(၁)
လူတစ္ေယာက္ ကၽြန္မကုိ ၾကည္႕ေနတာ ၾကာၿပီ။ ကၽြန္မလည္း ဆံုးျဖတ္ထားၿပီးပါၿပီ။ အခ်ိန္လည္း မရွိေတာ့ဘူးမဟုတ္လား။ ေနာက္ခဏဆိုရင္ ဆိုင္လည္း သိမ္းေတာ့မယ္ေလ။ ကၽြန္မ ဒီဆိုင္မွာ ထိုင္ေနခဲ့တာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီပဲ။ ဘာေတြ ေတြးေနလို႔ဒီေလာက္အၾကာႀကီး ထိုင္ေနမိတာလဲဆုိတာကိုေတာင္ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မအတြက္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေတြးစရာေတြလည္း မ်ားမ်ားစားစား မရွိေတာ့ပါဘူး။ အခုအခ်ိန္မွာ အရာရာကို အရံႈးေပးလိုက္ဖို႔ ကၽြန္မ ျပင္ဆင္ထားခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဘုရားသခင္ကိုလည္း ကၽြန္မ လက္ေျမွာက္ေၾကာင္းကို လြန္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္အနည္းငယ္က အသိေပးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အတုိင္းပါပဲ။ ဟိုလူ ကၽြန္မဆီကို ထလာတယ္။
“သြားရေအာင္ေလ”
ဘုရားေရ႕…ကၽြန္မ ထင္ထားတာထက္ ပိုၿပီး တိက်တဲ့အသံုးအႏႈန္းနဲ႔ ကၽြန္မကို ေခၚေနပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္လေလာက္က နယ္ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕ရဲ႕ တကၠသိုလ္တစ္ခုက တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ဟာ အခုအခ်ိန္မွာ လူစိမ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ တိတိက်က် ေခၚငင္ျခင္း ခံေနရပါၿပီ။ ကၽြန္မထပ္ၿပီး မစဥ္းစားမိေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မ သူ႔ေနာက္က ထလိုက္လာခဲ့တယ္။ သူ အငွားကားတစ္စီးတားလိုက္တယ္။ တစ္ေနရာကိုသြားဖို႔ သူေျပာတယ္။ ကားေပၚမွာ သူက ကၽြန္မကို ေမးခြန္းအေတာ္မ်ားမ်ားေမးတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ကိုယ္ခႏၵာအႏွံ႔အျပားကို သူ ထိကိုင္တယ္။ ကၽြန္မကလည္း သူေမးသမွ် အကုန္ျပန္ေျဖပါတယ္။ သူ႔ၾကည္႕ရတာ ကၽြန္မအေျဖေတြကို ၾကားရေလ ပိုၿပီး ေပွ်ာ္ရႊင္တက္ၾကြၿပီး မ်က္လံုးေတြ အေရာင္ေတာက္လာတာကို ကၽြန္မ ျမင္ေနရတယ္။

တိုက္ခန္းတစ္ခုေရွ႕မွာ ကားရပ္သြားတယ္။ သူ ကားေပၚကဆင္းၿပီး ကၽြန္မကို တံခါးဖြင့္ေပးတယ္။ ကၽြန္မ လိုက္ဆင္းလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ တြဲေလာင္းက်ေနတဲ့ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကို သူ ဆြဲလႈပ္လိုက္တယ္။ ဟိုး အေပၚျမင့္ျမင့္က အရိ္ပ္တစ္ရိပ္ထြက္လာၿပီး ျပန္၀င္သြားတယ္။ သူ ဦးေဆာင္ၿပီး တိုက္ခန္းေလွကား က်ဥ္းက်ဥ္းေမွာင္ေမွာင္ထဲ တက္သြားတယ္။ ကၽြန္မလည္း သူ႔ေနာက္က တက္လိုက္လာခဲ့တယ္။ ဘုရားေရ႕..ကၽြန္မဟာ သားရဲတြင္းထဲကို မိုက္မိုက္ကန္းကန္း တိုး၀င္မိခဲ့ပါၿပီေကာ။ အို…ဒီလိုျဖစ္လာဖို႔ကို ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ၿပီးသားပဲ။ ကၽြန္မမွာ ျငင္းဆန္ေနဖို႔ ျငင္းဆန္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေန အခြင့္အေရးေကာ ရွိေတာ့လို႔လား။ ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္မဗိုက္ျပည္႕၀ဖို႔နဲ႔ ေက်ာခင္းဖို႔သိပ္အေရးႀကီးေနတယ္။ ကၽြန္မ ပင္ပန္းလြန္းေနၿပီ။ သားရဲတြင္းမကလို႔ ငရဲမီးခံတြင္း၀ဆိုရင္လည္း ကၽြန္မ တိုး၀င္ရေတာ့မွာပဲ။

