“ဘုံး….ဘုံး….ဘုံး…..ဘုံး”

“အမေရ တံခါးေလး တခ်က္ေလာက္ဖြင့္ေပးစမ္းပါ”

“ဒုံး…. ဒုံး….ဒုံး….ဒုံး….”

“အကုိေရ အျပင္က တံခါးေလးဖြင့္ေပးစမ္းပါ…….”

“ဂလုံး…. ဂလုံး….ဂလုံး….ဂလုံး….”

“အေဒၚေရ တံခါးေလးဖြင့္ေပးပါခင္ဗ်ာ……..”

××××××××××××××××××××××××××××

ျမန္မာျပည္ကုိပထမဆုံးေရာက္လာတဲ့တရုပ္သေဘၤာေတြဟာ အဲဒီအခ်ိန္အဲဒီအခါက ေတာ္ေတာ္အဆင့္ျမင့္ပါတယ္။ အရင္က စီးေနရတဲ့  ဗႏၶဳလ၊ဗႏၷက၊ဗညးဒလ(က်ေနာ္တုိ႔ အေခၚ ဗညားဒလိပ္)၊ေ၀ပုလႅ၊၀ိဓူရ၊၀ိဇယ အစရွိတဲ့သေဘၤာေတြလုိ သေဘၤာကုိ လုိရာေကြ႕ဖုိ႔တက္မကုိင္ေတြက ဘီးႀကီးေတြကုိေျခန႔ဲနင္း၊လက္နဲ႔လွည့္လုပ္စရာမလုိပဲ ဗီြရွိပ္ ေမာင္းတံေလးကုိလက္ကေလးနဲ႔ ဘယ္ညာအသာအယာပုတ္လုိက္ရုံပါ၊ စက္တင္/ခ်၊ ေရွ႕ေနာက္ ဂီယာကုိလည္း၊ ကလင္ကေလာက္..ကလင္..ကေလာက္ ဆုိၿပီးတယ္လီရုိက္စရာမလုိပဲ ဆလင္ခန္းထဲကေန ခလုတ္ႏွိပ္ရုံပါပဲ၊ အေရးေပၚ အတြက္ ေတာ့ ဘီးႀကီးေတြ၊တယ္လီေတြ ပါပါတယ္။ စက္ခန္းထဲမွာလဲ စက္ဆရာအဆင္သင့္ရွိေနပါတယ္။ သေဘၤာအေကြ႕မွာဒီဂရီဘယ္ေလာက္ေစာင္းသြားသလဲ သိႏုိင္တဲ့ ကြန္ပတ္လည္းပါတယ္။ေရဒါစနစ္ေတာင္ ပါတယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။ မေသခ်ာပါ။ ဒါေတြက အဘေဖာတုိ႔ ကုိရင္စည္သူ တုိ႔လုိသေဘၤာသားေတြအတြက္ အထူးအဆန္းလုိ႔ မဆုိႏုိင္ေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္အခါတုန္းက က်ေနာ္တုိ႔လုိနယ္သူနယ္သားေတြ အတြက္အထူးအဆန္းေပါ့၊ သာမန္အခ်ိန္မွာ ဆလင္ခန္းနားသြားခြင့္မရွိေပမဲ့ အဲဒီတုန္းက အထူးခန္းစီးတဲ့စပ္စပ္စုစုလူေတြက ဆလင္ခန္းနားေခါင္းပ်ဴၿပီးသြားၾကည့္ရင္ ဆလင္ႀကီးေတြက သူတုိ႔ကုိင္ရတဲ့အသစ္အဆန္းကုိရွင္းျပၾကတာကလား။

ဒါေပမဲ့အခန္းေတြထဲမွာရွိတဲ့စာပြဲေတြက အခုကြန္ပ်ဴတာစင္၊တီဗြီစင္ေတြလုပ္တဲ့အသားေတြလုိ လႊစာမႈန္႔နဲ႔ စက္ေရြေပၚခုတ္စ လုိဟာေတြကုိေကာ္နဲ႔ ပရက္ စ္ လုပ္ထားတဲ့အသားေတြဗ်၊ အဲဒီအသားေတြကုိအဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သေဘၤာေပၚမွာစျမင္ဖူးတာပါ။ အဲအခ်ိန္ကလူေတြမသုံးတတ္ေတာ့ အေပၚကအုပ္ထားတဲ့အလႊာပါးပါးေလးေတြကၿပဲ၊ ေရေတြစုိၿပီး ပြထြက္လာေတာ့မွ သိရတာ။ က်ေနာ္တုိ႔ဆီက သစ္လုံးေတြကုိေစ်းေပါေပါနဲ႔ ယူသြားၿပီး သူတုိ႔ဆီက စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြကုိ ေစ်းႀကီးႀကီးနဲ႔ျပန္၀ယ္သုံးေနရတဲ့ ဘ၀ ဘယ္ေလာက္ရင္နာဖုိ႔ေကာင္းသလဲ။ အဲသလုိစက္ရုံမ်ိဳးျမန္မာႏုိင္ငံမွာရွိေနၿပီလားမသိ၊ မရွိေသးရင္လည္းရွိေစခ်င္တယ္၊ ရွိၿပီးရင္လည္း၊ ၿပည္တြင္းအေသးစားလုပ္ငန္းေတြအျဖစ္မိနဲ႔ မ်ားမ်ားစားစား ရွိေစခ်င္လုိက္တာ။ အိပ္စင္ေတြဆုိရင္လဲ က်ေနာ္တုိ႔ ဆီမွာယိုင္လုိ႔ေခၚတဲ့ဟာလုိ ၀ါးျခမ္းခပ္ထူထူေတြနဲ႔ လုပ္ၿပီးခင္းထားတာ၊ အေပၚက ဆုိဖါေလးတင္ထားလုိက္တာဗ်၊ ေအာက္စင္ ကအိပ္တဲ့သူကအေပၚစင္ကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ရင္ ျမင္ေနရတယ္။ ဒါေပမဲ့ေတာ္ေတာ္သပ္သပ္ယပ္ယပ္ပဲ။

