-အိပ်ယာထက်မှာ စကားမဆိုနိုင်တော့ဘဲ သေမင်းလာအခေါ်ကို စောင့်နေတဲ့ ဖေဖေ့ကိုကြည့်ရင်း ကျမမှာ ကြေကွဲဝမ်းနည်းရတာတွေထက် တွေဝေအံ့ဩမှုက အလေးပိုသာတဲ့ ခံစားချက်တစ်မျိုး ရင်ထဲဖြတ်ပြေးနေတယ်။ ဪ … ဘဝဆိုတာ သိပ်ကိုဖွယ်လွန်းလှပါကလား။ တကယ့်ကို သမုဒ္ဒရာရေမျက်နှာပြင်ထက်က ရေပွက်ကလေးလို မျက်စိရှေ့တင် ပွဲသိမ်းတော့မယ်။

-ဖေဖေ အသက် ၈၄။ အမည်တပ်ပြစရာ ရောဂါမယ်မယ်ရရ မရှိ။ ဝေဒနာ အလူးအလဲခံစားနေရ ခြင်း မရှိ။ မီးစာကုန်ဆီခန်းအရွယ်မို့ နောက်ဆုံးမီးကလေး ငြိမ်းသွားဖို့ စောင့်မျှော်နေရရုံ။ ကျမ မှာတော့ အတိတ်ပုံရိပ်တွေ အာရုံထဲဝင်မလာအောင် စိတ် စိတ်ချင်း စီးချင်းထိုးနေရတယ်။

– လူ့ဘဝဆိုတာ ကံကြမ္မာက ကြိုတင်ပြဌာန်းထားပြီးသားလေလား။ ဒါမှမဟုတ် ဘဝနေထိုင်မှု နည်းစနစ်ကသာ အခရာ ကျတာများလား။ ဖေဖေ့ရဲ့ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကတော့ ဒီလိုပဲ ရောက်လာ ထွက်သွား ဘာမှတန်ဖိုးသိပ်မရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခုအနေနဲ့သာ ပြီးပျောက်သွားရတော့မှာပါလား။

– သားသမီးတွေအပေါ်မှာ ကျေးဇူးလည်းရှိသလို ဒုက္ခပေးခဲ့တာတွေလည်း များပါရဲ့။ ကံကြမ္မာကပဲ လက်တစ်လုံးခြား မျက်လှည့်ပြလေသလားမသိ၊ အိမ်ထောင်ရေး အဆင်မပြေ။ မေမေနဲ့ သုံးနှစ် သုံးမိုး ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြပြီး  မင်္ဂလာဆောင်၊ မကြာခင်မှာပဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိတ်နာစရာ ပြဿ        နာတွေဆင့်ကဲဖြစ်ပေါ်ခဲ့တယ်။ ဒီအထဲက အဓိကအကျဆုံး အမွှေနိုင်ဆုံးကိစ္စကတော့ – ဖေဖေ့ရဲ့တူမဟာ လင်မယားကွဲပြီး ယောက်ျားကလည်း နောက်မိန်းမယူ၊ ဖေဖေ့တူမကလည်း သားနဲ့သမီး နှစ်ယောက်ကိုထားခဲ့ပြီး တခြားယောက်ျားနောက် လိုက်ပြေးသွားပါရော။

-ဖေဖေ့ရဲ့မြေးလို့ခေါ်ရမယ့် အဲဒီကလေးနှစ်ယောက် မျက်စိသူငယ်နားသူငယ်နဲ့ အိမ်မှာကျန်ခဲ့တယ်။ ဖေဖေက ၄ဝကျော် အသက်ကြီးမှ အိမ်ထောင်ကျပြီး တူမက အရင်အိမ်ထောင်ကျနေတာဆိုတော့ သားသမီးဖြစ်တဲ့ ကျမတို့က ပေါက်စလေး၊ မြေးတွေကတော့ အပျိုပေါက်လူပျိုပေါက်အရွယ်။ ဖေဖေက သူ့မြေးနှစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်ထားပြီး တာဝန်ယူလိုက်ချင်တယ်။ မေမေ့သဘောထား ကတော့ ရှင်းပါတယ်။ ဘယ်လိုမှ လက်သင့်မခံနိုင်ပါ။ ကိုယ်ပိုင်သားသမီးတွေတောင် ချစ်မဝနိုင် ရတဲ့ကြားထဲ တခြားဘယ်ကလေးမှ တာဝန်ထပ်မယူနိုင်။