ေလွကားတစ္ထစ္ၿပီးတစ္ထစ္ တက္ခဲ့ရင္း ကၽြန္မ အေတာ္ေလး ေမာလာခ်ိန္မွာ သူ ရပ္လိုက္ၿပီး အခန္းတံခါးတစ္ခုကို ေခါက္လိုက္တယ္။ တံခါးတစ္ခ်ပ္ ပြင့္လာကာ လင္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အလင္းကိုကြယ္ၿပီး ဆံပင္ဖိုးရိုးဖားရားနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ တံခါးလာဖြင့္ေပးတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္မ အထဲကို လိုက္၀င္လိုက္ၾကခ်ိန္မွာ တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္တဲ့ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ၾကမ္းျပင္မွာ ထုိင္ေနတဲ့ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ကၽြန္မကို ေတြ႔သြားၿပီး ၾကက္ေသ ေသေနၾကတယ္။ သူတို႔လိုပဲ ကၽြန္မတစ္ကိုယ္လံုးလည္း ေျမာက္ၾကြသြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မတစ္ကုိယ္လံုး ေလမွာလြင့္ေနၿပီး ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ဖမ္းမမိႏိုင္ ေအာင္ျဖစ္ေနရတယ္။ ေၾကာက္စိတ္ေတြ ကၽြန္မတစ္ကုိယ္လံုးကို ဖံုးလႊမ္းလာတယ္။ အို ၾကမ္းတမ္းတဲ့ေယာက္်ားႀကီး သံုးေယာက္ေတာင္မွပါလား။ အပိ်ဳစစ္စစ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မဟာ သူစိမ္းေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ေနာက္ကို အိပ္မက္ မက္သလိုလိုက္လာခဲ့ရာကေန ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ေယာက်ာ္းသား သံုးေယာက္ရဲ႕ငရဲခန္းသားရဲတြင္းကို ကၽြန္မ အရွင္လတ္လတ္ ေရာက္ရွိေနခဲ့ၿပီပဲ။ ေဆးလိပ္မီးခိုးေတြကလည္း တစ္ခန္းလံုး ထံုမႊမ္းလို႔။ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြနဲ႔၊ ပုလင္းလြတ္တခ်ိဳဳ႕လဲလ်က္၊ တခ်ိဳ႔လည္း လက္က်န္တစ္၀က္တစ္ပ်က္နဲ႔။ ဆံပင္ဘုတ္သိုက္၊ စြပ္က်ယ္ခ်ိဳင္းျပတ္၊ ေဘာင္းဘီတိုႏွင့္ အဆီျပန္ေနသည္႕ မ်က္ႏွာမ်ားႏွင့္ ၾကက္ေသ ေသေနသည္႕ ေယာက္်ားသားႏွစ္ေယာက္။

“ရဲေဘာ္တို႔ ကိုယ္ သက္ရွိ ဂစ္တာတစ္လက္ ေဆာင္က်ဥ္းလာတယ္”

ကၽြန္မကို ေခၚလာသူရဲ႕ စကားသံေၾကာင့္ လန္႔ဖ်တ္ကာ ကၽြန္မ သတိျပန္၀င္လာတယ္။ မတ္တပ္ရပ္ေနမိတဲ့ ကၽြန္မ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာင္ သတိမထားမိႏိုင္ဘူး။

“ကဲပါေလ…ဒီက ညီမ ထုိင္ပါဦး
ေဟ့ေကာင္…မင္းဘာေတြ လုပ္လာတာလဲ”
အိမ္ထဲက ဆံပင္ဖားလ်ားနဲ႔တစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို ထိုင္ခုိင္းၿပီး ေမးခြန္းထုတ္ေနခ်ိန္မွာ က်န္တစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို ေခၚလာသူကို ကုတ္ကဆြဲၿပီး ေနာက္ေဖးကို ေခၚသြားၾကတယ္။

