“ဘြပုတ္…………..ေရ”

 

 

 

ေအးျမတဲ႔ ေတာင္ေပၚျမဳိ႕ေလးရဲ႕အေရွ႔ေျမာက္ဘက္ ျမဳိ႔အစြန္က

လူသူမရွိသေလာက္နည္းပါးတဲ႔ေတာင္ကုန္းေလးေပၚမွာရွိေနတဲ႔ လူဘ၀ရဲ႕ေနာက္ဆုံးခရီးအတြက္

ယာယီနားခုိရာေနရာေလးတစ္ခုကို က်ေနာ္တုိ႔ မေရာက္ခ်င္ေပမယ္႔ေရာက္လာခဲ့ရပါတယ္။

ကြင္းျပင္က်ယ္ကုိျဖတ္လာတဲ႔ေဆာင္းေျမာက္ျပန္ေလက အရုိးထဲထိစိမ္႔၀င္လုိ႔ေနပါတယ္။

ေဆာင္းေန႔လည္ခင္းေပမယ္႔ ေတာင္ရိပ္ေတာရိပ္ေတြေၾကာင္႔ ထင္ပါရဲ႕

အေႏြးထည္အထပ္ထပ္၀တ္ထားေတာင္မွတစ္ကုိယ္လုံးေအးစက္ေနသလုိ

စိတ္ေတြက လည္း အလုိလုိ ထုိင္းမႈိင္းေလလံ။

ပါတ္၀န္းက်င္ေတာင္ကုနး္တစ္ခုလံုးအျပည္႔ နီးပါးေလာက္ ေတာထေနတဲ႔ ေနၾကာရုိငး္ ပန္း၀ါ၀ါေတြကေတာ့

လူသားေတြရဲ႕အပူေတြနဲ႔သူတုိ႔ ပါတ္သက္ဆက္ႏြယ္ျခင္းမရွိသလုိေအးေဆးျငိမ္သက္။

အစကေတာ႔ ငုိပြက္ဆူညံေနတဲ႔ ေနရာေလးက “ဂ်ိနး္”ဆုိတဲ႔အသံၾကီးရဲ႕အဆုံးမွာ

ခဏေလး တိတ္ဆိတ္သြားေပမယ္႔ တအိအိ ရွုိက္ငုိသံေလးေတြကေတာ႔ သဲ႔သဲ႔ကေလး ထြက္ေပၚေနဆဲ။

သိပ္မၾကာခင္အခ်ိန္ေလးမွာ လူတစ္ေယာက္ေလာကထဲက ထြက္ခြာျပီဆုိတာကုိ  အတည္ျပဳေပးေနတဲ႔

မီးခုိးမွ်င္ေလး ေတြ မီးသျဂၤုိဟ္စက္ေခါင္းတုိင္က စတင္ထြက္ေပၚလုိ႔လာပါတယ္။

“သြားေပေတာ႔ ဘြပုတ္ ေရ”လုိ႔ စိတ္ထဲက တီးတုိးေရရႊတ္ေနဆဲမွာဘဲ

ကုိၾကီးေရ”ဘြပုတ္”ေတာ႔သြားျပီေနာ္ လုိ႔ နုတ္ဆက္တာကို

သက္ေသျပေနတဲ႔ မီးခုိးေလး မႈိငး္မႈုိင္းေလးေတြက တစထက္တစ္စ ပုိပိုမ်ားလုိ႔လာပါတယ္။

မီးခုိးေငြ႔ေလးမ်ားနဲ႔ အတူ စိတ္ေတြက က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ အတိတ္ကုိခဏျပန္သြားေနမိပါတယ္။

ေလလြင္႔ေတေပေနခဲ႔တဲ႔ကာလေတြမွာ က်ေနာ္တစ္ေယာက္ထဲအထီးက်န္ေနတယ္လုိ႔ ခံစားမိတုိင္း

ေလာကၾကီးမွာ ဓေလ႔ထုံးစံေတြ ယုံၾကည္မႈ႔ေတြ မရွိရင္သိပ္ေကာင္းမွာဘဲလုိ႕လဲ

နာနာက်င္က်င္ ေတြးမိရာေတြ ေတြးမိခဲ႔ဘူးပါတယ္။

ဒီထုံးစံေတြေၾကာင္႔ဘဲ က်ေနာ္နဲ႔ ညီမေလး “ဘြပုတ္”တုိ႔နွစ္ေယာက္ၾကားမွာ

ဘ၀ေတြမျခားဘဲ အေ၀းၾကီးေ၀းခဲ႔ၾကရတာကိုး။

 

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

 

၁၉၆၆ခုႏွစ္ရဲ႕ အခ်ိန္မဟုတ္အခါမဟုတ္ မုိးေတြသဲသဲမဲမဲရြာေနတဲ႔ စေနေန႔ အရုဏ္တက္မွာ

လူ႔ေလာကၾကီးထဲကုိ က်ေနာ္ေရာက္လာပါတယ္။

သုိ႔ေသာ္လည္းက်ေနာ္ေမြးခါ အခ်ိန္ေလးမွာဘဲ

“ေနတက္ေရတက္ စိတ္ထက္သဟဲ့ သားဦးစေနမီးလုိေမႊမဟဲ႔” ဆုိတဲ႔အယူအဆေတြေၾကာင္႔

ေမြးကင္းစ ကေလးက်ေနာ္အေပၚ ဓါးထမ္းလုိ႔ေက်ာ္မယ္အလုပ္မွာ က်ေနာ္အဖုိးက အျပင္းအထန္ကန္႔ကြက္ခဲ႔ပါသတဲ႔။

အဖုိးကုိမလြန္ဆန္နုိင္ေတာ႔ အားလုံးက မလုပ္ရဲ႕ၾကေပမယ္႔ စိတ္ထဲမွာေတာ႔မခ်င္႔မရဲ။

အိမ္ေထာင္စုအၾကီးၾကီးတစ္ခုရဲ႕သားအၾကီးက ေမြးဖြားေပးလုိက္တဲ႔ ပထမဦးဆုံး ေျမးအၾကီးဆုံးက်ေနာ္၊

ပိန္ေသးေသးက်စ္က်စ္ နီတာရဲေလးက်ေနာ္ကုိအခ်စ္ပုိခဲ႔ၾကပါသတဲ႔။

ဘာဘဲေျပာေျပာ အထုိက္အေလ်ာက္ စီးပြားေရးအဆင္ေျပေတာင္႔ တင္းတဲ႔

မိသားစုေၾကာင္႔ က်ေနာ့္ဘ၀ေလးက အစေကာငး္ခဲ႔တယ္ဆုိလဲ မမွွားပါဘူး။

 

အဲဒီအခ်ိန္တုံးက အေဖက မန္းေလးျမဳိ႔ အေရွ႔ဘက္မွာရွိတဲ႔ ပုသိမ္ၾကီးျမဳိ႔မွာတာ၀န္က်ေနပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးက နန္းေရွ႔က အေဖ႔ရဲ႕ အိမ္မွာ အကုန္စုျပီးေနခဲ႔ၾကတာေပါ႔။

က်ေနာ္တုိ႔ေနတဲ႔ျခံၾကီးထဲမွပန္းပင္ သီးပင္စားပင္အစုံရွိပါတယ္။

အိမ္အ၀င္၀မွာ စြယ္ေတာ္ပင္ညီေနာင္ရွိပါတယ္။

အခုလုိေဆာငး္မွာ အပြင္႔ေတြေ၀ေနပုံက ခ်စ္စရာ။

အိမ္ေရွ႔မွာစံပယ္ခင္း ဇြန္ပန္းခင္း နဲ႔ နွင္းဆီခင္း။

ဇြန္ပြင္႔ခ်ိန္ စံပယ္ပြင္႔ခ်ိန္ လသာညမ်ားဆုိ တစ္ျခံလုံးကို ေမႊးျမ။

အိမ္ေဘးမွာေတာ႔ စားလဲစား အရိပ္လဲရတဲ႔ သရက္ပင္နဲ႔ မာကလာပင္ မန္က်ီးပင္ေတြ၊

အိမ္အေနာက္ဘက္ျခမး္မွာေတာ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ ခရမ္း နဲ႔ ဘူးစင္ေလးတစ္စင္ရွိပါတယ္။

အိမ္ရဲ႕ အေနာက္ေျမာက္ဘက္မွေတာ႔ ဧကရာဇ္ပင္ အခုလုိေဆာငး္တြင္းဆုိတစ္ျခံလုံးေမႊးေနေအာင္ပြင္႔တာေပါ႔။

ေနာက္ေဖးေရခ်ဳးိတဲ႔နားက ကန္ေလးထဲက ကန္စြန္းခင္းေလးက လဲစိမ္းႏုျမျမ။

လျပည္႔ညမ်ားဆုိရင္ ကန္စြနး္ညႊန္႔ေလးေတြက မုိးကိုေမွ်ာ္ေနပုံက အင္မတန္လွပ။

 

ျခံတစ္ျခံလုံးကို ေရေျမာင္းေတြယွက္သြယ္လုိ႔ထားပါတယ္။

က်နာ္တုိ႔ျခံရဲ႕ ေျမာက္ဘက္ သုံးအိမ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ မန္းေလးက်ဳံးထဲကုိေရသြငး္တဲ႔ေျမာင္းေလးရွိပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔အိမ္အပါအ၀င္ အဲဒီနားက အိမ္ေတြအားလုံးက ဒီေျမာင္းေရေလးကုိသြယ္ျပီးယူၾကပါတယ္။

ျခံထဲမွာ စုိက္ထားတဲ႔ အပင္ေတြအတြက္ ဒီေျမာင္းေရကိုဘဲ သုံးၾကတာေပါ႔။

ပူျပင္းေလာင္ျမဳိက္တဲ႔မန္းေလးျမဳိ႔ၾကီးဆုိတဲ႔ အသုံးအႏူန္းက က်ေနာ္တုိ႔ေနတဲ႔နနး္ေရွ႔ျခံေလးနဲ႔မသက္ဆုိင္သလုိ

သစ္ပင္ပန္းမာလ္ေတြနဲ႔ ရာသီမေရြးစိမး္စုိေအးျမ။

က်ေနာ္ရဲ႕ငယ္ဘ၀ေလးကလဲအေတာ္ေလးေအးခ်မး္ခဲ႔႔ပါတယ္။

ေဆးတံခဲရငး္ စာဖတ္ေနတတ္တဲ႔အျငိမး္စားေက်ာင္းဆရာၾကီးျဖစ္တဲ႔အဖုိးရယ္

အိမ္မူ႔ကိစၥေတြနဲ႔အျမဲအလုပ္ရွုပ္ေနတတ္တဲ႔အဖြားရယ္၊

အလုပ္ပိတ္ရက္ေတြမွသာ ဒီအိမ္ကို ျပန္လာတတ္တဲ႔ က်ေနာ္႔အေဖနဲ႔အေမရယ္၊

တယ္လီဖုနး္ရုံးမွာ ေအာ္ပေရတာလုပ္တဲ႔ လူပ်ဳိသားအလတ္ “ေဆြေဆြ”ရယ္၊

အိမ္မကြာ အိမ္မကြာ ေစ်းထည္ေတြကုိလက္ခစားနဲ႔ ခ်ဳပ္တဲ႔ သမီးအပ်ဳိၾကီး “တင္တင္”ရယ္

မန္းေလးတကၠသုိလ္တက္ေနတဲ႔ေက်ာင္းသား” ေမာ္ေမာ္”ရယ္၊

အားလုံးရဲ႕ အခ်စ္ေတြစုေနတဲ႔က်ေနာ္ရယ္ ရွိေနျပီး

ေရဒီယုိသံေလးအျမဲလြင္႔ပ်ံ႕ေနတတ္တဲ႔ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ႔အိမ္ကေလးပါဘဲ။

