ကျောင်းတွေဖွင့်လို့ စာပြန်သင်ဖြစ်ပြီဆိုရင် ပညာရေးနဲ့ ပတ်သက်လို့ ပြောစရာတွေ ရှိလာတတ်ပါတယ်။ သင်ယူရတာရော၊ သင်ကြားရေးကိုရော စိတ်ဝင်စားတဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ဘဝင်မကျစရာတွေ တစ်ပုံကြီးနဲ့ပေါ့။

အခုလက်ရှိ ပညာရေးစနစ်အရ ကျူရှင်ဆိုတာကို လက်လွှတ်လို့ မရပါဘူး။ ကျောင်းကဆရာတွေက ဘာသာစုံဂုဏ်ထူးထွက်အောင် သင်ပေးမယ်၊ ကျူရှင်လုံးဝမတက်နဲ့ လို့ ပြောခဲ့ရင်တောင် ဘယ်သူကမှ အယုံအကြည်ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျောင်းသားတွေ ကျူရှင်ကို အားမကိုးဖို့ဆိုတာ ကျောင်းက သင်ကြားမှုတွေကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှ ဖြစ်မှာပါ။ ကျောင်းက ဆရာတွေ အနေနဲ့လည်း ကိုယ့်ကို ကျောင်းသားတွေ၊ မိဘတွေ ယုံကြည်လာအောင် သက်သေပြပေးမှ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ကျောင်းသားတွေရော၊ မိဘတွေရောကပါ ကျောင်းဆိုတာ မလွှဲသာလို့ သွားရတဲ့နေရာ၊ အချိန်ကုန်လူပန်းတာပဲ အဖတ်တင်တယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။ ကျောင်းသွားတက်မယ့်အစား ကျူရှင်ပဲသင်၊ စာပဲကျက်တာမှ ပိုအကျိုးရှိဦးမယ်လို့ မှတ်ယူကြပါတယ်။

ပညာခေတ်ကြီးထဲမှာ လူလားမြောက်လာရတဲ့ လူငယ်တွေအတွက် ဒီပညာရေးစနစ်ကြီးက အညွန့်ချိုးပြီး သတ်နေတာနဲ့ တူပါတယ်။ ကျွန်မတို့နိုင်ငံက အရင်ကလို အာဏာရှင်စနစ်အောက်မှာ ခေါင်းငုံနေရတဲ့ အခြေအနေမဟုတ်တော့ပါဘူး။ နိုင်ငံတကာနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တိုးထွက်မှ နိုင်ငံတိုးတက်နိုင်မယ့် အခြေအနေမှာ မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ အရည်အချင်းကို စနစ်တကျ ဖော်ထုတ်ပေးရမှာပါ။ ဒါဟာ အရာဝတ္ထုတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေက လိုသလိုပြောင်းလဲပြီး မျိုးစေ့ချပေးနိုင်တဲ့ လူငယ်တွေပါ။ အချိန်ဆွဲနှောင့်နှေးနေလို့ အကျင့်ဆိုးတွေ အမြစ်တွယ်သွားရင် နိုင်ငံပဲ နစ်နာပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပညာရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုဆိုတာကို အမြန်ဆုံးဖြစ်စေချင်ပါတယ်။ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကင်းပြီး မှန်ကန်တဲ့ပညာရှင်တွေနဲ့အတူ အမြစ်လှန်သင့်ရင်လည်း ရဲရဲရင့်ရင့်နဲ့ အမြစ်လှန်စေချင်ပါတယ်။

