“ခမ္းဟြမ္………………… ……..”

(အသစ္တစ္ဖန္………………………….)

 

သၾကၤန္တြင္းအလုပ္ေတြပိတ္ေတာ႔ က်ေနာ္႔ မန္းေလးကို ျပန္လာခဲ႔ပါတယ္။

ဒီပိတ္ရက္ကရွည္ေတာ့အေ၀းေရာက္သားသမီးမ်ားအိမ္ျပန္ခ်ိန္လုိ႔ဆုိရင္လဲရနုိင္ပါတယ္။

မေတြ႔တာၾကာတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြအကုန္ျပန္ဆုံပါတယ္။

ေရႊလီဖက္ေရာက္ေနတယ္ဆုိတဲ႔“ျငိမ္းမ”တစ္ေယာက္ကလြဲလုိ႔ေပါ့။

သၾကၤန္ပိတ္ရက္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြန႔ဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးလည္လုိက္ပတ္လုိက္။

လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္လုိက္ နဲ႔ေပါ႔။

သူတုိ႔နဲ႔မသြားဘဲအိမ္မွာတစ္ေယာက္ထဲရွိေနတဲ႔အခ်ိန္အခါမ်ဳိးမွာျဖစ္ျဖစ္

သူနဲ႔သြားခဲ႔လာခဲ႔ဘူးတဲ႔ေနရာကိုေရာက္ရင္ဘဲျဖစ္ျဖစ္ ေဘေဘးကုိ သတိရမိပါတယ္။

အထူးသျဖင္႔ မနက္ မနက္ ကန္ေတာ္ၾကီးမွာ  လမ္းေလ်ာက္တဲ႔အခါမွာေပါ႔။

 

သူငယ္ခ်င္းေတြျပန္ဆုံေပမယ္႔လဲ ေဘေဘး သတင္းကေတာ႔ အစအနကိုမရပါဘူး။

သူဘယ္ေရာက္သြားတယ္ဆုိတာ တိတိက်က်သိသူမရွိ။

သူအိမ္ေထာင္မက်ဘူးဆုိတာကေတာ႔ ေသခ်ာသေလာက္။

ဘယ္သူ႔ဆီကုိ မွ ေဘေဘးရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာမေရာက္လုိ႔ပါ။

ကိုယ္စိတ္ကိုယ္ဒီလုိဘဲေျဖသိမ္႔ရတာေပါ႔ေနာ္။

က်ေနာ္သူတုိ႔အိမ္ဘက္ပါတ္ၾကည္႔ေတာ႔လဲအရိပ္အေယာင္ေတာင္မျမင္ရ၊။

မိပန္ကေတာ႔

“နင္ေတာင္ၾကီးေရာက္ျပီးတစ္လ ႏွစ္လ လဲေနေရာ ခမး္ ကိုလဲ ငါတုိ႔မေတြ႔ေတာ႔ဘူး”

လုိ႔ေျပာပါတယ္။။

 

ဒီလုိနဲ႔ဘဲပိတ္ရက္ကုန္ေတာ႔ ေတာင္ၾကီးကိုျပန္ခဲ႔ရပါတယ္။

ေတာင္ၾကီးေရာက္ျပီးလုိ႔ သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ က်ယ္ေဂါင္မွာရွိတဲ႔ ရုံးကုိသြားဘုိ႔ျဖစ္လာျပန္ပါတယ္။

တစ္ခါမွမေရာက္ဘူးတဲ႔အရပ္မုိ႔လုိ တကယ္ဘဲသြားျခင္လွပါတယ္။

ဇြန္လဆနး္မွာေတာ႔ ေတာင္ပုိငး္ရွမး္ျပည္ကေနေျမာက္ပုိငး္ရွမး္ျပည္ကုိ ထြက္ခဲ႔ပါတယ္။

မူဆယ္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ရုံးအဖြဲ႔က က်ေနာ္ကို လာၾကဳိေနၾကပါတယ္။

