“”ဟဲ့။ ဟဲ့။ ငါပြောတာ အဲ့တစ်ယောက်၊ အဲ့ တစ်ယောက်”

သူမ စကားသံအလန့်တကြားမှာ အချဉ်ပေါင်းသည်ထံ စိုက်နေတဲ့ မျက်လုံးများ ဟိုကြည့်၊ ဒီကြည့်ဖြစ်ကုန်သည်။ ဝါလေးရယ်၊ ဆွေရယ်၊ ပန်းကလေးရယ်၊ သူမရယ် ကျောင်းက အချဉ်ပေါင်းသည်ဆီမှာ ဝိုင်းနေခိုက်ဖြစ်သည်။

“”ဘယ်မတုန်း၊ ဘယ်မတုန်း””

 

“”ဟိုမှာလေ။ ပုဆိုးလေးနဲ့ ရှမ်းလွယ်အိတ်လေးနဲ့ဟာ””

 

“”ဪ စိုင်းလင်း ကိုပြောတာလား။ အဲဒါ ငါတို့ ဂျီတီအိုင်တက်တုန်းက သူငယ်ချင်း အရင်းကြီး””

ဆွေ စကားအဆုံးမှ ဝါလေး က……..

“”နင် ပြောတဲ့ ချစ်စရာလေး ဆိုတာ စိုင်းလင်းကိုပြောတာလား””

 

”အင်းလေ၊ ကြည့်ပါ့လား၊ Westlife က Brian လို ရုပ်မျိုးလေး။ ရီလိုက်ရင်ပိုတူသေး။ တော်တော် အပြစ်ကင်းတယ်””

 

သူမ စကား အဆုံး ဆွေ နဲ့ ဝါလေး တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ပန်းကလေးက ခုထိဘာမှ ဝင်မပြော။

နာမည်နဲ့လိုက်အောင် ပန်းကလေးလို လှပြီး အေးဆေး စိတ်ပျော့လွန်းလို့ အနားခေါ်ထားရတဲ့ သူမ အချစ်တော် သူငယ်ချင်းကောင်မလေးဖြစ်၏။

 

ခဏနေတော့ ဆွေဆီ မှ….

“”မိတ်ဆက်ပေးရမလား””  ဟူသော မေးသံထွက်လာသည်။

 

ဒါမျိုးတော့ မလုပ်ချင်တာမို့…..

“မလိုပါဘူးဟ။ အပြစ်ကင်းတဲ့ ရုပ်က ဘယ်လိုတုန်းဆိုတာ စကားစပ်မိလို့ ပြောရင်း ပြတာပါ။ ငါ မခင်ချင်သေးပါဘူး။” ဟု ပြန်ပြောလိုက်ရသည်။

 

ထိုအခါမှ ဝါလေးက “”မိအိုစီတို့ ဘဝင်မြင့်မှာမို့မပြောပဲထားထားတာ။ ကံကောင်းချင်တော့ တွေ့လည်းတွေ့တတ်တယ်”” တဲ့။

သူမ နားမလည် ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်မိတော့ “”ဟုတ်တယ်။ သူက နင်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခိုင်းနေတာ၊ ချစ်စရာလေးမို့လို့တဲ့””

 

ဝါလေး စကားအဆုံး နည်းနည်း ကျေနပ်သွားစိတ်နဲ့……

“”တကယ်လား။ အဲဒါဆိုလည်း စောစောပြောရောပေါ့ကွယ်။ အော်တို လက်မှတ်လေးဘာလေး ထိုးပေးရဦးမလားဟင်””

စနောက်နေကျအတိုင်း ပြောလိုက်တော့မှ……

“”မိခိုင် အစုတ်မလုတ်မ၊ ဘဝင်မ”” စုံနေအောင် ဆဲသံတွေ ထွက်လာသည်။

 

