crying-child

 

က်ေနာ့္ရဲ ့ခေရာင္းလမ္း ပို ့စ္ထဲမွာ မီးနင္းျပီး လႈတဲ့ အေၾကာင္းေလး ၾကံုလို ့ထည့္ေရးျပရင္း

မီးနင္းတဲ့ အေၾကာင္းကို ေရးပါ့မယ္လို ့ ေျပာျပထားပါတယ္

ဒါေပမယ့္ တစ္ကယ္ ျပန္ေတြးေတာ့ ဒါက စိတ္နယ္လြန္ျဖစ္ရပ္ေတြနဲ ့ ဆက္ႏြယ္ေနေတာ့ ေဒါင့္ေပါင္းစံုကိုစဥ္းစားရပါတယ္

က်ေနာ့္ရဲ ့ျမႈပ္ကြက္ေတြ ပါလာမယ္..ျမႈပ္ကြက္ဆိုတာ လိမ္တာကို ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္..လွ်ိ ့ဝွက္သင့္ရင္ လွ်ိဳ ့ဝွက္ရမယ့္ ပုဂၢိဳလ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြပါ.. ေရးရမွာေတာ့ မေၾကာက္ပါဘူး..

အဂၤလန္က ဘြဲ ့လြန္ယူျပီးေနာက္ သူငယ္တန္းက ဆရာကို ေမ့သြားနိုင္သူ ရွိေပမယ့္

က်ေနာ့္အတြက္ကေတာ့ ဘာသာေရး သူငယ္တန္းအဆင့္မွာ သင္ၾကားေပးခဲ့ေသာ လမ္းမမွားေအာင္ ထိမ္းေပးခဲ့ေသာ မိဘဆရာေတြကို ခုခ်ိန္အထိ မေမ့နိုင္ပါဘူး

က်ေနာ္ ငယ္တုန္းက ဆရာျမိဳ ့ေတာ္ ေမာင္ယဥ္ေအာင္ရဲ ့ “ ပန္းေလွ ” ဇာတ္ကားထဲမွာ မခ်စ္ခ်စ္ေဇာ္

ကို ေပးေျပာထားတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းကို သိပ္သေဘာက်ခဲ့တယ္..

ႏြားေခ်း ေျမၾသဇာနဲ ့စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တဲ့ ႏွင္းဆီပင္က ပြင့္တဲ့ ႏွင္းဆီပန္းဟာ ႏြားေခ်းနံ ့မနံပါဘူး

ႏွင္းဆီရနံ ့ဘဲ ရွိပါတယ္..” ဆိုတဲ့ စကားေလးပါ..

က်ေနာ္ မီးနင္းတာေလးကို ကြက္ျပီးေရးရင္ က်ေနာ္က သူငယ္တန္းကို ေက်ာ္ျပီး ၄တန္း အေၾကာင္းေျပာသလို ျဖစ္ေနမွာမို့..သူငယ္တန္းက စပါ့မယ္..

ဒီမွာဘဲ ဝ႗္ေၾကြး၊ ပါရမီ ၊ ပဌာန္းဆက္ ၊ သီလ၊ က်င့္ၾကံမႈ ၊ သမထ ဘာဝနာ၊ နာမ္ေလာက ၊ ပရေလာက၊ အၾကား အျမင္ဓါတ္..စိတ္စြမ္းအား ပါဝါ၊ စိတ္ခ်င္း ဆက္သြယ္မႈ ..အားလံုးနီးပါးဟာ

ဆဲလ္ေတြ ဆက္ႏြယ္ေနသလို တသီတတန္းၾကီး ဆက္ႏြယ္ေနတာကို အံ့ၾသစြာေတြ ့ရေတာ့တာပါဘဲ။

က်ေနာ္က အထင္ကရ လူမဟုတ္ပါဘူး ..သာမညလူတစ္ဦးပါ..ဒါေပမယ့္ ေဟာဒီသံသရာထဲမွာေတာ့

က်ေနာ့္အတြက္ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ကိစၥေတြက သာမည မဟုတ္ျပန္ပါဘူး..

ဒီလို အေၾကာင္းတရားေတြ ျဖစ္လာဘို ့အတြက္ ေနာက္ခံ အေၾကာင္းလိုပါတယ္..

အဲဒီ ျဖစ္စဥ္ေတြရဲ ့အစက ကေလးငယ္ေလး တစ္ေယာက္က အစေပါ့

……..

……..