ကျွန်မမြင်မိသလောက်တော့ ကျောင်းတွေမှာ ပုံစံ (၂) မျိုးရှိကြပါတယ်။ တစ်ခုကတော့ ကျောင်းသားဦးစားပေးတဲ့ ပုံစံပါ။ ကလေးတွေက ကျူရှင်ကောင်းကောင်းတွေမှာ တက်တယ်၊ အိမ်က မိဘကလည်း ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ဆည်းပေးထားတယ်။ ဒါကြောင့် ကျောင်းက ဆရာတွေက ကျောင်းသားတွေကို ဘာဖိအားမှမပေးဘဲ လွှတ်ထားပေးတယ်။ ကျောင်းစည်းကမ်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးလည်း သိပ်ပြီး မတင်းကျပ်သလို သင်ကြားရေးဘက်မှာလည်း ဝိနည်းလွတ် အဆင်ပြေအောင် စီစဉ်ပေးတယ်။ ကလေးတွေ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ စာကျက်နိုင်လို့ ထူးထူးချွန်ချွန်အောင်ရင် ကျောင်းပဲ နာမည်တက်မှာဆိုတော့ သူတို့ဘက်ကလည်း သိပ်ပြီး ဖိပေးစရာမလိုဘူးလေ။ ဒါမျိုးဆိုရင်တော့ ကလေးတွေဘက်က အဆင်ပြေတာပေါ့။

နောက်တစ်ခုကတော့ စာအုပ်ကြီးပုံစံကျောင်းတွေပါ။ ကျောင်းမပျက်ရဘူး၊ ဘယ်လိုဖြစ်ရမယ်၊ ညာလိုဖြစ်ရမယ်ဆိုပြီး စည်းကမ်းတွေလည်း အတိအကျလိုက်နာခိုင်းသလို တစ်ဖက်ကလည်း စာသင်ချိန်တွေကို အပြည့်ဖြည့်ထားပါတယ်။ ဒါပေမယ့်  ပြဿနာက စာကိုတတ်အောင် သင်ပေးတာ မဟုတ်ဘဲ စာအုပ်ထဲမှာ စာရှိရေးကို ဦးစားပေးနေတာပါပဲ။ စာသင်ပုန်းပေါ်မှာ ခေါင်းစဉ်တပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတာနဲ့ “မင်းတို့ သိပြီးသားတွေပါ.. ကျူရှင်မှာ သင်ပြီးသားတွေမို့လား… လေ့ကျင့်ခန်း ဘယ်ကနေ ဘယ်အထိလုပ်” ဆိုပြီး အိမ်စာတွေ အများကြီးပေးလိုက်တယ်။ တစ်ချို့ကျတော့လည်း တစ်လုံးမှမရှင်းပြဘဲ “ဘယ်ကနေ ဘယ်အထိ ကူးထား” ဆိုပြီး စာတွေအများကြီးကို အိမ်စာပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီတော့ ကလေးတွေမှာ ကျောင်းနဲ့ ကျူရှင်နဲ့ ပြေးအပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ကျောင်းကအိမ်စာတွေကို ထိုင်လုပ်နေရတာနဲ့ပဲ စာကျက်ချိန်မရှိဘူး ဖြစ်သွားပါတယ်။

ဒီတော့ ဘယ်ပုံစံက ပိုကောင်းလဲဆိုရင် တစ်ခုမှ မကောင်းပါဘူး။ ကျောင်းသားတွေကို ကျူရှင်အားကိုးခိုင်းပြီး လွှတ်ထားတဲ့ ကျောင်းပညာရေးစနစ်ကလည်း မကောင်းသလို ကျူရှင်ကို အမြင်ကတ်ကတ်နဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ဝန်ပိခိုင်းတဲ့ ကျောင်းပညာရေးစနစ်ကလည်း ပိုဆိုးပါတယ်။ ကြားထဲက ခါးနာတဲ့ ငထွားတွေကတော့ ကျောင်းသားတွေပါပဲ။ ဘာမှန်းမသိတဲ့စာတွေကိုလည်း အလွတ်ကျက်ပြီး မစဉ်းစားတတ်ဘဲ ကြီးပြင်းလာကြတာပါ။

ကျွန်မမြင်နေမိတဲ့ ပညာရေးစနစ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့အချက်လေးတွေကို ပြောပြချင်ပါတယ်။