ျမန္မာျပည္ဘက္က လ-၀-က မွာယာယီလည္ပါတ္ခြင္႔လက္မွတ္လုပ္။

ကဒ္အစိမ္းေလးတစ္ခုုထုတ္ေပးပါတယ္။

တစ္ပါတ္စာေနခြင္႔အတြက္သင္႔ေငြ က်ပ္တစ္ေထာင္။

ဒါေပမယ္႔ ေရႊလီထဲမွာလည္လုိ႔ေတာ႔ရမယ္ ညအိပ္လုိ႔ေတာ႔မရ။

တစ္ပါတ္ျပည္႔ရင္ေတာ႔ မူဆယ္ဘက္ျပန္ထြက္။

ထပ္ေနခ်င္ေသးတယ္ဆုိရင္ေတာ႔ လက္မွတ္အသစ္ျပန္လုပ္ေပါ႔။

လက္မွတ္လုပ္ရတာလြယ္ပါတယ္ မွတ္ပုံတင္ရွိရင္အခက္အခဲမရွိ။

 

က်ေနာ္ေရာက္ေတာ႔ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔အတူက်ယ္ေဂါင္ထဲ၀င္ခဲ႔ၾကပါတယ္။

နနး္္ေတာ္ဂိတ္ဆုိတဲ႔ခမ္းနားလွတဲ႔အေဆာက္အဦးၾကီးထဲကို္၀င္ ေဖာ္ေရြမူ႔ကင္းတဲ႔

တရုပ္လူ၀င္မူ႔ၾကီးၾကပ္ေရး၀န္ထမ္းေတြေရွ႔မွာ လက္မွတ္ျပ။

ျပီးရင္ေတာ႔ အထဲ၀င္ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာရရင္ေတာ႔ နုိ္င္ငံျခားေရာက္ျပီေပါ႔။

က်ယ္ေဂါင္ထဲေရာက္ေတာ႔က်ေနာ္တည္းရမယ္႔ ဟုိတယ္ကိုလုိက္ပုိ႔ေပးၾကပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ရုံးနဲ႔လဲနီး ညဘက္လမး္ေလ်ာက္ထြက္ခ်င္ရင္လဲ ညေစ်းတနး္ေလးနဲ႔နီး၊

“မေနာကြင္း”ဆုိတဲ႔ အပန္းေျဖအားကစားကြင္းေလးနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မွာရွိတဲ႔

“စန္းဟြမ္ဟုိတယ္”မွာ တည္းဘုိ႔လုပ္ေပးထားတာပါ.။

 

က်ေနာ္ဒီကိုလာရတာက ဂုိေဒါင္ေတြမွာပစၥည္းအထားအသုိေတြကို စနစ္က်ေအာင္စီစဥ္ေပးရတာပါ။

က်ေနာ္တစ္ေနကုန္အလုပ္ လုပ္ဘုိ႔မလုိပါဘူး။

ပုံစံတစ္ခုခ်ေပးျပီးရင္ က်န္တဲ႔သူေတြက လုပ္သြားတယ္ဆုိေတာ႔ က်ေနာ္မွာအ ခ်ိန္ပုိေတြထြက္လာပါတယ္။

က်ေနာကလဲ အလုပ္ျပီးရင္ ရုံးက ဘက္ထရီဆုိင္ကယ္တစ္စီးယူျပီးေရႊလီဘက္ထြက္လည္ပါတယ္။

ေရႊလီဘက္ထြက္လည ္ရတယ္ဆုိတာ က်ယ္ေဂါင္က တကယ္႔ကုိ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမုိ႔ သြားစရာလဲသိပ္မရွိပါဘူး။

က်ယ္ေဂါင္ဆုိတာ တကယ္ေျပာရရင္ က်ေနာ္တုိ႔ မန္းေလးက ရပ္ကြက္ၾကီး တစ္ကြက္စာေလာက္ဘဲရွိတာပါ။

ဒါေပမယ္႔ စိမ္းလန္းတဲ႔သစ္ပင္ေတြနဲ႔ ေအးခ်မး္ေနတဲ႔လမ္းကေလးေတြ၊

သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေနတဲ႔အမူိက္မရွိတဲ႔လမ္းမေတြ၊

