အချိန်ကား .. မျက်မှောက်ခေတ်..

အဖွင့်ဆန်း အောင် တောက် ခေါက် သံနှင့် ဖွင့်မည်… လာလေရော့ ….

 

ကတောက်….။

 

အသံက ပြင်းသည်။ မာသည်။

ဒေါသနှင့် အသားတို့က တဆတ်ဆတ် တုန် နေသည်..။

သို့နှင့် ..

ဖတ်လက်စ လက်ထဲက ဂျာနယ်ကို ဖုန်းကနဲ ပစ်ချလိုက်ပြီး

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ သူ ထ ထွက်လာခဲ့သည်..

သူ့လယ်ကွင်းထဲ ပြန်ရောက်သည်နှင့်  စိတ်ပေါက်ပေါက်နှင့် ကြိမ်လုံးကို နီးစပ်ရာ

ငညို ငနီ တစ်ကောင်ကောင် ၏ ကျောပြင် ကို ဗြောတင်လိုက်မိသည်…။

ရွှမ်း …..

လက်ဆ ပြင်းသွားသည်ထင့် .. ။ မတတ်နိုင်… သည်အကောင် ၆ဝနှင့်ပင်

သူ လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ရန်သာ …

ဟုတ်သည်။ သူကား နွားအရှဉ်း ၃ဝ နှင့် ဝမ်းရေးကို လယ်ထွန်ရင်း

ရုန်းကန်ရသူ ပုပ္ပါးနယ်သား ကိုရင် ငလုံးလက်ဖယ် ပင်ဖြစ်သည်။

(ရှေ့လျောက် ကိုရင်လုံး ဟု သုံးမည်- ကိုရင်ရှုံးကို ပြောင်ခြင်းမဟုတ်ပါ)

 

ညနေကျရင်တော့ ..ကိုရင်ထွေး (ငထွေရူး) ထန်းတော သွားပြီး

ပင်ကျရည် သောက်ရင်း ရင်ဖွင့် ပစ်မည်ဟု တေးမှတ်ထားလေသည်။

 

တကယ်တော့ ….ညောင်ဦးရပ်နေ ကိုရင်ဖီး (ညောင်ဦးဖီး) လည်း

ညစ်နေသည်..။ ဟုတ်သည် … သူ့အလုပ်က .. ရပ်ထဲ ရွာထဲက

လူတွေနှင့် လောင်းကြေးစားကြေး ဟိုဘက်ကမ်း သည်ဘက်ကမ်း

ရေကူးပြစားခြင်း ပင် ဖြစ်သည်…. ။ ညစ်ရသည့်ကြားထဲ ..

တီဗီက လာနေသည့် လန်ဒန်အိုလံပစ် အောင်ပွဲခံ စိန့်တိုင်းမှ လူဗလံလေးတွေက

သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသလိုလို …။ သူလည်း ကိုရင်ထွေး ထန်းတောဆီသာ

ခြေဦးလှည့်မည် တွေးမိပြန်သည်။

 

အချိန်ကား ..ထွေးညိုရေခပ် ချိန် မရှိတရှိ။

လုံး။ ဗျို့ ကိုရင် ထွေး ..။ ဗျို့ …။

သူသည်ရက်ပိုင်း ကိုရင်ထွေး ထန်းတော ကို မရောက်ဖြစ်…။

ရောက်မယ့်ရောက်တော့လည်း ကိုရင်ထွေး က ကွပ်ပျစ်ပေါ်၌

ငုတ်တုတ် ဇက်ကျိုးနေလေသည်…။ ဘယ့်နှယ့် …

ကိုရင်ထွေး အကြောင်း သူသိသည် ..။ ထန်းသမားကောင်းဖြစ်သည့်အပြင်..

အခုန်အပျံ အလွန်ထူးချွန်သူ … အလုပ်အလွန်လုပ်သူ ..။ ညနေခင်းများတွင်

ဆေးဖြစ်ဝါးဖြစ် မှီဝဲတတ်သော်လည်း ..ယခုကဲ့သို့ အလွန်အကျွံ လုပ်လေ့ရှိသူမဟုတ်…။

ခုတော့ လူမှန်းမသိအောင် မူးနေပြီ… ။

 

ခေါ်သံကြောင့် ကိုရင် ထွေး ..ခေါင်းမော့ကြည့်မိသည်..။

ထွေး။ ဂေ့.. ဘယ်သူများ မှတ်တယ် ရောင်းရင်းလုံး ပါလား ..။

လာဗျို့ … ဂေ့ ..။

လုံး။ ဘယ့်နှယ့်ဖြစ်တာတုန်း ကိုရင် ရာ ..

