“ႏြဲ႔ယိမ္းဖြဲ႔ေႏွာင္လွဳိင္းကေလးရဲ႕ေသာင္   “(အခန္းဆက္၀တၱဳရွည္) အပုိင္းႏွစ္

အပုိင္း-၂ ပင္လယ္ျပင္မွ ဆီးၾကဳိျခင္း

ေနာက္နာရီ၀က္ေလာက္အၾကာမွာ ကိုတင္႔ က သူတုိ႔အလုပ္က                                                                                                                 ကားအျပာေလးနဲ႔ေရာက္လာပါတယ္။
သူ႔ကုိအရင္ဆုံးပူဆာရ တာကေတာ႔ ဗုိက္ဆာျပီဆုိတာပါဘဲ။
ဆာဆုိ ေနမြန္းတည္႔ခ်ိန္ေတာင္ေရာက္ေနျပီေလ။
ကားေလးကျမဳိ႔လယ္ပန္းျခံၾကီးကိုျဖတ္
နာရီစင္ၾကီးကုိလွမး္ျမင္ရတဲ႔လမး္ေပၚမွာ တျငိမ္႔ျငိမ္႔၊
ပ်ားပန္းခတ္သလုိ ဆူညံရွုပ္ယွက္ခတ္ေနတဲ႔ရန္ကုန္ကေန
တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္သြားလာေနၾကတဲ႔ ပုသိမ္ျမဳိ႔အေရာက္မွာေတာ႔ စိတ္ေတြအလုိလုိေတာင္
ေအးေဆးျငိမ္သက္ ျပီး  ျငိမး္ခ်မ္းလုိ႔သြားပါတယ္။
ကိုတင္႔ ကေတာ႔ က်မ တစ္ခါမွ မေရာက္ဘူးတဲ႔ျမဳိ႔မွန္းသိေနေတာ႔
ျမဳိ႔ကိုလွည္႔ပါတ္ျပီးေမာင္းျပပါတယ္။
ေနာက္ေတာ႔ ေစ်းတန္းေလးတစ္ခုအေရာက္ ကားရပ္လုိက္ပါတယ္။
“ထမင္းစားရေအာင္”လုိ႔ကိုတင္႔ေျပာလုိ႔ ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔
“ခခၾကီးထမင္းဆုိင္”ပါတဲ႔။
“စိတ္ေအးလက္ေအးစား ေခ်ာငး္သာကားကုိ (၂)နာရီကားျဖတ္ထားတယ္။
ျပီးရင္ ေရႊမုေဌာဘုရား ကုိ သြားဖူးျပီးမွ ကားဂိတ္လုိက္ပုိ႔မယ္”
ထမင္းဆုိင္ေလးကအေတာ္႔ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္။
ဆုိင္နံရံမွာေတာ႔ ဒီဆုိင္ကုိလာစားဘူးတဲ႔
ျမန္မာျပည္မွာလူသိမ်ားတဲ႔အႏုပညာရွင္ေတြရဲ႕ဓါတ္ပုံေတြ
တန္းစီလုိ႔ခ်ိတ္ထားပါတယ္။
ဆုိင္ေရွ႔မွာေတာ႔ ပုသိမ္ထီး ဟာလ၀ါ ပင္လယ္ထြက္
အေျခာက္အျခမး္ေတြခင္းက်င္းလုိ႔ထားပါတယ္။
ထမင္းစားၾကေတာ႔ ဟင္းခ်က္ကလဲ ေကာငး္ပါတယ္။
အသားဟင္းႏူးအိအိ ခ်ဥ္ေရဟင္းေလးက အအီေျပေျပ။
ပုိေကာင္းတာကေတာ႔  ငပိေရက်ဳိေမႊးေမႊးေလးနဲ႔ စုံလွတဲ႔ အသီးအႏွံအတုိ႔အျမဳွတ္ေတြပါဘဲ။
ထမင္းစားျပီးေတာ႔ အဲဒီမွာဘဲ ေကာ္ဖီေသာက္ရငး္စကားထုိင္ေျပာ။
ေနာက္ေတာ႔ ပုိးအိစံရဲ႕ မမပုသိမ္သူ သီခ်င္းထဲက ေရႊမုေဌာ ဘုရားကို
သြားလုိ႔ဖူးေမွ်ာ္ၾကပါတယ္။
မုိးရြာထားေတာ႔ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာေရစပ္စပ္။
ဒါေပမယ္႔ ၾကည္ညဳိစရာေကာငး္ပါတယ္။
ကိုတင္႔က “နင္ေယာက်ာ္းလုိခ်င္ရင္ဆုေတာင္းသြား ဒီဘုရားက ဆုေတာင္းျပည္႔တယ္ေနာ္”
ဆုိျပီး စေနပါေသးတယ္။
“ေတာ္ပါျပီဟာ နင္္တုိ႔ေယာက်္ားေတြကို မီးမီး ေၾကာက္ေၾကာက္” လုိ႔ဆုိေတာ႔
“ မိနဒီရယ္ နင္ ထန္းေရအမူးမေျပေသးလုိ႔ ေမာ႔မၾကည္႔ေသးတာေနမွာပါ”
လုိ႔ေျပာေတာ႔ က်မ မွာျပန္ေျဖစရာစကားမရွိသလုိ။
ဘုရားကအျပန္မွာေတာ႔သူက ကမး္နားလမး္ကိုပါတ္ေမာင္းျပီး ကားဆိပ္ကိုလုိက္ပုိ႔ပါတယ္။
“ဒီကေနေခ်ာင္းသာကို မုိင္သုံးဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးဘဲေ၀းတာ၊
အလြန္ဆုံးေမာင္းရလွ ႏွစ္နာရီဘဲ။
ငါမအားလုိ႔ အားရင္ ကိုယ္တုိင္လုိက္ပုိ႔ပါတယ္။
ဟုိေရာက္ရင္ ဟုိတယ္ၾကီးေတြတည္းမယ္ဆုိရင္ သုံးေသာင္းေတာ႔ ရွိမယ္။
ရြာထဲက တည္းခုိခနး္ေလးေတြမွာတည္း။
အခုလို ဧည္႔ပါးတဲ႔ရက္ဆုိရင္ အခန္းခက ငါးေထာင္ ထက္မပိုဘူး။
ကားရပ္တာနဲ႔ ဧည္႔ၾကဳိေကာင္ေလးေတြလာေမးမယ္။
ေစ်းဆစ္ျပီးေတာ႔ တည္း။
ထမင္းက သူတုိ႔ကိုခ်က္ခိုင္းမေနနဲ႔ နင္ တစ္ေယာက္ထဲဆုိေတာ႔ ကုန္မွာမဟုတ္ဘူး။
ရြာထဲကထမင္းဆုိင္သာ သြားစားလုိက္။
တစ္ေယာက္ထဲဆုိျပီး ဘာမွေၾကာက္မေနနဲ႔ ။
ေခ်ာင္းသာမွာ ဘာအႏၱရာယ္မွ မရွိဘူး။
ေအးေရဆင္းကူးရင္ေတာ႔ သတိထား အခုလုိရက္က လွဳိင္းအဆြဲနည္းနညး္ၾကမး္တယ္”
လုိ႔ မွာသံေတြက နားထဲမွာၾကားတစ္ခ်က္မၾကားတစ္ခ်က္။
က်မစိတ္ေတြက ျမစ္ထဲမွာသြားလာေနတဲ႔
ေပါငး္မုိးေတြနဲ႔ေလွသမၺာန္ေတြကိုစိတ္၀င္စားေနလုိ႔ပါ။
ေခ်ာင္းသာကအျပန္ျမစ္ကမ္းတစ္ေလ်ာက္ဓါတ္ပုံလုိက္ရုိက္မယ္လုိ႔ စိတ္ထဲမွာေတးထားပါတယ္။
က်မတုိ႔ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ႔ ကားေပၚေရာက္တဲ႔လူေတြေရာက္ေနပါျပီ။
ေခ်ာင္းသာကားက ဘီးလွိမ္႔လုိ႔အထြက္မွာေတာ႔
“နဒီ နင္ပုသိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ဖုနး္ဆက္လုိက္ ငါလာၾကိဳမယ္”လုိ႔လွမ္းေျပာေနတဲ႔
ကုိတင္႔ ကိုလက္ျပရင္း
“စိတ္ခ် ငါ႔မွာအားကုိးစရာဆုိလုိ႔ နင္ဘဲရွိတာပါဟယ္”လုိ႔ရီက်ဲက်ဲနဲ႔ျပန္ေျပာေတာ႔
က်မကုိ လက္သီးဆုပ္ျပရင္း ကိုတင္႔ တစ္ေယာက္က်န္ခဲ႔ပါတယ္။
တစ္ခါမွ မေရာက္ဘူးေသးတဲ႔ က်မအရမး္ျမင္ဘူးခ်င္လွတဲ႔ ပင္လယ္ျပင္ၾကီးဆီကို
တကယ္ေရာက္ေတာ႔မယ္ဆုိတဲ႔ အသိေၾကာင္႔လား၊
ကုိတင္႔က က်မကို ဂရုစုိက္တာေၾကာင္႔ဘဲလားမခြဲျခားနုိ္င္ေပမယ္႔ စိတ္ထဲမွာၾကည္ႏူး
ေနတာေတာ႔အမွန္ပါဘဲ။
#################################################                                                                                               ပုသိမ္ကေနထြက္လာေတာ႔ က်မစီးလာတဲ႔ကားကလူမျပည္႔ေသးပါဘူး။
က်မထုိင္ရတဲ႔ခုံက ကားအလယ္ ေလာက္မွာပါ။
ခုံေလးေတြက အေတာ္ေလးကိုေသးပါတယ္။
က်မေဘးနားကအေဒၚၾကီးက အေတာ္ေလး၀ေတာ႔ ထုိင္ရတာက်ဥ္းက်ပ္က်ပ္။
ေနာက္ဆုံးတန္းခုံရွည္ၾကီးကေတာ႔ထုိင္မယ္႔သူတစ္ေယာက္မွမရွိ။
က်မရဲခရီးေဆာင္အိပ္္ကုိ လဲေပါင္ေပၚမွာတင္ထားရပါတယ္။
သိပ္မၾကာခင္ျမဳိ႔ထြက္ခါနီးေလးမွာလူတစ္စုကလက္ျပတားေတာ႔ ကားရပ္ေပးပါတယ္။
“စပယ္ယာေလးက လက္မွတ္ျဖတ္ျပီးသား လမး္တက္ငါးေယာက္”လုိ႔ေအာ္ပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔စပယ္ယာေလးကို ေနာက္ဆုံးတန္းသြားထုိင္လုိ႔ရလားေမးေတာ႔ ေခါငး္ျငိမ္႔ျပတာနဲ႔
က်မလဲေနာက္ဆုံးတနး္ကိုေရႊ႔ထုိင္လုိက္ေတာ႔ အေတာ္ေလး လြတ္လပ္သြားသလုိပါဘဲ။