အိမ္သာေတြကုိေျခေထာက္ေတြနဲ႔ တက္ေတာ့ပဲ့ရြဲ႕ကုန္လုိ႔ အန္တီပဒုမၼာေျပာသလုိ သစ္သားခုံေတြေဘးက ပတ္ရုိက္ေပးထား ရတယ္။ တံခါး door lock ေတြလည္းျပဳတ္ထြက္ကုန္လုိ႔ ပိ္တ္မရ ၊ဖြင့္မရျဖစ္၊မိန္းကေလးေတြ အိမ္သာသြားရင္ ႏွစ္ေယာက္ သြားၿပီးတစ္ေယာက္တလွည့္ အခန္း၀မွာတံခါးကုိေက်ာေပးၿပီးေစာင့္ေနရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္ ဂ်က္ေတြ တတ္လုိ္က္ေတာ့မွ အဆင္ေျပသြားတယ္။

×××××××××××××××××××××××××××××××××

တေန႔…

အဲဒီတေန႔ကေၾကာင္ေလးၾကမၼာငင္တဲ့ေန႔။

က်ေနာ္တုိ႔ေတြဟာတခါတေလ ၾကာသာပေတးေန႔ကတည္းက သြားၿပီးေသာၾကာတေန႔လုံးေနၿပီး ကဲၾကတယ္။ အဲလုိညမ်ိဳးဆုိရင္ အေစာႀကီးေဘာဆိပ္ဆင္းၿပီးေသာက္စား သေဘၤာလာမွတက္စီး သေဘၤာေပၚရတဲ့ေနရာမွာေဆာင္းေလ ခပ္ေအးေအးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ တုိးေခြ႔အိပ္၊ ေန႔လည္တေန႔လုံးအိပ္ၾကတာေပါ့။ အဲဒီၾကာသာပေတးညက ေဘာဆိပ္နဲ႔ ကပ္လွ်က္ ဆုိင္မွာ ဘီယာနဲ႔ ကန္စြန္းပလိန္းနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းဆြဲတာေပါ့၊ ကန္စြန္းရြက္က လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္၊ ကမ္းစပ္မွာစုိက္ထားတာကုိ ခူးၿပီးေၾကာ္တာ။ မနက္က်ေတာ့ပညာျပပါေရာ။ စားခဲ့သမွ် ထားခဲ့ရေတာ့မယ္ေလ။  ဒါေပမဲ့ ေရကမလႊတ္ေသးေတာ့ေစာင့္ေနတာေပါ့၊ ဖင္ေလးလိမ္က်စ္လိမ္က်စ္နဲ႔ သန္႔စင္ခန္းနားဟုိေလွ်ာက္ ဒီေလွ်ာက္ေရအလာကုိေစာင့္လုိ႔။ ေရလာရင္ေတာ့အရင္ဆုံးကိစၥရွင္းလုိက္မယ္ေပါ့။ ေနာက္က်ရင္ လူေတြမ်ားေတာ့ တန္းစီရတယ္ေလ။

ဒီလုိနဲ႔ေရလႊတ္ခ်ိန္ေရာက္ပါေရာ။ ေရသံၾကားတဲ့အခန္းေတြဘားလုိက္ပိတ္၊အႏၱရာယ္ကေတာ့ စနက္တန္ၿဖဳတ္ၿပီး ပစ္ခ်လုိက္တဲ့ လက္ပစ္ဗုံးလုိေပါက္ကြဲလုလုအေျခေန။ ေနာက္ဆုံးအခန္းတစ္ခန္းမွာ လက္ကုိင္ေလးလွည့္တံခါးဖြင့္၊အထဲ၀င္၊ တံခါးျပန္ပိတ္၊ ေလာ့ခ်တဲ့ဘုေလး ကလစ္ ဆုိလွည့္ ၊ အိမ္သာေပၚ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းတက္ထုိင္ရင္း စိတ္ထဲ တစ္ခုခုလုိေနပါတယ္ဆုိၿပီး တံခါးကုိျပန္ၾကည့္ေတာ့……

ျမတ္စြာဘုရား!