ထွေး။ ပြော ..မပြောချင်တော့ပါဘူး ကိုရင်ရာ …။

လုံး။ ဘာတွေများ စိတ်ညစ်စရာရှိလို့တုန်း ကိုယ့်လူရာ ..ကျုပ်က ညစ်လို့ ကိုယ့်လူဆီ

ထွက်လာပါတယ်ဆိုမှ ….။

ထွေး။ ဂေ့ …မေ့နေလိုက်တာ ..ကိုရင့်ဖို့ … တမြူလောက် သွားဆွဲလိုက်ဦးမယ်….။

လုံး။ အံမယ်လေး နေပါကိုရင်ရယ်… ကျုပ်ဟာကျုပ် သွား ဆွဲပါ့မယ်…

ခင်ဗျား သည်လောက်မူးနေတာ ပြုတ်ပျက် ကျနေမှ ကျုပ် တရားခံ ဖြစ်နေပါဦးမယ်…။

ထွေး။ ဒါဆိုလည်း ကျေးကျေးဗျာ … ကိုယ့်ဟာကိုယ်သာ တက်ယူလိုက်တော့ …။ ကျုပ်မျက်နှာ သွား ..သစ်လိုက်ဦးမယ်။

ဟောဟို ပင်ကောက် မှာ မြူဆွဲထားရဲ့ ဗျာ ..ဂေ့ .. ယင်းထောင်က ကျုပ် ကွပ်ပျစ်ရဲ့ ညာဘက်မှာ ..။

 

ပြောပြောဆိုဆို သူတို့ ၂ဦး ကိုယ်စီကိုယ်ငှ လုပ်စရာရှိတာ ထလုပ် ကြတော့လေသည်…။

ထိုစဉ် မည်းမည်းမည်းမည်းနှင့် ထန်းတောထဲ ဝင်လာသူမှာ ကိုရင်ညောင်ဦးဖီး …။

(နေပူစပ်ခါး ရေကူး-စား ပါတယ်ဆိုမှ ဘယ်လိုမှ အသားမဖြူနိုင်သောကြောင့် တည်း…။)

 

ပုဆိုး ခါးပုံကြားမှ (လန့်မသွားပါနဲ့ဦး) ပဲကြီးလှော်တွေထုတ် ကွပ်ပျစ်ပေါ်က ဂျာနယ် အဟောင်းပေါ်

တင်ရင်း…။

ဖီး။ ဟန်ကျသဟေ့ …သောက်စရာ က အဆင်သင့် လိုက်လေ… ညစ်လို့ ထွက်လာတယ်ဆိုပေမယ့်..

သည်လိုလေး နေရာကျနေပြန်တော့လည်း ….။

ဟု ဆိုလိုက်သည်တွင် .. ရင်းဆွဲမှ ရင်းထောင်ကို ပြန်ဖြုတ်ပြီး ထမ်းလာသော ကိုရင်လုံးမှ….။

လုံး။ အော်… ကိုရင်ကများ ဘာတွေ ညစ်ရပြန်တာတုန်းဗျာ … ။

ဖီး။ ညစ်တယ်ဗျ ညစ်ရတယ်…။

လုံး။ ကိုရင့်လို အပူအပင် ကင်းကင်းနဲ့ ရေကူး-စား နေတဲ့လူက ညစ်ရတယ်လို့ဗျာ …။

ဖီး။ ဟမ် … ကိုရင်လုံး … စဉ်းစဉ်းစားစားလည်း ပြောပါဗျ…။ မြစ် အညာမှာ မျက်ရစ်မပါတဲ့လူတွေ

ဆည်ဆောက်လို့ အခုဆိုရင် ..အနှီမြစ် ကို သူငယ်တန်းကလေးတောင် ဒူးရေမစိုဘဲ ဖြတ်လို့ရနေမှတော့ ..

ကျုပ်က ဘယ်နားသွားကူးမတုန်းဗျာ…။

လုံး။ အင်း … ဒါလည်း ဟုတ်သား..။

ဖီး။ ကိုရင်ကတော့ ပျော်မှာပေါ့နော …အဲ့သည့် ဆည်တွေ မြောင်းတွေ ကနေ ကိုရင်တို့

လယ်တွေဆီကို …ရေသွင်းစိုက်နိုင်ပြီ ဆိုတော့ …။ အဟတ်…

လုံး။ ညောင်ဦးကမ်းပါး ပြိုတာနဲ့ စမ္ပာနဂိုက နွားမ ပေါင် ကျိုး တဲ့ကိန်း … မဆိုင်ရေးချ

