ဟိုေန႔က “အေဖလား..အေမလား…ဆံုးမေပးပါ” ဆိုတဲ့ ပို႔စ္နဲ႔ ပို႔စ္ေအာက္က ကြန္မန္႔ေတြကို ဖတ္အၿပီးမွာ ကၽြန္မေခါင္းထဲကို “ယဥ္ေက်းမႈ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးက ၀င္ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ “ယဥ္ေက်းမႈ” ရဲ႔ အဓိပၸာယ္ကို ကၽြန္မစသိခဲ့တာ ရွစ္တန္းႏွစ္ေလာက္မွာပါ။ “ယဥ္ေက်းမႈဆိုသည္မွာ အစဥ္အဆက္ ထိန္းသိမ္းတည္ရွိခဲ့ေသာ အစဥ္အလာ၊ ဓေလ့ထံုးတမ္း၊ စာေပ၊ ဂီတ၊ အႏုပညာ အားလံုးပါ၀င္သည္” လို႔ သင္ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ဆယ္တန္းမွာသင္ခဲ့ရတဲ့ ဦးမင္းႏိုင္ရဲ႔ ျမန္မာမႈဆိုတဲ့စာထဲက အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကိုလည္း သတိရမိပါတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတဲ့ေနရာမွာ ထိန္းသိမ္းသင့္တဲ့ယဥ္ေက်းမႈရွိသလို ေခတ္နဲ႔လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာ ပယ္ဖ်က္သင့္တဲ့ယဥ္ေက်းမႈလည္း ရွိပါတယ္တဲ့။ ဥပမာအားျဖင့္ ေဆးမင္ေၾကာင္ထိုးျခင္းအေလ့အထဟာ က်န္းမာေရးရႈေထာင့္ကၾကည့္ရင္ မသင့္ေလ်ာ္တဲ့အတြက္ ဒီအေလ့ကို ပယ္ဖ်က္ရမွာျဖစ္ေပမယ့္ အသားမွာစြဲေအာင္ထိုးတဲ့ ေဆးမင္ေၾကာင္ေဆးေဖာ္စပ္နည္းကိုေတာ့ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းသင့္ပါတယ္တဲ့။

 

အဲဒီေနာက္ေတာ့ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ကို အတိအက်သိခ်င္တဲ့အတြက္ ထပ္ရွာၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ဖြင့္ဆိုခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေတြ႔မိပါတယ္။

 

ျမန္မာအဘိဓာန္ရဲ႔ ဖြင့္ဆိုခ်က္ကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ကၽြန္မအေတြးထဲကိုေရာက္လာတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ခံယူခ်က္၊ အျမင္ေလးေတြကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

 

ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၊ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးရဲ႕အသက္ ျဖစ္ပါတယ္။ စာေပေပ်ာက္ရင္ လူမ်ိဳးေပ်ာက္တယ္၊ ပ်ဴစာေပကို မထိန္းသိမ္းႏိုင္ခဲ့လို႔ ပ်ဴလူမ်ိဳးေပ်ာက္ခဲ့တယ္လို႔ အဆိုေတြရွိခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ စာေပဆိုတာ ယဥ္ေက်းမႈရဲ႔ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုပါ။ ဒီေတာ့ လူမ်ိဳးမေပ်ာက္ဖို႔က ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုလံုးကို ထိန္းသိမ္းဖို႔ လိုအပ္လွပါတယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၊ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးရဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမႈကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ အဓိက တာ၀န္ရွိသူေတြကေတာ့ အဲဒီ့ႏိုင္ငံသား၊ အဲဒီ့လူမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ယေန႔ေခတ္ဟာ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း လို႔ ဆိုတဲ့အတိုင္းပဲ နည္းပညာတိုးတက္မႈေတြရဲ႔ေနာက္မွာ ယဥ္ေက်းမႈေတြ ကူးလူးစီး၀င္ေရာေႏွာလာၾကပါတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈေပ်ာက္ပ်က္မသြားေအာင္၊ အျခားယဥ္ေက်းမႈေတြနဲ႔ ေရာေႏွာမသြားေအာင္ ထိန္းသိမ္းဖို႔က အေရးႀကီးလွသလို ကိုယ့္ရဲ႔ အစဥ္အလာႀကီးမားၿပီး ေကာင္းမြန္တဲ့ယဥ္ေက်းမႈေတြကို ကမၻာ့အလယ္မွာ ခ်ျပႏိုင္ဖုိ႔ အခြင့္အေရးေကာင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