က်မေနသားတက်ထုိင္ျပီးမွအေစာက တက္လာတဲ႔သူေတြကိုၾကည္႔လုိက္ေတာ႔                                                                                                                    ပုသိမ္ကုိအလာတုနး္ က ကားတစ္စီးထဲစီးခဲ႔တဲ႔ ေကာင္ေလးတုိ႔
အုပ္စုျဖစ္ေနတာေတြ႔လုိက္ေတာ႔စိတ္ထဲမွာအားရွိသြားသလုိလုိ
၀မ္းသာသြားသလုိလုိ တစ္ေယာက္ထဲမဟုတ္ေတာ႔ဘူးလုိ႔ ခံစားရမိသလုိလုိပါဘဲ။
ေကာင္ေလးက လဲေနာက္လွည္႔အၾကည္႔ က်မကုိ ျပဳံးျပျပီး
က်မနားကိုလာထုိင္မယ္လုိ႔ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔
အခ်က္ေတြျပျပီး က်မထုိင္ေနတဲ႔ခုံတန္းရွည္ေပၚကိုသူေရာက္လာပါတယ္။
က်မတုိ႔စီးတဲ႔ကားက လူႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေတာ႔ပါ ပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ခုံေအာက္မွာ ကုန္ေတြအျပည္႔ထုိးထားပါတယ္။
ပီနံအိတ္ေတြေရာ ဂ်ဒ္ဖာေတြေရာ အသားၾကမး္နဲ႔ရုိက္ထားတဲ႔ေသတၱာေတြေရာ
ပုံးေတြေရာစုံနဖာစီ။
ကားေလးကေတာ႔ ျမစ္ကမး္နဲ႔ယွဥ္ထားတဲ႔ လမး္က်ဥ္းေလးေပၚမွာ တအိအိ။
က်မကေတာ႔ ကားလမး္ရဲ႕ဘယ္ဘက္ျခမး္မွာရွိတဲ႔ ျမစ္ျပင္ေပၚမွာ ေလွသမၼာန္ေလးေတြ
သြားလာေနၾက ကမ္းစပ္မွာကုန္တင္ကုန္ခ်လုပ္ေနၾကတာ
င၀န္ျမစ္ရုိးတစ္ေလ်ာက္ဆန္တက္လာၾကတဲ႔ အုန္းသီးေလွၾကီးေတြကို ေငးေမာလုိ႔မ၀နုိင္။
အဲဒီအခ်ိန္ ႏုတ္သြက္အာသြက္ရွိလွတဲ႔ေကာင္ေလးက က်မတုိ႔ခုံေရွ႔ကဦးေလးၾကီးနဲ႔
စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔လုိ႔ေနပါတယ္။
“ဧည္႔ပါးတဲ႔ အခ်ိန္မုိ႔ အခုလုိကားေခ်ာင္တဲ႔အေၾကာင္း၊
ခါတုိင္းဆုိရင္လူေရာကုန္ေရာ ငပိသိပ္ ငါးခ်ဥ္သိပ္လုိက္ရတဲ႔အေၾကာင္း၊
ခါတုိင္းဆုိသူတုိ႔လဲ ေခ်ာင္းသာကေနဆုိင္ကယ္နဲ႔လာတဲ႔အေၾကာင္း၊
အခုရက္ မုိးမိမွာေၾကာက္လုိ႔သာ ကားနဲ႔လုိက္လာခဲ႔တဲ႔အေၾကာင္း၊
ခပ္မွန္မွန္ေမာငး္ရင္ (၂)နာရီသာသာေလာက္ဘဲေမာငး္ရတဲ႔အေၾကာငး္၊
ကားလမး္က ပုသိမ္ကအထြက္သာနည္းနည္းၾကမး္တဲ႔အေၾကာင္း
ၾကဳိးတံတားကိုျဖတ္ျပီးတာနဲ႔ ေက်ာက္လမး္မျဖစ္သြားတဲ႔အေၾကာင္း
အဲဒီေနရာကစျပီး ေတာင္တက္လမး္ျဖစ္ျပိး အေကြ႔ (၃၃)ေကြ႔ရွိတဲ႔အေၾကာင္း”
နယ္ခံဦးေလးၾကီးကရွင္းျပပါတယ္။
သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ဦးေလးၾကီးေျပာတဲ႔ၾကဳိးတံတားကိုေရာက္လာပါတယ္။
အဲဒီေရွ႔နားမွာဓါတ္ဆီဆုိင္ေလးတစ္ဆုိင္ မွာဆီ၀င္ထည္႔ပါတယ္။
အဲဒီဆုိင္ေလးက ေခ်ာင္းသာနဲ႔ ေငြေဆာင္လမး္ခြဲပါဘဲ။
လမး္ဘယ္ဘက္ကြန္ကရစ္ခင္းထားတဲ႔လမး္က ေငြေဆာင္ကိုသြားတဲ႔လမး္ျဖစ္ျပီး
ညာဘက္ျခမး္ က ကတၱရာလမး္ခင္းထားတာက ေခ်ာင္းသာကိုသြားတဲ႔လမး္ပါဘဲ။
ဒီေနရာကေန ေခ်ာင္းသာသြားသြား ေငြေဆာင္ေဆာင္သြားသြား
မုိင္(၃၀)ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ဘဲေ၀းပါ ေတာ႔တယ္။
*****************************************************************
ဒီၾကဳိးတံတားေလးအလြန္ကစျပီး ေတာင္တက္ေတာင္ဆငး္လမး္စပါေတာ႔တယ္။
ၾကည္႔ေလရာရာတုိင္းမွာ သစ္ပင္ေတြမရွိ။
ခုတ္ထားတာ သိပ္မၾကာေသးတဲ႔အတုိင္း။
ေတာင္ကုန္းေပၚမွာေပသုံးေလးဆယ္ျမင္႔တဲ႔ႏွစ္ရွည္ပင္ၾကီးတစ္ပင္ႏွစ္ပင္ ေလာက္သာေတြ႔ရပါတယ္။
လမ္းနံေဘးက ျခံထဲမွာေတာ႔ ေမာ္ဒယ္ျမင္႔အိမ္စီးကားေလးေတြရပ္ထားတာေတြ႔ရပါတယ္။
အဲဒီျခံေလးေတြေတြထဲမွာေတာ႔ အပင္ေပါက္ေလးေတြျမင္ရေနျပန္ပါတယ္။
က်မတုိ႔ေရွ႔ခုံက အေဒၚၾကီးကို အဲဒီအပင္ေလးေတြအေၾကာင္းေမးေတာ႔
“ရာဘာပင္ေပါက္ေတြေလသမီးရဲ႕။
အဲဒီရပ္ထားတဲ႔ကားေလးေတြက ျမဳိ႔ကလာတဲ႔ ျခံပိုင္ရွင္ေတြေပါ႔။
သူတုိ႔တေတြကဒီပါတ္၀န္းက်င္က ေျမေတြကိုေစ်းေပါေပါနဲ႔ ၀ယ္ျပီး သစ္ပင္ေတြခုတ္ ေတာရွင္း ႏွစ္ရွည္ရာဘာပင္ေတြစုိက္ၾကေတာ႔တာ၊
ဒီနားရွိသမွ်ျခံအားလုံးရာဘာျခံေတြဘဲျဖစ္ေတာ႔မွာေလ။
ေတာခုတ္လုိက္ေတာ႔ ဆင္ေတြေတာင္ ညည ဆုိလမ္းေပၚတက္လာတယ္။
ျပီးခဲ႔တဲ႔သၾကၤန္ရက္က အေမ႔သားေတြ ပုသိမ္ကေန ညပုိငး္ျပန္လာတာ။
လမ္းအေကြ႔မွာ ဆင္ၾကီးႏွစ္ေကာင္ကုိဘြားကနဲ႔ေတြ႔လုိက္ေတာ႔ အရမး္ကုိလန္႔သြားၾကတာတဲ႔ေအ။
ဟုိကႏွာေမာင္းနဲ႔လွမး္ဆြဲတာ ကုိ ဆုိင္ကယ္ကုိအၾကမး္ေမာင္းျပီးလြတ္ေအာင္                                                                                                                   မနည္းေျပးခဲ႔ရတာတဲ႔ သမီးေရ။
အဲဒီကစျပီး ညဆုိ ဒီလမး္ကုိျဖတ္ရဲတဲ႔သူမရွိေတာ႔ဘူးေလ”
က်မတုိ႔စီးလာတဲ႔ကားေလးကေတာ႔ ဟြန္းသံတေဘာ္ေဘာ္ေပးရင္း လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာေရွာင္ရင္းတိမ္းရင္း
ခရီးသြားေတြကိုတင္ရင္းခ်ရင္း မုိးေလးတဖြဲဖြဲေအာက္မွာခရီးဆက္ခဲ႔ပါတယ္။
ေကာင္ေလးကေတာ႔ သူသိခ်င္သမ်ကုိ လက္ညဳိးတထုိးထုးိနဲ႔ေမးရင္းေပ႔ါ ။
ေခ်ာင္းအက်ယ္ၾကီးကုိ ေက်ာ္ျဖတ္အျပီး အိမ္စုေလးနားမွာကားရပ္လုိ႔ပစၥည္းေတြခ်ပါတယ္။.
ကားျပန္ထြက္မယ္အလုပ္မွာ ဂီးကနဲတစ္ခ်က္ျမည္ျပီးကားရပ္သြားပါေတာ႔တယ္။
ကလပ္ဘရိတ္ေပါက္သြားတာပါတဲ႔။
ဆယ္႔ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာမယ္ေျပာပါတယ္။
ဒါနဲ႔ကားေပၚကေနေအာက္ဆင္းျပီး ဓါတ္ပုံရုိက္ဘုိ႔ ျပင္ပါေတာ႔တယ္။
တံတားေအာက္က ေခ်ာင္းထဲမွာကေလးေတြကစားေနတာျမင္ေတာ႔ ဓါတ္ပုံရုိက္။
ျပန္အလာမွာ ေဆာ႔ေနတဲ႔ကေလးေတြရယ္ အိမ္ထဲမွာ ထင္းမီးေမႊးျပီး ထမင္းအုိးတည္
ေနတဲ႔ကေလးမေလးကုိ အမိအရလုိက္ရုိက္ေနမိပါတယ္။
အုးိးးးးးးးးးၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ေကာင္ေလးကလဲ က်မလုိဓါတ္ပုံလုိက္ရုိက္ေနတာကိုျမင္ရ။
က်မ ကိုျမင္ေတ႔ာသူကလဲ ကင္မရာေလးကိုေျမွာက္ျပီး လက္မေလးေထာင္ျပပါတယ္။
သူကုိင္ထားတာက ကင္ႏြန္ကင္မရာအၾကီး က်မကိုင္တာက အိမ္သုံးဒစ္ဂ်စ္တယ္ေပါက္စက။
ရီစရာေတာ႔ ေကာင္းေနသလုိလုိ။