ကၽြန္မ ေရာက္ေနတဲ့ တိုက္ခန္းက ေဟာခန္းႀကီးပါ။ ေယာက်္ားသံုးေယာက္၀င္သြားၾကတဲ့ ေနာက္ေဖးကို ကန္႔ထားတဲ့ အုတ္နံရံတစ္ကန္႔ပဲရွိတယ္။ အဲဒီ အုတ္နံရံေထာင့္မွာ ကုတင္တစ္လံုး။ တစ္ခန္းလံုးမြစာက်ဲလို႔။ ဖရိုဖရဲျဖစ္ေနတဲ့ စာအုပ္ပံုေတြ၊ စာရြက္အပိုင္းအစေတြဟာ ကၽြန္မကို အႀကီးအက်ယ္စိတ္ေနာက္က်ိေအာင္လုပ္ေနသလိုပဲ။ ကၽြန္မဟာ ကံဆိုးလြန္းလွစြာပဲ လူရမ္းကားမ်ားရဲ႕ သတ္ကြင္းထဲကို ရူးရူးမိုက္မိုက္ ၀င္လာခဲ့မိပါၿပီ။ အိမ္ေရွ႕ကိုေနာက္ေက်ာေပးထိုင္ေနတဲ့ ကၽြန္မ ေနာက္မွာေတာ့ ခံုအရွည္ႀကီးတစ္လံုးေပၚမွာ မည္ကာမတၱ လုပ္ထားတဲ့ ဘုရားစင္တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္ရလို႔ ကၽြန္မ ရုတ္တရက္ၿပံဳးမိမလိုျဖစ္သြားေပမဲ့ အဲဒီဘုရားစင္ေပၚမွာ စိမ္းလန္းလတ္ဆတ္ေနတဲ့ ဘုရားပန္းပြင့္မ်ားကိုေတြ႔ရတာကေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ထဲ နည္းနည္း ထူးဆန္းေနတယ္။

ၿပီးေတာ့ အခန္းနံရံေပၚက အရုပ္ေတြ၊ ကားခ်ပ္ေတြ၊ ပန္းခ်ီကားလည္းမဟုတ္တဲ့ ေထာင့္ျဖတ္ေတြအခၽြန္ေတြအ၀န္းေတြ၊ ကၽြန္မ နားမလည္တဲ့စာတမ္းေတြ၊ အို ကၽြန္မ ေတြ႔ဖူးတဲ့ လမ္းေဘး အုတ္နံရံက ျခစ္မိျခစ္ရာျခစ္ထားၾကတဲ့ပံုေတြထက္ကို ကၽြန္မရဲ႕ အျမင္မွာဆိုးရြားေနမိတယ္။ ကၽြန္မ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႕ေနပါၿပီ။ အခန္းက ဖရိုဖရဲ။ လူပံုပန္းေတြလည္း ဖရိုဖရဲ။ အို…ကၽြန္မလည္း မၾကာခင္ ဖရိုဖရဲ ျဖစ္ရေတာ့မွာပါေလ။ ေၾကာက္စိတ္နဲ႔အတူ ကၽြန္မ ဗိုက္ျပန္ဆာလာတယ္။

ေနာက္ေဖးခန္းက တိုးတိုးႀကိတ္ႀကိတ္ ဆဲသံ၊ ဆိုသံ၊ ရန္ျဖစ္သံေတြကို ကၽြန္မ မသဲမကြဲ ၾကားေနရတယ္။

“ေဟ့ေကာင္ ငါ့တို႔အခန္းကို ဘယ္မိန္းမမွ မတင္ဖူးဘူးကြ၊ ျပန္ေခၚသြား”
“ေဟ့ေကာင္ ဒါက ၾကက္မဟုတ္ဖူး…။ မႏၱေလးက တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသူကြ၊ အိမ္က ထြက္ေျပးလာတာ၊ ငါ ေက်ာင္းသားကတ္ေရာ၊ မွတ္ပံုတင္ေရာ ေတာင္းၾကည္႕ၿပီးၿပီ၊ သူ ပိုက္ဆံျပတ္သြားတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ ငါနဲ႔ တည္႕တည္႕တိုးလို႔ မ လာတာ၊ တစ္ျပားမွ ကုန္စရာမလိုဘူး”