 

 

ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ ့အသိဥာဏ္ဘယ္အခ်ိန္မွာစတင္သလဲဆိုတာ ဆရာ၀န္ေတြေလာက္ က်ေနာ္မသိပါ။
က်ေနာ္ မွတ္မိတာက က်ေနာ္တို ့ေမာင္ႏွမေတြ အိမ္ေရွ့ ကြပ္ပ်စ္ေလးမွာ ေနပူဆာ လံႈရင္း မာမိီ ေစ်းက ျပန္လာတာေစာင့္တာေလးကို က်ေနာ္ သတိယတယ္..
တစ္ကယ္ေတာ့ မိုးလင္းျပီိဆိုကတည္းက အိမ္မွာ ထမင္းေၾကာ္နဲ ့လဘက္ရည္က အဆင္သင့္ပါ။
ဒါက အိမ္ကမနက္ခင္းအစာလို ့ဘဲ သတ္မွတ္ျပီး မာမီေစ်းက ၀ယ္လာေပးတဲ ့မုန္ ့ေတြကို ေမာင္ႏွမေတြ ေစာင့္ေနတာပါဘဲ
ျခံတခါး၀မွာ ေစ်းဆြဲျခင္းေလးဆြဲျပီး ၀င္လာတဲ ့ျပံဳးေနတဲ ့မာမီ့ကို ေတြရင္ေမာင္ႏွမေတြသံျပိဳင္ေအာ္ဟစ္ျပီး မာမီ့ကို ၀ိုင္းဖက္ထားတတ္ၾကတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္..
က်ေနာ္တို ့မွာ အားလံုးေမာင္ႏွမ ၇ ေယာက္ရွိတာေလ..ဒါေပမယ့္ အဲဒီိတုန္းကညီအငယ္ဆံုးေလးမေမြးေသးဘူးဆိုေတာ့

က်ေနာ့္ေအာက္က ညီမငယ္ တစ္ေယာက္ဘဲ ရွိေသးတာ..။ 
က်ေနာ္က အငယ္ဆံုးလိုျဖစ္ေနတာပါဘဲ..
က်ေနာ္တို ့ျခံၾကီးထဲမွာ အိမ္ႏွစ္လံုးရွိတယ္ ..။ အဘိုးနဲ ့ အဘြား နဲ ့သားနဲ ့သမီးက တစ္အိမ္ က်ေနာ္တို ့ မိသားစုက တစ္အိမ္ေပါ့.
မာမီဆိုတာက တဦးတည္းေသာသမီး.. မာမိီ ့မွာ မိခင္မရွိေတာ့ဘူး။ မာမီရဲ ့မိခင္က ေတာင္ငူရွမ္းစစ္စစ္ပါ။ 
အဘိုးကပါကစၥတန္နိုင္ငံသား၊ အစၥလာမ္ ဘာသာ၀င္၊ ၾကဴလီယာအႏြယ္။
အဘိုးက ေတာင္ငူမွာစီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြအမ်ားၾကီးပိုင္ပါတယ္..မာမီ့ဆီမွာ ခဏလာေနတာပါ.ခုနကေျပာတဲ ့အဘြားဆိုတာ အဘိုးရဲ ့ဒုတိယအိမ္ေထာင္..ကရင္အမ်ိဳးသမီးၾကီးပါ…ေဒၚလယ္တဲ ့။

အရမ္း၇ိုးသားတာဘဲ ၊ကြမ္းအျမဲစားတယ္.။ က်ေနာ္က သူ ့ကို ခ်စ္တယ္..သူ့မွာက အဘိုးနဲ 
့ရထားတဲ ့ရင္ေသြးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္..မာမီနဲ ့ဆို အေဖတူ အေမကြဲေပါ့..။ 
သူတို ့ကိုက်ေနာ္ခ်စ္တယ္..သနားတယ္လို ့ဘဲ ေျပာျပပါေစ
က်ေနာ္ငယ္ကေလးတည္းက နည္းနည္းခြဲျခားေနတယ္လို ့ခံစား၇တယ္္။ သူတို ့ခြဲျခားခံေနရတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္သိေနသလို ျဖစ္ေပမယ့္

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ က်ေနာ္ ေသခ်ာမသိခဲ့ပါဘူး
သူတို့ နာမည္ေတြက ျမန္မာလို ကိုထြန္းထြန္းအစၥလာမ္နာမည္က ဆမ္မ္ဆူသင္းတဲ ့။

သူ ့ညီမေလးကမယ္ဒယာန္ လို ့ဘဲ က်ေနာ္ သိတာ။

အခုထိ အေဒၚ( အေဒၚသာေျပာတာ က်ေနာ့္စိတ္မွာက ေမာင္ႏွမလိုဘဲ 
အခုထိစြဲေနတုန္း) ရဲ ့ျမန္မာနာမည္ကိုက်ေနာ္ မသိပါဘူး း)။ 
ကိုဆမ္မ္ဆူသင္းက က်ေနာ့္ကိုအရမ္းအလိုလိုက္တာ