 

စေနတနဂၤေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာဆုိတာနဲ႔ ျမဳိ႔ထဲမွာေနၾကတဲ႔ အဖုိးအဖြားတုိ႔ရဲ႕

ႏွစ္ဖက္ေဆြမ်ဳးိေတြကအိမ္ကုိလာၾကရင္သူတို႔သားသမီးေတြ ေျမးေတြပါ ေခၚလာၾကေတာ႔

အိမ္မွာလူေတြစည္ကားလုိ႔ ေနပါတယ္။

ဒီလုိရက္မ်ဳးိဆုိရင္ လူၾကီးေတြက မုန္႔တီတုိ႔ ျမီးရွည္တုိ႔ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္စတာေတြကို

ထမင္းလြတ္စားဘုိ႔ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ခ်က္ၾက ျပဳတ္က်။

က်ေနာ္တုိ႔ ညီအကုိေမာင္နွမ ၀မ္းကြဲ အုပ္စုၾကီးကလဲ ျခံထဲမွာနည္းမ်ဳးိစုံနဲ႔ေဆာ႔ၾက။

ေမာရင္အိမ္ထဲေျပး၀င္ ေတြ႔ရာမုန္႔ကုိ ဆြဲလာျပီး အလုအယက္စားၾက၊

ဘာမွမရွိရင္ သစ္ပင္ေပၚက မာကလာပင္က အူနီသီးေတြကို ဆြတ္ျပီးစားၾက။

အဲလုိမ်ား တေဟးေဟး တဟားဟားနဲ႔ ေဆာ႔ေနၾကရင္ သစ္ပင္ေအာက္က

ပက္လက္ကုလားထုိင္တစ္လုံးေပၚမွာ

ပုံ႔ပုံၾကီးထုိင္ရင္း စာဖတ္ေနတဲ႔အဖုိးက ျပဳံးျပဳံးၾကီး ၾကည္႔လုိ႔ေနတတ္ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ေလ ကစားရင္ ေမာင္နွမတစ္ေတြ သူတစ္ခြန္းငါတစ္ခြနး္ ျငင္းၾကခုန္ၾကရင္

အဖြားထြက္လာျပီး “ဟင္းးးးးးးးးးးးးေနာ္”လုိ႔ေအာ္လုိက္ရင္ အားလုံးျငိ္္မ္ပါဘဲ။

ေတာ္ၾကာ “လူစုခြဲ မကစားနဲ႔ေတာ႔ ေျခလက္ေဆး  အားလုံးအိမ္ေပၚတက္”လုိ႔

တစ္ခ်က္လြတ္အမိန္႔ေတြ ထုတ္လာမယ္႔အဖြားကိုေၾကာက္လုိ႔ပါ။

အလုပ္ဖြင္႔ရက္သူတုိ႔တစ္ေတြ ကိုယ္႔အိမ္ကုိျပန္ၾကျပီဆုိရင္ က်ေနာ္မွာေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔

တစ္ေယာက္ထဲပ်ငး္ျပီးက်န္ခဲ႔ရပါတယ္။

အဲေတာ႔လဲ အရုပ္ေတြနဲ႔တစ္ေယာက္ထဲေဆာ႔၊

ပ်င္းလာရင္ “တင္တင္ “စက္ခ်ဳပ္တဲ႔နားမွာအ၀တ္ျဖတ္စေတြနဲ႔ေတာ႔ခ်င္ေဆာ႔။

ညေနဆုိရင္အဘုိးနဲ႔က်ဳံးနံေဘးကိုလမ္းေလ်ာက္ထြက္။

တစ္ခါတစ္ခါေတာ႔ အဖြားနဲ႔နနး္ေရွ႔ေစ်းကုိလုိက္တဲ႔အခါလုိက္ေပါ႔။

တစ္ခါတစ္ေလ “ေမာ္ေမာ္”သြားေလရာလုိက္ေပါ႔။

အေဖအေမနဲ႔က တစ္ပါတ္မွတစ္ခါေတြ႔ရေတာ႔ က်ေနာ္က သိပ္မခင္တြယ္ပါဘူး။

သူတုိ႔လာျပန္ရင္လဲ အလတ္ေကာင္ကိုဘဲ ဂရုစုိက္တတ္ေတာ႔ က်ေနာ္က သူတုိ႔နဲ႔သိပ္မသက္ဆုိင္သလုိပါဘဲ။

“ေဆြေဆြ”ကေတာ႔ သူရုပ္ရွင္သြားတုိင္း၊ဗထူးကြင္းကိုေဘာလုံးပြဲသြားၾကည္႔တုိင္းေခၚပါတယ္။

ကေလးဘ၀ကေတာ႔ စားမယ္ေဆာ႔မယ္ေပ်ာ္မယ္ အပူအပင္ကင္းပါတယ္။

***************************************************

 

ေနာက္မွသိလာရတာကေတာ႔ အဲဒီအခ်ိန္က အိမ္မွာ မုန္တုိင္းထန္စျပဳတဲ႔အခ်ိန္ပါဘဲ။

က်ေနာ္မေမြးခင္သုံးနွစ္ေလာက္ မွာ ျမန္မာျပည္နုိင္ငံေရးအေကြ႔အခ်ဳိးျဖစ္သြားခဲ႔တာပါဘဲ။

ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔တက္လာခဲ႔တဲ႔ အစုိးရကုိျဖဳတ္ခ်ျပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းဦးေဆာင္တဲ႔စစ္တပ္က

နုိင္ငံအာဏာကုိသိမး္ပုိက္လုိက္ပါတယ္။

အရင္းရွင္စနစ္ကို ခ်ဳပ္ျငိမ္းေစျပီး ျမန္မာဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္နဲ႔တုိင္းျပည္ကိုစတင္ေမာင္းႏွင္ခဲ႔တဲ႔

အခ်ိန္ေတြေပါ႔။

ေနာက္ေတာ႔ အရင္ရွင္ အရင္ရွင္းဆုိတဲ႔ေဆာင္ပုဒ္နဲ႔အညီ ျမန္မာနုိင္ငံအနွံ႔အျပားမွာရွိတဲ႔

စီးပြားေရးလုပ္ငနး္ေတြကိုျပည္သူပုိင္သိမ္းပါေတာ႔တယ္။

ေနာက္ျပီး လယ္လုပ္သူသာလယ္လုပ္ပိုင္ခြင္႔ရွိရမယ္ဆုိတဲ႔ မူသစ္အရ လယ္မလုပ္ဘဲ လယ္ပိုင္ထားတဲ႔သူေတြ

ဆီကေန လယ္ေျမေတြကို သိမ္းပုိက္ပါေတာ႔တယ္။

အဲဒီမွာ ေရနံေခ်ာင္းနယ္သားအဘုိးရဲ႕ ဇာတိရြာက လယ္ေတြလဲ အသိမ္းခံလုိက္ရေတာ႔

ခါတုိင္းလုိ သီးစားခ မရေတာ႔ပါဘူး။

သူ႔ေျမေတြကိုလဲ ရြာမွာရွိတဲ႔ ေဆြမ်ဳိးေတြကိုလႊဲေပးလုိက္ရပါတယ္။

အဲဒီရက္ကစျပီး အဖုိးတစ္ေယာက္ စိတ္ထိခုိက္ျပီး ေငးေတးငုိင္တုိင္ျဖစ္သြားပါတယ္။

ေနာက္အဖြားမွာလဲ စိတ္ထိခို္က္စရာေတြေပၚလာျပန္ပါတယ္။

အဖြားတုိ႔က အႏြယ္ေတာ္ေတြလုိ႔ေျပာပါတယ္။

အရင္ကေတာ႔ အဖြားတုိ႔အတြက္ အစုိးရဆီက လစာေတာ္ရတယ္ေျပာပါတယ္။

အခုေနာက္တက္လာတဲ႔အစုိးရလက္ထက္မွာ မေပးေတာ႔ပါဘူးတဲ႔။

အဖြားတုိ႔ မွာ လစာေတာ္ ရတာ မရတာထက္ အပစ္ပယ္ခံရတဲ႔အတြက္စိတ္ထိခုိ္က္ရပါတယ္။

ဟုိအရင္ေရွးေရွးက ရာဇာဆီ႔ရာဇာေသြးေတြ အခုေခတ္မွာအဖုိးမတန္ျဖစ္ရေလျခင္းဆုိျပီး

၀မ္းနညး္ပါသတဲ႔။

ေနာက္အဖုိးကလဲ ပင္စင္ယူ။

တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားကလဲရွိဆုိေတာ႔ အဖြား အထုပ္ကေလးကို ထုခြဲျပီးစားေနရတာၾကာခဲ႔ပါျပီ။

က်ေနာ္သူငယ္တန္းေက်ာင္းသားျဖစ္တဲ႔နွစ္မွာဘဲ က်ေနာ္႔အဖုိး ကြယ္လြန္သြားပါတယ္။

အဖုိးဆုံးေတာ႔ အသားေတြတစ္ကုိယ္လုံး၀ါထိန္ေနပါတယ္။

အခုေခတ္လုိေျပာရင္ေတာ႔ အသားေရာင္အသား၀ါေရာဂါေပါ႔။

အဖုိးမဆုံးခင္ေလးမွာတင္ “ေဆြေဆြ “တစ္ေယာက္အိမ္ေထာင္က်ပါတယ္။

သူ႔အိမ္ေထာင္ဖက္က လဲ အစုိးရ၀န္ထမ္းပါဘဲ။

အိမ္ေထာင္က်ျပီးမၾကာခင္မွာ “ေဆြေဆြ”ကလဲ ေျမလတ္ပုိင္းကိုနယ္ေျပာင္းသြားရပါတယ္။

နယ္ေျပာင္းရေတာ႔ သူအမ်ဳိးသမီးက အလုပ္ထြက္ျပီး ေဆြေဆြ ေနာက္လုိက္သြားပါတယ္။

အဲဒီႏွစ္မွာဘဲ အေဖက လဲ ပုသိမ္ၾကီးကေန ျမစ္ငယ္ဘက္ကုိေျပာငး္သြားပါတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ႔ အဖြားတုိ႔နဲ႔ဘဲေနခဲ႔ပါတယ္။

 

 

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ၾကီးအားေကာင္းလာေတာ႔ အဖြားတုိ႔လုိ႔

ေဆြေတာ္မ်ဳးိေတာ္ေတြ အႏြယ္ေတာ္ေတြကလဲ တျဖညး္ျဖညး္နဲ႔ မွိန္ေဖ်ာ႔လုိ႔သြားပါတယ္။

သူတုိ႔လုိ တူရာလူေတြစုမိရင္သာ လက္ထက္ေတာ္ၾကီး(မငး္တုနး္မငး္ေခတ္)
လက္ထက္ေတာ္ကေလး(သီေပါမင္းေခတ္) ေတြကအေၾကာင္းေတြကို သူတုိ႔မယ္ေတာ္ေတြေတာ္ ခမည္းေတာ္ေတြေျပာခဲ႔တာေတြ ကို တသသ နဲ႔ေျပာမကုန္နုိင္ေအာင္ပါဘဲ။

