၁၃၄၂-ခု၊တပုိ ့တြဲလဆန္း(၅)ရက္၊ပထမေန ့။

လြန္ခဲ့ေသာအႏွစ္(၃၀)ခန္ ့ကျဖစ္ပါသည္။ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ ့၏အသိုင္းအ၀ုိင္းတြင္

မုိးပ်ံဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး၏ဓါတ္ပုံကုိဖူးျမင္ပူေဇၚၾကရဖူးပါသည္။ထုိအခ်ိန္ခါကေက်းဇူးေတာ္

ရွင္ေတာင္ပုလုဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးကျမန္မာျပည္အႏွံ ့လွည့္လည္တရားၿခီးျမွင့္ေတာ္မူကာ

ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားေနေသာအခ်ိန္လည္းျဖစ္ပါသည္။အခ်ိဳ ့ကဆရာေတာ္ႀကီး၏ပုံေတာ္ဟူ၍

ယူဆၾကပါသည္။အခ်ိဳ ့ကလည္းျမန္မာျပည္ေတာတြင္းတစ္ေနရာတြင္သီတင္းသုံးေနေတာ္မူ

ေသာဂ်ဴံးဂ်ဴံက်ဆရာေတာ္ဘုရားဟူ၍ထင္မွတ္ၾကျပန္ပါသည္။ပုံေတာ္ႏွင့္ပါတ္သက္၍ကြဲျပား

ေသာအေျဖမထြက္ေပၚခဲ့ပါ။မုိးပ်ံဆရာေတာ္ႀကီးဟူ၍သာ၊ထုိစဥ္အခါကမိမိကုိယ္တုိင္လည္း

စိတ္မွာၾကည္ညိဳပူေဇၚခဲ့ရပါသည္။ဓါတ္ပုံတြင္ဖူးျမင္ရေသာပုံေတာ္မွာသက္ေတာ္ရြယ္ေတာ္က

အတန္ႀကီးျမင့္ေတာ္မူေနပါသည္။ေဘးတစ္ေစါင္းမွဖူးျမင္ရေသာပုံေတာ္ျဖစ္ပါသည္။ပုံေတာ္

အရလက္ေတာ္မ်ားအရုိးျပိဳင္းျပိဳင္းႏွင့္အုိမင္းေသာအမူအရာရွိပါသည္။

မိမိမွာထုိစဥ္အခါကမႏၱေလးျမိဳ ့၊ေဗါဓိကုန္းရပ္၊မဟာေဗါဓိ၀ိပႆနာေယာဂီကမၼ႒ာန္းတုိက္

တြင္အလုပ္လုပ္ရင္းေနထုိင္ေသာကာလျဖစ္ပါသည္။ကမၼ႒ာန္းတုိက္ႀကီး၏ေ၀ယ်ာ၀စၥလုပ္ငန္း

မ်ားကုိလုပ္ကုိင္ရင္းအားလပ္ခ်ိန္တြင္ကမၼ႒ာန္းတုိက္ႀကီးမွညႊန္ျပေသာတရားနည္းစနစ္ျဖင့္

တရားဘာ၀နာမ်ားပြားမ်ားေနေသာအခ်ိန္လည္းျဖစ္ပါသည္။၁၃၄၂-ခုႏွစ္၊တပုိ ့တြဲလတြင္၊ကမၼ

႒ာန္းတုိက္၏ေ၀ယ်ာ၀စၥလုပ္ငန္းမ်ားအနည္းငယ္အားလပ္ေသာအခ်ိန္အခါျဖစ္ေသာေၾကာင့္၊

အုပ္ခ်ဳပ္သူတုိ ့အားခြင့္ပန္ကာတရားအဓိ႒ာန္ျဖင့္(၁)လအားထုတ္ရန္ရည္သန္လ်က္တရား၀င္

ေနပါသည္။ထုိအခ်ိန္ကာလတြင္မုိးပ်ံဆရာေတာ္ႀကီး၏ပုံေတာ္ကုိဖူးျမင္ၾကည္ညိဳခြင့္ရခဲ့ပါသည္။

မိမိတရား၀င္ရက္(၅)ရက္မွ်ေသာတစ္ေန ့တြင္မိမိတုိ ့အားအုပ္ခ်ဳပ္ေသာသီလရွင္ဆရာႀကီး

ေဒၚစိၾတာကေရာက္လာ၍၊မိမိအားမုိးပ်ံဆရာေတာ္ႀကီး၏ပုံေတာ္ကုိေပးပါသည္။ပုံေတာ္ကုိေပး

ရင္းေျပာခဲ့သည္မွာ၊

`ဒီ-ဆရာေတာ္ႀကီးကမိုးပ်ံဆရာေတာ္ႀကီး၊ထူးျခားတယ္။မင္း တရားအားထုတ္ေနတဲ့အခ်ိန္

မွာ ဒီဆရာေတာ္ႀကီးပုံေတာ္ကုိပူေဇၚထားၿပီးေတာ့ဆုေတာင္း၊အရွင္ဘုရားသိျမင္ေတာ္မူတဲ့

သစၥာေလးပါးတရားေတာ္ကုိရွင္းရွင္းလင္းလင္းသိျမင္ပါရေစ-လုိ ့ပဲဆုေတာင္းပါ။ေတာင္ေတာင္

အီအီေတြေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့ေ၀ဖန္မေနနဲ ့။´-ဟူ၍ျဖစ္ပါသည္။

