“”ဟဲ့။ ဟဲ့။ ငါေျပာတာ အဲ့တစ္ေယာက္၊ အဲ့ တစ္ေယာက္”

သူမ စကားသံအလန္႕တၾကားမွာ အခ်ဥ္ေပါင္းသည္ထံ စိုက္ေနတဲ့ မ်က္လုံးမ်ား ဟိုၾကည့္၊ ဒီၾကည့္ျဖစ္ကုန္သည္။ ဝါေလးရယ္၊ ေဆြရယ္၊ ပန္းကေလးရယ္၊ သူမရယ္ ေက်ာင္းက အခ်ဥ္ေပါင္းသည္ဆီမွာ ဝိုင္းေနခိုက္ျဖစ္သည္။

“”ဘယ္မတုန္း၊ ဘယ္မတုန္း””

 

“”ဟိုမွာေလ။ ပုဆိုးေလးနဲ႕ ရွမ္းလြယ္အိတ္ေလးနဲ႕ဟာ””

 

“”ဪ စိုင္းလင္း ကိုေျပာတာလား။ အဲဒါ ငါတို႕ ဂ်ီတီအိုင္တက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္း အရင္းၾကီး””

ေဆြ စကားအဆုံးမွ ဝါေလး က……..

“”နင္ ေျပာတဲ့ ခ်စ္စရာေလး ဆိုတာ စိုင္းလင္းကိုေျပာတာလား””

 

”အင္းေလ၊ ၾကည့္ပါ့လား၊ Westlife က Brian လို ရုပ္မ်ိဳးေလး။ ရီလိုက္ရင္ပိုတူေသး။ ေတာ္ေတာ္ အျပစ္ကင္းတယ္””

 

သူမ စကား အဆုံး ေဆြ နဲ႕ ဝါေလး တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။ ပန္းကေလးက ခုထိဘာမွ ဝင္မေျပာ။

နာမည္နဲ႕လိုက္ေအာင္ ပန္းကေလးလို လွျပီး ေအးေဆး စိတ္ေပ်ာ့လြန္းလို႕ အနားေခၚထားရတဲ့ သူမ အခ်စ္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးျဖစ္၏။

 

ခဏေနေတာ့ ေဆြဆီ မွ….

“”မိတ္ဆက္ေပးရမလား””  ဟူေသာ ေမးသံထြက္လာသည္။

 

ဒါမ်ိဳးေတာ့ မလုပ္ခ်င္တာမို႕…..

“မလိုပါဘူးဟ။ အျပစ္ကင္းတဲ့ ရုပ္က ဘယ္လိုတုန္းဆိုတာ စကားစပ္မိလို႕ ေျပာရင္း ျပတာပါ။ ငါ မခင္ခ်င္ေသးပါဘူး။” ဟု ျပန္ေျပာလိုက္ရသည္။

 

ထိုအခါမွ ဝါေလးက “”မိအိုစီတို႕ ဘဝင္ျမင့္မွာမို႕မေျပာပဲထားထားတာ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေတြ႕လည္းေတြ႕တတ္တယ္”” တဲ့။

သူမ နားမလည္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ၾကည့္မိေတာ့ “”ဟုတ္တယ္။ သူက နင္နဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးခိုင္းေနတာ၊ ခ်စ္စရာေလးမို႕လို႕တဲ့””

 

ဝါေလး စကားအဆုံး နည္းနည္း ေက်နပ္သြားစိတ္နဲ႕……

“”တကယ္လား။ အဲဒါဆိုလည္း ေစာေစာေျပာေရာေပါ့ကြယ္။ ေအာ္တို လက္မွတ္ေလးဘာေလး ထိုးေပးရဦးမလားဟင္””

စေနာက္ေနက်အတိုင္း ေျပာလိုက္ေတာ့မွ……

“”မိခိုင္ အစုတ္မလုတ္မ၊ ဘဝင္မ”” စုံေနေအာင္ ဆဲသံေတြ ထြက္လာသည္။

 