တစ္ခါတစ္ေလ နနး္တြင္းကုိ သြားလည္ၾကတဲ႔အခါ အုဌ္ခုံၾကီးသာ က်န္ေတာ႔တဲ႔ နနး္ေတာ္ေနရာကိုျမင္ရင္

အဖြားတုိ႔မွာ ပု၀ါေလးတတုိ႔တုိ႔နဲ႔မ်က္ရည္စုိ႔ၾကပါတယ္။

က်ေနာ္ေမြးတဲ႔ႏွစ္က ျမန္မာျပည္မွအေၾကြေစ႔အေပါ႔ ေစ႔ေတြစထုတ္ပါတယ္။

 

ဟိုအရင္ကဆုိရင္ငါးျပားေစ႔၊ဆယ္ျပားေစ႔ ၊မတ္ေစ႔၊ငါးမူးေစ႔၊က်ပ္ေစ႔အားလုံး အေလးေစ႔ေတြပါ။

၁၉၆၆ခုႏွစ္မွာေတာ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကိုယ္တစ္ပုိင္းပုံနဲ႔ အေပ႔ါေစ႔ေလးေတြစထုတ္တာ

အမွတ္တရပါဘဲ။

အဲဒီႏွစ္ကစလုိ႔ ရာသီဥတုမမွန္ေတာ႔ ေကာက္ပဲသီးနွံေတြပ်က္၊လူမ်ဳိးေရးအဓိကရုနး္ေတြျဖစ္နဲ႔

တုိင္းျပည္မွာအေတာ္ေလးဒုကၡေရာက္လုိ႔ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးတဲ႔ဒဏ္ကိုခံၾကရပါတယ္။

အဲဒီႏွစ္ေတြမွာ လူအမ်ားစုက ထမင္းေတာင္မစားနုိင္ဘဲ ဂ်ဳံကုိေျပာင္းစားၾကရပါတယ္။

ျပည္သူ႔ဆုိင္ ေတြက ေပးတဲ႔ဆန္ေတြမွာလဲ ဆန္နဲ႔ဇကြဲေရာထားတာကို ဆန္ပုလဲဆုိျပီး

ေရာင္းပါတယ္။

အားလုံးဒုကၡေရာက္ၾကေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔ လဲ အမ်ားနည္းတူေပါ႔။

အရင္လုိအလုပ္မရွိေထာက္ပန္႔ေၾကးမရဆုိေတာ႔ အထုပ္ျဖည္စားေနရတဲ႔ အဖြားတုိ႔ ေဆြမ်ဳိးတစ္သုိက္လဲ ဒုကၡေရာက္ၾကတာေပါ႔။

အဖုိးဆုံးျပီး မၾကာခင္မွာဘဲ ေဆြေဆြနဲ႔ မမေစာ တုိ႔က

မန္းေလးကိုျပန္ေျပာင္းလာျပီး က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔အတူလာေနပါတယ္။

သူတုိ႔နဲ႔အတူခ်စ္စရာေကာင္းလွတဲ႔ ညီမေလးတစ္ေယာက္ပါလာပါတယ္။

သူတုိ႔ေျပာင္းလာေတာ႔ ပါလာတဲ႔ညီမေလးကို က်ေနာ္အရမး္ခ်စ္ပါတယ္။

ျဖဴေဖြး ၀တုတ္ေလးမုိ႔ ခ်စ္စႏုိး” ဘုတ္ပြ” လုိ႔ေခၚၾကပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔က်ေနာ္ က “ဘြပုတ္” လုိ႔ေျပာင္းျပန္မွားေခၚမိတာကေန က အတည္ျဖစ္သြားပါတယ္။

က်ေနာ္ေအာက္မွာက ညီေလးတစ္ေယာက္ဘဲရွိေတာ႔

“ဘြပုတ္” ကေလးကသာ က်ေနာ္အတြက္ခ်စ္စရာ႔ညီမေလးျဖစ္လုိ႔ေနပါတယ္။

လူလစ္တာနဲ႔ “ဘြပုတ္”ကေလးအနားကပ္ျပီး ပါးေလးနမး္လုိက္ လက္ကေလးဖ်စ္လုိက္

ဆုိေတာ႔ လူၾကီးေတြက တဟဲ႔ဟဲ႔ နဲ႔ေနရပါတယ္။

ေက်ာင္းကျပန္လာရင္လဲ “ဘြပုတ္”ေလးနားကမခြာ။

မိနး္ကေလးျဖစ္ေပမယ္႔္သြားေလသူအဖုိးနဲ႔မ်က္ႏွာေပါက္ဆင္တူေနပါတယ္။

ပုိၾကီးလာေလ တူေလေလပါဘဲ။

ေနာက္ေတာ႔ အသားျဖဴရုံတင္မကဘူး ၀ဖုိင္႔ဖုိင္႔ပု့ံစံေပါက္ျပီးအရပ္ၾကီးကလဲရွည္လာပါတယ္။

အိမ္လာတဲ႔လူတုိင္းကလဲ အဖုိးနဲ႔တူလုိက္တာလုိ႔ ေျပာၾကေတာ႔

တျဖည ္းျဖည္းနဲ႔ “ဘြပုတ္” ကအဖြားအခ်စ္ေတာ္ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာပါတယ္။

ပုိျပီးဇာတ္ရွိန္ျမင္႔လာတာကေတာ႔ “ဘြပုတ္” ေလးစကားစေျပာခ်ိန္ပါဘဲ။

သူ ပထမဆုံးစတတ္ စကားလုံးေလးကေတာ႔ “အမ”ပါတဲ႔။

မပီမသနဲ႔ အဲဒီစကားလုံးေလး “ဘြပုတ္”ဆီကထြက္လာေတာ႔ အဖြားမ်က္ရည္က်ပါတယ္။

အဲဒီေန႔ကစျပီး အဖြားရဲ႕ အခ်စ္ေတြက “ဘြပုတ္”ဆီကိုပုံက်သြားပါေတာ႔တယ္။

အဖြားထက္အသက္ သုံးႏွစ္ငယ္တဲ႔အဖုိးက အဖြား ကို “ အမ“လုိ႔ေသတပန္သက္တစ္ဆုံးေခၚခဲ႔လုိ႔ပါဘဲ။

အဲေတာ႔ ဘယ္သူမွ အထူးတလည္မသင္ရဘဲ သူစတတ္တဲ႔ “အမ”ဆုိတဲ႔

စကားလုံးကေလးက အဖြားစိတ္ထဲမွာ “ဘြပုတ္”ေလးက အဖုိး၀င္စားတယ္လုိ႔ တစ္ထစ္ခ် ယုံၾကည္သြားေစခဲ႔ပါတယ္။

“ဘြပုတ္”ကိုလုိေလေသးမရွိထား၊

မ်က္နွာအညဳိမခံ အငုိမခံနဲ႔ အိမ္ရဲ႕ေခါင္ခ်ဳပ္ျဖစ္သြားပါတယ္။

“ဘြပုတ္”ေလးရဲ႕နာမယ္ကို လဲ “ထိပ္ထားခင္”လိုအမည္မွည္႔ေပးလုိက္ပါတယ္။

တစ္မ်ိဳးလုံးတစ္ေဆြလုံးကလဲ အဖြားခ်စ္တယ္ဆုိမွေတာ႔ “ဘြပုတ္”ေလးကို သဲသဲလွဴပ္ျပၾကပါတယ္။

ေဆြမ်ုဳးိေတြစုံတဲ႔ေန႔မ်ားမွာဆုိရင္ “ ထားထား “ ဆုိတဲ႔အသံေတြက တစ္္အိမ္လုံးေ၀စည္။

က်ေနာ္က ေဘးေရာက္မွန္းမသိေရာက္သြားပါတယ္။

ဒီေလာက္ ဖူးဖူးမူတ္ျပီး အလုိလုိက္ေနေတာ႔ “ဘြပုတ္”ကလဲ အခြင္႔အေရးေတြယူတတ္လာပါေတာ႔တယ္။

က်ေနာ္နဲ႔က်န္တဲ႔ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ကစားေနျပီဆုိရင္ သူက ပြဲမပ်က္ပ်က္ ပ်က္ေအာင္

ျပႆနာရွာတတ္ပါတယ္။

ကေလးခ်င္း ေဆာ႔ၾက ကစား ၾကလုိ႔မ်ား သူအနုိင္မရရင္ သူ႔စိတ္နဲ႔မေတြ႔လုိ႔အခ်င္းခ်င္း စကားမ်ားၾကရင္

“ငါ႔တုိ႔အိမ္……………ေနာက္မလာခဲ႔နဲ႔” တုိ႔

“ကိုၾကီးလဲ ကိုယ္႔အိမ္ကုိ အိမ္ျပန္ေနေတာ႔”တုိ႔

“ငါ႔ ဟာေတြ ……………..မကိုင္ရဘူး”တုိ႔ဆုိျပီးအရြယ္နဲ႔ မမွ်တဲ႔စကားေတြကိုေျပာတတ္လာပါတယ္။

က်န္တဲ႔ညီအကိုေမာင္နွမေတြက သူ႔အလုိကုိ မလုိက္ဘူးဆုိရင္ ငုိယုိျပီးအဖြားကိုသြားတုိင္ေတာ႔

က်ေနာ္တုိ႔ဘဲအဆူခံရပါတယ္။

အဲေတာ႔ ကစားရတာ သူပါရင္မေပ်ာ္ေတာ႔ပါဘူး။

ေခၚျပီး မကစားေတာ႔ျပန္ဘူးဆုိရင္လဲ အဖြားက ဆူပါတယ္။

ေျပာရရင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေပ်ာ္စရာမေကာငး္ေတာ႔ပါဘူး။

တစ္ခုခုျဖစ္လုိက္ရင္ အဖြားက “ဘြပုတ္” ဘက္ကဘဲလုိက္ျပီးတစ္ဖက္သတ္ဆုံးျဖတ္ေတာ႔တာကိုး။

“ဘြပုတ္” ေက်ာင္းစေနရ တဲ႔အခ်ိန္မွာသူ႔အေဖ “ေဆြေဆြ”ကလည္း ရာထူးတက္ပါတယ္။

အေဖကေတာ႔  ဟုိးေ၀းလဲေခါင္းပါးတဲ႔ ကခ်င္ျပည္နယ္ဘက္ကို ေျပာငး္ရျပန္ပါတယ္။

အစက ဒီႏွစ္ကုန္ရင္ အေဖတုိ႔နဲ႔ဘဲ ျပန္ေနမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးထားခဲ႔ပါတယ္။

အေဖတုိ႔ဆီလုိက္ေနဘုိ႔လဲအဆင္မေျပ၊

အဘြားကလဲ အရင္လုိ က်ေနာ္႔ကို မ်က္ႏွာသာမေပးဆုိေတာ႔ မေနခ်င္ေပမယ္႔လည္းေရြးစရာလမ္းမရွိ။

က်ေနာ္တုိ႔ေဆြမ်ဳိးမ်ားကလဲ အဖြား မ်က္ႏွာသာေပးတဲ႔  “ဘြပုတ္” ကိုဘဲ၀ုိင္းျပီး  “မ”ၾကတာကေတာ႔