ေနာက္ေဖးခန္းက တြန္းသံ ထိုးသံ၊ ဆဲဆိုရန္ျဖစ္သံေတြ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ၾကားေနရသည္အထိ ကၽြန္မ ထိုင္ေနမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ ျပန္ထြက္လာၾကတယ္။ ကၽြန္မကို ေခၚလာတဲ့လူရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ ေၾကက္မက္ဖြယ္ ပုပ္သိုးမာထန္လို႔။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ေတြ အရက္တစ္ခြက္စီကို ငွဲ႔ၿပီး တစ္ရွိန္ထိုး ေသာက္ခ်လိုက္ၾကတယ္။ ၿပီးမွ သူတို႔ထဲက တစ္ေယာက္က
“ကဲ..ညီမ ..ထမင္းစားၿပီးၿပီလား ..ေအးေလ ငါ့ႏွယ္ ဘယ္စားရဦးမွာလဲ
ဒီေတာ့ ေနာက္ကအိုးေတြ ထဲမွာ ထမင္း၊ ဟင္း အားလံုးရွိတယ္ ကိုယ့္ဘာသာ သြားၿပီး ခူးခတ္စား
ဘာမွ အားမနာနဲ႔ ၿပီးေတာ့ ဒီည ဒီမွာအိပ္၊ မနက္မွ မင္းသြားခ်င္တဲ့ေနရာကိုဆက္သြား၊ ၿပီးရင္ ဟိုကုတင္ေပၚမွာ အိပ္ ကိုယ္တို႔ ေအာက္မွာ အိပ္မယ္ ဟုတ္ၿပီလား”

ကၽြန္မ နားၾကားမွားသလား။ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္လိုလက္ရ “ဟုတ္” လို႔ ေျပာလိုက္မိသလား။ ကၽြန္မ မသိေတာ့ဘူး။ သူကေတာ့ ေျပာၿပီး အရက္ခြက္ကိုခ်ဥ္းလိွမ့္ေသာက္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ကၽြန္မ ေၾကာင္အမ္းေနစဥ္မွာပဲ ေနာက္တစ္ေယာက္က
“သြားေလ သြားစားၿပီး အိပ္ေတာ့ ေနာက္က်ေနၿပီ”

ကၽြန္မ မယံုပါဘူး။ ကၽြန္မ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မယံုပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ စားရမယ္။ ဒီလိုစားလိုက္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မ ဘာျပန္ေပးရမယ္ဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္မ ရင္ဆိုင္၀ံ့ပါၿပီ။ ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္မကို ထမင္းေကၽြးတယ္။ ၿပီးေတာ့ အိပ္ဖို႔ ကုတင္တစ္လံုးပါေပးမယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာဆက္ျဖစ္လာမွာတဲ့လဲ။ ကၽြန္မ ဂရုမစိုက္ ေတာ့ပါဘူး။ ဒီ ထမင္းတစ္နပ္ဟာ ကၽြန္မဘ၀မွာ အေကာင္းဆံုးထမင္းတစ္နပ္၊ အခ်ိဳၿမိန္ဆံုးထမင္းတစ္နပ္ေလ။ မၾကာခင္ ရင္ဆုိင္ရေတာ့မယ့္ အိပ္မက္ဆိုးေတြရဲ႕ အႏၱရာယ္က ခုခံကာကြယ္ႏုိင္ဖို႔ ကၽြန္မစားရမယ္။ အခ်ိန္ျမိန္ဆံုးျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္မ စားလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့အခန္းအလယ္မွာ ကၽြန္မ ျပန္လာထိုင္ေနလိုက္တယ္။
တစ္ေယာက္ထလာၿပီး ယိုင္ထိုးထိုးနဲ႔ ကၽြန္မကို ကုတင္ေပၚမွာ အိပ္ဖို႔ ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေစာင္တစ္ထည္ ေခါင္းအံုးတစ္လံုးကို ကုတင္ေပၚမွာထားခဲ့ၿပီး က်န္တဲ့ေစာင္ေတြကုိ ဆဲြခ်သြားတယ္။
“ဒါ ငါတို႔ဖို႔ မင္းလည္း အိပ္ေတာ့”
ဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္မလည္း ကုတင္ေပၚတက္ၿပီး ေစာင္ၿခံဳပစ္လိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ ဘယ္လိုလုပ္အိပ္ေပ်ာ္္မွာတဲ့လဲ။
ကၽြန္မအသံေတြ ဆက္ၾကားေနရတယ္။