-ဖေဖေဟာ သူ့မြေးနှစ်ယောက်ကို ငွေကြေးထောက်ပံ့တာပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလို ပြဿဿ        နာတွေနဲ့ သိပ်တင်းမာနေတဲ့အချိန်မှာပဲ မြေးအကြီးမလေးက ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနာပေါက်တာကို မြန်မာဆေးမြီးတိုတွေနဲ့ ကြိတ်ကုနေတယ်။ အနာတွေက မျက်နှာပေါ်ထိရောက်လာပြီး လမ်း   မထွက် ရဲတော့တဲ့အဆင့်ထိ လူကြီးတွေကို ရှောင်နေခဲ့တယ်။ ဆေးဆရာတွေကလည်း ဖိခြောက်ကြပုံရတယ်။ သူ့ကိုယ်သူ နူနာဖြစ်ပြီထင်ပြီး တနေ့မှာတော့ ညဘက်ကြီး ဆိပ်ခံကနေ မြစ်ထဲခုန်ဆင်းသတ်သေ သွားခဲ့တယ်။ ဖြစ်ရပ်က ဟိုးလေးတကျော်မို့ အသက် ၆ဝတန်း ဖျာပုံမှာနေခဲ့တဲ့သူဆိုရင် ကျမအခုပြောတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို အမှတ်ရကြမှာပါ။ နောင်တစ်သက်လုံး ကျမဖေဖေရဲ့ မေမေ့အပေါ် ထားတဲ့ အညှိုးအတေး အမုန်းတိုက်ပွဲတွေကြားမှာ ကျမတို့ မြေဇာပင်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဆွေရင်းမျိုးရင်း မရှိတဲ့ ကျမတို့မိသားစုဟာ ဆွေနီးမျိုးစပ်တွေရဲ့ ဘေးတီးပေးမှုကို တော်တော်ခံခဲ့ရတယ်။

– ဒီပြဿ        နာကြောင့် အိမ်ထောင်ရေးပြိုကွဲတာလို့ တစ်ထစ်ချယူဆရင်လည်း မှားပါဦးမယ်။ စကတည်းက စရိုက်သဘာဝမတူခဲ့ဘူး။ ဖေဖေဟာ သဘောအင်မတန်ကောင်းတယ်။ ဘယ်သူက ဘာတောင်းတောင်း ပေးပစ်လိုက်တာချည်းပဲ။ စီးပွားသာမရှာတာ၊ တခြားလူမှုရေး၊ ရပ်ရေးရွာရေး သားသမီးရေးတွေဆိုရင် တက်တက်ကြွကြွရှိတယ်။ ကျမကို စာအုပ်တွေဖတ်ပြပြီး ပုံပြင်ကမာ္ဘထဲကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တဲ့လူ။ ကမာ္ဘအရပ်ရပ်ကို စာအုပ်နဲ့ ခရီးထွက်လို့ရကြောင်း အသိပေးခဲ့တဲ့လူ။
– ဖေဖေ့အတွက်ကတော့  ဘဝဆိုတာ နေထိုင်နည်းတစ်ခု။
-မေမေ့အတွက်ကတော့ ဘဝဆိုတာ ထိုက်တန်စွာပေးဆပ်ခြင်း၊ ရုန်းကန်ကြိုးစားမှု။

– တစ်ဖက်သတ်အမြင် ဖြစ်မှာစိုးတဲ့အတွက် မေမေ့အကြောင်း အနည်းအကျဉ်းပြောပြဖို့ လိုအပ်ပြန် ပါတယ်။ မေမေဟာ အရွယ်နဲ့မမျှအောင် ဘဝသိပ်နာခဲ့သူပါ။ ဖျာပုံမြို့ ကျင့်မော်ကုမဏီပိုင်ရှင် သူဌေးဦးအခွင်း ဒေါ်အေးကြည်ဆိုရင် ဟိုခေတ်သူဌေးတွေ အကုန်သိကြပါတယ်။ အဲဒီသူဌေးရဲ့ သမီးဖြစ်တဲ့မေမေဟာ ရန်ကုန်စိန့်ဂျွန်းကွန်ဗင့်ကျောင်းမှာ ငှက်ပျောသီးကိုတောင် ဓားနဲ့ စမတ်ကျကျ ခွာစားတတ်တဲ့ဘဝကနေ ဗြုန်းဆို အဖေဆုံးတော့ ဖျာပုံပြန်ရောက်၊ အဖေဆုံးပြီး ၆လအကြာမှာ မေမေ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းရှိတဲ့အစ်ကို (ဆေးကျောင်းနောက်ဆုံးနှစ်) ဟာ နှလုံးရောဂါအခံနဲ့ ဆုံးပြန် ပါတယ်။ မေမေ့ရဲ့ ရွှေတောင်ကြီးနှစ်တောင် ပြိုကျအပြီး ဘာမှမကြာဘဲ မီးခံတိုက်သံဆိုင် ကုမဏီကြီးတစ်ခုလုံး ပြည်သူပိုင်သိမ်းခံလိုက်ရတယ်။ အသက် ၁ရနှစ်ရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟာ ဘာဆိုဘာမှမလုပ်တတ်ခဲ့ဘူး။ သားအမိနှစ်ယောက်တည်း အိမ်ဖော်သုံးလေးယောက်လောက်နဲ့ ရှိတာထိုင်စားရင်း ဘီအေဘွဲ့တစ်လုံးကို စာပေးစာယူနဲ့ ယူခဲ့တယ်။ မေမေဟာ တရုတ်ကပြားဆိုတော့ စီးပွားရေးအသိက သူ့ခေါင်းထဲ အမြဲလည်ပတ်နေတယ်။ ဘဝနာခဲ့သလောက် ရည်ရွယ်ချက်ကြီးတဲ့ မေမေ့အတွက် ဖေဖေကတော့ သူ့အနာဂတ်ကို ရိုက်ချိုးခဲ့တဲ့လူဖြစ်နေတယ်။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်အမုန်းကတော့ သေရာပါဖြစ်ခဲ့ရပြီ။