ဒီလိုနဲ႕ စိုင္းလင္း ဆိုေသာ အင္မတန္ ယဥ္ေက်းရည္မြန္ေသာ သူငယ္ခ်င္းေလးတစ္ေယာက္ အဖြဲ႕ထဲ ေရာက္လာသည္။ သူမတို႕ ဆိုးသမွ် ဒဏ္ကို ျပဳံးျပဳံးနဲ႕ သည္းခံလို႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕လည္း သံေယာဇဥ္ပိုမိသည္။ ေနာက္ျပီး သူမ ကိုယ္တိုင္ ကလြဲ၍ဘယ္သူနဲ႕မွ စိတ္မခ်ေသာ ပန္းကေလး တာဝန္ေတြကိုေတာ့ စိုင္းလင္းကို စိတ္ခ်လက္ခ်ေပးမိျပန္သည္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

တစ္ရက္ …

“”မိုင္ခိ။ ငါေျပာစရာရွိလို႕”” 

ပန္းကေလးရဲ့ တံု႕ဆိုင္းဆိုင္း စကားသံအဆုံး သူမ လန္႕သြားကာ..

“ဘာလဲ။ ဘာလဲ၊ ပန္းကေလး ဘာျဖစ္လဲ” လို႕ ေမးလိုက္မိသည္။

 

“ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ေမးမို႕ဟာကို။ ဟိုဟာေလ”

အၾကာၾကီးရပ္ေနတာမို႕….

“”ဘယ္ဟာတုန္း၊ ဘယ္သူ စာေပးလို႕တုန္း၊ စကားလိုက္ေျပာခံရသလား၊ ဘယ္သူ ဖုန္းေခၚတာလဲ””   ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ေတြတန္းစီေမးလိုက္သည္။

 

““ဟိုဟာ၊ နင္ စိုင္းလင္းအေပၚ ဘယ္လို သေဘာထားေသးတုန္းလို႕” ” 

 

ဪ။ ဒါမ်ား ပန္းကေလးရယ္။ ဘာမ်ားလဲလို႕။ ဒီလိုပဲေလ။ ခင္တယ္၊ ခ်စ္တယ္ေလ။ ဒါပဲေလ။ အဲ ခ်စ္တယ္ဆိုလို႕မလန္႕နဲ႕ေနာ္၊ ငါ ဒီ စကားကို အေပါ့နဲ႕ အေလး ၂ မ်ိဳးသုံးတတ္တာ.. ဒါက အေပါ့။””

 

အဲဒီေတာ့မွ ပန္းကေလး မ်က္ႏွာေလး ၾကည္ကာ သူမ ခါးကို လာဖက္ျပီး ေျပာလာသည္။

“”သိပါတယ္။ ဒါမဲ့။ မဆူနဲ႕ေနာ္။ ငါ သူ႕ကို ခ်စ္သလိုပဲ။ အဲလို မျဖစ္ဖူးဘူး။ အရင္က””

 

သူမ ကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္ေအးစြာ…..

“”သူကိုေတာ့ ဘာမွေျပာစရာမရွိဘူးေလ။ ဟိုခ်ာတိတ္မေတြနဲ႕လည္း အရင္းၾကီးဆိုေတာ့၊ ကန္႕ကြက္စရာမရွိ”” ျပန္ေျပာမိ၏။

 

ဒီလိုနဲ႕ အရင္ကထက္ ပိုျပီး သူတို႕ ၂ ေယာက္ကို ဦးစားေပးကာ အတူထားသည္။

သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ရိပ္မိစြာ ဝိုင္း စ ေတာ့ သူမကိုယ္တိုင္ ခ်စ္ေသာ ပန္းကေလး ကိုယ္စား ဝမ္းသာေနရသည္။ သူတို႕ ၂ ေယာက္ၾကည့္ရတာ ေအးခ်မ္းသည္ကိုး။

ထို အခ်ိန္က သူမ မွာ ခ်စ္ရသူ သူငယ္ခ်င္းၾကီးနဲ႕ ရန္ပြဲေတြ တခ်ိန္းခ်ိန္းနဲ႕ မေအးခ်မ္းႏိုင္။

သူမတြင္ မတည့္အတူေန ခ်စ္ရေသာ သူငယ္ခ်င္း ေဒၚနယ္(လ) ဟူေသာ လူဆိုးေလး က အနားမွာရွိေလသည္။