အျမဲတမ္းလိုေက်ာပိုးထားတတ္တယ္..
ညီညီ ဆိုတာ ပါးစပ္ကမခ်ေအာင္ကို ခ်စ္တာ..
စကားေတြ ဟိုေရာက္ဒိီေယာက္နဲ ့ေနာ္..
ေျပာခ်င္တာက မာမီေစ်းက ျပန္လာတိုင္း သူတို ့အတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ မုန့္ မပါလာပါဘူး..။ အဲဒီအခါမ်ိဳးဆိုသူတို ့ေမာင္ႏွမက လွမ္းၾကည့္ေနတာေလ..

သူတို ့ၾကည့္တာ က်ေနာ္က ဘာလို ့သိလဲေမးရင္ 
ဘာစားစရာေလးရရ က်ေနာ္က သူတို ့ဘက္ကို လွမ္းၾကည့္တာကိုး..
က်ေနာ့္မွာ စားစရာတခုရတိုင္း သူတို ့နဲ ့အတူစားပါတယ္..
က်ေနာ္တို ့ျခံက အက်ယ္ၾကီးဆိုေတာ့ ေန ့လည္ဘက္ဆို ဲျခံအနီးအနားက သူငယ္ခ်င္းေတြ လာကစားၾကတာ ဆူညံေနတာဘဲ..။ရြယ္တူေရာ ရြယ္မတူတာေတြေရာ..
ကစားတဲ ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုဆမ္မ္ဆူသင္းတို ့ေတြလဲ ကစားၾကတာပါဘဲ။
က်ေနာ္ အသက္ဘယ္ေလာက္ရိွျပီဆိုတာ က်ေနာ္ မမွတ္မိေပမယ့္ ဗိုလ္အုန္းသီးစက္ဘီးေလးကိုကိုယ္တိုင္စီးတတ္ေနျပီ။

တေန ့အိမ္မွာ အားလံုးကစားေနၾကရင္း အရုပ္ေလးေတြ ညွပ္ျပီး ေနရာင္ထိုးလို ့ ရုပ္ရွင္ျပတမ္းကစားၾကတယ္..
ဟိုတုန္းကေလ..။ တုတ္ခၽြန္ေလးႏွစ္ခုကို ၁ေပေလာက္ခြာျပီးေျမမွာစိုက္ထား။ တုတ္ေခ်ာင္းေလးထိပ္မ်ာပနယ္စလင္ ပုလင္းေသးေသးေလးေတြ စြပ္..

ျပီးေတာ့ သားေရကြင္း ၂ကြင္းကို ဟိုဘက္ပုလင္း ဒီဘက္ပုလင္း 
လွမ္းစြပ္ျပီး..သားေရကြင္း ၾကားမာ ညွပ္ထားတဲ့ အရုပ္ေလးေတြ ၿွပ့္ထား ပုလင္းကို လက္နဲ ့လွည့္ ..အရုပ္ေလးေတြသြားတာ..
ေရွ ့မွာ ေက်ာင္းသံုးဗလာစာရြက္ေထာင္းထားျပီးေနေရာင္ထိုးျပီး ရပ္ရွင္ျပတာေပါ့ေလ။
ၾကည့္မယ့္သူက ဟိုဘက္ အရိပ္ထင္တဲ ့ဘက္က ၾကည့္ေပါ့..။ ဒီဘက္ေတာ့ လာမၾကည့္နဲ ့ စက္ခန္း)
အဲလို ရုပ္ရွင္ျပဘို ့လုပ္ေနၾကရင္း အရုပ္ေလးေတြ ညွပ္ဘို ့ ကပ္ေၾကး လိုလာေရာ။ အဲဒီိေတာ့ က်ေနာ့္ကိုဗိုလ္လက်ၤာကကပ္ေၾကးသြားယူခိုင္းတယ္..
ဗိုလ္က်ၤာဆိုတာ သူမ်ားေခၚၾကတာ ေမြးကတည္းက ညာဘက္လက္က သိမ္သိမ္ေလး မသန္ဘူး..က်ေနာ္က အထြန္းလို ့ဘဲေခၚတာ၊

က်ေနာ့္ထက္ေတာ့ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ၾကီးမယ္ထင္တယ္..။ က်ေနာ္က ဟိုဖက္အုပ္စုဆီက 
ကပ္ေၾကးကို သြားယူေတာ့ ဟိုဘက္အုပ္စုထဲက က်ေနာ့္အထက္ကအကိုက လိုက္ျပီိးလုတယ္..