ဖုံမူန္႔ကင္းစင္တဲ႔သန္႔ရွငး္တဲ႔ေတာင္ေပၚေလကို ရူရ

ၾကည္႔ေလရာရာမွာ ျမင္႔မားတဲ႔အေဆာက္အဦေတြေၾကာင္႔ ေနခ်င္႔စဖြယ္။

ႏွစ္ရက္ေျမာက္တဲ႔ေနမွာ က်ယ္ေဂါင္ဘက္မွာ က်ေနာ္သြားစရာေနရာမက်န္။

အဲေတာ႔ ေရႊလီဘက္ကို ေျခဦးတည္႔ရာေလ်ာက္သြားပါေတာ႔တယ္။

 

က်ေနာ္တည္းတဲ႔ဟုိတယ္ေရွ႔ကလမး္မၾကီးကအေရွ႔အေနာက္တန္းေနတဲ႔လမ္းမၾကီး။

အေနာက္တည္႔တည္႔ ေလးျပေလာက္သြားလိုက္ရင္ ေရႊလီျမစ္ကူးတံတားကိုေရာက္ပါတယ္။

ေရႊလီကလဲ ျမစ္လုိ႔သာအမည္ခံထားပါတယ္ လက္ေတြ႔မွာေတာ႔ေခ်ာင္းသာသာဘဲေရရွိပါေတာ႔တယ္။

ဟုိအထက္ကလာတဲ႔ေရကလည္းနည္းပါတယ္ဆုိမွတံတားေျမာက္ဘက္ျခမ္း ျမစ္အလည္ေခါင္မွာ ေျမေတြဖုိ႔လုိ႔ေဂါက္ကြငး္တည္ထားပါတယ္။

ဟုိေတာင္ဘက္ျခမး္မွာေတာ႔ ျမစ္အလည္မွာလဲ ကုန္းျမင္႔လုိေနရာေလးမွာအိမ္ေတြရွိပါတယ္။

အဲဒီေနရာေလးေရာက္ေတာ႔ျမစ္က ဟုိဘက္ဒီဘက္နွစ္ျခမး္ကြဲလုိ႔သြားေတာ႔ ေရလဲအစီးနည္းသြားျပန္ပါတယ္။

ဒီေရႊလီျမဳိ႕ကလဲ က်ေနာ္တုိ႔မနး္ေလးျမဳိ႔လုိ႔ပါဘဲ ေတာင္ေတြ၀ုိင္းထားတဲ႔ျမဳိ႔ေလးတစ္ျမဳိပါဘဲ။

ေရႊလီတံတားကုိကူးျပီးတာနဲ႔ေရႊလီျမဳိ႔ထဲကိုေရာက္ပါတယ္။

တံတားအ၀င္နားမွေတာ႔ ျဖတ္သမွ်လူကားမွန္သမွ်ကုိ CCTV ကင္မရာနဲ႔ ရုိက္ထားတာပါ။

တစ္ခါတစ္ေလ အဲဒီနားကေန စစ္ေဆးေရးေတြလုပ္တတ္ပါတယ္။

 

က်ေနာ္ဒီကုိေရာက္ျပီး ေလးရက္ေျမာက္ေန႔မွာ တနဂၤေႏြေန႔ဆုိေတာ႔ အလုပ္ပိတ္ပါတယ္။

အဲဒီေန႔ကေတာ႔ က်ေနာ္လဲ ေရႊလီတံတားကေန အေနာက္ဘက္တည္႔တည္႔လမး္မၾကီးအတုိငး္လုိက္သြားလုိက္တာ

ေရႊလီရဲ႕စည္ကားတဲ႔ ျမဳိ႔လည္ေခါင္ကိုေရာက္သြားပါတယ္။

လမး္မေပၚမွာဂုံးေက်ာ္တံတားတစ္ခု။

ေမးၾကည္႔ေတာ႔ေဆးရုံဂုံးေက်ာ္တံတားလုိ႔ေျပာပါတယ္။

ဒီနားမွာ ပုံစားတဲ႔ထမင္းဆုိင္ရွိတယ္ေစ်းလဲသက္သာစားလုိ႔လဲေကာငး္တယ္လုိ႔ရုံးကကေလးေတြေျပာလိုက္တာကို

သတိရမိပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ဘဲ ထမင္းဆုိင္ကုိဟုိၾကည္႔ဒီၾကည္႔နဲ႔ရွာလုိက္ေတာ႔ သူတုိ႔ေျပာတဲ့ပုံစံနဲညီတဲ႔ထမင္းဆုိင္ေလးကို လမ္းအေနာက္ဘက္