တံခါးက အတြင္းဘက္မွာလက္ကုိင္မရွိေတာ့ပါလား၊ ဘယ္သူကမ်ားလွည့္မဖြင့္ပဲ လွန္ခ်ိဳးသြားတယ္မသိ၊ အႏွီပုဂၢဳိလ္က အျပင္မွာအေဖာ္ပါလုိ႔ ဖြင့္ထြက္သြားႏုိင္တယ္ထင့္၊ ေၾကာင္ေလးကေတာ့ေစာေစာစီးစီး အေဖာ္မပါတကုိယ္တည္းဆုိေတာ့ ဘယ္လုိမ်ားဖြင့္ရပါ့။ ျမန္မာစကားပုံမွာ “ထြက္ၿပီးသားစင္စြယ္ျပန္၀င္တယ္လုိ႔ မရွိ ” တဲ့၊ ေၾကာင္ေလးမွာေတာ့ (မရုိေသ့စကား) အ၀ေတ့ေနတာေတြ ဘယ္လုိျပန္၀င္သြားတယ္မေျပာတတ္။ သူမ်ားေတြေဆာင္းတြင္းေအးေအးမွာ က်ေနာ္ကေခၽြးသီး   ေခၽြေပါက္ က်လုိ႔။ ဘုိထုိင္ေပၚမတ္တတ္ရပ္ တံခါးကုိလက္လွမ္းေထာက္၊အေပၚနံရံက ရွပ္တာ ေလးကေန အျပင္ကုိေခ်ာင္းၿပီး လူရိပ္ျမင္တာနဲ႔ အကုိေရ ၊ အမေရ အျပင္ကတံခါးေလးဖြင့္ေပးစမ္းပါလုိ႔ တစာစာေအာ္ရင္းတဘုံးဘုံးထုရတာေပါ့၊ လူကနံရံကုိကပ္ ဒုိက္ထုိးတဲ့ပုံစံမ်ဳိး ခပ္ကုိင္းကုိင္း။ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္လာတာေတြ႔လုိ႔ နံရံကုိထုၿပီး ေအာ္ေခၚ၊ မေတာ္တေရာ္လုပ္ျပမယ္ထင္ေရာ့လား၊ သရဲေျခာက္တယ္ထင္ေရာ့လားမသိ၊ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ ေယာက္ၾကည့္ၿပီး လွည့္ေျပးပါေရာ။

ေျခေထာက္ကၾကာၾကာေထာက္မထားႏိုင္ေအာက္ဆင္းရပ္ေန၊တေအာင့္ၾကာ ရွပ္ရွပ္အသံၾကားမွ က်ားလားမလားသိေအာင္ အေပၚျပန္တက္ၾကည့္ ၊ ေယာက်ားအရိပ္ေတြ႔လုိ႔နံရံထုၿပီးအကုိေရလွမ္းေခၚ၊ မၾကားေလသလားမသိ၊လွည့္မၾကည့္၊   ေအာက္ျပန္ဆင္းခဏအၾကာ မိန္းမႀကီး ေတြအသံၾကားလုိ႔ တံခါးကုိတြန္းခါၿပီး အေဒၚေရတံခါးေလးဖြင့္ေပးပါေျပာကာမွ အသံေပ်ာက္ၿပီးဘယ္ေရာက္သြားေလသည္မသိ။ တေအာင့္ၾကာမွ ေျခသံေတြၾကားၿပီး တံခါးကုိကလစ္ကနဲဆြဲဖြင့္လုိက္လုိ႔ အျပင္ထြက္ေတာ့မွ ခုန အေဒၚႀကီးေတြ သေဘၤာသားသြားေခၚလာလုိ႔ေတာ္ေသးတာေပါ့၊ သေဘၤာသားလဲ က်ေနာ့ေတြ႕ေတာ့ ဟာ ေဟ့ေကာင္ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲေမးေတာ့၊ ဆရာသမားေရ ျမင္တဲ့အတုိင္းပဲဆိုၿပီးသူ႔တံခါးကုိလက္ညွဳိးထုိးျပခဲ့ ရတယ္။   ေၾကာင္ေလးလဲ အခန္းထဲ ၁၅ မိနစ္၊ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ပိတ္မိသြားတယ္။ ဘယ္ဘ၀က၀ဋ္ေၾကြးေတြပါလိမ့္ေနာ္။

ေအာ္ က်န္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္က အျဖစ္၊၀ဋ္ရွိရင္လည္းဒီမွ်နဲ႔ပဲ ေက်ပါေစေတာ့လုိ႔သာ……….။

နားပါဦးမည္။

အားလုံးကုိ

ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္

ေၾကာင္ေလး။   ။

 

About ေၾကာင္ေလး

has written 70 post in this Website..

ေၾကာင္မဟုတ္ေသာငေၾကာင္

   Send article as PDF