အထြန္းကျမန္ျမန္ေျပးလာဆိုေတာ့ ကပ္ေၾကးကိုကိုင္ရင္းေျပးလာတာေပါ့..။ ကပ္ေၾကးဆိုတာ ေဆးရံုသံ့ုးကပ္ေၾကးေနာ္..
၈လက္မေလာက္ရွည္ျပီး ထိပ္က ခၽြန္ေနတာဘဲ..
ေနာက္က အတင္းလိုက္ေတာ့ အတင္းေျပးရင္း ေ၇ပိုက္ေခြၾကီးကို တိုက္ျပီိး က်ေနာ္ ေမွာက္ရက္ လဲက်တာ..။ 
က်ေနာ္ ျပန္ကုန္းထခ်ိန္မွာ အထြန္းက ထေအာ္ေတာ့တာဘဲ..
က်ေနာ့္လက္ထဲမွာ ကပ္ေၾကးမရွိေတာ့ပါဘူး..
ၾကမ္းျပင္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေသြးစက္ေတြ က်ေနတာကပ္ေၾကးက က်ေနာ့္ ပါးမွာ စိုက္၀င္ေနတာ 
ညာဘက္ပါး အလယ္ေလာက္ကေန စ၀င္သြားတာ အဖ်ားက နားအထက္ဘက္က နားထင္ထဲမွာ။က်ေနာ္ ငို၇မွန္းမသိဘူး ။..ေၾကာင္ေငးေနတာပါ..ေအာ္သံေတြၾကားမွ မာမိီေရာက္လာျပီး က်ေနာ့္ကို ရိုက္ေတာ့တာဘဲ..