အျမင္ကပ္စရာ။

က်ေနာ္မွာေျဖသာတာတစ္ခုက “တင္တင္” ကက်ေနာ္ဘက္မွာရွိေနေသးတာပါဘဲ။

က်န္တဲ႔သူေတြဘယ္လုိဆက္ဆံဆက္ဆံ က်ေနာ္ေပၚအခ်ဳိးမေျပာင္းတာကေတာ႔ “တင္တင္”ပါဘဲ။

က်ေနာ္လည္း ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆုိရင္ စစ္ကုိင္း နႏၵ၀န္ရပ္ကြက္ မွာေနတဲ႔အေမ႔ဘက္က အဖြားအိမ္ျပန္ေနလုိက္

ေက်ာင္းဖြင္႔ရင္ နနး္ေရွ႔အိမ္ျပန္ေနလုိက္နဲ႔ေပါ႔။

နန္းေရွ႔အိမ္မွာ အရင္ကလုိ မေပ်ာ္ေပမယ္႔ စစ္ကိုင္းအိမ္ေရာက္ျပန္ေတာ႔လဲ မန္းေလးအိမ္ကိုျပန္ခ်င္မိပါတယ္။

ဒီအိမ္မွာက လူနည္းျပီးကစားေဖာ္ကေလးကနည္းတာကိုး။

အိမ္နီးနားျခငး္အိမ္မွာကလဲ မိန္းကေလးေတြခ်ည္းဘဲဆုိေတာ႔ ကစားေဖာ္မရွိပါဘူး။

ေနာက္ကိုယ္႔၀င္းကိုယ္႔ျခံနဲ႔ကိုယ္ သီးသန္႔စီေနၾကေတာ႔ ပ်င္းစရာေကာင္းလွပါတယ္။

မန္းေလးေနျပန္ရင္ လဲ “ဘြပုတ္”နဲ႔တက်က္က်က္ဆုိေတာ႔ အဆူခံထိပါတယ္။

စစ္ကုိင္းျပန္ေနေတာ႔ပ်င္းပါတယ္။

အေဖတုိ႔ေရာက္ေနတဲ႔ေတာထဲကိုလဲ လုိက္မေနနုိင္ပါဘူး။

အဲေတာ႔ က်ေနာ္ရဲ႕အေဖာ္ေတြက ကာတြန္းစာအုပ္ေတြနဲ႔မဂၢဇင္းေတြဘဲျဖစ္လာပါေတာ႔တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ဘဲအေျပာင္းအလဲနည္းပါးလွတဲ႔ဘ၀ၾကီးကုိျဖတ္သနး္ေနရင္းက စစ္ကိုင္းတစ္လွည္႔ မန္းေလးတစ္

လွည္႔ေနလုိက္နဲ႔ဘဲ အခ်ိန္ေတြကုန္လာခဲ႔ပါတယ္။

တစ္အိမ္ထဲေနေပမယ္႔ က်ေနာ္က “ဘြပုတ္”ကုိ ခပ္တန္းတနး္ဘဲေနပါတယ္။

မေတာ္လုိ႔မ်ား သူနဲ႔ ျငိရင္ အဖြားနဲ႔ဆက္ စကားေျပာေနရမွာစုိးေတာ႔  ေမးတစ္ခြန္းေခၚတစ္ခြန္းဘဲေနပါတယ္။

က်ေနာ္ကလဲ ေက်ာင္းစာထက္စာရင္အျပင္စာဘက္ကို အားသန္လုိ႔လာပါတယ္။

အဲေတာ႔ ဆယ္တနး္နွစ္ခါက်ပါတယ္။

အရင္က အတန္းထဲမွာ အဆင္႔ နွစ္ သုံးကေနမဆင္းခဲ႔တဲ႔က်ေနာ္ စာေမးပြဲခဏခဏက်ေတာ႔ အဘြားက ျငဳိျငင္ပါတယ္။

“ဘြပုတ္” ကေတာ႔တစ္နွစ္ တစ္တန္းမွန္မွန္ေအာင္တဲ႔အျပင္ နံပါတ္ တစ္နွစ္က မဆင္းပါဘူး။

သူက အဲလုိေတာ္ေလေလ အဖြားက က်ေနာ္ကိုႏွိပ္ကြပ္ေလေလပါဘဲ။

အဲေတာ႔ က်ေနာ္ကလဲ “ဘြပုတ္”ကုိ မ်က္မုန္းက်ဳိးေလေလပါဘဲ။

ထူးျခားတာတစ္ခုကေတာ႔ တစ္နွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ “ဘြပုတ္” ကပုိလွလွ လုိ႔လာတာပါဘဲ။

သူ႔အေမက ရွမး္ေသြးႏြယ္ေတာ႔ သူ႔အသားေလးက ၀င္းဖန္႔ဖန္႔ နဲ႔  စုိစုိေျပေျပ။

သူဆယ္တန္းႏွစ္ က်ေနာ္ တကၠသုိလ္တတိယႏွစ္အေရာက္မွာ ျပႆနာတက္ပါတယ္။

ပထမ တစ္ခုက က်ေနာ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ႔ကုိ သြားျပီး ရီးစားစာေပးမိတာပါဘဲ။

အဲလုိေပးေတာ႔ “ဘြပုတ္”က က်ေနာ္ေျမွာက္ေပးတယ္ဆုိတဲ႔ပုံစံနဲ႔ အဖြားကိုတုိင္ေရာ။

အဖြားကက်ေနာ္လာေျပာေတာ႔ သူဖာသာသူၾကဳိက္လုိ႔ေပးတာ မၾကဳိက္ရင္ျငင္းလုိ႔ရတာဘဲလုိ႔

က်ေနာ္ကလဲျပန္ေျပာမိလုိက္ေတာ႔

ကိုယ္႔ညီမကုိယ္ မေစာင္႔ေရွာက္ဘူး လုိ႔ က်ေနာ္ကုိ အဖြားက စြဲခ်က္တင္ပါတယ္။

 

ေနာက္အဖြားက အားလုံးကိုအမိန္႔တစ္ခုထုတ္ထားပါတယ္။

ဘယ္သူမွ “ဘြပုတ္”လုိ႔မေခၚရဘူး။

“ထိပ္ထား” ဒါမွမဟုတ္ “ ထားထား“လုိ႔ဘဲေခၚရမယ္လုိ႔ အမိန္႔ထုတ္ထားပါတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ တစ္ရက္ က်ေနာ္ကလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ရုပ္ရွင္သြားၾကည္႔ပါတယ္။

“ဘြပုတ္”ကလဲ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ရုပ္ရွင္လာၾကည္႔ပါတယ္။

သူနဲ႔ရုပ္ရွင္ရုံမွာေတြ႔ေတာ႔ က်ေနာ္ ပါလာတဲ႔ပုိက္ဆံကုန္သြားေရာ။

“ဘြပုတ္” ေရ လုိ႔ေခၚျပီး ပိုက္ဆံေခ်းမိပါတယ္။

သူက အဖြားကို္တုိင္ေျပာတယ္နဲ႔တူပါဘယ္။

အိမ္လဲေရာက္ေရာအဖြားက က်ေနာ္ ကို ပက္ပက္စက္စက္ ဆူပါတယ္။

“ဘြပုတ္”လုိ႔ေခၚတာကတစ္ျပစ္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြေရွ႔မွာ  ပိုက္ဆံေခ်းတာက တစ္ျပစ္။

က်ေနာ္လဲ ဘာမဟုတ္တာေလး နဲ႔အဆူခံရေတာ႔ စိတ္ေလပါတယ္။

“ဘြပုတ္”ကလဲ က်ေနာ္ေတြ႔တာနဲ႔ မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းနဲ႔ဆက္ဆံေတာ႔

ပုိအခံရခက္ပါတယ္။

အဲဒီႏွစ္က က်ေနာ္ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မျပည္႔လုိ႔ စာေမးပြဲက်ပါတယ္။

ေနာက္ႏွစ္ဆက္တက္ေတာ႔ “၈၈၈၈  “အေရးအခငး္နဲ႔ဆုံပါေတာ့တယ္။

ဒီအေရးအခငး္မစခင္ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက အိမ္ကိုလာလာေခၚပါတယ္။

အဖြားက ဒီလုိမ်ဳိး ႏိုင္ငံေရးေတြဘာေတြလုပ္တာ မၾကဳိက္ပါဘူး။

က်ေနာ္ကလည္း

သူငယ္ခ်င္းေတြလာေခၚရင္ ပါသြား၊

ညမုိးခ်ဳပ္သန္းေခါင္မွအိမ္ျပန္ဆုိေတာ႔ ညည တံခါးဖြင္႔ေပးရတဲ႔ “ဘုတ္ပြ”ကလည္းျငဴစူ။

အဖြားကမနက္မုိးလင္းရင္ပြစိပြစိ။

ဒါေပမယ္႔လဲသာမန္အဆင္႔ေလာက္သာရွိတဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ကတန္းစီလွည္႕ဘုိ႔လာေခၚ

ရင္လုိက္တာေလာက္ဘဲရွိေတာ႔ အေရးအခင္းျပီးသြားေတာ႔ေအးေဆးပါဘဲ။

 

ေနာက္ဆုံးတစ္ေခါက္ျပႆနာတက္တာကေတာ႔ က်ေနာ္နဲ႔မပါတ္သက္တဲ႔ကိစၥပါဘဲ။

သူငယ္ခ်င္း ကိုျမတ္ေအာင္ နဲ႔ က်ေနာ္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္အတူထုိင္ျဖစ္ၾကပါတယ္။

သူက က်ေနာ္ဆီက ပုိက္ဆံေခ်းေတာ႔ ေပးလုိက္ပါတယ္။

ေနာက္သူနဲ႔လမး္ခြဲျပီးေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ လုိက္သြားပါတယ္။

ညေနေတာ္ေတာ္ေမွာင္ေတာ႔ က်ေနာ္အိမ္ျပန္လာတဲ႔အခါ အိမ္မွာက်ေနာ္မသိဘူးတဲ႔သူေတြေရာ

ရပ္ကြက္က လူၾကီးေတြပါေရာက္ေနပါတယ္။

ကိုျမတ္ေအာင္ မိန္းမခုိးေျပးသြားလုိ႔ လုိက္လာၾကပါတဲ႔။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ကိုျမတ္ေအာင္က အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္ေနပါသတဲ႔။