မိမိသည္ ထုိစဥ္အခါကလူငယ္ဘ၀ျဖစ္ရာ၊အရာရာကုိလြန္စြာေ၀ဖန္ဆန္းစစ္တတ္ေသာ

အေလ့အထျပင္းထန္ေနေသာအခ်ိန္ျဖစ္သည္။ထုိ ့ေၾကာင့္လည္းမိမိအေၾကာင္းကုိသိထား

ေသာသီလရွင္ဆရာႀကီးကသတိေပးစကားေျပာခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။သီလရွင္ဆရာႀကီးကလာပုိ ့

ေသာေၾကာင့္သာလက္ခံ၍ေခတၱမွ်စူးစူးစုိက္စုိက္ၾကည့္ရွဳၾကည္ညိဳလုိက္ပါသည္။တိမ္သားမ်ား

သဖြယ္ေရးေရးေငြ ့ေငြ ့မ်ားၾကားမွပုံေတာ္ကုိသာမန္မွ်သာသေဘာထားမိပါသည္။ေလးေလး

နက္နက္ခံစားမွဳမရွိလွပါ။မိမိအားထုတ္ေနေသာကမၼ႒ာန္းေက်ာင္းအမွတ္(၃၂)(သဲေတာ

ေက်ာင္း)၏ဘုရားစင္ေပၚသို ့ပူေဇၚတင္ထားလုိက္ပါသည္။ထုိ ့ေနာက္သီလရွင္ဆရာႀကီးမွာ

ထားခဲ့သည့္အတုိင္းရုိေသစြာ၀ပ္ခ်ရွိခုိးကန္ေတာ့လ်က္၊ဆုေတာင္းမွဳကုိလည္းျပဳလုိက္ပါသည္။

ထုိ ့ေနာက္မိမိအားထုတ္ဖြယ္ရာအလုပ္ႏွင့္ဆက္စပ္ရာကုိသာဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ရင္းအမွဳ

မထားမိေတာ့ပါ။စိတ္ထဲတြင္လည္းဆရာေတာ္ႀကီးပုံေတာ္ႏွင့္ပါတ္သက္၍စြဲစြဲလန္းလန္းမရွိပါ။

ညေနပုိင္း(၄)နာရီေက်ာ္အခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။မိမိသည္အေရွ ့ပဋိပတၱိဓမၼာရုံႀကီးအတြင္းမွကမၼ

႒ာနာစရိယဆရာႀကီးဦးျမင့္စိန္ကေယာဂီမ်ားအားတရားသိမ္းေပးရင္း၊တရားဂါထာမ်ားရြတ္ဆုိ

ေနသံကုိၾကားေနရပါသည္။ဆရာႀကီး၏ၾကည္လင္ေသာတရားရြတ္သံကုိပီပီသသၾကားရ သ

ျဖင့္ နားစုိက္ေထာင္မိရင္းထြက္ေလ၀င္ေလကုိပင္ရွဳမွတ္ပြားမ်ားေနပါသည္။ဆရာႀကီး၏တရား

သံကဆုံးသြားပါၿပီ။ဓမၼာရုံအတြင္းမွေယာဂီမ်ားတရားသိမ္းၾကမည္ျဖစ္ပါသည္။သို ့ေသာ္မိမိ

ကုိယ္တုိင္၏တစ္ကုိယ္ေရအားထုတ္မွဳကမဆုံးေသးပါ။ဆက္လက္ရွဳမွတ္ေနမိပါသည္။ခႏၶာ

ကုိယ္တြင္းျငိမ္ဆိတ္စြာရွဳမွတ္ေနရာမွ ရုတ္တစ္ရက္ေလေပြကေလးတစ္ခုထသကဲ့သို ့၊ေခါင္း

ထဲမွာဆူညံရစ္ေ၀့ကာတစ္စုံတစ္ရာအသံကုိၾကားလုိက္ရပါသည္။ပီသရွင္းလင္းေသာ္လည္း

မကြဲျပားပါ။ထုိရစ္ေ၀့စု၀န္းမွဳေလးကုိမိမိသည္အေသအခ်ာစူးစုိက္ေနမိပါသည္။စူးစူးစုိက္စုိက္

နားေထာင္ေနရင္းမွစကားအဓိပၸါယ္တစ္ခုထင္ရွားေပၚလြင္လာပါသည္။ထုိစကားမွာ၊

`တရားရခ်င္ရင္၊စားခ်င္တာပယ္။´

-ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။မိမိမွာဘာပါလိမ့္-ဟူေသာအေတြးမ်ိဳးျဖင့္ထပ္၍စူးစုိက္ေနမိပါသည္။