ဒီလိုနဲ့ စိုင်းလင်း ဆိုသော အင်မတန် ယဉ်ကျေးရည်မွန်သော သူငယ်ချင်းလေးတစ်ယောက် အဖွဲ့ထဲ ရောက်လာသည်။ သူမတို့ ဆိုးသမျှ ဒဏ်ကို ပြုံးပြုံးနဲ့ သည်းခံလို့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် အနေနဲ့လည်း သံယောဇဉ်ပိုမိသည်။ နောက်ပြီး သူမ ကိုယ်တိုင် ကလွဲ၍ဘယ်သူနဲ့မှ စိတ်မချသော ပန်းကလေး တာဝန်တွေကိုတော့ စိုင်းလင်းကို စိတ်ချလက်ချပေးမိပြန်သည်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

တစ်ရက် …

“”မိုင်ခိ။ ငါပြောစရာရှိလို့”” 

ပန်းကလေးရဲ့ တုံ့ဆိုင်းဆိုင်း စကားသံအဆုံး သူမ လန့်သွားကာ..

“ဘာလဲ။ ဘာလဲ၊ ပန်းကလေး ဘာဖြစ်လဲ” လို့ မေးလိုက်မိသည်။

 

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ မေးမို့ဟာကို။ ဟိုဟာလေ”

အကြာကြီးရပ်နေတာမို့….

“”ဘယ်ဟာတုန်း၊ ဘယ်သူ စာပေးလို့တုန်း၊ စကားလိုက်ပြောခံရသလား၊ ဘယ်သူ ဖုန်းခေါ်တာလဲ””   ဖြစ်နိုင်ချေတွေတန်းစီမေးလိုက်သည်။

 

““ဟိုဟာ၊ နင် စိုင်းလင်းအပေါ် ဘယ်လို သဘောထားသေးတုန်းလို့” ” 

 

ဪ။ ဒါများ ပန်းကလေးရယ်။ ဘာများလဲလို့။ ဒီလိုပဲလေ။ ခင်တယ်၊ ချစ်တယ်လေ။ ဒါပဲလေ။ အဲ ချစ်တယ်ဆိုလို့မလန့်နဲ့နော်၊ ငါ ဒီ စကားကို အပေါ့နဲ့ အလေး ၂ မျိုးသုံးတတ်တာ.. ဒါက အပေါ့။””

 

အဲဒီတော့မှ ပန်းကလေး မျက်နှာလေး ကြည်ကာ သူမ ခါးကို လာဖက်ပြီး ပြောလာသည်။

“”သိပါတယ်။ ဒါမဲ့။ မဆူနဲ့နော်။ ငါ သူ့ကို ချစ်သလိုပဲ။ အဲလို မဖြစ်ဖူးဘူး။ အရင်က””

 

သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်အေးစွာ…..

“”သူကိုတော့ ဘာမှပြောစရာမရှိဘူးလေ။ ဟိုချာတိတ်မတွေနဲ့လည်း အရင်းကြီးဆိုတော့၊ ကန့်ကွက်စရာမရှိ”” ပြန်ပြောမိ၏။

 

ဒီလိုနဲ့ အရင်ကထက် ပိုပြီး သူတို့ ၂ ယောက်ကို ဦးစားပေးကာ အတူထားသည်။

သူငယ်ချင်းတွေကလည်း ရိပ်မိစွာ ဝိုင်း စ တော့ သူမကိုယ်တိုင် ချစ်သော ပန်းကလေး ကိုယ်စား ဝမ်းသာနေရသည်။ သူတို့ ၂ ယောက်ကြည့်ရတာ အေးချမ်းသည်ကိုး။

ထို အချိန်က သူမ မှာ ချစ်ရသူ သူငယ်ချင်းကြီးနဲ့ ရန်ပွဲတွေ တချိန်းချိန်းနဲ့ မအေးချမ်းနိုင်။

သူမတွင် မတည့်အတူနေ ချစ်ရသော သူငယ်ချင်း ဒေါ်နယ်(လ) ဟူသော လူဆိုးလေး က အနားမှာရှိလေသည်။