ခဏေနေတာ႔ကားျပင္ျပီးသြားျပီဆုိေတာ႔အားလုံးကားေပၚျပန္တက္လုိ႔ခရီးဆက္ၾကပါတယ္။
ဒီတစ္ခါကားေပၚအေရာက္မွာေတာ႔သူနဲ႔က်မၾကားမွတစိမ္းဆုိတဲ႔ အလႊာပါးပါးေလး ကြာက်သြားသလုိ။
ႏွစ္ေယာက္လုံးက တူညီတဲ႔၀ါသနာရွိသူကိုး။
ထုိင္ခုံမွာအတူယွဥ္ထုိ္င္မိတဲ႔အခ်ိန္ကစျပီး သူနဲ႔က်မ အေစာကရုိက္လာတဲ႔ပုံေတြကုိ
အျပန္အလွန္ျပၾကပါတယ္။
တုိ္က္ဆုိင္စြာသူနဲ႔က်မ ပုံတစ္ပုံကုိရဘုိ႔ၾကဳိးစားၾကတဲ႔ အျမင္ေဒါင္႔ေတြက တူေနပါတယ္။
အဲဒီကစျပီးတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဟုိးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတညး္ကခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ႔တဲ႔                                                                                                       မိတ္ေဆြမ်ားေတြလုိ ဓါတ္ပုံအေၾကာင္းေတြ ေျပာၾကပါေတာ႔တယ္။
က်မကလဲ ေဖစ္ဘုတ္မွာ ဓါတ္ပုံတင္သလုိ သူကလဲ တင္ပါတယ္၊
က်မတုိ႔နွစ္ေယာက္ဓါတ္ပုံအေၾကာင္း ဖြဘုတ္အေၾကာင္းေျပာလုိက္ၾကတာ
သူနဲ႔ပါလာ တဲ႔အတြဲနွစ္တြဲက လည္ျပန္ျပီးၾကည္႔ ယူရတဲ႔အထိပါဘဲ။
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

