ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၀တၳဳတပုဒ္ျဖစ္ေစ စာတပုဒ္ျဖစ္ေစ ဖတ္ၾကေသာအခါ တစ္ခါတစ္ရံ ဖတ္ျပီးခဲ့ေသာ စာမ်က္ႏွာမ်ားကို ျပန္လွန္ဖတ္ရႈ႕တတ္ပါသည္။ ထိုသို႕ဖတ္ရႈ႕ျခင္းျဖင့္ ေရွ႕ကေဖၚျပခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ဖတ္ရႈ႕ရေသာအေၾကာင္းအရာမ်ား ဆက္စပ္မိျပီးလွ်င္ ေရွ႕ေနာက္ညီ အျမီးအေမာက္တည့္ေသာ စာတပုဒ္အျဖစ္ ပို၍အရသာရွိလာတတ္ပါသည္။

သုိ႕ရာတြင္ ဘ၀၏စာမ်က္နွာမ်ားကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ဖတ္ရာတြင္မူ တမ်ိဳးတဖံု ျဖစ္သြားတတ္ပါသည္။ ေရွ႕ေနာက္မညီညြတ္သည္ကိုေတြ႕ရသည့္အခါ အရသာပ်က္သြားတတ္ပါသည္။ ထိုသို႕ျဖစ္ခဲ့လွ်င္လဲ မည္သို႕မွ်မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါ..။ ေရွ႕က ေရးခဲ့သည္မ်ားေရာ  ေနာက္မွ ေရးခဲ့သည္မ်ားပါ ကိုယ္တိုင္ေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္..။ ေရးခဲ့ျပီးသားလဲ ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္..။

လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ခန္႕က ကၽြန္ေတာ္သည္ တကၠသိုလ္မွ ထြက္လာသည္မွာမၾကာေသးေသာ၊ လူ႕ေလာက၀န္းက်င္ထဲသို႕ တိုး၀င္လွမ္းေလွ်ာက္ကာစ အပ်ံသင္ငွက္တေကာင္ပမာျဖစ္ပါသည္..။ တေန႕ေသာအခါတြင္ လူၾကံုထည့္ေပးလိုက္သည့္ ပစၥည္းအထုပ္တစ္ထုပ္ကိုလက္တြင္ဆြဲလွ်က္ ပစၥည္းရွင္ညႊန္းဆိုလိုက္သည့္ လိပ္စာကိုရွာေနပါသည္..။ ထိုအခိုက္တြင္ ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္အရြယ္ မိန္းမငယ္ေလးတေယာက္ကိုေတြ႕သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ရွာေသာ လိပ္စာကိုေမးမိေလရာ…

“”ေအာ္… ယကၠန္းေထာင္အိမ္မဟုတ္လား…  လာ… လာ.. ကၽြန္ေတာ္လိုက္ပို႕မယ္  “”

ဟု သြက္လက္စြာေျပာလွ်က္ ကၽြန္ေတာ့္လက္မွ အထုပ္တစ္ခုကိုဆြဲယူသယ္ပိုးကာ တစိုက္စိုက္လမ္းျပပါေတာ့သည္။

အဆိုပါလိပ္စာသို႕ေရာက္၍ အိမ္ရွင္ကိုလွမ္းေခၚေတြ႕ဆံုျပီး လူၾကံဳေပးေသာပစၥည္းကို ေပးျပီးေသာအခါ လမ္းျပလိုက္ပို႕ခဲ့ေသာ မိန္းကေလးငယ္ကိုသတိရ၍ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ရာ ရွာမေတြ႕ေတာ့ပါ။ ခရီးသြားဟန္လႊဲမဟုတ္ပါပဲ ခပ္လွမ္းလွမ္းခရီးကို ပစၥည္း၀န္ထုပ္ကိုပါကူညီသယ္ပိုးလွ်က္ လမ္းျပလိုက္ပို႕ခဲ့သူသည္ အမွတ္တမဲ့ ထြက္သြားပါေလျပီ။ ေက်းဇူးတင္စကားေလးမွ မဆိုလိုက္ရပါ။ ေက်းဇူးတင္စကားေလးကိုမွ ေစာင့္ျပီးနားေထာင္မေနေတာ့ပါ။ လုပ္စရာရွိသည္ကိုလုပ္ခဲ့ျပီးသည့္ေနာက္ သြားစရာရွိသည္ကို ဆက္၍သြားပါေလျပီ..။

ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္သည္လည္း သည္လိုႏွင္နွင္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္၀န္းက်င္မွလူမ်ားသည္လည္း သည္လိုမ်ိဳးခ်ည္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ မွတ္မိပါေသးသည္..။ တစ္ေန႕ ေန႕ခင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ေနေသာျမိဳ႕ကေလး၏ ျမိဳ႕လည္ကားဂိတ္အနီးရွိ လဘက္ရည္ဆိုင္မွအထြက္တြင္ ကားေပၚမွဆင္းလာေသာ သက္လတ္ပိုင္းေက်ာ္အရြယ္ အမ်ိဳးသားၾကီးတစ္ဦးနွင့္ဆံုပါသည္။ သူက ေတာ္ေတာ္လွမ္းေသာေနရာရွိ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၏အမည္ကို ေမးလာေသာအခါ-

“”ေအာ္… တူုေမာင္းေက်ာင္းတိုက္လား..။ လာ.. လာ.. ကၽြန္ေတာ္လိုက္ပို႕မယ္..။ ဦးေလးအထုပ္ေတြ စက္ဘီးကယ္ရီယာေပၚတင္ျပီးတြန္းခဲ့မယ္..။ ရတယ္ဦးေလးရဲ႕ အားမနာနဲ႕ ..။ စက္ဘီးသယ္တာ လူသယ္ရတာမွမဟုတ္တာ..။ လာလာ.. သြားရေအာင္…“”

ဤသို႕ျဖင့္ သူသြားလိုရာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသို႕ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္လိုက္ပို႕ျပီးလွ်င္ အထုပ္အပိုးမ်ားကိုပါ ေက်ာင္းေပၚတင္ေပးခဲ့ျပီးေနာက္ အမွတ္တမဲ့ပင္ ျပန္ထြက္ခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏႈတ္ဆက္ေအာင္ ေက်းဇူးစကားဆိုေအာင္ မေစာင့္..။ ေနပူထဲ တမိုင္နီးပါး စက္ဘီးတြန္းလိုက္ပို႕ရသည္ကို ေက်းဇူးတင္စရာဟုပင္ လံုးလံုးမမွတ္ယူ..။ ကိုယ္လုပ္စရာရွိတာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လုပ္ခဲ့ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္…။ ဤစာမ်က္နွာမ်ားကေတာ့ ၾကာခဲ့ျပီျဖစ္ပါသည္..။

မၾကာခင္လ မ်ားအတြင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ၾကံဳခဲ့ရသည္တို႕ကိုလည္း ျပန္သတိရမိပါသည္။