“ငါျပန္မယ္…မင္းတို႔လို သူေတာ္ေကာင္းႏွစ္ေယာက္အခန္းထဲ ငါမအိပ္ရဲဘူး”
“မင္းက ရြဲ႕တာလား”
“မရြဲ႕ရဲပါဘူးကြာ…မင္းတို႔က ဘုရားျဖစ္မယ့္ ကြန္ကရစ္တံုးေတြပဲ”
“ေဟ့ေကာင္ ငါတို႔ေတြလည္း အဆင္ေျပတဲ့ေကာင္ေတြ မဟုတ္ဘူး။ အေပ်ာ္အပါးလည္း ကင္းတဲ့ေကာင္ေတြ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေပ်ာ္အပါးကို အေပ်ာ္အပါးနယ္ေျမမွာပဲ ရွာတယ္။ ငါတို႔ ေလာကမွာလည္း ငါတို႔ဟာ ဒုကၡေတြနဲ႔ ရုန္းကန္ေနၾကရတာပဲ။ ငါတို႔ကို ႀကီးစိုးထားတဲ့နယ္ေျမမွာ ငါတို႔ ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းေနၾကရတာလဲ။ အခု ငါတို႔ အခန္း၊ ငါတို႔ ကမၻာကို ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့တစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ သူ႔ဟာသူ ေက်ာင္းသူ မဟုတ္ရင္လည္း ဒီသေဘာပဲ။ ေနာက္ဆံုး မင္းေျပာတဲ့ ၾကက္ျဖစ္ေနေစဦးေတာ့ကြာ”
“ေအးေလ….လူ႔ဘ၀ႀကီးတစ္ခုကို ကယ္တင္ေပးလိုက္ပါ။ ကုသိုလ္ရပါတယ္။ အလယ္ေခတ္က တရားျပဆရာတို႔ရာ။ ၿပီးရင္ အလုပ္ပါ ရွာေပးလိုက္ၾကဦးေပါ့။ တာ့တာကြာ….၀ုန္း…”

တံခါးေဆာင့္ပိတ္လိုက္သံေၾကာင့္ ကၽြန္မ လန္႔သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ျပန္ၿပီး နားစြင့္ေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဖန္ခြက္ေတြ သိမ္းဆည္းသံကလြဲလို႔ ကၽြန္မ ဘာသံမွ မၾကားရေတာ့ဘူး။ သူတို႔ ေနာက္ေဖးခန္းထဲ၀င္သြားၾကတယ္။ ထမင္းစားေနၾကတယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္မ ေတြးမိပါတယ္။ တစ္္ေအာင့္ေနေတာ့ သူတို႔ ျပန္ထြက္လာၾကၿပီး ၀ရန္တာကို ျပန္ထြက္သြားၾကတယ္။ ကၽြန္မ ေစာင္ကိုအသာ ခြာၾကည္႕ေတာ့ ၀ရန္တာမွာ ၿငိမ္သက္စြာ ေဆးလိပ္ထိုင္ေသာက္ေနတဲ့ ေယာက်ာ္းႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ေနရပါတယ္။ မၾကာခင္မွာ အခန္းမီးပိတ္သြားတယ္။ ကၽြန္မ …ကၽြန္မ..ဘာဆက္ျဖစ္လာဦးမွာလဲ။ တိတ္ဆိတ္မႈဟာ အေမွာင္ေၾကာင့္ ႏွစ္ဆတိုးၿပီး ပိုမိုတိတ္ဆိတ္သြားတယ္လို႔ ကၽြန္မ ထင္မိတယ္။ ကိုယ့္အသက္ကို ကုိယ္ရဲရဲမရွဴရဲေလာက္ေအာင္ထိ ကၽြန္မ စိတ္လႈပ္ရွားေနမိတယ္။ အို..ကၽြန္မဘ၀ မိုးမလင္းခင္အခ်ိန္ထိ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္လာဦးမွာလဲ။