က်ေနာ္ကလည္း သူနဲ႔အျမဲေပါင္းတဲ႔သူမဟုတ္ေတာ႔ မသိပါဘူး။

က်ေနာ္နဲ႔ေန႔လည္က အတူထုိင္တာျမင္တဲ႔လူက သတင္းေပးလုိ႔လာရွာၾကတာပါတဲ႔။

သူတုိ႔လဲျပန္သြားေရာ အားလုံးက က်ေနာ္ကုိ ၀ုိငး္အျပစ္တင္ၾကပါတယ္။

က်ေနာ္ကလဲ ကုိယ္နဲ႔မပါတ္သက္တာကိုလာအျပစ္တင္ေတာ႔ ျပန္ေျပာ။

အဲေတာ႔ တစ္အိမ္လုံးဆူပြက္ေပါ႔။

အဖြားတုိ႔က ဒီလုိ လာအေမးခံရတာ ရွက္တယ္ေပါ႔။

အဲဒီမွာ အဖြားေရာ ကပါ

“ ဒီစေနေကာင္ ျဂဳိဟ္ကို ေမႊတယ္ “လုိ႔ေျပာလုိက္တာကုိ က်ေနာ္အနာက်ည္းဆုံးပါဘဲ။

ေနာက္ေန႔မနက္က်ေနာ္ဘယ္သူမွႏုတ္မဆက္ဘဲ စစ္ကိုင္းကိုထြက္လာခဲ႔ပါတယ္။

တကယ္လုိ႔မ်ားညမထြက္ရအမိန္႔ထုတ္မထားရင္ အဲဒီညကတည္းက အိမ္ကဆင္းလာမွာ

အေသအခ်ာပါဘဲ။

အဲလုိျပန္လာျပိးတဲ႔အခ်ိန္ကစလုိ႔မန္းေလးအိမ္ကို လုံး၀ေျခဦးမလွည္႔ေတာ႔ တာပါ။

ဆက္လဲမဆက္သြယ္ေတာ႔ပါဘူး။စိတ္ထဲမွာ နာက်ဥ္းခ်က္အျပည္႔နဲ႔ေပါ႔။

မေတြ႔တာမွ အေဖ႔ဘက္က ေဆြမ်ဳးိသားခ်င္းေတြနဲ႔လုံး၀ကို မေတြ႔ေတာ႔ပါ။

ေက်ာင္းတက္ေနရင္းတန္းလန္းက အေရးအခင္းေၾကာင္႔ ေက်ာင္းေတြပိတ္ခ်ိန္

စာေတြနဲ႔အဆက္ျပတ္လုိ႔အသြား။

ကိုယ္ပုိင္သံစဥ္ကုိ အရူးအမူးဖက္တြယ္ေနၾကတဲ႔ ဂီတသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူေရစုန္ေမ်ာရငး္

ဘ၀ၾကီးၾကီးထဲမွာအလုိက္သင္႔။

ေက်ာင္းလဲဆက္မတက္ခ်င္ေတာ႔။

စစ္ကိုင္းေနလုိက္ ေဗာဓိကုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြအေဆာင္မွာေနလုိက္နဲ႔

ေနခ်င္သလုိေနေပါ႔။

အဲလုိေနရင္းက   ဂီတေလာကထဲကိုေရာက္သြားပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔လဲျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္မဟုတ္။

သီခ်င္းေလးတပုဒ္ေရးလုိက္ သူမ်ားကိုဆုိျပလုိက္ ၾကဳိတယ္ဆုိေက်နပ္လုိက္။

ကိုယ္သီခ်င္းေလးေတြကိုေရာင္းလုိက္ရတယ္ဆုိရင္ ဘ၀တူသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔

၀ိုင္းဖြဲ႔လုိ႔ စားလုိက္ေသာက္လုိက္။

စိတ္တူတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မရွိအတူ ရွိအတူ ငတ္တလွဲ႔ျပတ္တလွဲ႔နဲ႔

အႏုပညာေတာထဲမွာေပ်ာ္ေမြ႔လုိ႔ေနခဲ႔တာႏွစ္ေပါငး္မ်ားစြာ။

တကယ္ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ အားစုိက္ျပီးမလုပ္ခဲ႔ေတာ႔ ေရွ႔မေရာက္ဘူးေပါ႔။

စားစရာရွိရွိ မရွိရွိ ဂစ္တာေလး တေဒါင္ေဒါင္ေခါက္ရင္း ရင္ထဲက ခံစားခ်က္မ်ားကုိ ကဗ်ာအျဖစ္

သီခ်င္းအျဖစ္ေျပာငး္လဲေနရင္းေက်နပ္လုိ႔ေနခဲ႔ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါ သတိရမွ စစ္ကိုငး္အိမ္ကိုျပန္ပါတယ္။

အိမ္ေရာက္ျပန္ရင္လဲေႏြးေထြးစြာၾကဳိဆုိမယ္႔သူမရွိ။

အသက္အရြယ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေပမယ္႔ ေက်ာင္းလဲမတက္ စီးပြားမေရးလဲမလုပ္တဲ႔

ေျပာမရဆုိမရ သားမုိက္တစ္ေယာက္ကို အားလုံးက ေဘးမဲ႔ေပးထားသလုိ။

စားစရာေသာက္စရာ ပူပင္စရာမလုိေပမယ္႔  အထီးက်န္ဆန္ဆန္ေနရတဲ႔ စစ္ကိုင္းအိမ္မွာလဲ

မေပ်ာ္ပုိက္ေတာ႔ ခဏဘဲေနျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕အေဆာင္ကိုျပန္ ေနတာမ်ားပါတယ္။

 

ဆံပင္ရွည္ရွည္ မုတ္ဆိတ္ေမြးထုိးထုိးေထာင္ေထာင္ လူက ညွင္းသုိးသိုး၊

ဂ်ငး္ေဘာငး္ဘီအျပာလြင္႔လြင္႔ တီရွပ္ႏြမ္းႏြမ္း ပုခုံးမွာလြယ္အိတ္ခပ္နနတစ္လုံးကိုလြယ္

လက္ထဲမွာေဆးေပ႔ါလိပ္တုိ နဲ႔လမး္ေပၚမွာလြင္႔ေနတဲ႔က်ေနာ္နဲ႔ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူေပါက္စ

လက္၀တ္လက္စားေတြ ေခတ္ေပၚအ၀တ္အစားေတြနဲ႔ေတာက္ပေနတဲ႔

“ဘြပုတ္”တုိ႔လမး္မွာဆုံၾကရင္ သူ႔မ်က္နွာမွာ စိတ္မသက္သာတဲ႔အေရာင္ေတြေျပာင္းသြားသလုိပါဘဲ။

ေတေပေလလြင္႔ျပီး ေယာင္ေနတဲ႔လူကို အကိုေတာ္ရမွာရွက္ေနသလုိပါဘဲ။

ေနာက္ေတာ႔ က်ေနာ္က ဘဲ သူနဲ႔ေတြ႔နုိင္တဲ႔ေနရာကို ေရွာင္ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔ လဲ ငယ္က ခ်ီေပြ႔ျပီး ခ်စ္ခဲ႔ရတဲ႔ ညီမေလး နဲ႔ အခုလုိ တစိမ္းျပင္ျပင္ ဘ၀မ်ဳိး

ျဖစ္ေနတာကိုေတြးမိရင္ ၀မ္းနည္းသလုိလုိ ျဖစ္ေပမယ္႔ ဆုံလုိက္တုိင္း အထင္ေသးသလုိလုိ

စက္ဆုပ္တာလုိလုိ ရွက္တာလုိလုိ နဲ႔ၾကည္႔တတ္တဲ႔ သူ႔မ်က္၀န္းေတြကိုေတြ႔မိရင္

စိတ္ထဲမွာ မေက်နပ္မူ႔ေတြ႔ျပည္႔လ်ံလာသလုိ မုန္းတီးစိတ္ေတြဘဲ  တင္က်န္ရစ္ခဲ႔ပါတယ္။

 

တစ္ရက္စစ္ကိုင္းအိမ္ကိုျပန္တဲ႔အခ်ိန္ အေဖေရာက္ေနတာနဲ႔ဆုံပါတယ္။

အေဖ က အဖြား သိပ္ေနမေကာငး္တဲ႔အေၾကာင္းေျပာျပပါတယ္။

က်ေနာ္ကိုလည္း တစ္ေခါက္ေလာက္သြားၾကည္႔ဘုိ႔ ေျပာေပမယ္႔ စိတ္ထဲမွာ

ဘယ္လုိမွ သြားခ်င္စိတ္ေပၚမလာေတာ႔ မသြားျဖစ္ခဲ႔ပါဘူး။

တစ္ရက္ ေက်ာင္းဘက္က “ယူနီစန္” လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ

က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔ထုိင္ေနတုနး္  ဒီတ ီဆုိင္ကယ္တစ္စီးေ၀ါကနဲအသံေတြေပးျပီးထုိးရပ္တာနဲ႔

လွမး္ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔  “ဘြပုတ္”နဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္။

က်ေနာ္လဲ တစ္ခ်က္ဘဲလွည္႔ၾကည္႔ျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ဆက္စကားေျပာေနပါတယ္။

ခဏေနေတာ႔ “ကုိၾကီး” လုိ႔ေခၚသံၾကားလုိ႔ေမာ႔အၾကည္႔ ထူးထူးဆနး္ဆန္း က်ေနာ္႔ေဘးနားကို

လာရပ္ေနတဲ႔ “ဘြပုတ္”ကိုေတြ႔ရပါတယ္။

“အမ က ကိုၾကီးကုိေတြ႔ခ်င္လုိ႔တဲ႔ အိမ္ကုိလာအုံး” လုိ႔ဆုိျပီး သူ႔ေကာင္ေလးထုိင္ေနတဲ႔ခုံကုိျပန္သြားပါတယ္။

အဲဒီကျပန္လာေတာ႔ က်ေနာ္႔စိတ္ေတြအလုပ္ေတြရွုပ္ကုန္ပါတယ္။

သြားေတြ႔ရင္ေကာင္းမလား မေကာငး္ဘူးလားေပါ႔။

အေၾကာငး္သိေနတဲ႔ ေဇာ္မင္း ကေတာ႔ သြားေတြ႔သင္႔တယ္လုိ႔ေျပာပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ဘဲေနာက္ေန႔မနက္ စက္ဘီးေလးနင္းျပီးႏွစ္ေပါငး္မ်ားစြာေ၀းကြာခဲ႔တဲ႔

အဖြားရွိေနတဲ႔အိမ္ကို သြားျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။

အဖြားမွာထူးထူးေထြေထြေရာဂါမရွိေပမယ္႔ အသက္ၾကီးလာျပန္ေတာ႔လဲ

ဟိုနားက နာ ဒီနားက နာနဲ႔တေရွာင္ေရွာင္ေပါ႔။

က်ေနာ္ေရာက္လာမယ္မထင္မိေတာ႔ အဖြားမွာ တအံ႔တၾသ။

“တင္တင္”ကေတာ႔ ကပ်စ္ကညစ္နဲ႔ ျဖစ္ခ်င္သလုိျဖစ္ေနတဲ႔ က်ေနာ္႔ကုိၾကည္႔ရင္း

မ်က္ရည္ေတြလည္လုိ႔ေနပါတယ္။

သူတုိ႔ကိုျမင္ေတာ႔ က်ေနာ္ရင္ထဲမွာလဲဆုိ႔နင္႔လုိ႔လာပါတယ္။

ေနာက္ေတာ႔ မာေၾကာင္းသာေၾကာင္းစကားေတြေျပာ.။

‘ေနနုိင္လုိက္တာ “ႏိုင္နုိင္”ရယ္ ‘လုိ႔ က်ေနာ္႔ကိုၾကည္႔ရင္း “တင္တင္”ကေျပာေတာ႔

စိတ္ထဲမွာ မေကာင္းလွပါဘူး။

အဲဒီအခ်ိန္အျပင္ကျပန္လာတဲ႔ “ဘြပုတ္” က က်ေနာ္ကိုတစ္ခ်က္ဘဲလွည္႔ၾကည္႔ျပီး

အိမ္ေပၚတက္သြားတာ ျပန္ဆင္းမလာေတာ႔ပါဘူူး။

ငယ္ငယ္က အတူေနခဲ႔တဲ႔ အကို၀မ္းကြဲ တစ္ေယာက္ အိမ္ကုိခဏလာတဲ႔အခုိက္ႏုတ္ဆက္သင္႔တယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။