 

ျမန္မာအဘိဓာန္ရဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈဖြင့္ဆိုခ်က္မွာ အခ်က္သံုးခ်က္ကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ (၁) သိမ္ေမြ႕ေျပျပစ္ေသာ တတ္သိမႈ၊ (၂) တိုးတက္ထြန္းကားေသာ လူမႈအဆင့္အတန္း၊ (၃) အစဥ္အလာအားျဖင့္ ထိန္းသိမ္းတည္ရွိေသာ ဓေလ့ထံုးတမ္း။ ယဥ္ေက်းမႈကို ထိန္းသိမ္းတဲ့ေနရာမွာ ဒီအခ်က္သံုးခ်က္ကို ဟန္ခ်က္ညီညီလုပ္ေဆာင္ဖို႔လိုပါတယ္။ ကၽြန္မနားလည္သေလာက္ ေျပာၾကည့္ရမယ္ဆိုရင္ သိမ္ေမြ႔ေျပျပစ္ေသာ တတ္သိမႈဆိုတာ ယဥ္ေက်းမႈရဲ႔ သေဘာသဘာ၀နဲ႔ အႏွစ္သာရကို အေသအခ်ာသိရွိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုသိမွသာ တိုးတက္ထြန္းကားလာတဲ့ လူမႈအဆင့္အတန္းကိုလိုက္ၿပီး လိုက္ေလ်ာညီေထြျပဳျပင္ဖို႔ လိုအပ္သလို အစဥ္အလာအားျဖင့္ ထိန္းသိမ္းတည္ရွိေနတဲ့ ဓေလ့ထံုးတမ္းေတြကိုလည္း အေသအခ်ာနားလည္ၿပီး မွန္မွန္ကန္ကန္ ထိန္းသိမ္းရမွာျဖစ္ပါတယ္။

 

ေရွးယခင္ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ ဆံပင္ကို အေလးအျမတ္ထားၿပီး ထိန္းသိမ္းၾကပါတယ္။ ေယာက္်ားေလးေတြက ေသွ်ာင္ႀကီးေဗြ၊ မိန္းကေလးေတြက ဆံထံုး စသျဖင့္ ထားခဲ့ၾကပါတယ္။ တိုးတက္ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ေခတ္ကာလေအာက္မွာ ေသွ်ာင္ႀကီးေဗြေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံအတြက္ ေရွ႔တန္းထြက္ခဲ့ရတဲ့ အမ်ိဳးသားေတြဟာ ဆံပင္ကို ထိန္းသိမ္းဖို႔ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ၾကေတာ့တဲ့အခ်ိန္၊ ကိုလိုနီေခတ္ေအာက္မွာ ဘိုဆံေတာက္ေတြ ေခတ္စားလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေသွ်ာင္ႀကီးေဗြယဥ္ေက်းမႈ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ မိန္းကေလးေတြရဲ႔ ဆံေကသာအရွည္ေတြလည္း တျဖည္းျဖည္းတိုလာခဲ့ပါတယ္။ အၿပိဳင္အဆိုင္ႀကိဳးစားေနတဲ့ေခတ္ႀကီးထဲမွာ မိန္းကေလးေတြအေနနဲ႔လည္း ဆံပင္အတြက္ အခ်ိန္မ်ားစြာမေပးႏုိင္ေတာ့တာ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဆံပင္ရွည္နည္းလာတဲ့ဒီေခတ္ကို တိုးတက္ထြန္းကားလာတဲ့ လူမႈအဆင့္အတန္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ လက္ခံေပးရပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔မွာ ျမန္မာဆံထံုးထံုးနည္းေပါင္း (၃၀) ေက်ာ္ရွိပါတယ္။ အသက္အရြယ္အလိုက္၊ ေနရာေဒသအလိုက္ စသျဖင့္ေပါ့။ ဒီဆံထံုးထံုးနည္းေတြကိုေတာ့ အစဥ္အလာအားျဖင့္ ထိန္းသိမ္းတည္ရွိတဲ့ ဓေလ့ထံုးတမ္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။

 