ဒါတွေ သူတို့ အသိပေပဲ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ထိုနေ့က လည်း ကင်တင်းမှာ ဘာမဟုတ်သော အကြောင်းနဲ့ ငြင်းခုန်မိပြီး စိတ်မောစွာ ကျောင်းကနေ အိမ်ကို ပြန်မယ် အလုပ် ကျောင်းဆင်းချိန်မဟုတ်လို့ ကျောင်းကားက မရှိ။

ရုတ်တရက် စိုင်းလင်းက သူ လိုက်ပို့မယ်ဆိုလာတော့ လက်ခံကာ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။

လမ်းမှာ စိုင်းလင်း က…

“”မိုင်ခိ၊ နင် စိတ်မပင်ပန်းဘူးလားဟာ။ ဒေါသလေးလျှော့ပါဦး။ နင်တို့ ၂ ယောက် တစ်ခါ ရန်ဖြစ်တိုင်း ငါ ကြည့်ပြီး နင့်ကို သိပ်သနားတာပဲ””

 

“”ဟင်၊ ငါ့ ကို။ သနားတယ်။ ဟုတ်လား။  နင်တစ်ယောက်ပဲ ပြောဖူးသေးတယ်””

 

“”အင်း၊ နင်က စိတ်မာချင်ယောင်ဆောင်ထားတာ၊ နင် ဝမ်းနည်းရင် နင် ဘယ်လောက်ဟန်ဆောင်ထားထား ငါ့ အမြင်မှာ အရမ်းသိသာတယ်””

 

သူမ စိတ်ထဲတော့ စိုင်းလင်း အမြင်တစ်ဝက်လောက် ဟိုမှာ ရလိုက်ပါတော့ လို့သာ ဒေါသထွက်ထွက် တွေးမိသည်။

သူမ အတွေးနဲ့ သူမ နုတ်ဆိတ်နေခိုက် သူ ဆက်ပြောသည်။

 

“”နောက်ပြီး နင်က ဘာကိစ္စ ပန်းကလေးကို ငါ့ဘက်အတင်းတွန်းနေတာတုန်း၊ ငါ သူ့ကို စိတ်မဝင်စားဘူး””

 

“ဘာရယ်။ ပန်းကလေးက သူ့မေဂျာမှာ Queen ဟ။ လူကြိုက်ဒီလောက်များတာ။ နင် ပဲ အလိုလိုက်လွန်းလို့ ငါ က အဆင်ပြေပြီမှတ်နေတာ””

 

“ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခါးခါးသီးသီး ငြင်းမလဲဟ။ ဒီ အဖွဲ့လေးထဲ ဝင်ချင်လွန်းလို့ ဝင်လာရပြီးမှ ပြန်ထွက်မသွားချင်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါ ဒီ ဖွဲ့ထဲ ကို ရောက်လာတဲ့ အကြောင်းအရင်း က ရှိပြီးသားပါဟ””

 

နားထောင်ရင်း သူမ စိတ်တွေ ထင့်လာသည်။ မဟုတ်ပါစေနဲ့ လို့ ကြိတ်ဆုတောင်းရင်း အာရုံလွှဲရတော့မည်ဟု သတိရလိုက်သည်။

 

“”ဪ၊ မသိပါဘူးဟာ။ ငါ လဲ ငါ့ ကိစ္စ၊ ငါ့ ပြသနာနဲ့ ဆိုတော့ နင် တို့ ကို အသေးစိတ်တော့ ဘယ်သိနိုင်တော့မလဲ။””

 

“”အေး။ နင့် အာရုံတွေ အဲဒီကောင် ဆီ ရောက်လေ၊ ငါ အဲဒီကောင်ကိုသတ်ချင်လေပဲ””

 

သူမ စိတ်ထဲ ဘုရားတလိုက်မိသည်။ နူးညံ့လွန်းသော သူငယ်ချင်းဆီက ဒီ စကားကြားလိုက်တာ သူမ နား ကို မ ယုံနိုင်အောင်ပင်။

 