တစ္ေန႕တြင္ ကမၻာေအးေစတီမွ အထြက္လမ္းေပၚတြင္လမ္းေလွ်ာက္ေနမိခိုက္ သကၤန္းႏြမ္းႏြမ္းကို၀တ္ထားေသာ ရဟန္းတပါးအနီးသို႕ ခ်ဥ္းကပ္လာေသာအခါ ဘိနပ္ျပတ္သြားလို႕  စာအုပ္ဖိုးမရွိလို႕ စသည္ျဖင့္အေၾကာင္းျပလွ်က္ လိမ္လည္အလွဴခံေတာ့မည္ဟု နားလည္လိုက္ပါသည္..။ ထို႕ေၾကာင့္ “ဒကာၾကီး.. ဒကာၾကီး.. ” ဟု ခပ္တိုးတိုး ခပ္အုပ္အုပ္လွမ္းေခၚသည္ကို မသိက်ိဳးကၽြန္ျပဳေနလိုက္ပါသည္။ ထိုဦးပဇၹင္းကလက္မေလွ်ာ့… အနားသို႕ ခပ္သုတ္သုတ္လွမ္း၍ကပ္လာသည္တြင္ အလွဴခံပါက မာမာတင္းတင္းျငင္းဆန္ရန္ ဟန္ျပင္မိပါသည္။ သို႕ရာတြင္ ထိုဦးပဇၨင္း၏ႏႈတ္မွထြက္လာသည္ကား အလွဴခံသည့္ကိစၥမဟုတ္- သာသနာေရးဦးစီးဌာနမွဖြင့္ထားေသာ စာအုပ္အေရာင္းဆိုင္ကို ေမးျမန္းျခင္းသာျဖစ္ပါေတာ့သည္..။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကၽြန္ေတာ္လမ္းညႊန္ရာသို႕ တစိုက္စိုက္ေလွ်ာက္သြားသည့္ ရဟန္းေတာ္ကို ေနာက္ေက်ာမွ လက္အုပ္ခ်ီလွ်က္ စိတ္ထဲကေျပာမိပါသည္…။

“အားနာလိုက္တာ ဦးပဇၹင္းရယ္……”

 

တေန႕တြင္ကၽြန္ေတာ္ကမာရြတ္လွည္းတန္းသို႕ေရာက္ေနခိုက္ အိုင္တီလဘက္ရည္ဆိုင္တြင္လဘက္ရည္၀င္ေသာက္ပါသည္။ ထိုဆိုင္မွအထြက္တြင္ အသက္သံုးဆယ္ခန္႕အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးတဦးက “အကိုၾကီး.. အကိုၾကီး.. ”

ဟု ခပ္အုပ္အုပ္ေခၚကာ အနီးသို႕ ကပ္လာပါသည္။ ယခင္အေတြ႕အၾကံဳမ်ားအရ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ပါျပီ..။ အင္းစိန္ကိုျပန္မလို႕ ေရႊျပည္သာကိုျပန္မလို႕ လမ္းစားရိတ္မရွိလို႕ဆိုကာ လိမ္လည္အကူအညီေတာင္းပါေတာ့မည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာတင္းတင္းထားျပီး ေမာင္းထုတ္ရန္ဟန္ျပင္ခိုက္..

“အကိုၾကီး…။ ကၽြန္မမသိလို႕ ေမးပါရေစ..။ ဖံုးဆိုင္မွာ ဖံုးေငြျဖည့္ကဒ္၀ယ္ျပီးျဖည့္ခိုင္းလိုက္တာ၊ အဲဒီေငြျဖည့္ကဒ္ ဆိုင္မွာက်န္ခဲ့တယ္။ အဲဒါ ျပန္ေတာင္းလို႕မရရင္ ဘာျဖစ္မလဲလို႕ပါ…”

“ေအာ္… ေငြျဖည့္ျပီးျပီဆိုရင္ ေငြျဖည့္ကဒ္က အသံုးမလိုေတာ့ပါဘူး။ ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ဘူး..။ ျပန္လဲ သြားေတာင္းမေနနဲ႕ေတာ့…”

ေက်းဇူးစကားဆိုျပီး ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္သြားေသာ ထိုအမ်ိဳးသမီး၏ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွ ေတာင္းပန္ေနမိပါသည္..။

“အားနာလိုက္တာ တူမေလးရယ္…”

 

ကၽြန္ေတာ္သည္ လမ္းေလွ်ာက္ရန္၀ါသနာပါသူျဖစ္သျဖင့္ ရာသီဥတုသာယာေသာညေနခင္းမ်ားတြင္ အားလွ်င္အားသလို လမ္းေလွ်ာက္ေလ့ရွိပါသည္။ မၾကာေသးေသာတစ္ရက္ကမူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းအတိုင္း အေရွ႕မွ အေနာက္သို႕ လမ္းေလွ်ာက္လာခိုက္ ေဟာင္းႏြမ္းနံုျခာလွေသာ အကၤ်ီလံုခ်ည္တို႕ကို၀တ္ဆင္ထားသည့္ အသက္နွစ္ဆယ္ေက်ာ္အရြယ္ လူငယ္တဦး ေနာက္မွလိုက္လာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ေသာအခါ ထိုသူငယ္ကလဲ ခပ္သုတ္သုတ္လိုက္လာလွ်က္ “ဦးေလး.. ဦးေလး..”

