ကျွန်တော့နာမည် ကျော်ကျော်။
အသက်က ၂၀။
အဖ ဦးရွှေ။
အမိ ဒေါ်ချစ်။
ပညာအရည်အချင်းက ၁ဝ တန်း ၂ခါကျ။

အနူတောက လူချောလို့ပဲ ပြောပြော…
ရွာမှာတော့ ၁ဝတန်းတက်ဖူးတဲ့ကျွန်တော့ကို ပညာတတ်လို့ပဲ သတ်မှတ်ကြတယ်။

ရွာမှာ အဖေနဲ့အမေက အင်းလုပ်ငန်းလုပ်တယ်။
လုပ်ငန်းကိုင်ငန်းကောင်းသလို ငွေရွှင်တယ်။

နေပူပူကြီးထဲမှာ........

နေပူပူကြီးထဲမှာ……..

ကျွန်တော်က တစ်ဦးတည်းသောသား။
ဆိုတော့…. သဘောပေါက်။ :harr:

သူဌေးသားဆိုတော့ သိကြတဲ့အတိုင်း…
အဖေတို့ အမေတို့လို ပင်ပင်ပန်းပန်း မလုပ်နိုင်ဘူး။

 

DSC00645

 

အဲဒီတော့ မိဘလုပ်ငန်းကရတဲ့ ထွက်ကုန်တွေကို မြို့တက်ရောင်းတဲ့အလုပ်လုပ်တယ်။

မိဘတွေက သူတို့ရတဲ့ကုန်ကို ဈေးသက်သက်ညှာညှာနဲ့ ဖြတ်ပေးပြီး
မြို့တက်ရောင်းခိုင်းတယ်။

ရတဲ့အမြတ်ကို ပေးတယ်။
အဲဒီတော့ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေနဲ့ မဆိုးတဲ့ ဘဝ ပေ့ါ။ :hee:

ဘဝပေးကုသိုလ်ကြောင့်….
ကိုယ့်မိဘဆီကဆိုတော့ ကုန်မရမှာကို မပူရဘူး။

ကုန်ရှုံးမှာကိုလည်း ပူစရာမလိုဘူး။
အဖေတို့ကို ဈေးပြန်လျှော့ခိုင်းလိုက်ရုံပဲ။

ကုန်ရောင်းရတာလည်း ….
ကိုယ့်အိမ်က ကုန်ဆိုတော့ လူတကာတွေလို ပင်ပန်းခံပြီး ကြိုးကြိုးစားစား ရောင်းစရာမလိုဘူး။

ပွဲရုံကို ကုန်သွားချပြီးရင်….
သွားချင်ရာ သွား၊

မြို့ရောက်တုန်း ဝယ်ချင်တာ ဝယ်၊
ပြီးတော့ မြို့စာတွေ စား။

ကုန်ရောင်းပြီးပြီဆိုမှ ငွေရှင်းယူပြီး တောပြန်ရုံပဲ။
အဲဒါ ကျွန်တော့အလုပ်။

မြို့ကို သွားချည် လာလှည့်နဲ့ မကြာခဏရောက်နေတော့….
မြို့ရည်လည်တယ်ဆိုပြီး ရွာက အလှူကိစ္စတွေဆိုရင် ကျွန်တော်ပါမှပြီးတယ်။

ပါလေရာ ငပိချက် (ရွာထဲမှာ ဦးပါလေရာ မဟုတ်ပါ) :P

ပါလေရာ ငပိချက် (ရွာထဲမှာ ဦးပါလေရာ မဟုတ်ပါ) :P

********************************************

ကိုယ်ကသာ အမြဲတမ်းသွားလာနေတဲ့သူမို့
မြို့မှာ သွားတာလာတာ ဝယ်တာခြမ်းတာ နှံ့နှံ့စပ်စပ် ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်ရှိပေမယ့်…

ကိုယ်ရတာလေး နည်းနည်းပါးပါးစုပြီး
တခါတလေမှ မြို့တက်ရောင်းတဲ့လူတွေကျတော့လည်း….

မသွားတတ်၊ မလာတတ်နဲ့ ဘယ်မှာ စားလို့ ဘယ်မှာနေရမှန်းမသိ။

အဲလိုလူတွေနဲ့လည်း  ကြုံရတတ်သေးတယ်။

 

အဲလိုမျိုးနဲ့တွေ့တဲ့အခါမှာတော့လည်း…
ကိုယ်သိတာတွေကို လမ်းညွှန်ပေးပြီး ကူညီရတာပေ့ါ။

 

မြို့တက်ပြီး ကုန်ရောင်းတဲ့အခါမှာ သတိအထားရဆုံးက
ပွဲရုံက ငွေရှင်းယူပြီးတဲ့အခါ ခါးပိုက်နှိုက် မခံရဖို့ပဲ။

 

တချို့လူတွေဆိုတာကလည်း မြို့တက်ကုန်ရောင်းလို့
လက်ထဲမှာ ငွေလုံးငွေခဲလေး ကိုင်ရတဲ့အခါ…..

