုိက္တန္ဘးူလုိ ့ပဲသတ္မွတ္လုိက္ေတာ့မယ္…..”

“  ဒီလုိလဲ   ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲကြာ         မင္းနဲ ့ငါတုိ ့ဆုိတာ  ဟုိးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက   အတူတူၾကီးလာခဲ ့တဲ ့သူငယ္ခ်င္းအရင္းၾကီးေတြပဲကြာ…..

အဲ ့ဒီလုိေတာ့မေျပာသင္ ့ဘူးကြာ.”

“ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ…..ငါအကူအညီလုိေတာ့ေျပာပါ့မယ္ကြာ….တစ္မ်ဳိးမထင္ပါနဲ ့……………”

“ေအးကြာ…………မင္းအကူအညီလုိတဲ ့အခါၾကရင္   ငါတုိ ့အဆင္သင္ ့ရွိေနမွာပါ……..”

“ငါ    ျပန္လုိက္အုံးမယ္ကြာ       အေမ       ငါ ့ကုိထမင္းအတူတူစားဖုိ ့ေစာင္ ့ေနေလာက္ျပီ…………”

ေျပာျပီး   ေကာ္ဖီ၀ုိငး္ထဲက  ထြက္သြားတဲ ့  သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ  မင္းေဇာ္ထြန္းရဲ ့    ေက်ာျပင္ကုိေငးၾကည္ ့ျပီး     ဂရုဏာသက္မိတာ    ၀င္းထြန္းနဲ ့မင္းခန္ ့ရယ္ပါ။   စိတ္ထားေကာင္းတဲ ့မင္းေဇာ္ထြန္း    သူတပါးရဲ ့အကူအညီကုိမယူတက္ပဲ     သူတပါးကုိသာကူညီခ်င္တဲ ့စိတ္ဓါတ္ရွိတဲ ့သူ       သူငယ္ခ်င္း မင္းရဲ ့ကံၾကမၼာက   ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ  လွပႏုိင္မလဲကြာ။…………………….

 

“ဟဲလုိ……..”

“လင္းငယ္   လား……..”

“ဟုတ္တယ္ေျပာ…..ေရႊရည္”

“နင္ကလဲဟယ္………ေနႏုိင္လုိက္တာ     ငါတုိ ့ဆီကုိေတာင္ဖုန္းေလးဘာေလးဆက္ေဖာ္မရဘူး……..ငါတုိ ့အခု  နင္ ့အိမ္ကုိလာေနျပီ      နင္ေစာင္ ့ေနေနာ္..”

“ေအး  ……ေအး”

စိတ္ကူးထဲမွာ  တရိပ္ရိပ္ေပၚလာတဲ ့     သူ ့ရဲ   ့ပုံရိ္ပ္။           ေနာက္တခါမ်ား      ရွင္နဲ ့ေတြ ့ခဲ ့ရင္………….

“ဟဲ ့   ……မိန္းမ    တစ္ေယာက္တည္း    ဘာေတြေတြးေနတာလဲ….မွန္မွန္ေျဖေနာ္…….ဟဲဟဲ…..”

“ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးဟယ္………ကဲေျပာ  နင္တုိ ့ငါ ့ဆိကုိလာတာဘာကိစၥလဲ………”

“တျခားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး……..3D   သြားၾကည္ ့မလုိ ့လာေခၚတာ……”

“အင္း……သြာတာေပါ့       ဘာကားျပမွာလဲ…”

“ဂ်က္လီကားလုိ ့ေတာ့ေျပာတာပဲ…..”

စိတ္ကူးေပါက္ေပါက္နဲ ့ ရုပ္ရွင္ၾကည္ ့မယ္ဆုိျပီး      သူငယ္ခ်င္ႏွစ္ေယာက္သား     ထြက္လာခဲ ့လုိက္သည္။      သူ ့စိတ္ေတြညစ္ႏြမ္းေနသည္မဟုတ္ပါလား။     ဘာ ့ေၾကာင္ ့ရယ္ေတာ့မသိ      ရွင္ ့ကုိ ေနာက္တစ္ခါေလာက္ေတာ့ေတြ ့ခြင္ ့   ၾက  ုံဆုံခ်င္ေသးပါတယ္   အမည္မသိသူရယ္။

 

 

 

“ေဟ့ေကာင္       ခဏေနအုံး   ငါလက္မွတ္သြား၀ယ္လုိက္အုံးမယ္…..”