ထုိစကားကုိပင္ၾကားေနရသကဲ့သို ့ျဖစ္ေနပါသည္။မိမိစိတ္အတြင္းမွာမိမိဖာသာျပန္ၾကားေနရ

ျခင္းျဖစ္ပါသည္။မိမိကုိယ္တုိင္၏အေတြးမ်ိဳးျဖင့္ေပၚေသာစိတ္အေတြးအစဥ္အတန္းလည္း မ

ဟုတ္ပါ။တစ္စုံတစ္ေယာက္ကမိမိခႏၶာအတြင္းကေျပာေနေသာအသံျဖစ္ပါသည္။ေဘးနားမွ

ေျပာေနသည့္အသံမ်ိဳးလည္းမဟုတ္ပါ။မိမိဘ၀တြင္ဤကဲ ့သုိ ့အျခင္းအရာမ်ိဳးကုိဦးစြာၾကဳံေတြ ့

ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ထုိ ့ေနာက္ရုတ္တစ္ရက္စိတ္ထဲမွာသိျမင္သေဘာေပါက္မိလိုက္သည္မွာ၊

`ဟာ၊မုိးပ်ံဆရာေတာ္ႀကီးကငါ့ကုိဆုံးမေနတာ။´-ဟူ၍သိလုိက္ၿပီး၊ကပ်ာကယာလက္အုပ္ခ်ီ

လုိက္မိပါသည္။မိမိတစ္ကုိယ္ေရေက်ာင္းခန္းတံခါးပိတ္လ်က္တရားအားထုတ္ေနျခင္းျဖစ္ရာ၊

ေဘးနားတြင္မည္သူမွ်မရွိပါ။မိမိကုိေဘးကျမင္ၾကရလွ်င္တရားမွတ္ေနရင္းကလက္အုပ္ခ်ီေန

သည္-ဟုသာျမင္ၾကရမည္ျဖစ္ပါသည္။သို ့ေသာ္မိမိမွာဆရာေတာ္ႀကီးကရုတ္တစ္ရက္ၾကြလာ

၍အမိန္ ့ရွိေနသကဲ့သို ့သာခံစားေနမိရပါသည္။မိမိ၏စိတ္ထဲတြင္မိမိကုိယ္တုိင္ႏွင့္ဆရာေတာ္

ႀကီးႏွစ္ကုိယ္ကြဲျပားသြားပါသည္။မိမိကဆရာေတာ္ႀကီးအားလက္အုပ္ခ်ီလ်က္ကသုတ္ကရုိက္

ေလွ်ာက္ထားေနပါသည္။

`မွန္ပါဘုရား၊မွန္ပါဘုရား၊အမိန္ ့ရွိေတာ္မူပါဘုရား။´-ဟူ၍၊သက္ေတာ္ထင္ရွားကုိေလွ်ာက္

သကဲ့သုိ ့ေလွ်ာက္လုိက္မိပါသည္။မိမိမွာအစားအေသာက္-၀င္း၀င္းေတာက္-ဟူေသာအဆုိကဲ့

သုိ ့အစားအေသာက္ကုိအလြန္မက္ေမာခုံမင္ခဲ့သူျဖစ္ပါသည္။ထုိ ့ေၾကာင့္လည္း၊`တရားရခ်င္

ရင္၊စားခ်င္တာပယ္။´-ဟူေသာရုိးရုိးရွင္းရွင္းအဆုံးအမကုိၾကားရလုိက္ေသာအခါ၊မိမိ၏ခၽြတ္

ယြင္းခ်က္တစ္ခုကုိေထာက္ျပျခင္းခံလုိက္ရသကဲ ့သုိ ့၊စိတ္ထဲမွာနင့္နင့္နဲနဲခံစားလုိက္မိရပါ

သည္။ဆရာေတာ္ႀကီးအားေလွ်ာက္ထားလုိက္သည္ႏွင့္၊အသံတစ္ခုၾကားလိုက္ရျပန္ပါသည္။

`တရားရခ်င္ရင္၊ အိပ္ခ်င္တာပယ္။´-ဟူ၍ျဖစ္ပါသည္။ငယ္စဥ္အခါကမိမိ၏မိခင္ကမနက္

တုိင္းေျပာေသာစကားရွိသည္။`ဟဲ့၊ေနဖင္ထုိးေအာင္အိပ္မေနၾကနဲ ့၊ထၾကထၾက။´-ဟုေန ့စဥ္

ၾကားရေလ့ရွိသည္။ၾကားပင္ၾကားေနရေသာ္လည္း၊မထမျဖစ္ထရေသာေန ့မွလြဲ၍ေစာေစာထခဲ့

ေသာအေလ့အက်င့္မရွိခဲ့ပါ။အအိပ္ကုိလည္းလြန္စြာခုံမင္ခဲ့သူျဖစ္ရာဤအဆုံးအမကုိၾကားလုိက္

ရေသာအခါ၊ထိထိခိုက္ခိုက္ခံစားမိလုိက္ရျပန္ပါသည္။ထုိ ့ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ႀကီးအားထပ္မံ၍