(၂)

ကၽြန္မ အိပ္ရာက ႏိုးလာေတာ့ ေနအေတာ္ျမင့္ေနၿပီ။ အခန္းထဲမွာ ဘယ္သူမွ ရွိမေနဘူး။ ကၽြန္မ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္း မသိဘူး။ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့တဲ့ ညေတြမ်ားလြန္းခဲ့လို႔လည္းျဖစ္ႏိုင္သလို တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈနဲ႔ ခံစားမႈအားၿပိဳင္ခဲ့ရာမွာ ကၽြန္မ အရံႈးေပးလိုက္တဲ့အတြက္ အာရံဳငါးပါးလံုး ေခြယိုင္က်သြားတာလည္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မ အိပ္ရာထဲက ထၿပီးအခန္းထဲကို ေလွ်ာက္ၾကည္႕တယ္။ ဘုရားစင္ေပၚက ကုန္ခါနီးအေမႊးတိုင္ဆီက ေမႊးရနံ႕သင္းသင္းနဲ႔ မီးခိုးလက္က်န္ေလးေတြထြက္ေနတယ္။ အခန္းဟာ မေန႔ညက ကၽြန္မ ေရာက္ခါစတုန္းက ထင္ခဲ့သလို ေအာ္ဂလီဆန္ဖြယ္ရႈပ္ေပြေနတဲ့အခန္းတစ္ခုလို႔ ကၽြန္မစိတ္ထဲ မျမင္မိေတာ့ျပန္ပါဘူး။ ကၽြန္မ စိတ္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ကၽြန္မမသိဘူး။ အခန္းဟာ စနစ္တက်ပဲ ရႈပ္ဖြထားသလို အေတြးမ်ိဳးေတြးမိလို႔ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အေတာ္ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္ေနၿပီလို႔ သရုိးသရီေလး ေတြးမိပါေသးရဲ႕။ ေနာက္ေဖးက ထမင္းစားခံုေပၚမွာ လက္ဘက္ရည္ခြက္နဲ႔ ဖိထားတဲ့စာတစ္ေစာင္ကို ေတြ႔ရတယ္။ လက္လက္ရည္က အပူေငြ႔ေငြ႔ေလးက်န္ေနတုန္း။ ေဘးမွာ မုန္းဟင္းခါးတစ္ပြဲကို ဟင္းရည္သပ္သပ္ခြဲထားတယ္။ ကၽြန္မ စာကို ဖတ္ၾကည္႕လိုက္တယ္။

ညီမ…
ကိုယ္တို႔အလုပ္သြားၿပီ…
မင္းအဆာေျပစားဖို႔ လက္ဘက္ရည္နဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါး ထားခဲ့တယ္
ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အခန္းမွာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ေနဖို႔ေတာ့ မသင့္ေတာ္ဘူး
ဒါေပမဲ့ မင္းအေနနဲ႔ အလုပ္လုပ္ဖို႔ျဖစ္ျဖစ္၊ အိမ္ျပန္ဖို႔ျဖစ္ျဖစ္
အဆင္တစ္ခုခုမေျပေသးခင္
သံုးေလးရက္ စိတ္ခ်လက္ခ် ေနႏိုင္တယ္
မင္းလိုအပ္တာ သံုးစြဲဖို႔ ေခါင္းရင္းမွာ ပိုက္ဆံနည္းနည္းထားခဲ့တယ္
တကယ္လို႔ မင္းျပန္သြားလို႔ အခန္းကို ေသာ့ခတ္ၿပီးရင္ေသာ့ကို
ေျခနင္းခံုေအာက္မွာ ထားခဲ့လိုက္ပါ