“”အာ။ ဘာမှ လျှောက်မပြောနဲ့တော့ စိုင်း၊ တော်တော့။ ဒီ စကားတွေလဲ ပန်းကလေး ရှေ့ မပြောနဲ့နော်။”” ဒီလောက်နဲ့ပဲ စကားစဖြတ်ကာ နေလိုက်ရသည်။

သူမ စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီ အခြေအနေကို ကျောင်းပြီးသည်အထိ ထိမ်းသိမ်းနိုင်မယ် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

 

အနေအထိုင်၊ အပြောအဆိုက အစ ဆင်ခြင်ဖို့ စဉ်းစားရသည်။ နောက်တစ်ချက်က ဒေါ်နယ်(လ)။

ဘယ်လို ရိပ်မိသွားမှန်းမသိ။

“”ခိုင်၊ နင်ပြောတော့ စိုင်းလင်းက ပန်းကလေးနဲ့ ဆို။ ဒါပေမဲ့ ဒီ ကောင့် အချိုးကို ကြည့်မရချင်ဘူး။ နင့် ကို ဂရုတစိုက်တွေ လိုက်ပြလွန်းနေတယ်။””

သူမလည်း စိတ်ပေါက်ပေါက်နဲ့

“”ကြည့်မရ မကြည့်နဲ့ပေါ့။ ဘာမှ ငါ့ကိုလာမပြောနဲ့။ ငါ နဲ့ သူနဲ့လည်း ဘာမှ မဆိုင်သလို နင်လည်း ငါ့ ကို ဒီ ကိစ္စ နဲ့ ဘာမှ ပြောခွင့်မရှိသေးဘူး””

ဒီလိုတွေနဲ့ စာမေးပွဲတွင်း သတ်ကြရပြန်သည်။ မခေါ်ကြတော့ပြန်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

သူမ စိတ်တင်းကာ စာမေးပွဲ အပြီး သင်္ကြန်အတွက် စီစဉ်ရပြန်တော့ ပန်းကလေးက တစ်စခန်းထ၏။

စိုင်းလင်း ရှိသော ရေကစားမဏ္ဓပ်မှာ ကစားချင်လို့ တဲ့။

သူမပါလိုက်ခဲ့ပါတဲ့ ခေါ်ပြန်သည်။

စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီ လောက် အချိန်အကြာကြီး ထိမ်းနိုင်တဲ့အခြေအနေ ဒီ ၃ ရက် ရနိုင်ပါတယ်လို့ ပဲ တွက်ဆကာ လက်ခံလိုက်မိသည်။

အကျရက်၊ အကြပ်ရက်တွေ သူတို့ ၂ ယောက်ကို လွှတ်ထားပြီး သူမ ရှောင်နိုင်သမျှ ရှောင်နေခဲ့တာက အမှားလား။

နောက်ဆုံး အတက်နေ့မှာ စကားပြောခွင့်ပေးလိုက်တာက အမှားလား မသိတော့ပေ။

 

အတက်နေ့၊ ရေကစားနားချိန် သူမ ခေါက်ဆွဲစားနေရာသို့ စိုင်းလင်းရောက်လာသည်။ သူမ ဟန်မပျက် ပြုံးပြလိုက်တော့ အနားမှာ လာထိုင်ပြီး….

“မိုင်ခိ၊ နင် ငါ့ ကို ရှောင်နေစရာမလိုတော့ ဘူး၊ ငါ ပန်းကလေးကို ဝန်ခံလိုက်ပြီ။

ဝန်ခံချင်တဲ့ တစ်ယောက်က နားမထောင်တော့ ငါ သူ့ကို ပဲ ဝန်ခံလိုက်ပြီ။

 နင် သိပြီးသားမို့ ငါ့ကို ရှောင်နေတာလဲ ပြောလိုက်တယ်။ ငါ ဒီ ထက်လည်း မမြိုသိပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဟန်လည်းမဆောင်ချင်တော့ဘူး။””

 

အို။

သူမ အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေရာက သတိဝင်လာပြီး ပထမဆုံး သိလိုက်တာက ဒေါသနဲ့ အတူ လက်ထဲက ခေါက်ဆွဲ အပူနဲ့ စိုင်းလင်းကို ပက်မိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