ေလွ်ာက္ထားလိုက္ရပါသည္။

`မွန္ပါဘုရား၊မွန္ပါဘုရား၊ေနာက္ထပ္ဘာပယ္ရဦးမွာလဲဘုရား။´-ဟူ၍ျဖစ္ပါသည္။မိမိမွာ

ကမၼ႒ာန္းတုိက္အတြင္း၌လုပ္ငန္းတာ၀န္မ်ားသူျဖစ္သည္။ထုိစဥ္အခါကမဟာေဗါဓိေစတီေတာ္

ႀကီးတည္ေဆာက္ေနေသာအခါျဖစ္ရာ၊ဘုရားဖူး၊အလွဴလာသူ၊ဧည့္သည္၊ေယာဂီစသည္တုိ ့ႏွင့္

မျပတ္မလပ္ေတြ ့ႀကဳံဆက္ဆံေနရသည္။စကားေျပာျမန္ေသာအေလ့အက်င့္အလုိလုိရေနပါ

သည္။ကပ်ာကယာေျပာ၊ကသုတ္ကရုိက္လုပ္ေသာအေလ့အက်င့္လည္းျဖစ္ေနရပါသည္။ထုိ ့

ေၾကာင့္မိမိပုံစံအတုိင္းခပ္ျမန္ျမန္ပင္ေလွ်ာက္ထားမိရာ၊

`တရားရခ်င္ရင္၊ ၾကည့္ခ်င္တာပယ္။´-ဟူေသာအသံကုိၾကားလုိက္ရပါသည္။`ဟာ´-ဟူ၍

မိမိဖာသာရြတ္လုိက္မိျပန္ပါသည္။အိပ္ရာ၀င္ေသာအခါတြင္မွ၊မ်က္စိႏွစ္လုံးအနားေပးခဲ့ၿပီး

ၾကည့္စရာ၊ရွဴစရာမွန္သမွ်စိတ္ေဇာႀကီးစြာႏွင့္ၾကည့္မိရွဳမိတတ္ေသာမိမိအဖုိ ့ၾကားလုိက္ရေသာ

အဆုံးအမမ်ားသည္စိတ္ထဲမွာလွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲႀကီးပင္ခံစားေနမိရပါသည္။မိမိ၏ခႏၶာကုိယ္

ေပၚတြင္ေပါက္ေနေသာအနာဒဏ္ရာမွအနာေဖးမ်ားကုိခြာခ်ခံလုိက္ရေသာအခါခံစားရမိေသာ

ပုံစံႏွင့္တူလွပါသည္။အနာေဖးတစ္ခ်ပ္ခ်င္း၊တစ္ခ်ပ္ခ်င္းခြာခ်ခံရေသာအခါ၊ထိလည္းထိ၊နာ

လည္းနာ၊ခံစားရတာလည္းေျပေလ်ာ့သက္သာသြားသကဲ့သို ့အျဖစ္မ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္။ဆရာေတာ္

ႀကီး၏အဆုံးအမစကားေတာ္မ်ားမွာလည္း`တရားရခ်င္ရင္။´-ဟူေသာစကားကတြဲလ်က္ပါေန

သည္ျဖစ္ရာ၊တစ္ခြန္းၾကားလုိက္ရတုိင္းတစ္ခြန္းကအလြန္ပင္စီးပုိင္္ေလးနက္ကာအရသာတစ္

မ်ိဳးထြက္ေပၚေနပါသည္။ထုိ ့ေနာက္ထပ္မံ၍ေလွ်ာက္ထားလုိက္မိျပန္ပါသည္။

`မွန္ပါဘုရား၊မွန္ပါဘုရား၊ၿပီးေတာ့ဘာပယ္ရဦးမွာလဲဘုရား။´-ဟုေလွ်ာက္ထားလုိက္မိရာ၊

မိမိေလွ်ာက္ထားမွဳဆုးံသည္ႏွင့္အေျဖကမဆုိင္းမတြ၊တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ပင္ထြက္ေပၚလာသည္။

`တရားရခ်င္ရင္၊ၾကားခ်င္တာပယ္။´-ဟူ၍ျဖစ္ရာ၊မိမိမွာသီခ်င္းသံမွအစ၊ ၾကားစရာမွန္သမွ်

ကုိစိတ္၀င္စားနားေထာင္ေ၀ဖန္၊ဆန္းစစ္တတ္သူျဖစ္ရာထုိအဆုံးအမကုိၾကားလုိက္ရေသာအခါ

အလြန္ပင္ပီတိျဖစ္၊ႏွစ္သက္သြားရျပန္ပါသည္။ထုိ ့ေနာက္ဆရာေတာ္ႀကီးအားထပ္မံေလွ်ာက္

ထားေမးျမန္းမိရျပန္ပါသည္။

`မွန္ပါဘုရား၊မွန္ပါဘုရား၊ေနာက္ထပ္ေရာဘာပယ္ရဦးမွာလဲဘုရား။´-ဟုေလွ်ာက္ထား

လုိက္ရာ၊`တရားရခ်င္ရင္၊ သြားခ်င္တာပယ္။´-ဟူေသာအေျဖကုိၾကားရမိလိုက္ျပန္ပါသည္။

မိမိမွာအရြယ္ေရာက္ေသာအခါမွစ၍အိမ္မွာကပ္ေလ့မရွိပါ။သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ားဆီ၊