ျခမး္မွာေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ဆုိင္ကယ္ကိုပလက္ေဖာင္းေပၚမွာထား ျပီးထမင္း၀င္စားပါတယ္။

အဲဒီဆုိင္ေလးက ဟင္းေတြစုံမွစုံ။

အသုတ္လဲရ အေၾကာ္လဲရ အခ်က္လဲရဆုိေတာ့အဆင္ေျပလွပါတယ္။

ခ်ခင္းထားတဲ႔ဟင္းေတြၾကဳိက္သေလာက္ထဲ႔။

ျပီးမွာထည္႔ထားတဲ႔ဟင္းကိုမူတည္ျပီးေစ်းျဖတ္ပါတယ.္။

7က်ပ္ကေန အျမင္႔ဆုံး15က်ပ္ေပါ႔။

ပုိက္ဆံကေတာ႔ ဟင္းထည္႔ျပီးတာနဲ႔တစ္ခါတည္းရွင္းရပါတယ္။

သူတုိ႔ဆုိင္ရဲ႕ေတာင္ဘက္ကအခန္းထဲမွာေတာ႔ ထမင္းထုိ္င္စားဘုိ႔ခုံေလးေတြခ်ထားပါတယ္။

ဆိုိင္အေနာက္ဘက္ထဲမွာေတာ႔ ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ႔ဟင္းရည္အုိးၾကီးရွိပါတယ္။

ကိုယ္ၾကဳိက္သေလာက္ခပ္ေသာက္။

ေနာက္ျပီးေမႊးေနတဲ႔လက္ဘက္ေျခာက္ခပ္ထားတဲ႔ ေရေႏြးၾကမး္အုိးလဲရွိပါတယ္။.

ခုံကေတာ႔ ေလးငါးခုံဘဲရွိေတာ႔ အဆင္ေျပသလုိထုိင္ေပါ႔။

က်ေနာ္လဲထမငး္ဟင္းေတြထည္႔ လုိ႔လြတ္ေနတဲ႔ခုံတစ္ခုံမွာ၀င္ထုိင္ပါတယ္။

ဘုိက္ဆာဆာနဲ႔ထမင္းငုံ႔စားေနတုန္းမွာက်ေနာ္ေရွ႔မွာလူ၀င္ထုိင္တာေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။

စားရင္းလွမး္ၾကည္႔ေတာ႔ ျဖဴေဖြးေနတဲ႔ မိန္းကေလးေျခေထာက္ေလးနွစ္စုံ။

က်ေနာ္ကေတာ႔ေမာ႔မၾကည္႔ဘဲ ထမင္းဘဲဆက္စားေနပါတယ္။

ခဏေနေတာ႔  က်ေနာ္ပန္းကန္ထဲက ၾကက္သားေၾကာ္တုံးကုိ

တူေလးတစ္စုံက ဆြဲယူသြားတာကို ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။

ပန္းကန္မ်ားမွား ယူမိသလားလုိ႔ ေမာ႔အၾကည္႔

က်ေနာ္ကုိ ခြံ႔ေကြ်းေတာ႔မယ္ပုံစံနဲ႔တူကိုင္ထားတဲ႔လက္ပုိင္ရွင္က ျပဳံးလုိ႔က်ေနာ္ကိုၾကည္႔ေနပါတယ္။

မ်က္မွန္ေအာက္က မ်က္၀န္းအစုံမွာေတာ႔ လဲ႔ေနေအာင္ဥေနတဲ႔မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ေပါ႔။

အံ့ၾသလြန္းလုိ႔ လက္ထဲကကိုင္ထားတဲ႔တူေတာင္ျပဳတ္က်သြားမတတ္။

“ေဘေဘး……………….”