ဟု တခ်က္တခ်က္လွမ္းေခၚပါသည္..။ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္သိပါျပီ..။ ပန္းဆိုးတန္းနားမွာ ဟံသာ၀တီကားပြဲစားတန္းနားမွာ ေတြ႕ေနက် လူမ်ိဳးေတြျဖစ္မည္။ အနီးသို႕အတင္းခ်ဥ္းကပ္၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လမ္းပိတ္ရပ္ျပီး သူေတာင္းစားမဟုတ္ေၾကာင္း ေငြလိုလို႕ေတာင္းတာျဖစ္ေၾကာင္း မာေရေၾကာေရေျပာကာ မိုက္ေၾကးခြဲပါေတာ့မည္။

ကၽြန္ေတာ္က မသိက်ိဳးက်င္ျပဳလွ်က္ ခပ္ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ေသာအခါ ထိုသူငယ္ကလဲ အရွိန္ျမွင့္ျပီး ခပ္ျမန္ျမန္ကပ္လိုက္လာပါသည္။ ခက္ျပီ.. လြတ္ေအာင္ေရွာင္လို႕မရမွေတာ့ သူေတာင္းတဲ့ပိုက္ဆံနဲနဲ ေပးလိုက္တာပဲေအးမည္ဟု စဥ္းစားျပီး လမ္းေလွ်ာက္သည္ကိုရပ္၍ ထိုသူငယ္ကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရင္ဆိုင္လိုက္ေလရာ ထိုသူငယ္က-

“ဦးေလး… ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ပန္ေဆးရံုၾကီးကိုသြားခ်င္လို႕ ..။ ဒီနားမွာလို႕ေတာ့ေျပာတာပဲ.. ဦးေလးသိရင္ညႊန္ေပးပါဗ်ာ…”

“ေအာ္.. ဂ်ပန္ေဆးရံုဆိုတာ ဟိုးေရွ႕နားမွာတင္ပဲ..။ ဒီကလမ္းျဖတ္ကူးလိုက္ျပီး အဲဒီအတိုင္းသြား.. မီးပိြဳင့္မေရာက္ခင္ လမ္းေဘးမွာပဲ ၀င္ေပါက္ၾကီးေတြ႕မယ္…”

 

ကၽြန္ေတာ့္ကိုဦးညႊတ္ေက်းဇူးစကားဆိုလွ်က္ လမ္းတဖက္သို႕ျဖတ္ကူးသြားေသာ လူငယ္ကေလး၏ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွ အထပ္ထပ္ဆိုညည္းမိပါသည္…

“အားနာလိုက္တာ လူကေလးရယ္…”

 

 

မေန႕တေန႕ကၽြန္ေတာ္နွင့္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကကၽြန္ေတာ္ တို႕ကို ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္မိေတာ့ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႕ အံ့အားသင့္ရပါေတာ့သည္…။

ဘယ္လိုအရာကမ်ား ငယ္ငယ္တုန္းကကၽြန္ေတာ္ကို အခုကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေအာင္ ထုဆစ္ပံုေလာင္းလိုက္တာပါလိမ့္ေနာ္…။

 

 

ဦးဦးပါေလရာ

၁၀.၉.၂၀၁၂

 

 

 

 

ဦးဦးပါေလရာ

About ဦးဦးပါေလရာ

parlayar 46 has written 74 post in this Website..

CJ # 3302011 2011/03/30 1:01:16 am