ဒါေတြ သူတို႕ အသိေပပဲ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ထိုေန႕က လည္း ကင္တင္းမွာ ဘာမဟုတ္ေသာ အေၾကာင္းနဲ႕ ျငင္းခုန္မိျပီး စိတ္ေမာစြာ ေက်ာင္းကေန အိမ္ကို ျပန္မယ္ အလုပ္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မဟုတ္လို႕ ေက်ာင္းကားက မရွိ။

ရုတ္တရက္ စိုင္းလင္းက သူ လိုက္ပို႕မယ္ဆိုလာေတာ့ လက္ခံကာ အိမ္ျပန္လာခဲ့သည္။

လမ္းမွာ စိုင္းလင္း က…

“”မိုင္ခိ၊ နင္ စိတ္မပင္ပန္းဘူးလားဟာ။ ေဒါသေလးေလွ်ာ့ပါဦး။ နင္တို႕ ၂ ေယာက္ တစ္ခါ ရန္ျဖစ္တိုင္း ငါ ၾကည့္ျပီး နင့္ကို သိပ္သနားတာပဲ””

 

“”ဟင္၊ ငါ့ ကို။ သနားတယ္။ ဟုတ္လား။  နင္တစ္ေယာက္ပဲ ေျပာဖူးေသးတယ္””

 

“”အင္း၊ နင္က စိတ္မာခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားတာ၊ နင္ ဝမ္းနည္းရင္ နင္ ဘယ္ေလာက္ဟန္ေဆာင္ထားထား ငါ့ အျမင္မွာ အရမ္းသိသာတယ္””

 

သူမ စိတ္ထဲေတာ့ စိုင္းလင္း အျမင္တစ္ဝက္ေလာက္ ဟိုမွာ ရလိုက္ပါေတာ့ လို႕သာ ေဒါသထြက္ထြက္ ေတြးမိသည္။

သူမ အေတြးနဲ႕ သူမ ႏုတ္ဆိတ္ေနခိုက္ သူ ဆက္ေျပာသည္။

 

“”ေနာက္ျပီး နင္က ဘာကိစၥ ပန္းကေလးကို ငါ့ဘက္အတင္းတြန္းေနတာတုန္း၊ ငါ သူ႕ကို စိတ္မဝင္စားဘူး””

 

“ဘာရယ္။ ပန္းကေလးက သူ႕ေမဂ်ာမွာ Queen ဟ။ လူၾကိဳက္ဒီေလာက္မ်ားတာ။ နင္ ပဲ အလိုလိုက္လြန္းလို႕ ငါ က အဆင္ေျပျပီမွတ္ေနတာ””

 

“ငါ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ခါးခါးသီးသီး ျငင္းမလဲဟ။ ဒီ အဖြဲ႕ေလးထဲ ဝင္ခ်င္လြန္းလို႕ ဝင္လာရျပီးမွ ျပန္ထြက္မသြားခ်င္ဘူး။ ျပီးေတာ့ ငါ ဒီ ဖြဲ႕ထဲ ကို ေရာက္လာတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း က ရွိျပီးသားပါဟ””

 

နားေထာင္ရင္း သူမ စိတ္ေတြ ထင့္လာသည္။ မဟုတ္ပါေစနဲ႕ လို႕ ၾကိတ္ဆုေတာင္းရင္း အာရုံလႊဲရေတာ့မည္ဟု သတိရလိုက္သည္။

 

“”ဪ၊ မသိပါဘူးဟာ။ ငါ လဲ ငါ့ ကိစၥ၊ ငါ့ ျပသနာနဲ႕ ဆိုေတာ့ နင္ တို႕ ကို အေသးစိတ္ေတာ့ ဘယ္သိႏိုင္ေတာ့မလဲ။””

 

“”ေအး။ နင့္ အာရုံေတြ အဲဒီေကာင္ ဆီ ေရာက္ေလ၊ ငါ အဲဒီေကာင္ကိုသတ္ခ်င္ေလပဲ””

 

သူမ စိတ္ထဲ ဘုရားတလိုက္မိသည္။ ႏူးညံ့လြန္းေသာ သူငယ္ခ်င္းဆီက ဒီ စကားၾကားလိုက္တာ သူမ နား ကို မ ယုံႏိုင္ေအာင္ပင္။

 