“ဟာကြာ     ဒီမွာေတာ့မေစာင္ ့ခ်င္ဘူးကြာ  ……….ဟုိမွာေတြ ့လား    ေကာ္ဖီဆုိင္  အဲ ့ဒီ ့ကုိလာခဲ ့လုိက္      ငါ ေစာင္ ့ေနမယ္..”

“ေအးကြာ…..”

ေျပာျပီးသူငယ္ခ်င္းကလက္မွတ္ေရာင္းတဲ ့ေကာင္တာဘက္သုိ ့ေရွာက္သြားေတာ့   သူလဲ    ညာဘက္မွာရွိတဲ ့  ေကာ္ဖီဆုိင္ထဲသုိ ့  ေရွာက္လာခဲ ့လုိက္သည္။      ေကာ္ဖီေအးတစ္ခြက္ကုိေသာက္ရင္း     ဖြင္ ့ထားတဲ ့သီခ်င္းအေပး  သူ ့ရဲ ့စိတ္ေတြက  အလုိက္သင္ ့စီးေမ်ာသြားေလသည္။     သိပ္မၾကာလုိက္ပါ      သူ ့ရဲ ့ေဘးခ်င္းကပ္ရက္ခုံသုိ ့      ေကာင္မေလး  ႏွစ္ေယာက္၀င္လာတာကုိေတြ ့လုိက္သည္။    ခဏေလာက္ၾကာေတာ့…………..

 

“အစ္ကုိ   …….က်မကုိမွတ္မိလား…..”

အရင္ဆုံးမိတ္ဆက္လာတဲ ့ေကာင္မေလးကုိၾကည္ ့မိလုိက္ေတာ့       ဟုိတစ္ေန ့က   သူကုိယ္တုိင္ဖိနပ္၀ယ္ေပးလုိက္ရတဲ ့    ေကာင္းမေလးပဲျဖစ္ေနေလသည္။   ကံၾကမၼာက   တုိက္ဆုိင္လြန္းေတာ့       အံ့ေၾသာမိျပန္ျပီေကာင္မေလးရယ္။

“အင္း  ….မွတ္မိပါတယ္ကြာ….ဒါနဲ ့ဘာကိစၥရွိလုိ ့လဲ…..”

“ဟုိတစ္ေန ့က    ကိစၥကိုေတာင္းပန္ခ်င္လုိ ့ပါ…….”

“ရပါတယ္ကြာ….ေတာင္းပန္စရာမလုိပါဘူး….ျပီးသြားျပီပဲ….”

“အင္း…ေကာင္းျပီေလ…..အစ္ကုိတုိ ့နဲ ့   တစ္၀ုိင္တည္း   ထုိင္လုိ ့ရမလားဟင္…….”

“ရေတာ့ရပါတယ္…..ဒါေပမဲ ့..”

“ဒါေပမဲ ့   ဘာျဖစ္လဲဟင္     သက္ဆုိင္သူပါလာလုိ ့လား……..”

“မဟုတ္ပါဘူးကြာ       ကုိ ့မွာ   ပုိက္ဆံသိပ္မပါလာလုိ ့ပါ…..”

“ေၾသာ္      ညီမတုိ ့ရွင္းမွာပါ….သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ေပါ့…..မဟုတ္ဘူးလား….”

“ေနပါေစဗ်ာ       ကုိ ယ့္အတြက္ပဲကုိယ္ရွင္းပါေနာ္    ”

ဒီလုိ နဲ ့တစ္၀ုိင္းတည္း    ထုိင္ျဖစ္သြားေလသည္။    ခဏေနေတာ့    လက္မွတ္သြား၀ယ္တဲ ့    သူငယ္ခ်င္း   မင္းခန္ ့ျပန္ေရာက္လာေလသည္။    မင္းခန္ ့က     သူ ့ကုိအံ့ေၾသာတဲ ့မ်က္လုံးေတြနဲ ့      ၾကည္ ့ေလသည္။     ျပီးေတာ့မွ       စကားစေျပာေလည္။……………..။…………….

ေရွ ့သုိ ့ဆက္ပါအုံးမည္။

 

 

 

 

About aung nainglin

aung nainglin has written 26 post in this Website..