ဥတုိေခ်ာင္းကုိလြန္လာတဲ႔အခါ ေခ်ာင္းသာနဲ႔သိပ္မေ၀းေတာ႔ဘူးလုိ႔ဆုိပါတယ္။
ဦးေလးၾကီးက က်မတုိ႔ကုိ ဘယ္မွာတည္းမွာလဲေမးတဲ႔အခါ မသိေသးဘူးလုိ႔ေျဖမိပါတယ္။
အဲဒီအခါ ဦးေလးၾကီးက “က်ေနာ္တည္းခုိခန္းကိုလုိက္တည္းပါလား”လုိ႔ေျပာရင္း
အားလုံးဘယ္ႏွစ္ေယာက္လဲလုိ႔ေမးတဲ႔အခါ ေကာင္ေလးက
ေျခာက္ေယာက္ေလးခနး္လုိ႔အျမန္၀င္ေျဖပါတယ္။
က်ေနာ္႔တည္းခုိခန္းက ရြာအ၀င္စမွာရွိတာ.။
ကမး္ေျခနဲ႔လဲသိပ္မေ၀းဘူး အခန္းတုိင္းမွာေရခ်ဳိးခန္းအိမ္သာပါမယ္။
အသစ္ျပင္ထားတာမၾကာေသးဘူး.။
နွစ္ေယာက္ခန္းငါးေထာင္ တစ္ေယာက္ခန္းသုံးေထာင္ဘဲေပးလုိ႔ေျပာပါတယ္။.
သူ႔မိန္းမကေတာ႔ ကဲပါ လုိက္ၾကည္႔ျပီးမွ တည္းပါလုိ႔၀င္ေျပာပါတယ္။
ဒါနဲ႔ဘဲတည္းခုိးခန္း ကိစၥက ျပီးသြားသလုိပါဘဲ။