“ကုိကုိး ေငါ ကိုမွတ္မိေသးသားဘဲ”
က်ေနာ္မွာေျပာစရာစကားေတြမဲ႔လုိ႔ဆြံ႕အ။

သူေဘးမွာထုိင္ေနသူကေတာ႔ က်ေနာ္သူငယ္ခ်င္းအရငး္ၾကီး “ျငိမး္မ”

“ငါတုိ႔ကေစ်း၀ယ္ထြက္လာတာ။

အေအးေသာက္မယ္ဆုိ္ျပီးဒီဆုိင္ထဲ၀င္လုိက္ေတာ႔ နင္႔ကိုလဲျမင္ေရာ

အေတာ္ေလးကို အံ႔ၾသသြားတာေလ။

အဲဒါနဲ႔နင္႔ကို စ ခ်င္တာနဲ႔တိတ္တိတ္ေလး၀င္ထုိင္လုိ္က္ၾကတာ”

“နင္တုိ႔ကဘယ္လုိလုပ္ျပီး……………………”

“အဲဒါေတြေနာက္မွေျပာ နင္အခုဘာနဲ႔လာတာလဲ”

“ဘက္ထရီဆုိင္ကယ္နဲ႔ေလ”

“ဒါဆုိ ခမး္ ငရဲနဲ႔ေနခဲ႔ေတာ႔ ငါလမး္ေလ်ာက္ျပီးျပန္ႏွင္႔မယ္၊

ညေနက်ရင္ေတာ႔ ထမင္းအတူစားမယ္။

မမႏွင္းကိုလဲေခၚခဲ႔မယ္ေလ၊ နင္တုိ႔ေအးေဆး အလြမး္သယ္ျပီးရင္ ငါဆီဖုန္းဆက္လုိက္”

ေျပာေျပာဆုိဆုိ ျငိမး္မက  ထျပန္သြားပါတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ႔ မဆုိစေလာက္ကေလးပိန္သြားတဲ႔ “ေဘေဘး” မ်က္နွာေလးကို ၾကည္႔မ၀။

ေအးတဲ႔အရပ္ေဒသမွာအေနၾကာလု႔ိလားမသိ အသားေလးက ပုိ၀င္းျပီးစုိလက္။

သူ႔အရပ္သူ႔ေဒသအတုိငး္ ေဘာငး္ဘီတုိေလးနဲ႔ဆုိေတာ႔ သူ႔ၾကည္႔ရမွာစိတ္မရဲသလုိ။

“ကိုကိုး ျပီးေအာင္စားေလ…………………”

“ေတာ္ျပီ ဆက္မစားခ်င္ေတာ႔ဘူး”

“ဒါဆုိသြားၾကစုိ……….ဆုိင္ကယ္ေသာ႔ေပး ေဘေဘးေမာင္းမယ္ ကိုကုိးေနာက္ကထုိင္”

ဒါနဲ႔ဘဲ သူေခၚရာေနာက္ကို က်ေနာ္လုိက္ခဲ႔ရပါတယ္။

ထမင္းဆုိင္ကေနထြက္လမး္မၾကီးအတုိင္းေျမာက္ဘက္သြား။

လမး္ေပၚမွာကုိယ္ပိုင္ကားေတြ တကၠဆီေတြ ဆုိင္ကယ္ေတြဆုိ္္က္ကားေတြရွုပ္ယွက္ခပ္။

ယာဥ္စည္းကမ္းကေတာ႔ လုိက္နာတာသိပ္မေတ႔ြ ေမာင္းခ်င္သလုိေမာင္းၾကပုံက မန္းေလးနဲ႔သိပ္မကြာ။

မီးပြိဳင္႔ေရာက္ေတာ႔ အေရွ႔ဘက္ျပန္တက္။

လမ္းဘယ္ဘက္ေဘးမွာ တုိ္က္တန္းအရွည္ၾကီးေအာက္မွာဆုိင္ခန္းေလးေတြ။

အ၀င္မုဒ္ဦးကေတာ႔ ခမး္ခမ္းနားနား။

ေမးၾကည္႔ေတာ႔ “ခြဖုန္းေစ်း”ပါတဲ႔။

က်ေနာ္က သူ႔ေနာက္ကလုိက္ရင္းဟုိေငးဒီေငး။

စကားကေတာ႔ မေျပာျဖစ္။

ခဏေနေတာ႔ သူက ဆုိင္ကယ္ကို ဘယ္ဘက္ခ်ဳိးေကြ႔ျပီး ပန္းျခံေလးတစ္ခုနားမွာရပ္လုိက္ပါတယ္။

ပန္းျခံေလးထဲမွာ အခြ်န္အတက္ေတြနဲ႔ နန္းေဆာင္ပုံေဆာက္ထားတဲ႔ အထဲမွာ ထုိင္စရာခုံေလးေတြ။