ကၽြန္မတို႔ျမန္မာမွာ ဘယ္နိုင္ငံမွာမွ မရွိတဲ့ ထူးျခားတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုရွိပါတယ္။ သနပ္ခါးယဥ္ေက်းမႈပါ။ အခုေခတ္မွာ ႏိုင္ငံျခားအလွျပင္ပစၥည္းေတြ ၀င္လာၿပီး သနပ္ခါးလိမ္းျခင္းအေလ့အထ နည္းပါလာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ၿမိဳ႔ျပလူမႈအဖြဲ႔အစည္းမွာပါ။ ပြဲလမ္းသြားတဲ့အခါ သနပ္ခါးလိမ္းတာထက္ ႏိုင္ငံျခားအလွျပင္ပစၥည္းေတြနဲ႔ လိမ္းျခယ္လာၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာေတြရဲ႔ အသားအေရသဘာ၀က သနပ္ခါးနဲ႔သာ အဆင္ေျပပါတယ္။ ေႏြရာသီပူအိုက္တဲ့အခိ်န္မွာ သနပ္ခါးေရက်ဲေလး လိမ္းထားလိုက္ပါမွ၊ ၀က္ၿခံနဲ႔အဖုေတြထြက္လာရင္ သနပ္ခါးေလး တို႔ထားလိုက္ပါမွ သက္သာပါတယ္။ ဒီေတာ့ ႏိုင္ငံျခားအလွျပင္ပစၥည္းနဲ႔ျခယ္သျခင္းကို တိုးတက္ထြန္းကားလာတဲ့ လူမႈအဆင့္အတန္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ လက္ခံေပးရသလိုပဲ ထူးျခားလွတဲ့ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ သနပ္ခါးကိုေတာ့ အစဥ္အလာအားျဖင့္ ထိန္းသိမ္းတည္ရွိတဲ့ ဓေလ့ထံုးတမ္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းရပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားခရီးသြားေတြက ပါးကိုလက္ညႈိးထိုးျပၿပီး ဒါဘာလဲလို႔ ေမးတဲ့အခါ ဒါကေတာ့ သနပ္ခါးပါ၊ ျမန္မာ့ရိုးရာမိတ္ကပ္ပါဆိုၿပီး သနပ္ခါးရဲ႔ေကာင္းက်ိဳးေတြကို ေျပာျပရတာဟာ အလြန္ဂုဏ္ယူဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

 

ေနာက္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ရိုးရာ၀တ္စားဆင္ယင္မႈပါ။ ျမန္မာ့ရိုးရာ၀တ္စံုဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ ဘယ္လိုရာသီဥတုမွာမဆို၊ ဘယ္လိုေနရာေဒသမဆို အဆင္ေျပေျပ၀တ္ဆင္လို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရုန္းကန္ေနရတဲ့ ယေန႔ေခတ္အခါမွာ ရိုးရာလံုခ်ည္ထက္ ေဘာင္းဘီ၊ စကပ္စသည္႔တုိ႔က သြားရလာရ ေပါ့ပါးတာမ်ိဳးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ မ်က္စိအျမင္မရိုင္းေစတဲ့၊ ေခတ္နဲ႔ေလ်ာ္ညီတဲ့ အေနာက္တိုင္း၀တ္စားဆင္ယင္မႈမ်ိဳးကို လက္ခံေပးရမွာျဖစ္သလို ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈကိုလည္း မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းဖို႔ လိုပါတယ္။ ဧည့္လမ္းညႊန္ေတြဟာ ႏိုင္ငံျခားခရီးသြားေတြကို ျမန္မာရိုးရာလံုခ်ည္နဲ႔ လံုခ်ည္၀တ္နည္းတုိ႔ကို ဂုဏ္ယူစြာရွင္းျပၾကသလို ခရီးသြားေတြကလည္း ျမန္မာ၀တ္စံုနဲ႔၀တ္ဆင္နည္းကို အံ့ၾသသေဘာက်ၾကပါတယ္။ တိုးတက္လာတဲ့ နည္းပညာေအာက္မွာ ႏိုင္ငံျခား၀တ္စားဆင္ယင္မႈေတြဟာ ကၽြန္မတုိ႔ဆီကို စီး၀င္လာတဲ့အတြက္ အဆင္ေျပတဲ့အေနအထားမွာ လက္ခံေပးရမွာျဖစ္သလို ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ျမန္မာ့ရိုးရာ၀တ္စံုကိုလည္း ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြကို ထိုးေဖာက္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရပါမယ္။ ဒါျမန္မာပါလို႔ ေဖာ္ျပႏိုင္ဖို႔ အသိသာဆံုးနည္းကေတာ့ ရိုးရာ၀တ္စံုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