ပင္လယ္ကမး္စပ္ကုိသြားတယ္ဆုိေပမယ္႔ ေတာင္ေတြကို သာ တစ္ေတာင္ျပီးတစ္ေတာင္
တစ္ေကြ႔ျပီးတစ္ေကြ႔ျဖတ္လာတယ္ ပင္လယ္နဲ႔တူတဲ႔အရိပ္အေယာင္ေတာင္မျမင္ရ။
အဲဒါနဲ႔ အေဒၚၾကီးကိုမေရာက္ေသးဘူးလားေမးေတာ႔
“ေနာက္ေတာင္တစ္လုံးကိုေက်ာ္ျပီးရင္ေရာက္ျပီ သမီးေရ “လုိ႔ျပဳံးစစနဲ႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။
သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ က်မတုိ႔ကားေလးက ေခ်ာင္းသာ ကမး္ေျခကုိ၀င္လာပါတယ္။
လမ္းညာဘက္ျခမး္က ေဟာ္တယ္ၾကီးေတြၾကားထဲမွာ ပင္လယ္ကို လွမး္ျမင္ေနရပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ေကာင္ေလးက ကင္မရာထုတ္ျပီး ကားနံရံကိုရုိက္ေနတာကိုၾကည္႔လုိက္ေတာ႔
“ေမ႔က်န္ မွားက်န္ တာ၀န္မယူ”ဆုိတာကိုိျမင္မိေတာ႔ျပဳံးမိျပန္ပါတယ္။
ေခ်ာင္းသာကိုေရာက္လုိ႔ေပ်ာ္မိေပမယ္႔ စိတ္ညစ္တာက မုိးဖြဲဖြဲက်ေနတာကိုပါဘဲ။
မုိးရြာေနရင္က်မ ရုိက္ခ်င္လြန္းတဲ႔ ပင္လယ္ျပင္ရဲ႕ေန၀င္ခ်ိန္ ကို ရနုိင္မွာမဟုတ္ေတာ႔လုိ႔ပါ။
ေရႊေခ်ာင္းသာ ဟုိတယ္အလြန္မွာက်မတုိ႔အဖြဲ႔ကားေပၚကဆင္းၾကပါတယ္။
တည္းခုိခန္းပုိင္ရွင္လင္မယားကေရွ႔ကသြား။
က်မတုိ႔က ေနာက္ ကတန္းစီလုိက္ေပါ႔။
ရြာလမ္းကေလးအတုိငး္၀င္ျပီးသုံးအိမ္အေက်ာ္ေလာက္မွာ ညာဘက္ကိုခ်ဳိးလုိက္ေတာ႔
သူတုိ႔တည္းခုိခနး္ကိုေရာက္ပါတယ္။
ဘုိလုိေရးထားတဲ႔ တည္းခုိးခန္းရဲ႕နာမယ္ ကုိျမန္မာလုိျပန္လုိက္ရင္ေတာ႔
“ခ်စ္အိပ္မက္”ပါတဲ႔။
တည္းခုိခနး္က ႏွစ္ထပ္။
အေပၚထပ္မွာေနၾကလုိ႔ေျပာလုိ႔ အေပၚတက္ျပီး
အခနး္ထဲကို၀င္ၾကည္လုိက္ေတာ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္။
အခန္းေလးေတြကသိပ္ေတာ႔မက်ယ္ေပမယ္႔အခန္းတုိင္းမွာ ေရခ်ဳိးခနး္အိမ္သာတြဲလ်က္။
က်မက ေျမာက္ဘက္အစြန္ဆုံးအခန္းကိုယူလုိက္ပါတယ္။
အဲဒီမွာေလသာေဆာင္ေလးလုိ အေဆာင္ေလးပါလုိ႔ပါ။
ေကာင္ေလးတုိ႔အဖြဲကက်မရဲ႕ေတာင္ဘက္အခန္းေတြမွာယူၾကပါတယ္။
တည္းခုိးခနး္ကဦးေလးၾကီးကိုနက္ျဖန္ျပန္ဘုိ႔လက္မွတ္ဘယ္လုိ၀ယ္ရသလဲေမးေတာ႔
“စိ္တ္မပူနဲ႔ျပန္မယ္႔အခ်ိန္ေျပာ က်ဳပ္ဖုနး္ဆက္ျပိးမွာေပးထားမယ္ဗ်ာ”လုိ႔ဆုိေတာ႔
စိတ္ေအးသြားပါတယ္။
ဒါနဲ႔က်မလဲ ေပါ႔ပါးလြတ္လပ္တဲ႔ ခ်ည္ထည္ေဘာင္းဘီနဲ႔ တီရွပ္လဲေနတုန္း
ကုိတင္႔ဆီက ဖုနး္၀င္လာပါတယ္။
ေရာက္ျပီလား အဆင္ေျပလားေပါ႔။
“နင္႔အတြက္ဘာလက္ေဆာင္၀ယ္ခဲ႔ရမလဲ”ေမးေတာ႔
“ေက်ာက္ေမွ်ာ႔”ဆယ္ေကာင္ေလာက္၀ယ္ခဲ႔”လုိ႔ေျပာရင္းရီေနပါတယ္။
သူနဲ႔စကားနည္းနည္းပါးေျပာျပီး
ကင္မရာ ပုိက္ဆံအိတ္ ဖုန္းနဲ႔ ထီးကိုယူျပီးတည္းခုိခနး္ကေန ပင္လယ္ဘက္ကိုထြက္လာခဲ႔ပါတယ္။
က်မေအာက္ကုိဆင္းလာတဲဲ႔အခ်ိန္ေကာင္ေလးတုိ႔အဖြဲ႔က အခန္းတံခါးေတြကပိတ္ထားပါတယ္။
တည္းခုိခန္းကေန လမ္းမကိုအေရာက္ ကမး္ေျခဘက္ကိုဆင္းမယ္အလုပ္ ဟုိတယ္ၾကီးေတြရဲ႕
၀င္ေပါက္တုိင္းမွာ “တည္းခုိသူမွအပ ျဖတ္သန္းခြင္႔မျပဳ “ဆုိတဲ႔စာတနး္ေတြက ဆီးၾကဳိလုိ႔ေနပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔ကမ္းေျခကိုဘယ္နားကဆင္းရမယ္ဆုိတာ မသိျဖစ္ေနတုန္း ပုံးေလးလြယ္ထားတဲ႔ကေလး တစ္ေယာက္က သူနဲ႔လုိက္ခဲ႔ဘုိ႔ေခၚပါတယ္။
သူလြယ္ထားတဲ႔ပုံးထဲမွာတာ႔ ဂဏန္းအရွင္ေလးေတြက ရြစိထုိးေနတာကိုျမင္ရ
တာအူယားစရာေကာင္းလွပါတယ္။
ဟုိတယ္၀င္းအက်ယ္ၾကီးေတြကိုေက်ာ္ျပီးေတာင္ဘက္ကိုျပန္သြားမွ ဟုိတယ္ႏွစ္ခုၾကားမွာ
ကမး္ေျခကိုဆင္းဘုိ႔လမး္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးတစ္ခုကိုေတြ႔ရပါေတာ့တယ္။
ကမး္ေျခအေရာက္မွာေတာ႔ က်ယ္ျပန္႔လွတဲ႔ ပင္လယ္ျပင္ၾကီးကို လွဳိင္းသံေတြတ၀ုနး္၀ုနး္ၾကားမွာ ျမင္ေနရပါတယ္။
ပင္လယ္ဆုိတာကုိရုပ္ရုင္ထဲမွာျမင္ဘူးတဲ႔က်မအဖုိ႔ေတာ႔ျမင္ကြင္းအသစ္ကိုေငးေမာမဆုံး။
ကမး္ေျခကလဲအရွည္ၾကီး။
က်မေရာက္ေနတဲ႔ေနရာရဲ႕ဘယ္ ဘက္မွာေတာ႔ ေရႊေရာင္၀င္းေနတဲ႔ေစတီေလးတစ္ဆူ။
အဲဒီေစတီေလးရဲ႕ အေ၀းမွာေတာ႔သစ္ပင္တနး္ေလးနဲ႔ ေနာက္ထပ္ေစတီတစ္ဆူကုိျမင္ေနရျပန္ပါတယ္။
ညာဘက္ကိုလွမး္အၾကည္႔မွာေတာ႔ ဟုိးအေ၀းမွာေတာတန္းေလးတစ္ခု။
ပင္လယ္ကမး္စပ္ကေတာ႔ ပေစာက္ပုံသ႑ာန္ခပ္ေကြးေကြး၀ိုက္၀ုိက္.။
ပင္လယ္ျပင္ၾကီးရဲ႕ဟုိးအေ၀းမွာေတာ႔ ကြ်နး္ပုံသ႑န္အစက္ကေလးနဲ႔ေစတီျဖဴျဖဴေလးကုိ ျပျပေလးျမင္ေနရပါတယ္။
သဲျဖဴကြ်န္းလုိ႔ေခၚပါသတဲ႔။
အဲဒီကြ်န္း ကေရက ေခ်ာငး္သာကေရလုိ႔ ေနာက္မေနဘဲၾကည္လင္ပါသတဲ႔။
ေရေအာက္ကလွပတဲ႔ျမင္ကြင္းေတြကို လဲၾကည္႔နုိင္ပါသတဲ႔။
အခုခ်ိန္သြားမယ္ဆုိရင္ စက္ေလွစင္းလုံးငွားမွ သြားလုိ႔ရမယ္။
ေလးငါးေသာင္းေလာက္ေပးမွလုိက္ပါသတဲ႔။
ဧည္႔ေပါတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ ေမာ္ေတာ္ေတြက သဲျဖဴကြ်နး္ကုိသြားေပးပါသတဲ႔။
အဲဒီအခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ႔ ငါးေထာင္ေလာက္ဘဲရွိတယ္လုိ႔ က်မကုိလုိက္ပုိ႔ေပးတဲ႔ ကေလး ကေျပာျပပါတယ္။
သူေျပာခ်င္တာေတြလဲ ေျပာျပီးေရာ သူ႔ဆီကေန ဂဏန္း၀ယ္လႊတ္ဘုိ႔နားပူပါေတာ႔တယ္။
မ၀ယ္မခ်င္းကို တတြတ္တြတ္ေျပာတာပါ။
ဒါနဲ႔ဘဲ ဂဏန္း ငါးရာဘုိး ၀ယ္လႊတ္ေပးလုိက္ရပါတယ္။
က်မလက္ထဲလြတ္တာနဲ႔ သဲျပင္ေပၚေလ်ာက္ေျပးေနတဲ႔ဂဏန္းေကာင္ကုိ အမိအရလုိက္ျပီး ဓါတ္ပုံရုိက္။
အံမယ္ ေသာင္ျပင္ေပၚေျပးေနရာငး္ လက္မတေထာင္ေထာင္နဲ႔ မာန္ဖီျပေနပုံက ခ်စ္စရာ။
ဂဏန္းေကာင္ေလးေတြရုိက္ေကာငး္တုနး္ရွိေသးတယ္ ေသာင္ျပင္ေပၚလွုိင္းတက္လာျပီး
ျပန္အက် မွာဂဏန္းေကာင္ေလးေတြလဲပင္လယ္ထဲျပန္ပါသြားပါေတာ႔တယ္၊
ဘယ္အခ်ိန္မွာျပန္အဖမ္းခံရျပီးဂဏန္းေရာငး္တဲ႔ေကာင္ေလးရဲ႕႔ပုံးထဲျပန္ေရာက္မယ္ ဆုိတာေတာ႔ မသိနုိင္ဘူးေပါ႔ေနာ္။
က်မကုိ ေရာင္းလဲျပီးေရာ ဂဏန္းသည္ေလးလဲေနာက္လူေရာငး္ဘုိ႔ က်မအနားကေျပးထြက္သြားျပီဆုိေတာ႔ ေသာင္ျပင္ေပၚမွာတစ္ေယာက္ထဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္။
အဲေတာ႔ မွ ဖိနပ္ကိုခြ်တ္ ထီးလက္ကိုင္မွာခ်ိတ္၊
ေသာင္ျပင္အစပ္မွာေျခဗလာနဲ႔လမး္ေလ်ာက္ၾကည္႔တဲ႔အခါသဲနုနုမြမြေလးေတြရဲ႕ အေတြ႔ကႏူးႏူူးညံ႔ညံ႔၊
လွဳိင္းပုတ္လုိ႔ေရာက္လာတဲ႔ ပင္လယ္ေရကေတာ႔ ေအးေအးစိမ္႔စိမ္႔။
လွဳိင္းေတြေျပးလာသံက တ၀ုန္း၀ုန္း တေ၀ါေ၀ါ ။
သန္႔ရွင္းလတ္ဆတ္တဲ႔ေလရဲ႕ အေနာ႔ေၾကာင္႔ ဆံပင္ေတြကေလထဲ၀ဲေနတာကလဲအရသာတစ္မ်ဳိးပါဘဲ။
ညေနခင္းေလးမွာ ပင္လယ္လွဳိင္းစီးေနသူေတြအမ်ားၾကီးပါဘဲ။
ေဘာကြင္းေလးတစ္ခုထဲ ကုိ ခ်စ္သူစုံတြဲအတူတြဲလုိ႔စီးသူစီး။
ေဘာကြင္းထဲ၀င္ျပီး ပင္လယ္လွုိင္းအစုန္အဆန္စီးသူကစီး။
ဘာမွမပါဘဲ အလြတ္ကူးျပီး လွဳိင္းစီးသူစီး။
ေရဆငး္မကူးရဲတဲ႔ က်မ လုိလူေတြကတာ႔ ေသာင္ျပင္အစပ္ကေရထဲမွာလမ္းေလ်ာက္သူေလ်ာက္။
ျမင္ရတာနဲ႔တင္အလုိလုိေပ်ာ္လာပါတယ္။
အဲေတာ႔က်မလက္ထဲက ကင္မရာေလးမွာလဲ လုံး၀အနားမရ က်မလက္ေဆာ႔သမွ် ပုံရိပ္ထင္ေအာင္ ၾကဳိးစားေနရရွာပါတယ္။