ေထာင္ထားတဲ႔ဆုိင္းဘုတ္ကိုိ ဖတ္ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ “တယ္လုံႏုိင္ငံတကာေက်ာက္မ်က္စင္တာ”လုိ႔ျမန္မာလုိ

ေရာ တရုပ္လုိပါေရးထားတာေတြ႔ရပါတယ္။

ဆက္ဖတ္လုိက္ေတာ႔

”တရုပ္ျမန္မာေရစက္သည္ ေက်ာက္စိမး္ကဲ႔သို႔တန္ဖုိးရွိသည္”

“အဖုိးတန္ေသာေဆြမ်ဳိးေပါက္ေဖာက္ရငး္နွီးခ်စ္ခင္မူ႔”ဆိုျပီးျမန္မာစာနဲ႔ေရးထားတဲ႔စာေတြကိုဖတ္ရပါတယ္။

ဒါနဲ႔ဘဲ နန္းေဆာင္ေလးတစ္ခုထဲမွာ၀င္ထုိင္ျဖစ္ပါတယ္။

“ ကိုးကုိး တကယ္ကုိ ေနႏုိင္တာဘဲေနာ္…………….”လို႔ေျပာရငး္မ်က္ရည္ေတြက်လာပါတယ္။

“ေဘေဘးက ေရာ ကိုယ္ကို ဘာလုိ႔အဆက္ျဖတ္ရတာလဲဟင္”

“ကုိကိုး မသိဘူးေနာ္ အဲလုိ သူတုိ႔အလုိအတုိင္းမေနရင္ ေဘေဘးကို ဇြတ္ေပးစားၾကမွာေလ”

“ဒါဆုိရင္ဖုနး္ဆက္ေတာ႔ ဟုိလူနဲ႔တြဲသြားတြဲလာလုပ္ေနတာေတြဘာလုိ႔ ကို္ယ္႔ကုိ မေျပာတာလဲ”

“ေအာ္ ကိုကိုးရယ္ သူတုိ႔က ေငါ ကိုဖုနး္ေပးမကိုင္ဘူးေလ၊

ေျပာျပန္ရင္လဲ ေဘးနားမွာ တစ္ေယာက္မဟုတ္တစ္ေယာက္ရွိတယ္၊

ကုိကုိး ဆီက ဖုနး္လာတာကို စကားရွည္ရွည္ေျပာမိရင္ ၀ုိငး္ဆူၾကတာကို

ၾကာေတာ႔ ဒဏ္မခံနုိင္ေတာ႔ဘူး ကိုကုိးရာ”လုိ႔ေျပာရငး္ မ်က္ရည္ေတြက်လာပါတယ္။

သူ႔မ်က္ရည္ေတြကို ျမင္လုိက္မွ”ေဘေဘး” အေပၚက်ေနာ္တစ္ဖက္သတ္ စိတ္ဆုိးမိတာမွားတယ္ဆုိတာသိလုိက္ပါတယ္။

“ေငါ ကိုးကိုးအေၾကာငး္ကုိ သူမ်ားေတြဆီမွာအျမဲေမးေနပါတယ္။

ေငါ သာကိုးကိုး ကိုတကယ္မခ်စ္ဘူးဆုိရင္ အိမ္ကေပးစားမယ္ဆုိတာ ကိုကိုး ကုိဘာလုိ႔ျပန္ေျပာမျပမလဲေနာ္။

တကယ့္ကို ခ်စ္တာပါ ကိုိကုိးရယ္”လုိ႔ေျပာရငး္ ငုိပါေတာ႔တယ္။

သူငုိတာျမင္ေတာ႔က်ေနာ္လဲစိတ္ဆငး္ရဲပါတယ္။

ေနာက္မွ သူကဆက္ျပီး

“ေငါမွာ အၾကံေတြထုတ္ရတာေပါ႔။

လူလစ္ရင္ ျငိမ္းမနဲ႔ တုိင္ပင္ရတာအေမာ။

အေရးထဲမွ ျငိမး္မ  ကေရႊလီကုိေျပာငး္သြား။

ကိုကိုးကလဲ အဆက္အသြယ္ျဖတ္ျပီး ေတာင္ၾကီးထြက္သြား

ေငါတစ္ေယာက္ထဲ တကယ္ကိုရူးခ်င္ခဲ႔တာေလ။

ကိုကိုး ကို အရမး္သတိရ ေတာ႔ ငုိရင္းနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ႔ညေတြအမ်ားၾကီး။