၈၄-လမ္းျပန္ၾကားေရးစာၾကည့္တုိက္(ေနာင္အခါဟံသာ၀တီသတင္းစာတုိက္ျဖစ္လာသည္)၊

ေနာက္-၂၆လမ္းျပန္ၾကားေရးစာၾကည့္တုိက္(ေနာင္အခါသီရိမဂၤလာခန္းမျဖစ္သြားသည္။)ႏွင့္

၈၀လမ္း-က်ဳံးနံေဘးရွိစာၾကည့္တုိက္ျပတုိက္မ်ားဆီသို ့အၿမဲေရာက္၊အၿမဲသြားေနတတ္ခဲ့ပါ

သည္။ထုိစဥ္အခါကလူစည္ကားေသာမႏၱေလးညေစ်းတန္းသည္မိမိညစဥ္ညတုိင္းမျဖစ္မေန

သြားေသာေနရာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ဘာမွ်မ၀ယ္နိဳင္ပါေသာ္လည္းဟုိေငးဒီေမာရင္းသြားခဲ့ေသာေန

ရာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေနာက္က်ေသာေၾကာင့္အမျဖစ္သူကတံခါးဖြင့္မေပး၍၊အိမ္ေနာက္

ေဖးကမန္က်ည္းပင္ေပၚတက္ကာတစ္ညမုိးလင္းခဲ့ဖူးေလာက္ေအာင္ပင္အသြားအလာကုိမဆင္

မျခင္သြားခဲ့သူျဖစ္သည္။ဆရာေတာ္ႀကီး၏အဆုံးအမတစ္ခြန္းၾကားလုိက္ရတုိင္း၊စိတ္ထဲမွာ

လွဳိက္လွဲ နင့္သည္းစြာခံစားမိရသည္ခ်ည္းျဖစ္ပါသည္။ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္လည္းရင္းႏွီးသလုိလုိ

ျဖစ္လာပါသည္။ထုိ ့ေၾကာင့္ထပ္မံ၍၊

`မွန္ပါဘုရား၊မွန္ပါဘုရား၊ေနာက္ထပ္ေရာဘာပယ္ရဦးမွာလဲဘုရား၊´-ဟုေလွ်ာက္ထား

လုိက္ရာ၊ၾကားလုိက္ရေသာအဆုံးအမေၾကာင့္မိမိမွာရုတ္တစ္ရက္ပင္၊ကုိယ့္ဖာသာကုိယ္မသိ

လိုက္မိေတာ့ပဲ`၀ုန္း´-ကနဲ၊မတ္တပ္ထရပ္လုိက္မိပါေတာ့သည္။ၾကားလုိက္ရေသာစကားေတာ္

မွာ၊`တရားရခ်င္ရင္၊ေတြးခ်င္တာပယ္။´-ဟူ၍ပင္ျဖစ္ပါေတာ့သည္။မိမိမွာအေတြးအလြန္ေခါင္

သူျဖစ္ပါသည္။လူတစ္ေယာက္၊အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကုိေတြးမိလွ်င္မီးခိုးမဆုံး၊မုိးမဆုံး-ဆုိသ

ကဲ့သုိ ့ပင္ေတြးေလ့ရွိသည္။ငယ္စဥ္ကဖတ္ရဖူးေသာအုန္းသီးထဲကုိဘယ္သူေရထည့္သြားတာ

လဲ၊ေခါင္းကဆံပင္ေမႊးကအျမစ္ထြက္ၿပီးမုတ္ဆိတ္ေမႊးေပါက္လာတာလား။ဟူေသာအေတြးမ်ိဳး

ကဲ့သုိ ့ပင္ေတာင္စဥ္ေရမရေတြးေနတတ္ခဲ့သည္။ထုိ ့ေၾကာင့္မိမိ၏အဓိကခၽြတ္ယြင္းခ်က္တစ္ခု

ကုိတုိက္ရုိက္အထိခံလုိက္ရသကဲ့သို ့ျဖစ္သြားပါသည္။အရွိဳက္ကုိအထိခံလုိက္ရသကဲ့သို ့မိမိ

ကုိယ္ကုိမိမိမထိန္းနိဳင္ေတာ့ေသာေၾကာင့္မတ္တပ္ထရပ္လုိက္ျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ထုိ ့ေနာက္

ေပသုံးဆယ္ခန္ ့အလ်ားရွိေသာေက်ာင္းခန္းေလး၏ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာေခါက္တုံ ့ေခါက္ျပန္လမ္း

ေလွ်ာက္ေနမိပါသည္။

`တရားရခ်င္ရင္၊ စားခ်င္တာပယ္။´။`တရားရခ်င္ရင္၊အိပ္ခ်င္တာပယ္။´၊တရားရခ်င္ရင္၊

ၾကည့္ခ်င္တာပယ္။´၊`တရားရခ်င္ရင္၊ၾကားခ်င္တာပယ္။´၊`တရားရခ်င္ရင္၊သြားခ်င္တာပယ္။´

`တရားရခ်င္ရင္၊ေတြးခ်င္တာပယ္။´-ဟူေသာဆရာေတာ္ႀကီး၏အဆုံးအမစကားေတာ္မ်ား

သည္မိမိ၏စိတ္ထဲတြင္တစ္၀ဲ၀ဲ၊တစ္ရစ္ရစ္လည္ေနပါသည္။ကမၼ႒ာန္းတုိက္၏တရားနည္းစနစ္

အရခႏၶာကုိယ္ကုိတရားရွဳမွတ္ရာတြင္ငယ္ထိပ္မွေျခဖ၀ါး၊ေျခဖ၀ါးမွငယ္ထိပ္ပုိင္းသုိ ့အာရုံယူ၍

အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ရွဳမွတ္ရပါသည္။ငယ္ထိပ္၊ေျခဖ၀ါးဆုိရာ၌ အထက္ပုိင္း၊ေအာက္ပုိင္းကုိ

ပညတ္(သတ္မွတ္ေခၚေ၀ၚမွဳ)တင္၍ေျပာဆုိရျခင္းျဖစ္သည္။အမွန္တစ္ကယ္ရွဳမွတ္ရသည္က

အတြင္းပုိင္းပရမတ္(အမွန္ထင္ရွားရွိေသာသဘာ၀ဓါတ္အမူအရာ)တုိ ့ကုိသာရွဳမွတ္ရျခင္းျဖစ္

ပါသည္။မိမိမွာဆရာေတာ္ႀကီး၏ဆုံးမစကားေတာ္မ်ားကုိသာစြဲထင္ေနလ်က္ရွိရာ၊အထက္ပါ

စကားစုမ်ားသည္သာခႏၶာကုိယ္တြင္းအထက္ေအာက္၊စုန္ဆန္ စုစည္းေျပးလႊားေနသည္ကုိ

ျမင္ေတြ ့ေနရပါသည္။ေလေပြတုိက္လာသည္ကုိအမ်ားပင္ျမင္ဖူးေတြ ့ဖူးၾကပါလိမ့္မည္။ေလေပြ

အေ၀ွ ့တြင္ေလလုံး၊ဖုံလုံးႏွင့္အတူအမွဳိက္၊စကၠဴ၊သစ္ရြက္ေျခာက္စသည့္ေပါ့ပါးလြင့္ေျမာက္

လြယ္ေသာအရာ၀တၳဳမ်ားလုံးေထြးေရာပါ၊လြင့္ေမ်ာလွဳပ္ရွားေနသည္ကုိျမင္ဖူးၾကပါလိမ့္မည္။

ယခုလည္းမိမိ၏ခႏၶာကုိယ္တည္းဟူေသာေျမအျပင္တြင္၊ဆရာေတာ္ႀကီး၏အဆုံးအမစကား

ေတာ္မ်ားသည္ေလေပြလုံးတစ္ခုအသြင္စုစည္းလွဳပ္ရွား၀န္းရစ္လ်က္၊အထက္မွေအာက္၊

ေအာက္မွအထက္၊အျပန္ျပန္အလွန္လွန္၊စုန္ဆန္ေျပးလႊားေနသည္ကုိအတိုင္းသားႀကီးရွဳျမင္

သိမွတ္ေနရပါေတာ့သည္။မိမိ၏စိတ္ကညြတ္လုိက္ေသာေနရာမွန္သမွ်သို ့ထုိေလေပြလုံးက

ေရာက္သြားတုိက္စားလ်က္၊အလုံးအ၀န္း၊အခုအခံ၊အတင္းအရစ္၊အက်စ္အၾကပ္၊အခ်ဳပ္အခ်ပ္၊

အပိတ္အဆီးမွန္သမွ်မွာလြင့္စင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကပါသည္။ထုိ ေန ့ညမွာမိမိသည္ထုိတရား

ရွဳကြက္ႏွင့္ပင္အခ်ိန္ကုန္ခဲ့၍၊အနားယူခ်ိန္တြင္ၾကည္လင္ျငိမ္းခ်မ္းစြာအိပ္စက္နိဳင္ခဲ့ရပါေတာ့