မုိးရိပ္ရွိေတာ႔ ပင္လယ္ျပင္က သိပ္ေတာ႔ၾကည္႔လင္မူ႔မရွိသလုိေနရာကေန သိပ္မၾကာခင္ေလးမွာ ေကာငး္ကင္ၾကီးက အျပာေရာင္သန္းလုိ႔လာပါတယ္။
ေဘာကြင္းေတြငွားတဲ႔နားေလးမွာအုန္းသီးစိမး္ သည္ေလးေတြကိုေတြ႔ရပါတယ္။
က်မလဲအုန္းေရ ေသာက္ခ်င္လာတာနဲ႔ အုန္းသီးတစ္လုံးမွာျပီး
ပလပ္စတစ္ထုိင္ခုံေလးေပၚမွာထုိင္ရင္း ပင္လယ္ျပင္ၾကီးကိုေငးၾကည္႔
ပင္လယ္ရဲ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လွဳိင္းစီးေနတဲ႔သူေတြကိုေငးၾကည္႔
ေနရင္းက စိတ္ထဲမွာလြတ္လပ္ေပါ႔ပါးလာသလုိပါဘဲ။
ေရမကူးတတ္တဲ႔ အညာသူက်မကေတာ႔ သူမ်ားေတြ ပင္လယ္ေရစိမ္ေနတာကိုေငးေမာေနရုံကလြဲလုိ႔
ေရဆင္းမေဆာ႔ရဲတာအမွန္ပါဘဲ။
မေတာ္လုိ႔ေရနစ္သြားရင္ က်မကုိဆယ္မယ္႔သူမရွိဘူးေလ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေကာင္ေလးက က်မအနားကိုေရာက္လာတာပါဘဲ။
သရီးကြားတားကာကီေရာင္္ တီရွပ္ခဲေရာင္၀တ္ထားတဲ႔ေကာင္ေလးက သူ႔အသားလတ္လတ္နဲ႔ေတာ႔ အေတာ္ေလးလုိက္ဖက္တယ္ေျပာနုိင္ပါတယ္။
အရပ္ကေတာ႔ သိပ္မျမင္႔ ႏုတ္ခမ္းေမႊးစစ မ်က္လုံးကျပဳံးေယာင္ေယာင္ ဆုိေတာ႔
ေခ်ာတယ္မဆုိနုိင္ေပမယ္႔လူရည္သန္႔ကေလးလုိ႔ေျပာရင္ရနုိင္ပါတယ္။