“တင္တင္ “က ထမင္းစားျပီးမွ ျပန္လုိ႔ေျပာေပမယ္႔ က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာေနခ်င္စိတ္မရွိေတာ႔ပါဘူး။

ဒါနဲ႔ဘဲ အဘြားနဲ႔ “ တင္တင္” ကုိကန္ေတာ႔ျပီး ျပန္မယ္အလုပ္ အခန္းထဲက ထြက္လာတဲ႔

“ဘြပုတ္” တုိ႔အေမက

“ႏိုင္ႏုိင္ နင္လဲ လိမ္လိမ္မာမာေနရမယ္႔အရြယ္ေရာက္ျပီ”လုိ႔ေျပာလုိက္တဲ႔အခ်ိိန္

စိတ္ထဲမွာေထာင္းကနဲ႔ ေဒါသေတြထြက္သြားပါတယ္။

“ေဒၚေလးေရ က်ေနာ္ ၀င္ေငြေကာင္းတဲ႔အလုပ္တစ္ခု မရွိတာကလြဲရင္ ခုခ်ိန္ထိ ဘယ္သူ႔ကုိမွ

ဒုကၡမေပးပါဘူး”လို႔ေျပာျပီးလွည္႔ထြက္လာပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္အိမ္ေပၚကဆင္းလာတဲ႔ “ဘြပုတ္” က

“သူ႔မိဘေတာင္ မႏုိင္လုိ႔ လႊတ္ထားတာ ေမေမက အလကားေနရင္း သြားေျပာေနတယ္”လုိ႔

သူ႔အေမကိုေျပာသံၾကားတဲ႔အခ်ိန္ စိတ္ထဲမွာဖ်ဥး္ကနဲျဖစ္သြားေပမယ္႔ ျပန္လွည္႔မၾကည္႔ဘဲ စက္ဘီး

ကိုတြန္းထြက္လာခဲ႔ပါတယ္။

ေနာက္ဘယ္ေတာ႔မွ ဒီအိမ္ကုိမသြားေတာ႔ဘူးလုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။

သြားရင္းလာရင္းက  “ဘြပုတ္”နဲ႔သူ႔ေကာင္ေလးကို မၾကာခဏေတြ႔ေနေပမယ္႔ မျမင္သလုိ

မသိသလုိဘဲ ဥေပကၡာျပဳထားလုိက္ပါတယ္။

အေၾကာင္းသိတဲ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ဳိ႔ကေတာ႔ “ဘြပုတ္”နဲ႔တြဲေနတဲ႔

ေကာင္ေလးက ပိုက္ဆံခ်မး္သာတဲ႔ေက်ာက္သူေဌးသားလုိ႔ေျပာပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔  မိနး္ကေလးနဲ႔ပါတ္သက္ရင္ သိပ္စည္းမရွိဘူးလုိ႔သိရေပမယ္႔

က်ေနာ္ကေတာ႔ သူတုိ႔ကိစၥထဲ ၀င္မပါခ်င္ေတာ႔ ဘာမွသိပ္မေျပာျဖစ္ပါဘူး။

က်ေနာ္႔သူငယ္ခ်င္းေတြကလဲ “ဘြပုတ္” ေကာင္ေလးက ဒီျပင္ေကာင္မေလးေတြနဲ႔

တြဲေနတာကို ျမင္ေတာ႔ က်ေနာ္ကိုျပန္ေျပာျပပါတယ္။

က်ေနာ္ကလဲ မေနနုိ္င္မထုိင္နုိင္နဲ႔ “ဘြပုတ္” သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကတစ္ဆင္႔

ဒီအေၾကာင္္းေလးကိုေျပာျပလုိက္မိပါတယ္။

အဲတစ္ရက္ေတာ႔ “ဘြပုတ္” က်ေနာ္ဆီကိုလုိက္လာပါတယ္။

“ ကိုၾကီးး              က်ေနာ္တုိ႔ကိစၥထဲ ၀င္ပါစရာအေၾကာင္းမရွိဘူး”

လုိ႔ ေလသံခပ္မာမာနဲ႔ေျပာျပီးထြက္သြားပါတယ္။

သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ  က်ေနာ္သီခ်င္းေတြကို ၀ယ္ခ်င္တယ္လုိ႔ ဆက္သြယ္လာတဲ႔

သူနဲ႔ေတြ႔ဘုိ႔ ရန္ကုန္ကုိ ဆင္းသြားခဲ႔ပါတယ္။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ႔ က်ေနာ္သီခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရာင္းလုိက္ရပါတယ္။

အဲေတာ႔ ရန္ကုန္မွာဘဲေသာင္တင္လုိ႔ေနပါတယ္။

တကယ္ေတာ႔လဲ ရန္ကုန္မွာေနမွသာ ဘယ္ေနရာမဆုိေရွ႔ေရာက္တဲ႔ေခတ္ကာလဆုိေတာ႔

အႏုပညာလုပ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္လဲ ရန္ကုန္မွာရွိမေနရင္ေအာင္ျမင္မူ႔လမး္ေပၚကို မေရာက္နုိင္ပါဘူး။

ကိုယ္၀ါသနာပါတာေလးနဲ႔ထမင္းရွာစားရေတာ႔ဘယ္လုိဘဲေျပာေျပာ ေပ်ာ္ပါတယ္။

အဲလုိ႔ေနရင္းက တစ္ရက္ေတာ႔ မန္းေလးကိုျပန္လာဘုိ႔ စစ္ကိုင္းအိမ္က လွမး္ေခၚပါတယ္။

အေရးၾကီးတယ္လုိ႔လဲေျပာေတာ႔ မျပန္မျဖစ္ျပန္ခဲ႔ရပါတယ္။

စစ္ကိုင္းအိမ္ေရာက္ေတာ႔ အဖြားေလျဖတ္ျပီးအိပ္ယာထဲလဲေနတာရယ္

“ဘြပုတ္” ျပႆနာတက္ေနတယ္ဆုိတာရယ္သိလုိက္ရပါတယ္။

ေနာက္ေန႔မနက္ေစာေစာ က်ေနာ္ နန္းေရွ႔ကုိ သြားလုိက္ေတာ႔

အိ္ပ္ယာထဲမွာဘဲေနရတဲ႔ အဖြားဆီကို အရင္သြားေတြ႔ရပါတယ္။

အဖြားကက်ေနာ္ကိုစကားေတြေျပာခ်င္ေနေပမယ္႔ မပီမသဘဲေျပာနုိင္ပါတယ္။

က်ေနာ္အဖြားနားကို သြားေတာ႔

“နုိင္ႏိုင္ေရ အဖြားေတာ႔ ဘုတ္ပြ ကိုစိတ္ခ်လက္ခ်ျဖစ္ေအာင္စီစဥ္ခ်င္ျပီ”လုိ႔က်နာ္႔ကို

မပီမသဲနဲ႔တုိးတုိးေလးေျပာပါတယ္။

အဖြားနားမွာအေတာ္ၾကာၾကာေနေပးေနတုနး္ အကူေခၚထားတဲ႔စပယ္ရွယ္နပ္စ္မေလးက

အဖြားကုိသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပးေတာ႔မယ္ေျပာလာတာနဲ႔ အခန္းထဲကထြက္ျပီး

“တင္တင္ “နဲ႔သြားစကားေျပာေနလုိက္ပါတယ္။

“ဘြပုတ္”အရိပ္အေယာင္မျမင္လုိ႔ေမးၾကည္႔မွအခန္းေအာင္းေနတယ္ဆုိတာကို သိရပါတယ္။

“ႏုိင္ႏုိင္ေရ မေျပာမျဖစ္ေတာ႔ ေျပာရအုံးမယ္ ထားထား ေကာင္ေလးက သူ႔ကိုပစ္သြား

တာနဲ႔ အမုိက္မ ကအိပ္ေဆးေတြေသာက္တယ္ေလ။

သိတာနည္းနည္းေလးေစာလုိ႔မေသတယ္ ။

ကုန္လုိက္တဲ႔ပိုက္ဆံက လဲ ေသာက္ေသာက္လဲပါဘဲ။

သူ႔ကို ကုရတာေရာ အမူ႔အခင္းမျဖစ္ေအာင္လုိက္လုပ္ရတာေၾကာင္႔ကုန္တာပါတဲ႔။

အခုအိမ္ထဲက အိမ္ျပင္မထြက္ဘဲ အခန္းေအာင္းေနေလရဲ႕”လုိ႔ေျပာပါတယ္။

က်ေနာ္လဲ ေန႔လည္ပိုင္းေရာက္ေတာ႔ စစ္ကိုင္းကိုျပန္လာခဲ႔ပါတယ္။

က်ေနာ္ရန္ကုန္ကိုေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ေရာက္သြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ အဖြားဆုံးသြားပါတယ္။

က်ေနာ္က ခရီးလြန္ေနေတာ႔ မျပန္ျဖစ္လုိက္ပါဘူး။

အဖြားမရွိေတာ႔တဲ႔အခ်ိန္မွ  “ဘြပုတ္” အေဖက ရာထူးတက္ျပီး ျပင္ဦးလြင္ ကိုေျပာင္းသြားရျပန္ပါတယ္။

အဲေတာ႔အိမ္မွာ  “ဘြပုတ္”နဲ႔ “တင္တင္ “ႏွစ္ေယာက္ထဲျပန္က်န္ေနခဲ႔ပါတယ္။

“ဘြပုတ္”မွာ ႏွုလုံးေရာဂါ ရွိေနတယ္လုိ႔ လဲသတင္းၾကားရျပန္ပါတယ္။

 

က်ေနာ္လဲ ရန္ကုန္မျပန္ခ်င္ေတာ႔စစ္ကိုင္းေနလုိက္ မန္းေလးက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔သြားေနလုိက္ပါဘဲ။

အေဖအေမတုိ႔က က်ေနာ္ကို အိမ္ေထာင္ျပဳေစခ်င္ပါတယ္။

တစ္ရက္ေတာ႔ အေဖနဲ႔အေမက က်ေနာ္အိမ္ေထာင္ျပဳဘုိ႔အေၾကာင္းေျပာၾကပါတယ္။

အဲဒီမွာ ကိုယ္႔နားကိုယ္မယုံနုိင္ေအာင္ ၾကားလုိက္ရတာက အဖြား မဆုံးခင္က

က်ေနာ္နဲ႔  “ဘြပုတ္”ကိုလက္ဆက္ေပးခ်င္ခဲ႔ပါသတဲ႔ဆုိတာလဲၾကားေရာ

ကမၻာၾကီးေျပာငး္ျပန္လန္သြားသလားေတာင္ထင္မိပါတယ္။

အဲလုိအဖြားက ေျပာတာကို “ဘြပုတ္”ကလဲ လက္ခံပါသတဲ႔။

က်ေနာ္သာ လက္ခံမယ္ဆုိရင္ လက္ထပ္ပါမယ္႔လုိ႔လဲေျပာပါသတဲ႔။

အေဖတုိ႔က အဖြားမရွိေတာ႔ေပမယ္႔ အဖြားဆႏၵေတြကိုျဖည္႔ေပးခ်င္တယ္လုိ႔ေျပာေတာ႔

က်ေနာ္က အေဖရာ ေမာင္နွမ၀မး္ကြဲေတြ ဘယ္လုိလုပ္ျဖစ္နုိ္င္မွာလဲလုိ႔ေျပာေတာ႔

အႏြယ္ေတာ္ေတြဆုိတာ ဒီလုိဘဲ လက္ဆက္ခဲ႔ၾကတာဘာဆနး္လုိ႔လဲလုိ႔ျပန္ေျဖပါတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ႔ လုံး၀မျဖစ္နုိင္ဘူး အဲဒီေခတ္ေတြကုန္ျပီလုိ႔ဘဲေျပာခဲ႔ပါတယ္။