မဆိုင်ပါလားကိုရင်ရယ်..။

ထိုစဉ် ..မျက်နှာသစ်ပြီး ပြန်ရောက်လာတဲ့ ကိုရင်ထွေး က စကားဝင်ထောက်သည်။

ထွေး။ လောကဓါတ်ဆြာတွေ ပြောတော့ အိနိ္ဒယ မှာ လိပ်ပြာတောင်ပံခတ်တာ ဆီလီကွန်ဗယ်လီ ကို

တော်နေးဒိုး ဝင်မွှေတယ် ဆို ..အဟိ။

လုံး။ သည်မယ် ကိုယ့်ဆြာတို့ ဆည်ဆောက်လို့ ရေ ရတာလောက်ပဲ မြင်နေကြ … ကျုပ်မှာဖြင့်…

ကန်ပနီလယ်ယာ စနစ် ပြောင်းမယ် ဆိုပြီး ဘယ်နေ့ လာသိမ်းမလဲ တွေးရင်း ညည အိပ်မပျော်တာ

ကြာပေါ့ဗျာ…။

ဖီး။ ဒါဆိုလည်း ဤလယ်သည် ဘိုးဘွားပိုင်မြေဖြစ်ပြီး ကိုယ့်လုပ်အားဖြင့် ကိုယ် တသက်လုံး အပင်ပန်းခံ

ထွန်ယက်စိုက်ပျိုး စားသောက်နေပါသဖြင့် မတရားသဖြင့် သိမ်းယူခြင်း မပြုရ … ဆိုပြီး

ဆိုင်းဘုတ်ထောင်ဗျာ…။

လုံး။ ကိုယ့်ဆြာက သာ ဆိုင်းဘုတ်လောက် ထောင်ဖို့ စဉ်းစားနေ ..ဆိုင်းဘုတ်မြင်မှ သတိထားမိပြီး  

ဟိုပညာရှင် လူဝကြီးက သိမ်းပြီး အစိတ်စိတ် ပိုင်း ရောင်းစားလို့ … ကျုပ် နွားအရှဉ်း ၃ဝတောင်

ဘယ်နားသွားထားရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပါဦးမယ်ဗျာ…။

ဒါနဲ့ နေပါဦး .. ကျုပ်တို့ ညစ်တာ ကိုသာ မေးနေတာ ..ကိုယ့်ဆြာသမား ရောင်းရင်းထွေး ကရော ဘာလို့

ညစ်ပြီး သည်လောက် ဒေါင်ချာစိုင်းအောင် သောက်ရသတုံး။

ထွေး။ အဘ ကြောင့်ပေါ့ဗျာ။

ဖီး။ ကိုရင့် အဘက ဆုံးတာ ကြာပြီပဲဟာ…။

ထွေး။ ကျုပ်အဖ ကိုပြောတာ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ …. အင်း ..တကယ်တော့ ..အဘတယောက်တည်းတောင်

မဟုတ်ဘူး ..အဘတို့ကြောင့်ပါဗျာ…

လုံး။ နားရှုပ်လိုက်တာကိုရင်ရာ .. လင်းစမ်းပါဦး.။

ထွေး။ အဘတို့များ တကယ်… လက်ဖျားခါတယ်ဗျာ … ကြီးမေကိုသာ ဘားမား လို့ ခေါ်လို့

ပြဿနာ ရှာကြတယ်… အဘတို့ လုပ်ပုံများ ကြည့်ဦး …။ ကိုယ့်တိုင်းပြည်နာမည် နဲ့ ဗြစ်

ထုတ်တယ်လေ… အဲ့ဒါကြီးက တောရောမြို့ပါ ပျံ့နှံ့ပြီး …ခေတ်စားလေတော့ ကျုပ်ထန်းတော

ကျီးနဲ့ဖုတ်ဖုတ် ဖြစ်နေတာ ကြာပါသော်ကော …

ကိုရင်တို့ရယ်… တကယ်တော့ ကျုပ်သည်သာ မူလရိုးရာမပျက် ..သဘာဝစစ်စစ် မိရိုးဖလာ

အယ်လကိုဟောလ် ရောင်းချသူပါဗျာ …. ခုတော့ ခုတော့ …။

ကိုရင်ထွေး မျက်ရည်ဝဲလာသည်..။ ကိုရင်လုံးကတော့ ..စိတ်ကြမ်းလူကြမ်းသမားမို့ …တောက် သာ

တွင်တွင်ခေါက်လေသည်..။

ကိုရင်ဖီးမှာလည်း နှာခေါင်းစူပွစူပွ လုပ် မည်းနေသောမျက်နှာကြီး ချိတ်တက်လာရင်း ..အံကိုတင်းတင်း စေ့ထား၏။

 

ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း ..သက်ပြင်းကျိတ်ချ နေသူမှာကား ..ကိုရင်ထွေး အိမ်တွင်