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
“မမ” တစ္ေယာက္ထဲလား ”
“ဟုတ္ပ အစက မန္းေလးက သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္နဲ႔ဒီမွာခိ်န္းထားတာေလ၊
သူုတုိ႔က မလာနုိ္င္ေတာ႔ မမ တစ္ေယာက္ထဲျဖစ္သြားေတာ႔တာေပါ႔ ”
“ေအာ္ မမ ကလဲ မန္းေလးက ဘဲလား၊ က်ေနာ္က စိန္ပန္းထဲမွာေနတာ ”
“္ မမ က ေအာင္ေတာ္မူ မွာေနတာ ”လုိ႔
အျပန္အလွန္ေျပာၾကေတာ႔မွ တစ္ျမဳိ႔ထဲသားေတြျဖစ္ေနပါတယ္။                                                                                                                                              ဒါေပမယ္႔ ျမဳ႔ိအေရွ႔ဖ်ားနဲ႔ အေနာက္ဖ်ား။
အေ၀းေရာက္ေနခ်ိန္မွာ တစ္ျမဳိထဲ တစ္နယ္ထဲသားခ်င္း ေတြ႔ၾကရင္ ေဆြမ်ဳးိေတြ ေတြ႔သလုိ
ဘဲ ဆုိတဲ႔စကားကို ပုိသေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ အဲဒီက စျပီး က်မ နဒီျငိမး္ နဲ႔ လင္းေ၀ေအာင္                                                                                                                  ဆုိတဲ႔ အငယ္ေလးတုိ႔ ပုိရင္းႏွီးသြားပါတယ္။
သူနဲ႔က်မစကားေျပာေနရငး္ အုန္းေရေသာက္မလားေမးေတာ႔ ဘုရားနားေရာက္မွ
ေသာက္မယ္ဆုိျပီး ဘုရားဘက္ကို သြားရေအာင္ေျပာပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔က်မနဲ႔သူဘယ္ဘက္ျခမ္းမွာရွိေနတဲ႔ေစတီေလးဆီကိုလမး္ေလ်ာက္သြားၾကပါတယ္။
ေခ်ာင္းသာေရာက္တုံးေရာက္ခုိ္က္အမွတ္တရ ဓါတ္ပုံရုိက္ေနသူေတြလဲအမ်ားၾကီး။
ကမး္ေျခမွာျမင္းစီးခ်င္တယ္ဆုိရင္ ျမင္းငွားသူေတြ ကအဆင္သင္႔။
စက္ဘီးငွားစီးခ်င္တယ္ဆုိလဲရနုိင္ပါေသးတယ္။
က်မတုိ႔လမ္းေလ်ာက္ေနတဲ႔ ကမး္ေျခတစ္ခုလုံးမွာေတာ႔ ဟုိတယ္ၾကီးေတြက
ေနရာအျပည္႔ယူထားပါတယ္။
သူတုိ႔ဟုိတယ္မွာတည္းသူေတြပင္လယ္ျပင္ကိုၾကည္႔ရေအာင္ခုံေတြခ်ေပးထားပါတယ္။
က်မတုိ႔နွစ္ေယာက္ပင္လယ္ျပင္ကိုေငးေမာေနရင္း တျဖည္းျဖညး္ေလ်ာက္လာခဲ႔ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မုိးတိတ္သြားျပီးေကာင္းကင္ကၾကည္လင္စျပဳလာပါတယ္။
ဘုရားေရွ႔နားက ေက်ာက္ေဆာင္ေတြကို အရွိန္နဲ႔ ေျပးလာတဲ႔လွိဳင္းေတြထိခတ္မိခ်ိန္မွာ
ဖြားကနဲ ဖြားကနဲ ေရမူန္ေရမႊားေတြေလထဲမွာလြင္႔ျပီး လက္လက္ထ ေနတာၾကည္႔လုိ႔မ၀နုိ္င္ေအာင္ပါဘဲ။
က်မကေတာ႔အဲဒီလွဳိင္းေတြကို အမိအရမွတ္တမ္းတင္မိေနပါတယ္။
ျမင္ရခဲတဲ႔ ျမင္ကြင္းျဖစ္ေနတာကုိး။
သူကေတာ႔ အုန္းသီးစိမး္ေရာင္းတဲ႔ဆုိင္ေလးမွာထုိ္င္ရင္းအုန္းေရ ေသာက္ေနပါတယ္။
က်မလွဳိင္းေတြကို ဓါတ္ပုံရုိက္ေနရင္း ေရျပင္အေရာင္ကရုတ္တရက္ေျပာငး္သြားလုိ႔
ေကာင္းကင္ကုိ ေမာ႔အၾကည္႔ အုိးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးအလြန္လွပေသာ လိေမၼာ္နဲ႔အနီအ၀ါအျပာ
ေရာင္စုံယွက္သနး္ေနတဲ႔ ေကာငး္ကင္ျပင္ၾကီးကို ျမင္လုိက္ရတဲ႔အခါ အရမး္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။
ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ႔ ရတနာတစ္ပါး ဒါမွမဟုတ္ မရနုိ္င္ေတာ႔ဘူးလုိ႔ထင္ထားတဲ႔အရာတစ္ခုကုိ ျပန္ုရလုိက္သလုိပါဘဲ။
ေကာင္ေလးကိုလွမး္ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ပင္လယ္ထဲမွာသြားေနတဲ႔စက္ေလွတစ္စီးကိုေငးေမာ။
“ေဟးးးးးးးးးးးးးးးးးးအငယ္ေလးေရ” လုိ႔ က်မသတိလက္လြတ္ေအာ္ လုိက္မိပါတယ္။
သူက က်မ အသံၾကားလု႔ိ လွည္႔အၾကည္႔ ေကာငး္ကင္ကို လက္ညွဳိးထုိးျပလုိက္တဲ႔အခါ
သူလညး္၀မ္းသာအားရ ျဖစ္သြားပုံနဲ႔ ထရို္င္ေပါ႔ေတြေထာင္ကင္မရာေတြထုတ္နဲ႔ အလုပ္ေတြ
ရွုပ္ကုန္ပါတယ္။
သူက ဘုရားေျမာက္ဘက္ျခမး္ကေန ပင္လယ္ျပင္နဲ႔ ေကာငး္ကင္ကုိ အရအမိဖမ္းေနပါတယ္။
က်မကေတာ႔ ဘုရားရဲ႕ အေရွ႔ဘက္ေအာက္ေျခ ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚကေန ပင္လယ္ျပင္
ေပၚ အေရာင္ေတြစြန္းထင္းေနတာကုိ ရေအာင္ယူေနပါတယ္။

တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္လွည္႔ေတာင္မၾကည္႔အားဘဲ သဘာ၀အလွကို                                                                                                                                   အရအမိဖမ္းဆုပ္ ေနမိၾကပါတယ္။
တစတစနဲ႔ ေနေရာင္ျခည္ေတြကိုရုပ္သိမး္ေတာ႔ အေရာင္ေတြေလ်႔ာ႔က်လုိ႔သြားပါတယ္။
ေနာက္ေတာ႔ အေမွာင္ေတြဖုံးလႊမး္ခ်ိန္ေရာက္မွ ဓါတ္ပုံရုိက္တာကိုရပ္ခဲ႔ၾကပါတယ္။
ႏွစ္ေယာက္သား ျပန္ဆုံၾကတဲ႔အခါ ရုိက္ခဲတဲ႔ဓါတ္ပုံေတြကိုအျပန္အလွျပေနၾကတာ
ေလာကၾကီးမွာ  က်မတုိ႔နွစ္ေယာက္ထဲရွိေနသလုိ။                                                                                                                                                            ဒါကို က်မတုိ႔လုိ႔ ဓါတ္ပုံခေရဇီမ်ားကေတာ႔ သေဘာေပါက္ၾကပါလိမ္႔မယ္။

ဓါတ္ပုံေတြကို ၾကည္႔မ၀ ေျပာမ၀ျဖစ္ေနတုံး
အငယ္ေလး ဖုန္း က အသံျမည္လာလုိ႔ ကိုင္လုိက္တဲ႔အခါ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ေနပါတယ္။
အဲေတာ႔မွ က်မဖုနး္ကိုပါ  ဖြင္႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ မစ္စ္ေကာေတြေရာ မတ္စိေတြေရာျပည္႔နွက္.။
ဘယ္သူေတြလဲဆုိတာ ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ကိုတင္႔နဲ႔ေကသီ။
အဲေတာ႔က်မကလဲေကသီတုိ႔ ကိုတင္႔တုိ႔ကိုျပန္ေခၚျပီး စကားေတြေျပာ။
သူတုိ႔နွစ္ေယာက္လုံးေမးလာၾကတဲ႔တူညီတဲ႔ ေမးခြန္းကေတာ႔ “နင္တစ္ေယာက္ထဲဘာေတြလုပ္ေနလဲ”ဆုိတဲ႔ေမးခြန္းကိုေတာ႔
က်မအတြက္အေျဖခက္လွပါတယ္။
က်မတစ္ေယာက္အခုမွေတြ႔တဲ႔တစိမး္တစ္ေယာက္နဲ႔အတူရွိေနတယ္ဆုိတာကို                                                                                                                သူတုိ႔မသိေစခ်င္ပါဘူး။
အဲေတာ႔လဲသူတုိ႔သိခ်င္လြန္းတဲ႔ အေျဖကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး

ေန၀င္ခ်ိန္သာယာတဲ႔အေၾကာင္း ဓါတ္ပုံလွလွေတြအမ်ားၾကီးရတဲ႔အေၾကာငး္    ေပါက္ပန္းေစ်းေလ်ာက္ေျပာရပါေတာ႔တယ္။