– သတိရတစ်ချက်မရတစ်ချက်နဲ့ မျောနေတဲ့ဖေဖေ့ကိုကြည့်ရင်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝ ပြန်ပြောင်းပြောနေပုံဟာ ကျမမျက်စိထဲ ဝင်လာတယ်။ ဖေဖေကမေးတယ်။ ကျောင်းသားဟူသမျှထဲ မှာ ဘယ်ကျောင်းသား အဆိုးဆုံးလဲ သိလားတဲ့။ ဘူမိဗေဒကျောင်းသား အဆိုးဆုံးပါတဲ့။ ဖေဖေ တို့ခေတ်က ဘူမိဗေဒကျောင်းသား သုံးဦးထဲရှိတယ်။ အဲဒီ သုံးဦးကလည်း တာတေလံအောင် ဆိုးတာဆိုတော့ သူတို့ကို စာသင်ပေးရတဲ့ဆရာခမျာ မနက်မနက်ဆိုရင် ကျောင်းဆောင်ထိလိုက် လာပြီး ဖေဖေတို့ကို အိပ်ယာကနှိုး၊ လက်ဖက်ရည်ပါတိုက်ပြီးမှ စာသင်ဆောင်ကိုခေါ်၊ စာသင်ပေး ရသတဲ့။ အဲဒီဆရာခမျာ ဖဲကြွေးဆပ်ပေးရပေါင်းလည်း မနည်းဘူးတဲ့။ ညညတိုင်ရင် ဖေဖေတို့ဟာ ကျောင်းသူဆောင်ရှေ့မှာ ဘင်ဂျိုတီးပြီး သီချင်းဆိုကြတဲ့အခါ ရိုးရိုးမဆိုဘဲ ဂိတ်တံခါးသံတိုင်ကြီးကို ကိုင်ပြီးမှ ဆိုတတ်ကြသတဲ့။ အဲဒီအကြောင်းပြောပြီးရင် ဖေဖေ တခွီးခွီးရယ်လိုက်တာလေ။

သူ့ကို ဒယ်ဒီခေါ်မှကြိုက်တဲ့ ဘိုဆန်တဲ့ဖေဖေဟာ ခေတ်တစ်ခေတ်စာ လူဖြစ်စောခဲ့တယ်။ မေမေနဲ့ ဘယ်နေရာမှ အတွေးအမြင်မတူခဲ့ဘူး။ တောင်ဝင်ရိုးစွန်းနဲ့ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းလို ဖြောင့်ဖြောင့်ကြီး ဝေးကွာနေခဲ့တယ်။ အိမ်တွင်းရေးနဲ့ စီးပွားရေးဆိုတာ အညမညသဘောရှိတယ်။ အိမ်တွင်းရေး ကောင်းမှ စီးပွားရေးကောင်းသလို စီးပွားရေးကောင်းမှ အိမ်တွင်းရေးသာယာတယ်။ မေမေ့အဖေဟာ သူ့သမီးအတွက် အမြောက်အမြားရှာဖွေပေးထားခဲ့ပေမယ့် အိမ်တွင်းရေးကလည်းညံ့၊ ဖေဖေကလည်း အပေးအကမ်းအဖြုန်းအတီး များလွန်းတော့ ကျမတို့ တစတစ ကျပ်တည်းလာကြတာဟာ မေမေ့ အတွက် စိတ်နာစရာဖြစ်နေတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ မေမေနဲ့ဖေဖေ အပြီးတိုင်လမ်းခွဲခဲ့ကြတယ်။

တချိန်တုန်းက အသားဖြူဖြူ၊ ဥပဓိရုပ်ကောင်းကောင်းနဲ့ ကျမဖေဖေဟာ ခုတော့လည်း ရုပ်နဲ့နာမ် တွဲလျက်သားရှိနေဆဲ ချုံးချုံးကျဒြပ်ထည်တစ်ခုထက် မပိုတော့။

– သူ့ခေတ်တုန်းကတော့ သူမင်းသား။ ခုတော့လည်း အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တဆိုတဲ့ တရားသဘောအောက်မှာ သူဒူးထောက်ခဲ့ရပြီ။ အာဃာတ တွေ၊ အညှိုးအတေးတွေ သံသရာမှာ မပါပါစေနဲ့လို့သာ ဖေဖေ့အတွက်ဆုတောင်းရင်း ပြတင်းအပြင်ကို မျှော်ကြည့်လိုက်တော့  ဪ … နေညိုခဲ့ပြီ။    ။

ဝင့်ပြုံးမြင့်

၂၀၁၄၊ မတ်လ (၂၂)ရက်။

 

 

 

About ၀င့္ျပံဳးျမင့္

wintpyone myint has written 59 post in this Website..

IN LOVE I TRUST.