အရင္ကေတာ႔  “ဘြပုတ္”ကို ညီမအရင္းတစ္ေယာက္လုိခ်စ္ခဲ႔ပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ အဖြားရဲ႔အခ်စ္ေတြကို က်ေနာ္႔ဆီက လုယူသြားတယ္လုိ႔ ခံစားရတာရယ္

က်ေနာ္အေပၚကုိ သူ တစ္ဖက္ေစာငး္နင္း ဆက္ဆံတာေတြေၾကာင္႔ စိတ္ထဲမွာမုန္းတီးမိခဲ႔တာအမွန္ပါဘဲ။

တစ္သက္လုံးေမာက္ေမာက္မာမာဆက္ဆံခဲ႔သူက အဖြားကလက္ထပ္ေပးမယ္ဆုိတာကို လက္ခံတယ္

ဆုိတာၾကားရေတာ႔ အံ႔ဖြယ္သူရဲပါဘဲ။

က်ေနာ္ဘက္ကေတာ႔ဘယ္လုိမွလက္မခံနုိ္င္တာအမွန္ပါဘဲ။

အဲလုိေနရင္းက က်ေနာ္ရန္ကုန္ကုိ သီခ်င္းကိစၥနဲ႔ျပန္ဆင္းသြားပါတယ္။

က်ေနာ္႔ကိစၥျပီးေပမယ္႔ မန္းေလးသားအဆုိေတာ္အသစ္တစ္ေယာက္သီခ်င္းေခြ

သြငး္တာကို ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးေနရငး္ကရန္ကုန္မွာအေတာ္ေလးၾကာသြားပါတယ္။

က်ေနာ္အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ႔ အေမက စာေလးတစ္ေစာင္ထုတ္ေပးပါတယ္။

“ဘြပုတ္”ေပးထားတာေလးပါ။

အေမက “လူၾကဳံနဲ႔ပါးလုိက္တာ ေရာက္ေနတာအေတာ္ၾကာျပီ အခု “ထားထား”နဲ႔ “တင္တင္ “က

ေမျမဳိ႔လုိက္ေနၾကတယ္………….

ထားထားကလဲ သိပ္က်နး္မာေရးမေကာင္းဘူး။

ႏွစ္ေယာက္ထဲထားခဲ႔ရတာကို  “ အေစာ “စိတ္မခ်လုိ႔တဲ႔…………………….

ေနာက္ေနမယ္႔သူမရွိတဲ႔အတူတူ ျခံၾကီးကိုလဲေရာင္းဘုိ႔ဆုိင္ထားျပီးျပီ”လို႔ေျပာပါတယ္။

အေမေျပာတာကိုနားေထာင္ေပးေပမယ္႔  “ဘြပုတ္”ရဲ႕စာကိုေတာ႔ဖြင္႔မဖတ္ဘဲ ခုံေပၚပစ္တင္ထားလုိက္ပါတယ္။

ဖတ္ဘုိ႔ မလုိဘူးလုိ႔ထင္တာရယ္ စာဖတ္ျပီး စိတ္မတုိခ်င္တာရယ္ေၾကာင္႔ပါ။

သူကက်ေနာ္အေပၚအျမဲတမ္း အထက္စီးကဘဲဆက္ဆံလာတာကိုး။

 

ေနာက္နွစ္လေလာက္ေနေတာ႔  “ေဆြေဆြ”ဆီက ဖုနး္လာပါတယ္။

“ထားထား” အေတာ္ေလးေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာ အိပ္ယာထဲလဲေနတယ္

နုိင္နုိင္ကို ေတြ႔ခ်င္တယ္လုိ႔ေျပာေနတယ္ဟာ” လုိ႔ေျပာသြားတယ္လုိ႔

အေမကျပန္ေျပာပါတယ္။

ေနာက္ရက္ေတာ႔ အေဖနဲ႔ အေမတုိ႔ ေမျမဳိ႔ကိုိကားငွားျပီးလုိက္သြားၾကပါတယ္။

မသြားခင္ အေမက”နုိင္နုိ္င္”လုိက္မွာလားလုိ႔ ေမးေတာ႔ က်ေနာ္ေခါငး္ခါျပလုိက္တဲ႔အခါ

အေဖက “မင္းအသဲက ေတာ္ေတာ္ေလးကို မာ ေနျပီေနာ္”လုိ႔ေျပာသြားပါတယ္။

က်ေနာ္ “ဘြပုတ္”ကို မေတြ႔ခ်င္တာက အရင္ကေတာ႔ စိတ္ထဲမွာမေက်နပ္ခ်က္အခံေတြေၾကာင္႔

အခု ပိုျပီးမေတြ႔ခ်င္တာက မ်က္ႏွာပူလုိ႔။

ငယ္ကတည ္းက ေနခဲ႔တဲ႔ ညီမေလးနဲ႔ လက္ထပ္ရမယ္ဆုိတာၾကီးက ေတြးၾကည္႔ရင္စိတ္ထဲမွာ

ဘယ္လုိမွခံစားလုိ႔မရလုိ႔ပါ။

ေနာက္ရက္ေတာ႔ အေမတုိ႔ျပန္လာၾကပါတယ္။

“စိတ္မေကာငး္ဘူး နုိင္နုိင္ရယ္။

အရင္က ျပည္႔ျပည္႔ျဖဳိးျဖဳိးေလးရွိေနတဲ႔ သူက အခုအရုိးေပၚအေရတင္။

အိပ္ယာေပၚမွာပက္လက္။

အေမတုိ႔ကိုျမင္ေတာ႔ “ကိုၾကီးေရာ ကိုၾကီးေရာ” နဲ႔ တဖြဖြေမးေနတယ္။

ရန္ကုန္သြားေနတယ္လုိ႔ ညွာေျပာရေတာ႔ တာေပါ႔၊။

မငး္မပါဘူးလဲဆုိေရာ မ်က္ႏွာေလးညဳီးျပီး ဟုိဘက္လွည္႔ျပီး တသိမ္႔သိမ္႔နဲ႔ငုိေနရွာတာ။

သြားေတြ႔လုိက္ပါကြယ္”လုိ႔အေမေျပာေပမယ္႔ က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာေတာ႔ ဘယ္လုိမွမေနပါဘူး။

အေဖေျပာသလုိ က်ေနာ္႔အသည္းေတြက တကယ္မ်ားမာေက်ာေနျပီး လားမသိေပမယ္႔။

ခြင္႔မလႊတ္နုိင္တာလာ းဥေပကၡာျပဳထားနုိင္တာလားေတာင္ ကိုယ္႔ကိုကိုိယ္မခြဲျခားနုိင္ေတာ႔ပါဘူူး။

 

ေနာက္ဆယ္ရက္ေလာက္ေနေတာ႔ ညေနေစာင္းေလးမွာ “ဘြပုတ္” ဆုံးသြားျပီဆုိျပီးဖုနး္လာပါတယ္။

အေဖကေတာ႔ မ်က္နွာမေကာငး္ပါဘူး။

အေမကေတာ႔ ဒီသတင္းလဲၾကားေရာရွုိက္ၾကီးတစ္ငင္ငိုပါတယ္။

ေနာက္ေတာ႔ အေဖက ကားစီစဥ္ျပီး ခ်က္ျခငး္ဘဲေမျမဳိ႔တက္ဘုိ႔စီစဥ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ကိုေတာ႔ လုိက္မလား မလုိက္ဘူးလားေတာင္မေမးေတာ႔ပါဘူး။

စိတ္ကုန္သြားတယ္နဲ႔တူပါတယ္။

အဲေတာ႔အိမ္မွာတစ္ေယာက္ထည္းက်န္ခဲ႔ပါတယ္။

ညမုိးခ်ဳပ္လာေတာ႔ ငယ္က အေၾကာင္းေတြကို ျပန္ေတြးမိရင္း “ဘြပုတ္”ကို သတိရလုိ႔လာပါတယ္။

အဲေတာ႔မွ သူေပးခဲ႔တဲ႔စာေလးကို သတိရမိပါတယ္။

စာေလးကေတာ႔ က်ေနာ္စားပြဲေပၚမွာ ဖုန္ေတြတက္လုိ႔ ေနပါတယ္။

က်ေနာ္လဲဒီစာကို ဖြင္႔ဖတ္ဘုိ႔ မဖတ္ဘုိ႔ ခ်ီတုံခ်တုံ။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဖတ္ဘုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ျပီး စာအိတ္ေလးကိုေဖာက္လုိက္ပါတယ္။

ညီညာ၀ုိင္းစက္လွပတဲ႔ “ဘြပုတ္”ရဲ႔႔လက္ေရးလွလွေလးက က်ေနာ္ႏွစ္သက္လြန္းတဲ႔အျပာႏုေရာင္

စာရြက္ေလးေပၚမွာအစီအရီ။

 

ခ်စ္တဲ႔ကိုၾကီးေရ

 

ပထမဆုံးေျပာခ်င္တာကေတာ႔  “ဘြပုတ္” ကိုၾကီးကိုအရမး္ခ်စ္တယ္ဆုိတာပါဘဲ။

ကိုၾကီးကေတာ႔ “ဘြပုတ္”ကို နာက်ည္းမုန္းတီးေနတာကုိ သိပါတယ္။

“ဘြပုတ္”ဘက္က မွားခဲ႔တာေတြအမ်ားၾကီးထဲက အမွားဆုံးတစ္ခုကေတာ႔

ကိုၾကီးကို “ဘြပုတ္”ခ်စ္တယ္ဆုိတာကို သိေအာင္မျပခဲ႔ဘဲ အရႊဲ႔တုိက္ခဲ႔မိတာပါဘဲ။

အပြင္႔လင္းဆုံးေျပာရရင္ ကိုၾကီးနဲ႔ “ဘြပုတ္”လက္ထပ္ေပးမယ္လုိ႔သတင္းၾကားေတာ႔

အရမး္ကုိေပ်ာ္ခဲ႔မိတာပါ။

ဒါေၾကာင္႔လဲ “ဘြပုတ္”ကိုယ္တုိင္ ကိုၾကီးကို အဖြားနဲ႔လာေတြ႔ဘုိ႔ေျပာခဲ႔မိတာေပါ႔။

အဲဒီေန႔တုံးက အိမ္ေပၚက ဆင္းမလာတာ “ဘြပုတ္” ရွက္လုိ႔ပါ။

တင္တင္ တုိ႔က ကိုၾကီးလာရင္ လက္ထပ္ဘုိ႔ကိစၥကိုေျပာမယ္လုိ႔ သတင္းေပးထားတာကိုး။

ဒါေပမယ္႔ ကိုၾကီးမ်က္နွာ ရွစ္ေခါက္ခ်ဳးိကိုၾကည္႔ျပီး မေျပာရဲၾကဘူးေလ။

ေနာက္ျပီး အဲဒီေန႔ကေလွခါးေပၚတက္ခါနီး “ဘြပုတ္”လွည္႔ၾကည္႔တဲ႔အခါ

ကိုၾကီးကသာ ညီမေလး လုိ႔တစ္ခြန္းေခၚၾကည္႔ ကုိၾကီး ကုိ ေျခသလုံးဖက္ေတာင္းပန္ဘုိ႔

ဆုံးျဖတ္ျပီးသား။

ဒါေပမယ္႔ ကိုၾကီး က တစ္ခ်က္ေလးေတာင္လွည္႔မၾကည္႔ေတာ႔  အိပ္ေပၚေရာက္တာနဲ႔

ေဒါသေတြတလိပ္လိပ္တက္လာပါတယ္။

အဲေတာ႔လဲ မရည္ရြယ္တဲ႔စကားၾကမး္ၾကမး္ေတြထြက္ခဲ႔မိတာေပါ႔။

ဟုတ္ပါတယ္ က်ေနာ္လဲမွားပါတယ္။

က်ေနာ္က သာ ကိုၾကီးေရ လုိ႔ တစ္ခြန္းစေခၚလုိက္ရင္ အေျခအေနတစ္မ်ဳးိေျပာင္းသြားခဲ႔မယ္ထင္တယ္ေနာ္။