ကၽြန္မ ငိုမိသလား မေျပာတတ္ဘူး။ ကၽြန္မ အိမ္က ထြက္လာစဥ္ကတည္းက ကၽြန္မခႏၵာကိုယ္ကို ကာကြယ္ဖို႔ ေန႔ေရာညပါ ေၾကာက္လန္႔တႀကီး ေမာပန္းတႀကီးအားထုတ္ခဲ့ရတယ္။ ထြက္ေျပးခဲ့ရတယ္။ ပါလာသမွ်ပိုက္ဆံနဲ႔ ကၽြန္မ မာန နဲ႔
ကၽြန္မ ႏိုင္သေလာက္ ကာကြယ္ခဲ့ေပမဲ့ လက္မတင္နီးနီး ေဘးဒုကၡေတြက ကၽြန္မ အႀကိမ္ႀကိမ္လြတ္လာခဲ့သလို အႀကိ္မ္ႀကိမ္လည္း ကၽြန္မ ႀကံဳေနရဆဲ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ညကေတာ့ ကၽြန္မဟာအရာရာကို လက္နက္ခ်လိုက္ပါၿပီ။ ကၽြန္မမွာ ခုခံကာကြယ္ႏိုင္စြမ္းေရာ၊ ကာကြယ္လိုစိတ္ေရာ၊ အားအင္ေတြေရာ၊ မာနေရာ ဘာတစ္ခုမွ မရွိေတာ့ပါဘူး။ မေန႔ညကအထိ ကၽြန္မရဲ႕ အပ်ိဳစင္ခႏၵာကိုယ္က အႏၱရာယ္အရံအတားဆူးေျငာင့္ခလုတ္ေတြလည္း ဘာတစ္ခုမွ မရွိေတာ့တဲ့ညပါ။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ကၽြန္မရဲ႕ဘ၀အသစ္ကို အကဲစမ္းဖိတ္ေခၚလိုက္တဲ့ညပါ။ အို….ေလာကႀကီးက အံ့ၾသစရာေကာင္းလိုက္တာ။ အခုလို အကာအကြယ္မဲ့တဲ့အျဖစ္က်မွ ကၽြန္မ ဘယ္လိုလူေတြနဲ႔ လာေတြ႔ေနရပါလိမ့္။ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ကၽြန္မ ထပ္ၿပီး မစဥ္းစားေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ မုန္႔ဟင္းခါးစားတယ္။ လက္ဘက္ရည္ေသာက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ ေစာင္နဲ႔ ပုဆိုး၊ အက်ၤီေတြကို ေခါက္သိမ္းေပးလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းရင္းမွာ ထားခဲ့တဲ့ေငြစကၠဴအေတာ္မ်ားမ်ားကို ကၽြန္မ ယူလိုက္တယ္။ ဘုရားစင္ေရွ႕မွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ကၽြန္မ ဘုရားရွိခုိးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ အဲဒီ အခန္းက ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။

(၃)

ကၽြန္မ ျပန္ေရာက္လာရျပန္ပါၿပီ။ ကၽြန္မ တိုက္ခန္းေလွကားေတြေပၚကို အႏိုင္ႏိုင္တက္ရတယ္။ အာေခါင္ေတြလည္း ကြဲအက္လုမတတ္ေျခာက္ကပ္ေနတယ္။ အာေခါင္ထဲ မီးလိုပူေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရငတ္တယ္။ အျမင္အာရံုေတြလည္း ေ၀၀ါးေနတယ္။ သူတို႔ အခန္းတံခါးကို ကၽြန္မ ေခါက္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ၿပိဳလဲသြားခဲ့တယ္။
“ဟာ ေဟ့ေကာင္
ဒီမွာ ဖ်ားလာတယ္ကြ”
ဆိုတဲ့ အသံတစ္သံကို ၾကားလိုက္ရၿပီးေနာက္ပုိင္း ကၽြန္မ ဘာမွ မသိေတာ့ဘူး။

ကၽြန္မ သတိျပန္ရတဲ့အခ်ိန္္မွာ ဂစ္တာသံ သဲ့သဲ့နဲ႔ ငရုတ္ဆုံေထာင္းသံကို တစ္ၿပိဳင္တည္းၾကားရတယ္။
“ႏိုးလာၿပီကြ” ဆိုတဲ့အသံနဲ႔အတူ လူႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာၾကတယ္။

“မင္း မေန႔ညက အေတာ္ဖ်ားလာတာ။ ၿပီးေတာ့ ဖိနပ္လည္း မပါလာေတာ့ဘူး။ ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ”
တစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာ ျဖစ္ေနတဲ့ပံုနဲ႔ ေမးတယ္။ ကၽြန္မ ငိုတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီေန႔က ကၽြန္မတို႔ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