 

ေနာက္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈမွာ ကိုယ္အမူအရာ၊ ႏႈတ္အမူအရာ စတာေတြကလည္း အက်ံဳး၀င္ပါတယ္။ လူႀကီးသူမေတြေရွ႔မွာ ေခါင္းငံု၊ ခါးကုန္းသြားတာ၊ ပစၥည္းေပးရင္ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ေပးတာ၊ အစားစားရင္ လူႀကီးမိဘေတြကို ဦးခ်တာ၊ ဆရာဆရာမေရွ႔မွာ လက္ပိုက္နာခံတာ စတာေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ထူးျခားၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈေတြပါ။ ႏိုင္ငံျခားမွာ လူႀကီးေရွ႔ ေခါင္းငံု့ခါးကုန္းသြားရင္ တစ္မ်ိဳးျဖစ္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ မလုပ္လို႔ရေပမယ့္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီယဥ္ေက်းမႈကို လုိက္နာဖို႔လိုပါတယ္။  အေနာက္ႏိုင္ငံယဥ္ေက်းမႈ စီး၀င္လာတယ္ဆိုၿပီး ဒါေတြကို မလိုက္နာေတာ့ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ယဥ္ေက်းမႈပဲ ေပ်ာက္ကြယ္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ေရာမေရာက္ရင္ ေရာမလိုက်င့္ဆိုတဲ့ စကားအတိုင္း ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာေတာ့ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈကို လိုက္နာထိန္းသိမ္းရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွသာ လူမ်ိဳးတာ၀န္၊ ႏိုင္ငံသားတာ၀န္ ေက်ပြန္မွာျဖစ္ပါတယ္။

 

အခုေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မတို႔ၾကားမွာ ေရပန္းစားလာတဲ့ က်ားမဆက္ဆံေရးအေၾကာင္းကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးျဖစ္ရတာကို ကၽြန္မအရမ္းကို ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ မဟာဖို၀ါဒႀကီးစိုးတဲ့ ႏိုင္ငံႀကီးႏွစ္ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ တရုတ္နဲ႔အိႏၵိယၾကားမွာရွိတဲ့ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အခြင့္အေရးအျပည့္အ၀ရရွိထားပါတယ္။ ပညာသင္ယူခြင့္၊ မဲေပးခြင့္ စသျဖင့္ေပါ့။ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ ဘုရင္မႀကီး ရွင္ေစာပုဆိုတာ ရွိခဲ့ပါတယ္။ နန္းမေတာ္မယ္ႏု၊ ဆင္ျဖဴမရွင္၊ စုဖုရားလတ္ စတဲ့ မိဖုရားႀကီးေတြကလည္း သမိုင္းရဲ႕ အဓိကဇာတ္ေဆာင္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။  ေနာက္ၿပီး ျမန္မာမိန္းကေလးေတြဟာ တန္ဖိုးထားဆက္ဆံခံရပါတယ္။ မိန္းကေလးကို တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ ေတာင္းရမ္းလက္ထပ္ယူပါတယ္။ ခင္ပြန္းရဲ႔ ၀င္ေငြကို စီမံခြင့္၊ အိမ္ေထာင္စီမံခြင့္ အျပည့္အ၀ရရွိပါတယ္။ ေယာကၡမကို မိဘသဖြယ္သေဘာထားၿပီး ရိုေသတာပဲရွိၿပီး မျဖစ္မေန ေယာကၡမအိမ္ရဲ႔ အေစခံသဖြယ္ လုပ္ေပးစရာမလိုပါဘူး။ ႏွစ္ေယာက္သား ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္တည္ေထာင္ၿပီး အိမ္ခြဲေနခြင့္ရွိပါတယ္။ ျမန္မာ့ထံုးတမ္းစဥ္လာဥပေဒမွာလည္း ခင္ပြန္းေသရင္ ခင္ပြန္းပစၥည္းအကုန္လံုးကို ဇနီးက ရပိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ သားသမီးအုပ္ထိန္းပိုင္ခြင့္ကလည္း မိခင္မွာပဲရွိပါတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြဟာ အႏွိမ္ခံဘ၀နဲ႔ရွိခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။

 