 

ငယ္ငယ္ေလးကထဲက ကိုၾကီး ကို ခ်စ္ခဲ႔ရတာပါ။

ကေလးကတည္းက က်ေနာ္ထက္ က်န္တဲ႔ ညီကိုေမာင္နွမေတြကို ပုိခင္မွာစုးိလြန္းလုိ႔

သူတုိ႔နဲ႔ကုိၾကီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာျမင္ရင္ မၾကဳိက္လုိ႔ ပြဲဖ်က္ခဲ႔တဲ႔သူပါ။

အဲလိုလုပ္ေလ ကိုၾကီးနဲ႔ေ၀းေလေလ ျဖစ္တာကို ေနာင္မွ ေနာင္တမ်ားစြာနဲ႔

သေဘာေပါက္မိပါတယ္၊

ေနာက္ျပီး ကိုၾကီးက က်ေနာ္ကုိ ဂရုမစိုက္ဘဲထားေလ က်ေနာ္က

ကိုၾကီးက်ေနာ္ကိုဂရုစိုက္ေအာင္ လုပ္ေလနဲ႔လမ္းလြဲခဲ႔ၾကတာပါ။

ေနာက္က်ေနာ္ေက်ာင္းမွာတဲြခဲ႔တဲ႔ေကာင္ေလးကိုလဲက်ေနာ္မခ်စ္ပါဘူး။

ဒီေကာင္ေပြမွနး္သိပါတယ္။

ကိုၾကီးက်ေနာ္ကို ဂရုစို္္က္လာေအာင္လုပ္တာပါ။

အဲဒီတုနး္ကလဲ ကိုၾကီးက သာ က်ေနာ္ကိုတုိက္ရုိက္လာေျပာရင္

က်ေနာ္ကိုၾကီးစကားကိုနားေထာင္ခဲ႔မွာပါ။

ကိုၾကီးက သူမ်ားက တစ္ဆင္႔ေျပာတာကိုး။

ေနာက္က်ေနာ္အိပ္ေဆးေတြေသာက္တာက အဲဒီေကာင္ေၾကာင္႔မဟုတ္ပါဘူး။

ကိုၾကီးမသိေသးတဲ႔လွ်ဳိ႔၀ွက္ခ်က္တစ္ခုေျပာရရင္ က်ေနာ္က ကိုၾကီးတုိ႔အိမ္နဲ႔

ေသြးမေတာ္သားမစပ္တဲ႔ သူတစ္ေယာက္ဆုိတာ သိသြားခဲ႔လုိ႔ပါဘဲ။

ဒါကို တင္တင္ နဲ႔အဖြားဘဲသိၾကပါတယ္။

က်ေနာ္က ေမြးစားသမီးပါ ကိုၾကီးေရ။

အဲဒီေတာ႔မွ ကိုၾကီးကုိ က်ေနာ္ဘာလုိ႔ခ်စ္ေနတယ္ဆုိတာရယ္

အဖြားက လက္ထပ္ေပးမယ္ဆုိတဲ႔အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္စိတ္ထဲေပ်ာ္ေနခဲ႔တယ္ဆုိတာကို

သေဘာေပါက္မိခဲ႔ပါတယ္။

ကိုၾကီးနဲ႔က်ေနာ္ဘာမွ မေတာ္ဘူးေလ။

ဒါေပမယ္. အခုခ်ိန္မွာ အားလု့ံးက ျပီးဆု့ံသြားျပီဆုိတာေသခ်ာသေလာက္။

ကိုၾကီး က်ေနာ္အေပၚမွာ ခ်စ္စိတ္ျဖစ္လာဘုိ႔ေနေနသာသာ မုနး္တီးစိတ္ေတြ

ေလ်ာ႔သြားတယ္ဆုိရင္ဘဲ က်ေနာ္အေတာ္ေလးေပ်ာ္မိမွာပါ။

ေျပာသာ ေျပာရတာပါကုိၾကိးရာ က်ေနာ္အေၾကာင္းက်ေနာ္အသိဆုးံပါ။

က်ေနာ္ေလာကၾကီးထဲမွာ သိပ္ၾကာၾကာေနရေတာ႔မယ္မထင္ပါဘူး။

တစ္ခါတစ္ခါ ရင္ဘတ္ထဲက ထုးိေအာင္႔လာရင္ အသက္ရွူေတြက်ပ္လာပါတယ္။

အဲလုိအခါမ်ဳိးဆုိ ေသေတာ႔မလားေတာင္ထင္မိပါတယ္၊

ကိုၾကီးေရ႕ ဒီစာေလးကိုဖတ္မိလုိ႔ ယုံၾကည္လာတယ္ဆုိရင္

ျပန္မခ်စ္ေတာင္မွ မမုန္းေတာ႔ဘူးလုိ႔ ဆုိတဲ႔အေနနဲ႔ ျပဳံးျပရင္ေတာင္ေသေပ်ာ္ပါျပီ၊

ေျပာသာေျပာရတယ္ ဒီစာကို ကိုၾကီးဖြင္႔ဖတ္တယ္ဆုိရင္

အေတာ္ကံေကာငး္တယ္လုိ႔သတ္မွတ္ရမွာပါေနာ္

မဖတ္ဘုိ႔ကေတာ႔ %ျပည္႔လုိ႔ထင္ပါ၏။

 

                             ကိုၾကီးကို ခ်စ္တဲ႔

“ဘြပုတ္”

ဒီစာကိုဖတ္ျပီးတဲ႔အခ်ိန္ က်ေနာ္ရင္ထဲမွာ ဘာတစ္ခုမွမက်န္ေအာင္ ဆြဲအထုတ္ခံလုိက္ရသလုိ

လစ္ဟာလုိ႔သြားပါတယ္။

စိတ္ထဲမွာအေတာ္လဲ၀မ္းနည္းလု႔ိလာပါတယ္။

က်ေနာ္ “ဘြပုတ္”ဆီကိုသြားခ်င္လွပါျပီ။

သူ႔မၾကားနုိင္ေတာ႔ေပမယ္႔ သူ႔လက္ကေလးကို ကိုင္ျပီး

က်ေနာ္ေတာင္းပန္ခ်င္ပါေသးတယ္။

အဲဒီညက က်ေနာ္တစ္ညလုံးအိပ္မေပ်ာ္ေတာ႔ပါ။

မနက္လင္းတာနဲ႔ မန္းေလးဘက္သြားတဲ႔ ကားနဲ႔လုိက္။

ျပီးမွ ေမျမဳိ႔ကားကုိ တစ္ဆင္႔ေျပာင္းစီးရပါတယ္။

က်ေနာ္စီးလာတဲ႔ကားက လမ္းမွာဘီးေပါက္ေတာ႔ အခ်ိန္ေတြေနာက္က်။

က်ေနာ္“ဘြပုတ္”တုိ႔အိ္မ္ေရာက္ေတာ႔ နာေရးကားက တန္းစီလုိ႔ထြက္ေနပါျပီ။

ဒါနဲ႔ဘဲ က်ေနာ္နီးရာကားေပၚကုိခုန္တက္လုိက္ရပါတယ္။

သခ်ဳိင္းေရာက္တဲ႔အခါ က်ေနာ္အားလုံးကိုတုိးေ၀ွ႔ျပီး “ဘြပုတ္”ကိုတင္ထားတဲ႔တြန္းလွည္းေလးနားကို

အေျပးအလႊားသြား.

က်ေနာ္ကိုျမင္ေတာ႔အားလုံးက မွင္သက္မိလုိ႔ တအံ႔တၾသနဲ႔ေငးေမာ။

က်ေနာ္ဘယ္သူကိုမွလဲ မျမင္ ရွက္လဲမရွက္နုိင္ပါ။

“ဘြပုတ္”လက္ကေလးကို ကိုိင္ရင္း က်ေနာ္ငုိခ်မိလုိက္ပါတယ္။

အသံမထြက္ေပမယ္႔ “ကိုၾကီးကုိခြင္႔လႊတ္ပါ ခ်စ္တဲ႔ညီမေလးရယ္”ဆုိတဲ႔စကားေလးက

ရင္ထဲမွာ ပဲ႔တင္ထပ္။

ခဏေနေတာ႔ က်ေနာ္ကုိဆြဲဖယ္လုိ႔ “ဘြပုတ္”ကို မီးသျဂိဳ္ဟ္စက္ထဲကို တြန္းသြင္းသြားပါေတာ႔တယ္။

*************************************************************

 

 

 

သိပ္မၾကာခင္အခ်ိန္ေလးမွာ လူတစ္ေယာက္ေလာကထဲက ထြက္ခြာျပီဆုိတာကုိ  အတည္ျပဳေပးေနတဲ႔

မီးခုိးမွ်င္ေလး ေတြ မီးသျဂၤုိဟ္စက္ေခါင္းတုိင္က စတင္ထြက္ေပၚလုိ႔လာပါတယ္။

 

မီးခုိးေငြ႔ေလးမ်ားနဲ႔ အတူ စိတ္ေတြက က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ အတိတ္ကုိခဏျပန္သြားေနမိပါတယ္။

 

“သြားေပေတာ႔ ဘြပုတ္ ေရ”လုိ႔ စိတ္ထဲက တီးတုိးေရရႊတ္ေနဆဲမွာဘဲ

ကုိၾကီးေရ”ဘြပုတ္”ေတာ႔သြားျပီေနာ္ လုိ႔ နုတ္ဆက္ေနသလုိ

မီးခုိးေလး မႈိငး္မႈုိင္းေလးေတြက ေကာင္းကင္မွာေ၀႔တက္။

 

ပါတ္၀န္းက်င္ေတာင္ကုနး္တစ္ခုလံုးအျပည္႔ နီးပါးေလာက္ ေတာထေနတဲ႔ ေနၾကာရုိငး္ ပန္း၀ါ၀ါေတြကေတာ့

လူသားေတြရဲ႕အပူေတြနဲ႔သူတုိ႔ ပါတ္သက္ဆက္ႏြယ္ျခင္းမရွိသလုိ ေအးေဆးျငိမ္သက္။

ေအးေဆးျငိမ္သက္။

ေအးေဆးျငိမ္သက္။

ေအးေဆးျငိမ္သက္။

ေအးေဆးျငိမ္သက္။

ေအးေဆးျငိမ္သက္။

 

ကိုိေပါက္လက္ေဆာင္အေဆြးပါးပါးေလး

(27-12-2012)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1609 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။