သည္။

၁၃၄၂-ခု၊တပုိ ့တြဲလဆန္း(၆)ရက္၊ဒုတိယေန ့။

ေနာက္တစ္ေန ့နိဳးထလာေသာအခ်ိန္၌မိမိ၏မူလစရုိက္သဘာ၀ကေပၚလာသည္။တစ္စုံ

တစ္ရာကုိအလြယ္တစ္ကူလက္ခံလုိစိတ္မရွိပဲ၊ဆန္းစစ္ေ၀ဖန္တတ္ေသာအက်င့္စရုိက္ျဖစ္ပါ

သည္။ဆရာေတာ္ႀကီး၏အဆုံးအမစကားေတာ္မ်ားထဲတြင္`တရားရခ်င္ရင္၊စားခ်င္တာပယ္။

အိပ္ခ်င္တာပယ္၊ၾကည့္ခ်င္တာပယ္၊ၾကားခ်င္တာပယ္၊သြားခ်င္တာပယ္၊ေတြးခ်င္တာပယ္။´

ဟူ၍ဆုိထားသည္။`ဟာ၊ဒီလုိဆုိ တရားရခ်င္တာနဲ ့မစားရေတာ့ဘူးလား။မအိပ္ရေတာ့ဘူး

လား။မၾကည့္ရေတာ့ဘူးလား၊´-စသည္ျဖင့္မိမိစိတ္ထဲကေ၀ဖန္မွဳျဖစ္ေပၚလာသည္။ထုိ ့ေၾကာင့္

တရားထုိင္ရွဳမွတ္ေနရင္းကဆရာေတာ္ႀကီးအားရည္မွန္းကာလက္အုပ္ခ်ီလ်က္`ဆရာေတာ္ႀကီး

ဘုရား၊တရားရခ်င္ရင္ စားခ်င္တာပယ္ရမယ္-ဆုိလုိ ့ရွိရင္၊တပည့္ေတာ္ဘာမွ်မစားရေတာ့ဘူး

လားဘုရား။´-ဟုေလွ်ာက္ထားလုိက္မိသည္။အေျဖကခ်က္ခ်င္းပင္မဆုိင္းမတြလ်င္လ်င္ျမန္ျမန္

ထြက္လာပါသည္။ရုိးရွင္းသကဲ့သုိ ့တုိေတာင္းျပတ္သားလွပါသည္။

`စား သိ ပ်က္´-ဟူေသာစကားေတာ္သုံးလုံးမွ်သာျဖစ္ပါ၏။`ဟာ´-ကနဲပင္မိမိမွာအံ့ၾသ

၀မ္းသာလ်က္၊လွိဳက္လွဲၾကည္နဴးမိရျပန္ပါသည္။က်န္ေသာအရာမ်ားကုိလည္းမိမိဖာသာအလုိ

အေလ်ာက္အေျဖရသြားပါၿပီ။

`စားသိပ်က္၊အိပ္သိပ်က္၊ၾကည့္သိပ်က္၊ၾကားသိပ်က္၊သြားသိပ်က္၊ေတြးသိပ်က္။´-ဟူ၍

အဆုံးအမစကားေတာ္မ်ားအစုကေလေပြေမႊ ့လ်က္၊ခႏၶာကိုယ္တြင္း ဥာဏ္သြင္းကာထုိေန ့

တစ္ေန ့ရွဳမွတ္ရျပန္ပါေတာ့သည္။

၁၃၄၂-ခု၊တပုိ ့တြဲလဆန္း(၇)ရက္၊တတိယေန ့။

ေနာက္တစ္ေန ့တြင္ကားတရားေဟာေသာပုံစံမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္မိမိတုိ ့ရင္း

ႏွီးခင္မင္လ်က္စကားေျပာအမိန္ ့ရွိေနသည္ကုိနာခံရျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။စာသင္ခန္းအတြင္း၌

သင္ခန္းစာတစ္ပုဒ္ကိုဆရာတစ္ဦးကေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကုိရွင္းျပေနေသာပုံစံႏွင့္တူေန

သည္ဟုမိမိထင္မိပါသည္။ထုိရွင္းျပခ်က္ကုိမိမိသေဘာေပါက္လာသကဲ့သို ့့အတုိခ်ဳံး၍ေဖၚျပ

ရပါလွ်င္၊

`စားတယ္၊အိပ္တယ္၊ၾကည့္တယ္၊ၾကားတယ္၊သြားတယ္၊ေတြးတယ္-ဆုိတာေတြကျဖစ္ျခင္း

အမူအရာသေဘာတရားေတြပဲျဖစ္တယ္။စား၊အိပ္၊ၾကည့္၊ၾကား၊သြား၊ေတြး-ဆုိတာေတြကုိခ်ဳပ္

လုိက္ရင္ ျဖစ္ျခင္း-သေဘာတစ္ခုထဲပဲရွိတယ္။စားတာ၊အိပ္တာ၊ၾကည့္တာ၊ၾကားတာ၊သြားတာ-

ေတြကရုပ္ရဲ ့အမူအရာသေဘာတရားေတြ၊ေတြးတာ-ကနာမ္ရဲ ့အမူအရာသေဘာတရားပဲျဖစ္

တယ္။ဒီရုပ္နဲ ့နာမ္တုိ ့ရဲ ့အမူအရာေတြကုိခ်ဳပ္လုိက္ရင္ျဖစ္ျခင္း-သေဘာတစ္ခုပဲရွိတယ္။´-ဟူ၍

ျဖစ္ပါသည္။`အုိ-ရွင္းလုိက္တာ။´-ဟု၊မိမိစိတ္ထဲမွာၾကည္နဴးေက်နပ္မိရပါသည္။အကယ္စင္

စစ္မိမိကုိယ္တုိင္လည္း တရားစာအုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိဖတ္ရွဳထားဖူးခဲ့ပါသည္။အခုရွင္းျပ

ခ်က္ကမိမိ၏စိတ္ထဲႏွလုံးထဲကုိရွင္းရွင္းလင္းလင္း၊လြယ္လြယ္ကူကူစြဲနစ္စူး၀င္သြားသကဲ့သုိ ့

ခံစားလုိက္ရပါသည္။စာဖတ္ရ၍ရွင္းလင္းနားလည္သြားသည့္ပုံစံမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။မည္သို ့မွ်ေမ့