နောက်တော့ ဘာစကားမှ မဆက်နိုင်အောင်ကို ငယ်ထိပ်အထိ သွေးတိုးအောင် ဖြစ်နေတဲ့ ဒေါသကို အရင်ထိမ်းနေရ၏။ လူကြားထဲ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်သွားလောက်အောင် ဖြစ်သွားတဲ့ သူမ ကိုယ်ကိုယ် လည်း ဒေါသဖြစ်မိ၏။

 

ပြောရက်လိုက်တာ။ ပန်းကလေး ဘယ်လိုခံစားရမလဲ။ သူ စိတ်က နုနုလေး။ သူမကိုရော ဘယ်လိုထင်မှာပါလိမ့်။ အတွေးတွေနဲ့ ရှုပ်ရှက်ခတ်ပြီး….

“စိုင်းလင်း နင် ရက်စက်လိုက်တာ။ ဒီနေ့လေးတစ်နေ့ကို ဘာလို့ မထိမ်းနိုင်တာလဲ။ နက်ဖြန်ပဲ ကိုယ့်ဒေသကိုယ်ပြန်ကြရတော့မှာ။ ငါ သူကို စိတ်မထိခိုက်စေချင်တာ နင် မသိဘူးလား” လို့ မေးမိလိုက်သည်။

 

“”ဟုတ်တယ်။ အဲဒီလိုပြန်ရတော့မှာမို့ ပြောချင်တာတွေပြောလိုက်တာ။ ငါ နောက်တစ်ခေါက်ပြန်လာတဲ့အခါ နင့် တစ်ယောက်တည်း ဆီ ကို ပဲ လာချင်တယ်။ ဘယ်သူကိုမှ ဟန်ဆောင်ပြီး မလိုက်လျောနိုင်တော့ဘူး။

နင် မတရားဘူး နင်သိလား။””

စိုင်းလင်းရဲ့ စကား အဆုံးမှာ ပဲ သူမ ဆုံးဖြတ်ချက် အလိုလိုကျသွားသည်။

 

“”စိုင်းလင်း၊

ငါ စိတ်ထဲမှာ ငါ့ ချစ်သူရှိတယ်။

သူမရှိဘူးဆိုတဲ့ အခြေအနေဖြစ်ခဲ့ရင်ကို ပန်းကလေး ကို စွန့်လွှတ်ပြီးမှ ရမဲ့ ချစ်သူမျိုးလည်း ငါ မရွေးချယ်ဘူး။ အဲဒီတော့ ငါ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ နင့် ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ပဲ။

နောင်တစ်ချိန် နင်တို့ ၂ ယောက် ပြန်ပတ်သက်နိုင်မှသာ ငါ့ကို ဆက်သွယ်တော့။ ငါ့ကို မတရားဘူးမကလို့ ဘာပြောပြော။ ငါ ဒီလိုဆုံးဖြတ်ချဖြစ်အောင် နင် တွန်းအားပေးတယ်လို့မှတ်လိုက်။ “”

 

ပြော အပြီး ပန်းကလေး ရှိနိုင်မဲ့ နေရာသို့ လှမ်းနေတဲ့ သူမ ခြေလှမ်းများ လေးပင်ပင်။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

သူမ နဲ့ ပန်းကလေး နဂို အခြေအနေပြန်ရောက်ဖို့ ပန်းကလေး ယုံကြည်မှုကို ပြန်ရဖို့ သူမကြိုးစားခဲ့ရတာ ၆ နှစ်။
ဒီ ဇာတ်လမ်းမှာ ဗီလိန် တစ်ယောက်မဟုတ်ခဲ့ဖို့ ဆိုလျှင် ၆ နှစ်မပြောနဲ့ နှစ် ၆ဝ သက်သေပြ ဆိုလည်း သူမ ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပါ။

 

 

 

 

 

 

About ဇီဇီ

ဇီဇီ has written 357 post in this Website..

CJ # 129120