“”အာ။ ဘာမွ ေလွ်ာက္မေျပာနဲ႕ေတာ့ စိုင္း၊ ေတာ္ေတာ့။ ဒီ စကားေတြလဲ ပန္းကေလး ေရွ႕ မေျပာနဲ႕ေနာ္။”” ဒီေလာက္နဲ႕ပဲ စကားစျဖတ္ကာ ေနလိုက္ရသည္။

သူမ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒီ အေျခအေနကို ေက်ာင္းျပီးသည္အထိ ထိမ္းသိမ္းႏိုင္မယ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သည္။

 

အေနအထိုင္၊ အေျပာအဆိုက အစ ဆင္ျခင္ဖို႕ စဥ္းစားရသည္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ေဒၚနယ္(လ)။

ဘယ္လို ရိပ္မိသြားမွန္းမသိ။

“”ခိုင္၊ နင္ေျပာေတာ့ စိုင္းလင္းက ပန္းကေလးနဲ႕ ဆို။ ဒါေပမဲ့ ဒီ ေကာင့္ အခ်ိဳးကို ၾကည့္မရခ်င္ဘူး။ နင့္ ကို ဂ႐ုတစိုက္ေတြ လိုက္ျပလြန္းေနတယ္။””

သူမလည္း စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႕

“”ၾကည့္မရ မၾကည့္နဲ႕ေပါ့။ ဘာမွ ငါ့ကိုလာမေျပာနဲ႕။ ငါ နဲ႕ သူနဲ႕လည္း ဘာမွ မဆိုင္သလို နင္လည္း ငါ့ ကို ဒီ ကိစၥ နဲ႕ ဘာမွ ေျပာခြင့္မရွိေသးဘူး””

ဒီလိုေတြနဲ႕ စာေမးပြဲတြင္း သတ္ၾကရျပန္သည္။ မေခၚၾကေတာ့ျပန္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

သူမ စိတ္တင္းကာ စာေမးပြဲ အျပီး သၾကၤန္အတြက္ စီစဥ္ရျပန္ေတာ့ ပန္းကေလးက တစ္စခန္းထ၏။

စိုင္းလင္း ရွိေသာ ေရကစားမဏၶပ္မွာ ကစားခ်င္လို႕ တဲ့။

သူမပါလိုက္ခဲ့ပါတဲ့ ေခၚျပန္သည္။

စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒီ ေလာက္ အခ်ိန္အၾကာၾကီး ထိမ္းႏိုင္တဲ့အေျခအေန ဒီ ၃ ရက္ ရႏိုင္ပါတယ္လို႕ ပဲ တြက္ဆကာ လက္ခံလိုက္မိသည္။

အက်ရက္၊ အၾကပ္ရက္ေတြ သူတို႕ ၂ ေယာက္ကို လႊတ္ထားျပီး သူမ ေရွာင္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ေနခဲ့တာက အမွားလား။

ေနာက္ဆုံး အတက္ေန႕မွာ စကားေျပာခြင့္ေပးလိုက္တာက အမွားလား မသိေတာ့ေပ။

 

အတက္ေန႕၊ ေရကစားနားခ်ိန္ သူမ ေခါက္ဆြဲစားေနရာသို႕ စိုင္းလင္းေရာက္လာသည္။ သူမ ဟန္မပ်က္ ျပဳံးျပလိုက္ေတာ့ အနားမွာ လာထိုင္ျပီး….

“မိုင္ခိ၊ နင္ ငါ့ ကို ေရွာင္ေနစရာမလိုေတာ့ ဘူး၊ ငါ ပန္းကေလးကို ဝန္ခံလိုက္ျပီ။

ဝန္ခံခ်င္တဲ့ တစ္ေယာက္က နားမေထာင္ေတာ့ ငါ သူ႕ကို ပဲ ဝန္ခံလိုက္ျပီ။

 နင္ သိျပီးသားမို႕ ငါ့ကို ေရွာင္ေနတာလဲ ေျပာလိုက္တယ္။ ငါ ဒီ ထက္လည္း မျမိဳသိပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဟန္လည္းမေဆာင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။””

 

အို။

သူမ အံ့ဩတၾကီး ၾကည့္ေနရာက သတိဝင္လာျပီး ပထမဆုံး သိလိုက္တာက ေဒါသနဲ႕ အတူ လက္ထဲက ေခါက္ဆြဲ အပူနဲ႕ စိုင္းလင္းကို ပက္မိလိုက္ျပီျဖစ္သည္။