အငယ္ေလး ကလဲ သူ႔ သူငယ္ခ်ငး္ေတြနဲ႔ ဖုနး္ေျပာျပီးတဲ႔အခါ
“သူငယ္ခ်င္းေတြက ထမင္းစားဘုိ႔လုိက္ရွာေနၾကတာ၊
ဖုနး္ေခၚမရလုိ႔သူတုိ႔စားလုိက္ၾကျပီတဲ႔။
ရြာထဲက အိမ္ကို ခ်က္ခုိင္းလုိက္တာ၊
ဘာမွ မက်န္ေတာ႔ဘူး ကုိယ္႔ဘာသာကုိ ၀ယ္စားခဲ႔ေတာ႔လုိ႔ လွမး္ေျပာတာ”
“ရတယ္ေလ ညေနက အုန္းသီးဆုိင္ကေကာင္မေလးကေတာင္
ခ်က္ေပးရမလားေမးေနေသးတယ္။
မမ က ဆုိင္မွာဘဲစားဘုိ႔ စိတ္ကူးထားေတာ႔ မခ်က္နဲ႔လုိ႔ေျပာလုိက္တာ။
အခုဆာျပီလား ၊
အငယ္ေလး နဲ႔ မမ ဆုိင္သြားစားၾကရေအာင္ေလ”
ဆုိျပီး ကမး္ေျခကေနသြားဘု႔ိျပင္ၾကပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ေမွာင္မဲေနတဲ႔ ကမး္ေျခကေန ထြက္ေပါက္ရွာမေတြ႔။
က်မတုိ႔လမး္ေပ်ာက္ေနေတာ႔ ခုံတန္းမွာထုိင္ေနတဲ႔ ဟုိတယ္၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ကို
ထြက္ေပါက္ေမးေတာ႔ သူ႔ေနာက္ကလုိက္ခဲ႔ဆုိျပီး သူတုိ႔ဟုိတယ္ထဲကေနျဖတ္ျပီးထြက္ခုိင္းလုိက္ပါတယ္။
ထမင္းဆုိင္ဘယ္နားရွိလဲ ေမးေတာ႔ ဒီအတုိငး္တည္႔တည္႔ သြား မီးေတြလင္းေနတဲ႔ ေနရာေရာက္ရင္ အေနာက္ဘက္ကိုဆင္း ထမင္းဆုိင္ေတြရွိတယ္ေျပာပါတယ္။
သြားရမယ္႔ ေနရာက နည္းနည္းေလးေတာ႔လွမ္းပါတယ္။

ဒါနဲ႔ႏွစ္ေယာက္သား စကားေျပာေနရင္းထမင္းဆုိင္အသြား မွာမုိးဖြဲေလးေတြက်လာေတာ႔
သူကုိ႔က်မထီးေအာက္ကိုအ၀င္ခုိင္းျပီးနွစ္ေယာက္အတူေလ်ာက္လာခဲ႔ၾကပါတယ္။
ထမင္းဆုိင္အသြားလမ္းမွာ အမွတ္တရအေရာင္းဆုိင္ေလးျမင္ေတာ႔ သူက၀င္ၾကည္႔ရေအာင္ေျပာပါတယ္။
ပင္လယ္ထြက္ပစၥည္းေလးေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ႔အရုပ္ကေလးေတြကခ်စ္စရာ။
အဲဒီဆုိင္ေရာက္ေတာ႔မွာကိုတင္႔မွာတဲ႔ ေက်ာက္ေမွ်႔ာဆုိတာကိုေမးၾကည္႔မိပါတယ္။
ဆုိင္ရွင္ေကာင္ေလးက အေပြးေတြထေနတဲ႔ ရွည္ရွည္ေမ်ာေမ်ာေက်ာက္တုံးေလးယူလာပါတယ္။
“အမေျပာတဲ႔ေက်ာက္ေမွ်ာ႔” ျမင္ရ တာၾကက္သီးထစရာ။
ၾကည္႔ရတာအေတာ္ေလး ေလးမယ္႔ပုံေပါက္ပါတယ္။                                                                                                                                   ဆယ္ခုသာဆုိပုသိမ္ထိသယ္ရမယ္ဆုိရင္ မေခ်ာင္ေလာက္ဘူး။
အဲေတာ႔မွ ကိုတင္႔က်မကုိတမင္ေနာက္ျပီး ေက်ာက္ေမွ်ာ႔ ၀ယ္ဘုိ႔                                                                                                                                                     မွာလုိက္ တယ္ဆုိတာသိလုိက္ပါတယ္။
ရန္ကုန္ရုံးက ကေလးမေလးေတြအတြက္လဲဖုနး္ထဲ႔တဲ႔အိတ္ ကေလးေတြ၀ယ္လာခဲ႔ပါတယ္။
ကိုတင္႔အတြက္ဘာ၀ယ္ရင္ေကာငး္မလဲလုိ႔စဥ္းစားမိတဲ႔အခါငွက္ကေလးနွစ္ေကာင္
ေယာက္သြားခြံေပၚတက္ေနတဲ႔အရုပ္ကေလးကို၀ယ္မယ္လုိ႔စိတ္ကူးေပမယ္႔
ေတာ္ၾကာ သူ႔ကို နိမိတ္ေတြေပးသလုိျဖစ္ေနမွာစုိးမိပါတယ္။
ဒါနဲ႔ဘဲ ကိုတင္႔အတြက္ဘာမွ မ၀ယ္ျဖစ္ေတာ႔ပါဘူး။
က်မလက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကိုေရြးေနတာကိုေတြ႔ေတာ႔ အငယ္ေလးက
ေဘးကရပ္ျပီးက်မကိုထီးမုိးေပးထားပါတယ္။
က်မ၀ယ္ျပီးေတာ႔ အငယ္ေလး ေရာ မ၀ယ္ဘူးလားလုိ႔အေမးမွာ
“က်ေနာ္႔မွာလက္ေဆာင္ေပးရန္လူမရွိ”လုိ႔ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ေျပာေတာ႔
“ေၾကာ္ျငာေတြေတာ႔ ၀င္ေနျပီထင္တယ္” လုိ႔က်မကသူ႔ကိုစလုိက္ပါတယ္။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ က်မတုိ႔ကဓါတ္ပုံေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ရုိက္ေနတဲ႔အခ်ိန္ ေနာက္၀င္လာတဲ႔စုံတြဲက
“ေၾကာ္ျငာေတြရုိက္ေနတာလားမသိဘူး”လုိ႔သူတုိ႔အခ်င္းခ်ငး္ေျပာသံလဲၾကားေရာ
က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ၾကည္႔ျပီးရီမိၾကပါတယ္။

အဲဒီလက္ေဆာင္ေရာင္းတဲ႔ဆုိင္ရွင္ေကာင္ေလးကုိ ထမင္းသြားစားမလုိ႔ဘယ္ဆုိင္ေကာင္းလဲ
လု႔ိေမးတဲ႔အခါ “တုိးတက္ေအာင္”က စားေကာငး္တယ္ လုိ႔ေျပာေပးပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔ မုိးဖြဲဖြဲၾကားမွာက်မတုိ႔နွစ္ေယာက္ထီးအတူေဆာငး္ျပီး ထမင္းဆုိင္ဘက္ကိုထြက္ခဲ႔ၾကပါတယ္။
ဟုိတယ္ေတြဘက္ကေတာ႔ မီးေတြလင္းထိန္ေနျပီး ရြာဘက္ကေတာ႔ ဘက္ထရီမီးေရာင္သာရွိေတာ႔နည္းနည္းေမွာင္ပါတယ္။
အခုခ်ိန္မွာအသိတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔ရင္ေတာ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔တြဲလာတယ္ဆုိျပီး
စိတ္၀င္စားေနၾကမွာလုိ႔ ေတြးမိျပီး အေမွာင္ထဲမွာျပဳံးမိပါေသးတယ္။
သူက ဒါကို ျမင္ျဖစ္ေအာင္ျမင္ျပီး “ မမ ဘာေတြသေဘာက်ျပီး ျပဳံးေနတာလဲ”လုိ႔ေမးေတာ႔
“ဟင္႔အင္း ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး” လုိ႔ေျဖလုိက္ရပါတယ္။
ဘယ္ေျပာျပလုိ႔ျဖစ္မလဲေနာ္။

 

 

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

ကိုေပါက္လက္ေဆာင္အေဆြးပါးပါးေလး

26-10-2013

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1605 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။