ညည ဆုိ တစ္ေရးနုိးမွာသိပ္ေၾကာက္တာ ျပန္အိပ္မရေတာ႔ဘူးေလ”

ေျပာေနရင္းကေန စိတ္ေျပသြားတယ္ထင္ပါတဲ႔ သူ႔မ်က္နွာေလးက ျပန္ျပဳံးလုိ႔လာပါတယ္။

“ေနာက္ေတာ႔ အၾကံထုတ္ရေတာ႔တာေပါ႔။

ေငါနဲ႔လက္ထပ္မယ္႔သူကိုလဲ သူတုိ႔အၾကဳိက္ လက္ခံခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး

အလုိက္အထုိက္ေနျပတာေပါ႔။

အဲဒါကို ကိုကုိးက တစ္ဖက္သတ္အထင္လြဲျပန္ေတာ႔ စိတ္ညစ္ရျပန္ေရာ။”

“ေနာက္ေတာ႔ေရာ ဆက္ပါအုံး”

“တစ္ရက္မွာေတာ႔ အဲဒီလူကုိ ေငါက မခ်စ္နုိင္တဲ႔အေၾကာငး္

ေငါမွာ ကိုကုိးရွိတဲ႔အေၾကာင္း၊ေငါနဲ႔ုကိုကိုး

ခ်စ္ေနတာအေတာ္ၾကာတဲ႔အေၾကာငး္ အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ေျပာျပလုိက္တာ၊

ဘာေပါက္သြားလဲေတာ႔ မသိဘူးအဲဒီလူက လက္မထပ္ခ်င္ေတာ႔ပါဘူးဆုိျပန္ရုပ္သိမး္သြားေရာ”

“ေနာက္ဒီကိုဘယ္လုိေရာက္လာရတာလဲ”

“ဦးေလးတုိ႔က သူတုိ႔နဲ႔စီစဥ္တာကို မလုိက္နာေတာ႔ စိတ္ဆုိးတယ္ေလ၊

ေနာက္သူတုိ႔အရိပ္ခုိေနရတာလဲ မေနခ်င္ေတာ႔ဘူး။

ကိုကုိးကလဲ ဘယ္ေရာက္လုိ႔ေရာက္မွန္းမသိ။

ေတာင္ၾကီးရုံးဖုနး္နံပါတ္ရလုိ႔ဆက္ေတာ႔လဲ မုိဘုိငး္ထြက္သြားတယ္ဆုိေတာ႔လြဲ၊

အဲဒါနဲ႔ဘဲအေမ႔ဆီျပန္ေနလုိက္ေတာ႔တာ။

အဲလုိေနရင္းတစ္ရက္ ျငိမး္မနဲ ႔မူဆယ္မွာျပန္ေတြ႔ၾကေရာ၊

မမႏွင္းဒီေရာက္ေနတဲ႔အေၾကာငး္ရယ္ သူတုိ႔႔အလုပ္မွာ တရုပ္စာေရာျမန္မာစာပါကြ်မ္းက်င္တဲ႔လူ

လုိတယ္ဆုိတာနဲ႔သူတုိ႔ဆီအလုပ္၀င္ေနတာၾကာေပါ႔။”

သူနဲ႔က်ေနာ္ေရွးေဟာငး္ေႏွာငး္ျဖစ္ေတြေျပာျဖစ္ၾကတာေပါ႔။

သူရဲ႕ကိုယ္ကေလးကို က်ေနာ္ရင္ခြင္ထဲ မွာထည္႔ျပီးဖက္ထားရတာ ေႏြးေထြးတဲ႔ေသြးေတြ

အျပန္အလွန္စီး၀င္ေနသလုိပါဘဲ။

 