မိသားစု အထိန်းအကွပ်နဲ့ ဝေးနေတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးမှာ
ထင်တိုင်းကြဲပြီး သောက်စားတတ်ကြတာကလည်း

ခါးပိုက်နှိုက်တွေအတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခုလို့ ပြောရမယ်။

 

ကျွန်တော်ဖိုးကျော်ကတော့ လူငယ်ပီပီ အလှအပကြိုက်ပြီး…
ခေတ်မီမီ ဝတ်ချင်စားချင်တာကလွဲပြီး
အသောက်အစားကတော့ ကင်းတယ်။

 

ဒါ့အပြင် ပညာလေးကလည်း အနည်းအကျဉ်းတတ်တော့…
လူရိပ်လူကဲခပ်နိုင်တာရယ်
သတိရှိတာရယ်တွေကြောင့် ….

ကျွန်တော့်ကို မြို့တက်ကုန်ရောင်းဖို့
မိဘတွေက စိတ်ချလက်ချ လွှတ်ကြတာပေ့ါ။

 

အခြားလူတွေ ခါးပိုက်နှိုက်ခံရတာ၊ ငွေအလစ်သုတ်ခံရတာတွေ  ကြားဖူးပေမယ့်….
ဖိုးကျော်တို့တော့ တစ်ခါမှ ခါးပိုက်နှိုက် မခံရဖူးဘူး။

ဤသည်လည်း ကြွားစရာ ဖြစ်ချေသည်တမုံ့။ :kwi:

 

************************************************

 

ရန်ကုန်ကို ကုန်တက်ရောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့

ကုန်ရောင်းပြီးအပြန် လမ်းတလျှောက်မှာ ငွေကို လုံလုံခြုံခြုံ ထည့်သိုသွားဖို့နဲ့

သတိထားပြီး ဂရုတစိုက် သယ်ဆောင်သွားဖို့ အင်မတန်မှ အရေးကြီးပါတယ်။

 

အဝေးပြေးကားပေါ်မှာ ….

ခရီးသည်ဟန်ဆောင်ပြီး လမ်းတလျှောက်လုံးလိုက်လာပြီး

လမ်းကျမှ ခါးပိုက်နှိုက်ပြီး ဆင်းသွားတာမျိုးတွေလည်း တွေ့ခဲ့ရဖူးတယ်။

 

ကျွန်တော်ကတော့ ကုန်ဖိုးငွေတွေ လက်ထဲရာက်ပြီဆိုတာနဲ့…..

ငွေကိုသေသေချာချာ အိတ်ထဲထည့်၊

ငွေအိတ်ကို အဝတ်အိတ်ထဲမှာ အဝတ်တွေကြားထဲညှပ်၊၊

အဝတ်အိတ်ကို ကိုယ့်ရှေ့ဘက်မှာထားပြီး စလွယ်သိုင်းထားလေ့ရှိတယ်။ :hee:

***************************************************

 

ကျွန်တော်က ရွာပြန်ရင် အချိန်ကောင်းဖြစ်တဲ့ မနက်စောစောထပြီး ကားကို စီးလေ့ရှိတယ်။

အဲဒါမှ ရွာကို ညနေစောင်းလောက် ပြန်ရောက်တယ်။

 

အခုတစ်ခေါက် ကုန်လာရောင်းရင်း ဦးကြွယ် ဆိုတဲ့ ဦးကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ပြောဆိုခင်မင်သွားတယ်။

အမှန်တော့ ဦးကြွယ်က ခုမှမြို့ရောက်ဖူးတာမို့ မသွားတတ်၊ မလာတတ်လို့ ကိုယ်ကပဲ ဦးဆောင် ခေါ်သွားရင်းနဲ့ သူ့အကြောင်း ကိုယ့်အကြောင်း ပြောမိကြတယ်။

 

အပြန်ကျရင်လည်း လမ်းကြောတစ်ကြောတည်းမို့ အတူတူပြန်ဖို့ စီစဉ်ကြတယ်။

ရိုးရိုးအအ တောသားဖြစ်တဲ့ ဦးကြွယ်ကို မြို့ရည်လည်တဲ့ ကျွန်တော်ဖိုးကျော်က ကူညီချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ပေ့ါ။