မရေအာင္စြဲစြဲနစ္နစ္ရွင္းလင္းမွတ္မိသြားေသာခံစားမွဳမ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။

ေနာက္ထပ္တစ္ဆင့္ရွင္းျပသည္မွာ၊`စား၊အိပ္၊ၾကည့္၊ၾကား၊သြား၊ေတြး-ဆုိတဲ့ရုပ္-နာမ္အမူ

အရာေတြရဲ  ့့ျဖစ္တုိင္း၊ျဖစ္တုိင္းကုိ သိ၊ ပ်က္တုိင္းပ်က္တုိင္း ကုိ သိ ေနရမယ္။ ျဖစ္တာကုိသိ၊

ပ်က္တာကုိသိေနတဲ့ သိမွဳအစဥ္ေလး ဟာေလာကီမဂၢင္ပဲ´-ဟူ၍ပင္ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

မိမိမွာ`စားသိပ်က္၊အိပ္သိပ်က္၊ၾကည့္သိပ်က္၊ၾကားသိပ်က္၊သြားသိပ်က္၊ေတြးသိပ်က္၊´

ဟူ၍၊ရွဳမွတ္ေနရာမွတစ္ဆင့္တက္ကာ`ျဖစ္-သိ-ပ်က္´ဟူေသာရွဳကြက္ကုိသေဘာေပါက္နား

လည္လာရပါေတာ့သည္။ရုပ္မွာပင္ျဖစ္ျဖစ္၊နာမ္မွာပင္ျဖစ္ျဖစ္၊ျဖစ္ခိုက္ျဖစ္ခုိက္ကုိသိေနလွ်င္

ပ်က္သြား၊ပ်က္သြားတာကုိလည္းအလုိအေလ်ာက္သိ၊သိေနေပေတာ့မည္-ဟူ၍ရွင္းလင္းစြာ

သေဘာေပါက္မိခဲ့ရပါသည္။ထုိမွ်ႏွင့္ပင္မိမိမွာအလြန္အမင္းေက်နပ္၀မ္းေျမာက္မွဳကုိခံစား

ခဲ့ရပါသည္။ပုစၧာတစ္ပုဒ္ကုိရွင္းလင္းစြာအေျဖတြက္ရလုိက္သကဲ့သုိ ့လည္းခံစားလုိက္ရပါသည္။

မိမိရွဳမွတ္ပြားမ်ားခဲ့ေသာတရားအျမင္မွာလည္းထူးျခားတုိးတက္မွဳမ်ားထင္ရွားသိသာခဲ့ရပါ

သည္။မုိးပ်ံဆရာေတာ္ႀကီးကေဟာၾကားဆုံးမေတာ္မူေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားကုိမိမိဘ၀တြင္

ေလးေလးနက္နက္၊စြဲစြဲနစ္နစ္ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။တစ္ဆင့္ျပန္လည္နာၾကားရေသာသူမ်ားအတြက္

တစ္စုံတစ္ရာအက်ိဴးထူးမ်ားရနိဳင္ရန္ယုံၾကည္ေမွ်ာ္လင့္လ်က္အႏွစ္(၃၀)ခန္ ့အၾကာမွာမွတ္

တမ္းျပဳလုိက္ရပါသည္။ထုိစဥ္အခါကမွတ္တမ္းမ်ားမျပဳမိခဲ့ေသာေၾကာင့္ရက္စြဲမ်ားအတိအက်

ကုိမေဖၚျပနိဳင္ပါ။ခန္ ့မွန္းရက္ျဖင့္ျပန္လည္ေရးသားရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ဆုိရပါမူ၊ဘြဲ ့မည္၊ပုံေတာ္ထင္ရွားကြဲျပားေသခ်ာစြာမသိရပါေသာ္လည္း

ေက်းဇူးအထူးႀကီးမားလွေသာမုိးပ်ံဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္တကြမႏၱေလးျမိဳ ့၊ေဗါဓိကုန္းရပ္၊မဟာေဗါ

ဓိ၀ိပႆနာေယာဂီကမၼ႒ာန္းတုိက္ႀကီး၏ပဋိပတၱိသာသနာ့ဂုဏ္ရည္၊ယခုအခါတစ္ဘ၀တစ္ခႏၶာ

လြန္ရွာၾကကုန္ၿပီျဖစ္ေသာမိမိ၏သာသနာ့ေက်းဇူးရွင္မ်ားျဖစ္ၾကသည့္ကမၼ႒ာနာစရိယဆရာႀကီး

ဦးျမင့္စိန္၊သီလရွင္ဆရာႀကီးေဒၚစိၾတာတို ့အားၾကည္ညဳိပူေဇၚမွန္းဆလ်က္ လြမ္းတရည္ေရာ္ကာ

ရပ္ေ၀းေျမတစ္ေနရာမွဂုဏ္ျပဳလႊာတစ္ေစါင္ဖြဲ ့လုိက္ရျခင္းျဖစ္ပါေတာ့သည္။

About Visesa

Ashin Revata has written 22 post in this Website..

arriving in China to study the Chinese Language.