နာလိုက္တာလို ့က်ေနာ္ မေျပာပါဘူး..။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အသံထြက္ျပီး ငိုခဲ ့ပါတယ္..။ 
က်ေနာ္ မ်က္ရည္ေတြ ၾကားက ၀ိုးတ၀ါးျမင္လိုက္တာက က်ေနာ့္ကို ၾကည့္ရင္း မူးေမ့လဲသြားတဲ ့အဘြားေဒၚလယ္
..
ငိုေနတဲ ့မယ္ဒယာန္..ျပံဳးေနတဲ ့က်ေနာ့္အကို ။
က်ေနာ့္ကို ေပြ့ခ်ီလိုက္တဲ ့အကိုဆမ္မ္ဆူသင္းေနာက္၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ……..
အေဖေရာက္လာျပိး အက်ိဳးအေၾကာင္းေမးျပီးစိတ္ဆိုးေနတဲ ့က်ေနာ့္အဖ..
နင့္ဘာသာျဖစ္တာ….ေဆးရံုကိုနင့္ဘာသာသြား” လို ့ေျပာတဲ ့မာမီ့စကားေၾကာင့္.
ဗိုလ္အုန္းသီး စက္ဘီိးေလးကို ကိုယ္တိုင္နင္းျပီး ေဆးရံုကို ထြက္လာခဲ ့တာေပါ့..။ ညာလက္က ပါးကဒါဏ္ရာက
ိုအုပ္ကိုင္ထား၇င္းဘယ္လက္က လက္ကိုင္ကိုကိုင္ျပီးစက္ဘီးနင္းတယ္..
ေဆးရံုက ျမိဳ ့အေနာက္ဘက္အစြန္မွာဆိုေတာ့ မိုင္္၀က္ေလာက္နီးပါးရွိမလားမသိဘူး။
လမ္းမွာ လွည္းေမာင္းလာတဲ ့လွညး္သမားေတြက ေသြးေတြနဲ ့စက္ဘီးနင္းလာတဲ ့ကေလးဆိုေတာ့ ေမးတာေပါ့..
ဘာျဖစ္တာလဲ..မိဘေတြမပါဘူးလားေပါ့..
ေမးသမွ်ေျဖေနရတာပါဘဲ..။ သူတို ့ရဲ ့ၾကင္နာမႈေလးကို က်ေနာ္ မေမ့ပါဘူး..။ လယ္သမားေတြဆိုေပမယ့္ ေမးေနတဲ ့သူတို ့အသံေတြထဲမွာ ၾကင္နာမႈေတြပါတယ္..
ေနာက္မွ ေဆးရံုေရာက္ျပီးမွ အပါနဲ ့မာမီ ေရာက္လာတယ္
အညာေႏြကပူတာနဲ ့ ထြက္လိုက္တဲ ့ေသြးေတြ..
ဆရာ၀န္ၾကီးက ဂရုစိုက္ပါတယ္..နာမည္က ဦးေအာင္ထြဋ္ပါ..။ က်ေနာ့္ကို ကူညိီေပးတဲ ့ေဆးရံုအကူ အေဒၚၾကီးက ေဒၚညိဳတဲ ့.
ေဆးရံုမွာက ထံုေဆးေရာ ေမ့ေဆးေရာ လံုး၀မရွိခ်ိန္ျဖစ္ေနပါတယ္..
ေနာက္ဆံုးဆရာ၀န္က က်ေနာ့္ကို ေမးပါတယ္။။
သားဘာေဆးမွမသံုးဘဲ အစိမ္းခ်ဴပ္တာ ခံနိုင္မလားတဲ ့..ေရႊဘို ေဆးရံုက ေ၀းတယ္..ဟိုမွာေတာ့ ေဆးစံုပါတယ္တဲ ့..
ဒါေပမယ့္ ေသြးထြက္မ်ားေနတယ္..၁၀မိုင္ေက်ာ္ခရီးကို သားသြားမယ္ဆို မေကာင္းဘူးတဲ့”
တစ္ကယ္လို ့သာ အရွန္နည္းနည္းျပင္းမယ္ဆိုရင္ နားထင္က တစ္ဆင့္ ဦးေခါင္းခြံကို ထိုးေဖာက္လို ့ကပ္ေၾကးဖ်ားသာ ဦးေႏွာက္ထဲ ၀င္ခဲ ့မယ္ဆိုရင္သားအခုဆိုု အသက္ေတာင္ မရွင္နိုင္ေတာ့ဘူးတဲ ့”
က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေတြးျပီးေရးတာပါ..
ေနာက္ဆရာမေတြနဲ ့သူ အဂၤလိပ္လို အၾကာၾကီးေျပာေနျပီး အစိမ္းခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဘို ့စတင္ေတာ့တာပါဘဲ။
(
)ခ်က္ခ်ဳပ္ရတယ္..နာတယ္..။ ေဒၚညိုက မ်က္လံ့ုးကို မျမင္၇ေအာင္ လက္၀ါးနဲ ့ကာေပးထားတယ္..
က်ေနာ္က မသိမသာေလး ေခ်ာင္းၾကည့္၇င္ အပ္ေကာက္ၾကီးက မ်က္လံုးနား၀ဲ၀ဲလာမွ မ်က္ေစ့ကိုမွိတ္ထားလိုက္တာ။
ဆရာ၀န္ၾကီးက ခ်ဳပ္ေနရင္းနဲ ့ေနာက္မ် ေရာက္လာတဲ ့ဆရာမကို ဘီရိုထဲက အာတာပူစီမုန္ ့ယူလာခိုင္းျပီး က်ေနာ့္ကို ေကၽြးတယ္..။ ပန္းေရာင္ေလး.. စားလဲစား ခ်ဳပ္လည္းအခ်ဳပ္ခံေပါ့..
အခုထိ က်ေနာ့္ပါးမွာ ကပ္ေၾကးထိုးမိတဲ ့ဒါဏ္၇ာကမေပ်ာက္ပါဘူး..။ေရးေရးေလးရွိေသးတယ္..
ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ႏွလံုးသားထဲမွာေတာ့ ပါးက အမာရြတ္ထက္ ပိုျပီးအရာထင္ခဲ ့တဲ ့အမာရြတ္ က်န္ေနဆဲပါဘဲ..
က်ေနာ္ကေလးပါကေလးတိုင္းေဆာ့တတ္ပါတယ္..
မိဘတိုင္းကလဲ သားသမီးေတြအတြက္ စိတ္ပူမယ္ဆိုတာ နားလည္ပါတယ္..
ဒါေပမယ့္……
ငယ္ကတည္းက ရင္ထဲမွာ နာခဲ ့ရပါတယ္..
ေသျခင္းတရားက အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက က်ေနာ့္ကို နားရြက္ေလးေတာက္သြားတယ္..

 

ဆက္ပါဦးမယ္

ေက်ာ္စြာေခါင္

 

About ေက်ာ္စြာေခါင္

kyaw swar kaung has written 80 post in this Website..

ပန္းခ်ီကို လူမွန္းသိတတ္စကတည္းက အရိုက္ႏွက္ခံျပီး သင္ယူဆည္းပူးခဲ့ပါတယ္.. 3D Animation အတြက္ ပန္းပုရုပ္ေလးေတြ ဖန္တီးပါတယ္..။ ကဗ်ာေရးတယ္..စာေရးပါတယ္..။ ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ စာကို အသည္းအသန္ဖတ္ပါတယ္..။