 

ထုံးစံအတိုင်း မနက်စောစောထပြီး ကျစ်ကျစ်လစ်လစ် သေသေချာချာ ထုပ်ပိုးထားတဲ့ အိတ်ကိုယူလို့ ဦးကြွယ်ကို ခေါ်ပြီး အဝေးပြေးကားဂိတ်ကို သွားကြတယ်။

 

ကားတစ်စီးတည်းအတူတူစီးပြီး ကျွန်တော်ကတော့ ရွာသွားမယ့် လမ်းခွဲမှာ ဆင်းနေခဲ့မယ်။

ဦးကြွယ်ကတော့ ဆက်စီးသွားရမယ်။

 

ဒါပေမယ့် လမ်းမှာ ကားခဏရပ်ပြီး အဆာပြေစားဖို့ ဆင်းကြတဲ့အခါ

ဦးကြွယ်ကို မတွေ့တော့ဘူး။

 

ပြန်ထွက်ခါနီးမှာ ကားသမားက ခရီးသည်စုံပြီလားလို့ မေးတဲ့တော့ ဦးကြွယ်ကျန်နေသေးလို့ ပြောပေမယ့် လမ်းပေါ်မှာလည်း ဘယ်သူမှမရှိတော့ပါဘူး။

 

ကားသမားကလည်း အကြာကြီး မစောင့်နိုင်တာမို့၊ တခြားကားနဲ့ ပါသွားတယ်လဲ ယူဆတာမို့  ကားထွက်လာခဲ့ပါတော့တယ်။

 

ကားထွက်လို့ သိပ်မကြာပါဘူး။

မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ကို မရောက်ခင်မှာ လူကြီး ၃-၄ယောက်က လမ်းပေါ်ကနေ ကားကို ရပ်ခိုင်းပါတယ်။

 

ကားရပ်သွားတဲ့အခါမှာ ရပ်ကွက်လူကြီးလို့ ထင်ရတဲ့ လူတစ်ဦးက …

ဒီကားပေါ်မှာ ……. ရွာက ဦးရွှေရဲ့သား ကျော်ကျော် ပါသလားလို့ မေးပါတယ်။

 

ကျွန်တော်လည်း ရုတ်တရက် ကိုယ့်နာမယ်ခေါ်သံကြားတော့ ခေါင်းကြီးသွားတယ်။

ငါလည်းဘာမှ လုပ်မထားပါဘူး၊ ဘာကိစ္စများ ရှိပါလိမ့်လို့ တွေးမိပါတယ်။

 

`ကျွန်တော်ပါ´ လို့ ဆိုတော့…

`မင်းကို မေးစရာရှိတယ်၊ ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့´ လို့ ခေါ်ပါတယ်။

 

 

ငါဘာအပြစ်မှ လုပ်ထားတာ မရှိဘူး။ လူမှားတာလား၊ အထင်မှားတာလား တစ်ခုခုပဲ ဖြစ်ရမယ်ဆိုပြီး

ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်ပစ္စည်းထုပ်လေးဆွဲပြီး ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်ပါတယ်။

 

ကားပေါ်က လူတွေရဲ့ အကြည့်မှာတော့ ကျွန်တော့ကို

ရာဇဝတ်သားလား၊ လူဆိုးသူခိုးလား ဆိုတဲ့ သံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ပေ့ါ။ :eee:

 

ကားထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ

ကျွန်တော့ကို လူနှစ်ယောက်က ဘေးက ညှပ်လိုက်ပြီး လမ်းဘေးက ကိုင်းတောထဲကို ခေါ်သွားပါတယ်။

 

`ကျွန်တော့မှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ ဘယ်ကိုခေါ်သွားမလို့လဲ´ လို့ မေးလိုက်တဲ့တော့….

`လျှာမရှည်နဲ့ ငါတို့နောက်သာ လိုက်ခဲ့´ လို့ ခပ်မာမာ ပြန်ပြောပါတယ်။

 

တော်တော်လးလျှောက်ပြီးလို့ ကားလမ်းနဲ့ ဝေးသွားတဲ့အခါမှာ

ကျွန်တော့်လက်ထဲက အထုပ်ကို တောင်းပါတယ်။

 

`ဒါ ကျွန်တော့ပစ္စည်းပါ။ ခိုးလာတာ မဟုတ်ပါဘူးလို့´ တောင်းပန်တာကို မရပဲ

လက်ထဲက အထုပ်ကို ဆွဲလုပါတယ်။

`ငါတို့ လိုချင်လို့ ယူတယ်။ မင်းဘာကောင်လဲ´ လို့ ပြောပြီး

နောက်တစ်ယောက်ကကျွန်တော့ခေါင်းကို အနောက်ကနေ ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။