လက်တိုလက်တောင်း ခိုင်းစေရန် သထုံမြို့မှ ခေါ်ထားသော ဗျတ္တ ဟူသော ကုလား

ချာတိတ်လေးဖြစ်လေသည်…..။ ဟုတ်သည်… သူသည်လည်း ဒီရက်ပိုင်း

ဈေးတောင် ရဲရဲ မသွားရဲ …။ ဆိုင်ဆိုင်မဆိုင်ဆိုင် ဟိုးတလောလေးဆီက အနောက်အရပ်တွင်

ဖြစ်ပွားသော ပရိပက္ခများသည်… သူ့အား အလိုလို ကျောချမ်းစေသည် အနေရခက်စေသည်

မဟုတ်ပါလား …။

 

တိတ်ဆိတ်မှု ကို ဖြိုခွဲလိုက်သူကား … ကိုရင်လုံး ဖြစ်သည်…။

 

လုံး။ ကျုပ်တို့ ရောင်းရင်းကြီး နောင်ကြီးကျန် လိုသာ လောကီကို စွန့် လိုက်ရင် ဒါမျိုးတွေ ကြုံရမယ် မထင်ဘူးဗျာ …။

ဟု ကြေကြေကွဲကွဲ ပြောချလိုက်လေသည်…။

 

 

ဟုတ်သည်။ ကိုရင်ကျန်စစ်သား သည် ပွဲကျောင်းထွက် သိုင်းပြောင်းပြန်ဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ..ဖြစ်သည်။ စိန့်တိုင်းမှ ကျန်နာမည်ပါသော သိုင်းဆြာတစ်ဦး

အလွန်အင်မတန် ဟိုးဟိုးကျော်ပြီး သကာလ …ထင်ပေါ်ကျော်ကြား အောင်မြင်သူတို့

သွားရာလမ်းဖြစ်သော ..ဝေါလ်ရှိ..အစ ပလတ်စတစ်အိတ် အလည် အချဉ်ထုတ် အဆုံး ..

လက်ညှိုးထိုး မလွဲအောင် ဝက်ဝက်ကွဲ အောင်မြင်လေတော့ သတည်း…။

နာမည်တွင် ကျန်ပါသော သိုင်းဆရာ ဟုမေးပါက …. ၁၀၀% မိတ်အင်မြန်မာ ကိုရင်ကျန့် ကို

မည်သူမျှ သတိမရတော့..။ ဟိုဆြာလေး ကိုသာ နာမည် တဖွဖွ ရွတ်တတ်ကြလေတော့သည်။

ပြည်တွင်းဖြစ် တိုင်းရင်းသား ဖြစ်သော ကိုရင်ကျန့်ခမျာ  ပြည်တွင်းဖြစ်ကို အားမပေးသော

အထင်မကြီးသော လူများအား အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ပြီးသကာလ လောကီ မုန်းကာ

လူဝတ်ကြောင်ကို  စွန့်.. ရဟန်း ဝတ်သွားလေတော့ သည်…။ ဒါတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်

အနည်းငယ် ကျော်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး … ကိုရင်လုံး က သည်အကြောင်းတွေကို ပြန်လည် အစ ဖော်ခြင်း

ဖြစ်ပေသည်…။

 

ထိုစဉ် ကောင်းကင်၌ လျှပ်ပန်းလျှပ်နွယ်များ ပေါ်ထွန်းလာပြီး သကာလ ထိုလူစုသည် ဟောသည့်

ကမာ္ဘမြေကြီးမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့ သတည်း ….။

 

အကြောင်းမှာကား … အယ်လ်အေ အခြေစိုက် လောကဓါတ် ဆြာကြီး အူးခိုင် သည်..

အိုင်းစတိုင်း အိ သီအိုရီများ အပါအဝင် ဖီလာဒဲလ်ဖီးယား ဖြစ်စဉ်ကြီးကို ပါ

အဆုံးတိုင် နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီးသကာလ… ဒိဗ္ဗစက္ခု ဒိဗ္ဗသောတ ရသွားသောကြောင့်

ထိုလူများ ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားကာ ..လွန်စွာ သနားဂရုဏာ သက်ရောက်လှသဖြင့်

ထိုလူများသည် ယနေ့ မျက်မှောက်ခေတ် နှင့် အံမဝင်ကြောင်း နားလည်သဘောပေါက်သည်နှင့်အညီ…

သူ တတ်ကျွမ်းသော time machine ခေါ် အချိန်ရွှေ့စက်ဖြင့် ..ထိုလူစု ကို လွန်ခဲ့သော အနှစ်

တစ်ထောင် ခန့်သော ကာလ ဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့ ကာ မွေးဖွားစေလိုက် ခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သတည်း…။

 

ဤတွင် ကျွန်ုပ်၏ ပိုစ့်မော်ဒန် ပုဂံသူရဲကောင်း ပိုစ့် ပီးဆုံးလေသတည်း…။

 

 

About ムラカミ

has written 498 post in this Website..

今でしょ? CJ # 9092011