“မင္း ေနေကာင္းသြားလို႔ သြားခ်င္ရင္ ငါ့ဖိနပ္ကိုစီးသြား၊ ဖိနပ္က ေအာကတၱီပါအသစ္ မစီးရေသးဘူး။ မင္းနဲ႔ နည္းနည္းႀကီးေလာက္ေပမဲ့ စီးလို႔ရမွာပါ”

ကၽြန္မ သူတို႔အိမ္မွာ (၃)ရက္ေလာက္ ဆက္ေနၿပီး အားအင္ေတြ ျပည္႕လာခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါ ထြက္လာတာကေတာ့ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ပါ။ ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မသြားေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ ရွင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဖိနပ္ကို တကယ္စီးလာခဲ့တယ္ရွင့္။

(၄)

စီးကရက္တစ္လိပ္ဖြာလိုက္ၿပီး ကၽြန္မ ဒီဖိနပ္ေလးကို ထုတ္ၾကည္႕ေနမိတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ေန႔လည္က ရွင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ကို ၿမိဳ႔ထဲမွာ ေတြ႔ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ႏႈတ္မဆက္ခဲ့ပါဘူး။ ႏႈတ္ဆက္စရာလည္း မလိုေတာ့ပါဘူး။ အခု ကၽြန္မ အဆင္ေျပေနၿပီေလ။ ရွင္တို႔ထက္ေတာင္မွ ကၽြန္မ ပိုၿပီး အဆင္ေျပေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ ဒီလိုအဆင္ေျပေနတာကို ရွင္တို႔ သေဘာက်မယ္ မထင္ပါဘူး။ အဆင္ေျပေနတဲ့ ကၽြန္မထက္ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မကိုပဲ ရွင္တို႔ ပိုသေဘာက်မယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ သိပါတယ္။ ကၽြန္မ ဖ်ားနာေနခဲ့တုန္းက ရွင္တို႔ ဆံုးမခဲ့တဲ့စကားေတြကိုလား။ ကၽြန္မ ေမ့လိုက္ၿပီရွင့္၊ ဟုတ္ယ္။ ကၽြန္မ ေမ့ပစ္လိုက္ၿပီ။ ဟုတ္တယ္ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မ ကတိေပးခဲ့ေပမဲ့ အခု ကၽြန္မ အကုန္လံုးကို ေမ့ပစ္လိုက္ပါၿပီ။ အခု ကၽြန္မ တိုက္ခန္းေတြနဲ႔ မွ်ားတတ္တဲ့ လူေတြနဲ႔ အသားက်ေနပါၿပီ။ အခု ကၽြန္မအတြက္ ရွင္တို႔ဆံုးမစကားေတြက ပူေလာင္တယ္ဆရာတို႔ရဲ႕။ ရွင္တို႔ ဆံုးမ စကားေတြ ဟာ လက္ရွိ ကၽြန္မရဲ႕ အေျခအေနနဲ႔ နားေထာင္ဖို႔ မကိုက္ညီဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ျပန္မေတြးေတာ့ဘူး။ အကုန္ေမ့ပစ္လိုက္ပါၿပီ။

ရွင္တို႔ရဲ႕ စိတ္ထားဟာ ကၽြန္မတို႔အားလံုးကို ကိုယ္စားမျပဳပါဘူး။ ျပဳလို႔လည္းရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ရွင္တို႔ကလည္း ကိုယ္စားျပဳရေအာင္ ကၽြန္မကို ၾကည္႕ရႈခဲ့ၾကတာ ဟုတ္မယ္မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ရွင္တို႔ရယ္…..ဖိနပ္အသစ္ေပးတဲ့ရွင္ရယ္ကေတာ့ ကၽြန္မ ႏွလံုးသားကို အၿမဲကိုယ္စားျပဳပါတယ္။ ရွင္တို႔ ဆံုးမစကားေတြကို ဦးေႏွာက္က ေမ့ပစ္လိုက္ေပမဲ့ ႏွလံုးသားက သိမ္းထားမိပါတယ္ရွင့္…..။

About marblecommet

marblecommet marblecommet has written 57 post in this Website..

မိုးဦးေလဦး ေရာက္လာၿပီ... ေလေတြက ခါးလိုက္တာ.... ငါ့မွာသာ....တိမ္ေတြကို စီးၿပီး ေမာပန္းေနရ.....