 

ကျွန်တော်မေ့လဲသွားတာ တစ်နေ့ခင်းလောက်ကြာပါတယ်။

 

သတိရတဲ့အချိန်မှာ ဒယီးဒယိုင်နဲ့ ကားလမ်းပေါ် ပြန်တက်ပြီး တွေ့တဲ့ကားကို တားလို့

ကားသမားကို ပစ္စည်းတွေ အလုခံရလို့  ကားခမရှိတဲ့အကြောင်း တောင်းတောင်းပန်ပန်နဲ့ပြောပြီး ရွာပြန်ခဲ့ရပါတယ်။

 

တစ်ခါမှ ငွေမပျောက်ဖူးဘူး။

အလစ်သုတ်မခံရဖူးဘူး။

ခါးပိုက်နှိုက်မခံရဖူးဘူး။

သွားတတ်လာတတ်နဲ့ မြို့ရည်လည်တယ်လို့

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုရော၊အခြားသူတွေကပါ ထင်နေကြတဲ့ လူပါးဖိုးကျော် ပုလင်းထိတာ ရှက်မိပါတယ်။ :byae:

*************************************************************

 

ကျော်ကျော့်က သူခံလိုက်ရတာကို ရှက်စရာလို့ ယူဆပေမယ့်

သူ့လို အဖြစ်အပျက်မျိုး နောက်လူတွေ မကြုံရလေအောင်၊

သင်ခန်းစာယူနိုင်အောင်ဆိုပြီး ပြောပြတာကို ထပ်မံ၍ လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။

 

ကိစ္စအားလုံးကို သတ္ထုချကြည့်တဲ့အခါ ……..

လမ်းမှာ ပျောက်သွားတဲ့ ဦးကြွယ်ဟာ အဓိက တရားခံပဲလို့ တွက်ဆမိပါတယ်။

 

ရိုးရိုးအအလို့ထင်ပြီး လူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်မိသားစုအကြောင်း ပြောပြမိတော့

ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အချက်အလက်သိတာကို အခွင့်အရေးအဖြစ်အသုံးချပြီး လူရွေးပြီး ကားပေါ်ကခေါ်ထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်။

 

အချို့သောလူလိမ်တွေဟာ ယုံကြည်အောင်ပြောဆိုပြီး လိမ်လည်တဲ့ လူလည်တွေ ဖြစ်သလို

အချိုု့သောလူလိမ်တွေဟာ လိမ်မယ်လို့ မထင်ရအောင် ရိုးအတဲ့ ပုံစံလည်း ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။

 

နောက်တစ်ချက်က-

ငွေကို လုံခြုံအောင် ထုပ်ပိုးသိမ်းဆည်းထားရုံနဲ့ မပျောက်ဆုံးနိုင်ဘူးလို့ မထင်ပါနဲ့။

ရိုက်နှက်လုယူတာ ခံရနိုင်ပါသေးတယ်။

 

ဘယ်လိုပဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတိရှိပါတယ်ဆိုပေမယ့် ………..

မထင်မှတ်တဲ့ ပုံစံနဲ့ အလစ်အငိုက်ခံရနိုင်သေးတာကြောင့် သတိရှိကြစေချင်ပါတယ်။

 

အားလုံးပဲ…………

အသေဝနာစ ဗာလာနံ

လူမိုက်နဲ့ ကင်းဝေးနိုင်ကြပါစေ။ :hee:

 

PS

အရင်ကတင်ထားတဲ့
သတိဟူသည် ပိုသည်မရှိ http://myanmargazette.net/160270

ပိုစ့်မှာတုန်းက

nozomi says:
အရင်က နေအေး ရဲ့ လိမ်နည်းများ ဆိုတာလို
နောက်ဆို မမ ရဲ့ လိမ်းနည်းများ စာအုပ် ရောင်းမလောက် ဖြစ်တော့မှာပေါ့

ဆိုတဲ့ ကွန်မန့်က ဒီလိုပိုစ့်တွေ ရေးဖို့အတွက် တွန်းအားဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။ :hee:

About Ma Ma

Ma Ma has written 143 post in this Website..

ေဗဒင္ဆရာ မေမးပဲ နာမည္ေပးလိုက္မယ္။ သိပၸံေမာင္ဝရဲ႕ ေခတ္ဆန္းစာေပကို အားက်ၿပီး ေရးမိေရးရာ ေရးထားတဲ့ လက္စမ္းစာေပလို႔။ THAKHIN CJ #8212010 ( 5/2/2016)