က်ေနာ္တုိ႔စကားေျပာေကာင္းေနတုန္း ဖုနး္၀င္လာပါတယ္။

ရုံးကလွမ္းဆက္တာ က်ေနာ္သြားတာၾကာလွျပီ ျပန္မလာေတာ႔ တစ္ခုခုျဖစ္ေနသလားေပါ႔။

“ေရႊလီထဲမွာ သူငယ္ခ်ငး္ေဟာငး္ေတြ ေတြ႔ေနတာ စိတ္မပူနဲ႔။

ထမင္းစားလဲမေစာင္႔နဲ႔ ဒီမွာဘဲစားလုိက္ေတာ႔မယ္”လုိ႔အေၾကာင္းျပန္။

သူနဲ႔ဆက္စကားေတြေျပာေနမိတာ အေတာ္ေလးၾကာပါတယ္။

ေမွာင္ရီပ်ဳးိစ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ႔ ျငိမး္ မဆီက ဖုန္း၀င္လာပါတယ္။

ဘယ္ေရာက္ေနလဲေပါ႔။

အဲဒါနဲ႔သူက ေဆးရုံးနားမွာဆုံၾကမယ္ဆုိျပီး ခ်ိန္းပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔လဲထုိင္ေနရာကေန ခ်ိန္းထားတဲ႔ေနရာကို သြား။

လမး္မွာ ျငိမ္းမတုိ႔ မမႏွင္းတုိ႔နဲ႔ဆုံျပီး ထမင္းအတူသြားစားၾကပါတယ္။

စားရငး္ေသာက္ရင္းေရွးေဟာငး္ေႏွာငး္ျဖစ္ေတြေျပာၾကနဲ႔ အေတာ္ေလးမုိးခ်ဳပ္မွလမး္ခြဲဲျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္က သူတုိ႔အိမ္၀င္ပုိ႔ျပီး တစ္ေယာက္ထဲျပန္လာ။

အေတာ္ကုိ စိတ္ခ်မး္သာခဲ႔ရတဲ႔ေန႔ပါ။

 

က်ေနာ္ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္လုိ႔ ေရခ်ဳိးျပီးစအခ်ိန္ဖုန္း၀င္လာပါတယ္။

က်ေနာ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ “ေဘေဘး”ဆီကလာတာပါ။

က်ေနာ္တုိ႔အၾကာၾကီးစကားေတြေျပာလုိ႔မကုန္နုိင္ေအာင္။

ညအေတာ္မုိးခ်ဳပ္တာေတာင္ေျပလုိ႔မ၀ ဟန္းဖုနး္က ဘက္ထရီေတြကုန္မွ

စကားေျပာတာရပ္ၾကပါတယ္။

သူနဲ႔က်ေနာ္တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္တကယ္ခ်စ္ခဲ႔ၾကတာလဲအမွန္။

က်ေနာ္က ဘာမဆုိပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္းနဲ႔တုိင္ပင္ေစခ်င္တယ္။

သူကေတာ႔ ဖြင္႔မေျပာဘဲသူအၾကံအစည္ကုိ က်ိတ္ျပီးအေကာင္အထည္ေဖာ္။

ဒီေနရာမွာသူနဲ႔က်ေနာ္ အယူအဆေတြကြဲေတာ႔လမ္းခြဲေလးတစ္ခုမွာ တစ္လမ္းစီသြားသလုိျဖစ္လာတာေပါ႔။

အခုေတာ႔ျပန္ဆုံၾကျပီေလ။

က်ေနာ္တုိ႔အသက္အရြယ္ လဲ မငယ္ေတာ႔ဘူး။

သူငယ္ခ်င္းေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တည္ျငိ္မ္တဲ႔အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀မွာ အေျခက်။

သားေတြသမီးေတြနဲ႔စည္စည္ကားကား။

က်ေနာ္နဲ႔ေဘးေဘးလဲ ဘ၀တစ္ခုကိုထူေထာင္ဘုိ႔ တုိင္ပင္ရေတာ႔မယ္။

“လက္ထပ္ၾကစုိ႔”ဆုိတဲ႔စကားေလးကို ဘယ္လုိမ်ားေျပာရင္ေကာင္းမလဲလုိ႔စဥ္းစားရင္းက်ေနာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။

 

 

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

ကိုေပါက္လက္ေဆာင္အေဆြးပါးပါးေလး

(6-7-2012)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1612 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။