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မိန္းကေလးေတြကို တန္ဖိုးထားမႈေလ်ာ့လာတာကို ျမင္ရတာ တကယ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ခ်စ္သူရည္းစားထားဖူးတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို အပ်ိဳစင္မစစ္ေတာ့သလို ထင္ေနၾကတာေတြကို ၾကားရတိုင္း အသည္းခိုက္ေအာင္ နာမိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အမ်ိဳးသမီးေတြ ယဥ္ေက်းမႈကို ထိန္းသိမ္းဖို႔ အေရးႀကီးလွပါတယ္။ ေခတ္နဲ႔အညီ ပယ္သင့္တာကို ပယ္သလို ထိန္းရမွာကိုလည္း မျဖစ္မေန ထိန္းသိမ္းသင့္ပါတယ္။ အရင္ေခတ္ကဆိုရင္ မိန္းကေလးဆိုတာ ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိနဲ႔ အိမ္ေထာင့္တာ၀န္ေက်ပြန္ေအာင္လုပ္ရတဲ့ဘ၀ကေန အခုအခ်ိန္မွာ ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔ ရင္ေပါင္တန္းၿပီး ႀကိဳးစားေနရတဲ့ဘ၀ကို ေရာက္လာပါၿပီ။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ေျခတစ္လွမ္း ကုေဋတစ္သန္းဆိုတာေတြ၊ ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိအိမ္တြင္းပုန္းဆိုတာေတြ၊ မိန္းကေလးအိမ္ျပန္ခ်ိန္ဆိုတာေတြကို ပယ္သင့္ေလွ်ာ့သင့္ၿပီး တိုးတက္ထြန္းကားလာတဲ့ လူမႈအဆင့္အတန္းဆိုတာကို လက္ခံေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တန္ဖိုးထားခံရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးဂုဏ္ပုဒ္ကိုေတာ့ ထိန္းသိမ္းသင့္ပါတယ္။ ျမန္မာမိန္းကေလးဆိုတာ မဂၤလာဦးညမတိုင္ခင္အထိ မိမိရဲ႔အပ်ိဳစင္ဘ၀ကို ထိန္းသိမ္းရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့ေနရာမွာလည္း မိမိရဲ႔ ထက္ျမက္ပြင့္လင္းမႈနဲ႔ အိေျႏၵသိကၡာဆိုတာကို ခြဲျခားတတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ အေနာက္တိုင္းယဥ္ေက်းမႈကိုအတုယူၿပီး ကုိယ့္ကိုကိုယ္တန္ဖိုးထားမထိန္းသိမ္းရင္ ျမန္မာမိန္းကေလးဆိုတာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီေခတ္ထဲမွာ က်ားမဆက္ဆံေရးနဲ႔ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာကိစၥေတြကို ကိုယ့္ကိုကိုယ္ကာကြယ္ဖို႔ နဲ႔ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာဗဟုသုတအေနနဲ႔ မိန္းကေလးအားလံုးသိထားသင့္ဖို႔လိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခတ္မီတယ္ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ဒါေတြကို တလြဲအသံုးခ်မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ေသြဖယ္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္မေျပာခ်င္တာေတာ့ အားလံုးကုိ သိေအာင္ေလ့လာပါ၊ စာမ်ားမ်ားဖတ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ပညာဥာဏ္ကို အသံုးခ်ၿပီး ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈေအာက္က ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးဂုဏ္ပုဒ္ကို ထိန္းသိမ္းၾကပါ။ အေနာက္တိုင္းယဥ္ေက်းမႈေတြထဲက ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ကိုက္ညီတာကိုပဲ ယူၾကပါ။ ျမန္မာဆိုတာ မေပ်ာက္ဖို႔ ျမန္မာတို႔ရဲ႔ အစဥ္အလာအားျဖင့္ ထိန္းသိမ္းတည္ရွိတဲ့ ဓေလ့ထံုးတမ္းဆိုတာေတြကို အေသအခ်ာထိန္းသိမ္းေပးၾကပါလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

 

ဒါေတြဟာ ကၽြန္မရဲ႔ ျဖဳတ္မ်က္လံုးဥာဏ္ေလးနဲ႔ ေတြးမိတာေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ မွားတာေတြရွိရင္လည္း ျပင္ေပးၾကဖို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္တဲ့အျပင္ လြတ္လပ္စြာကြဲလြဲႏိုင္ပါတယ္လို႔လည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။

 

ခင္မင္လ်က္

မြန္မြန္

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 159 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010