ေနာက္ေတာ့ ဘာစကားမွ မဆက္ႏိုင္ေအာင္ကို ငယ္ထိပ္အထိ ေသြးတိုးေအာင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေဒါသကို အရင္ထိမ္းေနရ၏။ လူၾကားထဲ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္သြားေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားတဲ့ သူမ ကိုယ္ကိုယ္ လည္း ေဒါသျဖစ္မိ၏။

 

ေျပာရက္လိုက္တာ။ ပန္းကေလး ဘယ္လိုခံစားရမလဲ။ သူ စိတ္က ႏုႏုေလး။ သူမကိုေရာ ဘယ္လိုထင္မွာပါလိမ့္။ အေတြးေတြနဲ႕ ရွုပ္ရွက္ခတ္ျပီး….

“စိုင္းလင္း နင္ ရက္စက္လိုက္တာ။ ဒီေန႕ေလးတစ္ေန႕ကို ဘာလို႕ မထိမ္းႏိုင္တာလဲ။ နက္ျဖန္ပဲ ကိုယ့္ေဒသကိုယ္ျပန္ၾကရေတာ့မွာ။ ငါ သူကို စိတ္မထိခိုက္ေစခ်င္တာ နင္ မသိဘူးလား” လို႕ ေမးမိလိုက္သည္။

 

“”ဟုတ္တယ္။ အဲဒီလိုျပန္ရေတာ့မွာမို႕ ေျပာခ်င္တာေတြေျပာလိုက္တာ။ ငါ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္လာတဲ့အခါ နင့္ တစ္ေယာက္တည္း ဆီ ကို ပဲ လာခ်င္တယ္။ ဘယ္သူကိုမွ ဟန္ေဆာင္ျပီး မလိုက္ေလ်ာႏိုင္ေတာ့ဘူး။

နင္ မတရားဘူး နင္သိလား။””

စိုင္းလင္းရဲ့ စကား အဆုံးမွာ ပဲ သူမ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ အလိုလိုက်သြားသည္။

 

“”စိုင္းလင္း၊

ငါ စိတ္ထဲမွာ ငါ့ ခ်စ္သူရွိတယ္။

သူမရွိဘူးဆိုတဲ့ အေျခအေနျဖစ္ခဲ့ရင္ကို ပန္းကေလး ကို စြန္႕လႊတ္ျပီးမွ ရမဲ့ ခ်စ္သူမ်ိဳးလည္း ငါ မေရြးခ်ယ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ငါ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကေတာ့ နင့္ ကို စြန္႕လႊတ္ဖို႕ပဲ။

ေနာင္တစ္ခ်ိန္ နင္တို႕ ၂ ေယာက္ ျပန္ပတ္သက္ႏိုင္မွသာ ငါ့ကို ဆက္သြယ္ေတာ့။ ငါ့ကို မတရားဘူးမကလို႕ ဘာေျပာေျပာ။ ငါ ဒီလိုဆုံးျဖတ္ခ်ျဖစ္ေအာင္ နင္ တြန္းအားေပးတယ္လို႕မွတ္လိုက္။ “”

 

ေျပာ အျပီး ပန္းကေလး ရွိႏိုင္မဲ့ ေနရာသို႕ လွမ္းေနတဲ့ သူမ ေျခလွမ္းမ်ား ေလးပင္ပင္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

သူမ နဲ႕ ပန္းကေလး နဂို အေျခအေနျပန္ေရာက္ဖို႕ ပန္းကေလး ယုံၾကည္မႈကို ျပန္ရဖို႕ သူမၾကိဳးစားခဲ့ရတာ ၆ ႏွစ္။
ဒီ ဇာတ္လမ္းမွာ ဗီလိန္ တစ္ေယာက္မဟုတ္ခဲ့ဖို႕ ဆိုလွ်င္ ၆ ႏွစ္မေျပာနဲ႕ ႏွစ္ ၆၀ သက္ေသျပ ဆိုလည္း သူမ ဝန္ေလးမည္မဟုတ္ပါ။

 

 

 

 

 

 

ဇီဇီ

About ဇီဇီ

ဇီဇီ has written 348 post in this Website..

CJ # 129120