(၁) အချိန်လုံလောက်ပါစေ။
သင်ရိုးတွေကို လျှော့သင်ရင် လျှော့ပစ်လိုက်ပါ။ တကယ်သိသင့်တဲ့အချက်တွေကိုပဲ ကလေးတွေ အသေအချာတတ်မြောက်အောင် သင်ပေးစေချင်ပါတယ်။ သင်ခန်းစာက ပေးချင်တဲ့အနှစ်သာရနဲ့ ပညာကို ကလေးတွေခေါင်းထဲ အသေအချာဝင်သွားအောင် အချိန်ယူပြီး ဆွေးနွေးပေးစေချင်ပါတယ်။ တစ်လတောင် မပြည့်သေးတဲ့ အချိန်လေးအတွင်းမှာ အခန်း (၂) ခန်းလောက်ပြီးသွားအောင် သင်လိုက်တာမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။

(၂) ကျောင်းသားဗဟိုပြုစနစ် သေချာပါစေ။
လူဆိုတာ ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေပြီး သိလာတဲ့အသိတွေကို သူများပြောတာထက် ပိုစွဲမြဲမှတ်မိတတ်ပါတယ်။ များများမေးပါ။ အထူးသဖြင့် သိနိုင်မယ် ထင်တာတွေကို များများမေးပါ။ ကလေးတွေရဲ့ ဗဟုသုတကို ရနိုင်သလောက် ဆွဲထုတ်ပါ။ ကလေးဆိုတာ သူတို့သိထားတာကို သိပ်ပြောပြချင်ကြတာပါ။ များများဖြေချင်လာတဲ့ကလေးဟာ စာများများဖတ်လာလမ့်မယ်၊ များများလေ့လာလာလိမ့်မယ်။ စာဖတ်ကျင့်ကို တကူးတကလေ့ကျင့်ပေးစရာ မလိုဘဲနဲ့ သူကိုယ်တိုင် လိုလိုလားလား ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ ဒီလိုစာသင်နည်းကို ဆရာမခင်ခင်ထူး ရေးထားတဲ့ “ဆူးပန်းခွေ သွယ်ဘယက်နဲ့ ပေရွက်လိပ် နားတောင်းဆင်” ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုထဲမှာ အများကြီး တွေ့နိုင်ပါတယ်။

(၃) ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရင်းနှီးနေတဲ့အရာတွေနဲ့ တွဲမှတ်နိုင်ပါစေ။
ဘုရင့်နောင် လို့ ပြောလိုက်ရင် ကျောင်းက အသင်းငါးသင်းထဲက အသင်းတစ်ခုနာမည်ဆိုတာမျိုး၊ ကျော်ထင်နော်ရထာ ကနေ ဘုရင့်နောင် ဘွဲ့ ရခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုး၊ ဘုရင့်နောင်၊ ရာဇာဓိရာဇ်၊ မင်းရဲကျော်စွာ ဆိုတဲ့ နာမည်တွေကို သူတို့ကြားဖူးနေတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသီချင်းထဲက “ဘုရင့်နော် နဲ့ ရာဇာဓိရာဇ်တို့လို မင်းရဲကျော်စွာ ပမာပုံဆောင် အလောင်းဘုရားတို့လိုကွယ်” သီချင်းစာပိုဒ်နဲ့ တွဲရွတ်ပြတာမျိုးဆို နာမည်တွေကို ဒီအတိုင်းမှတ်ရမှာထက် ပိုလွယ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

(၄) စာအုပ်ထဲမှာ အများကြီး မရေးခိုင်းပါနှင့်။
ပုံနှိပ်ထဲက မေးခွန်းတွေကိုလည်း ကူးရတယ်။ ဆရာမအော်ပေးတာတွေကိုလည်း ဘုမသိဘမသိနဲ့ လိုက်ရေးရတယ်။ ပုံနှိပ်စာအုပ်ထဲက စာတွေကို အိမ်စာအနေနဲ့ ကူးခိုင်းလိုက်တာတွေကိုလည်း ကူးရေးရတယ်။ စာတွေပြည့်နေတဲ့စာအုပ်ကို ကျောင်းအုပ်ကြီးက စစ်ပြီး လက်မှတ်ထိုးပေးရတယ်။ ပိုဆိုးတာက ကွန်ပျူတာနဲ့ ရိုက်ပြီး ထုတ်ပေးထားတဲ့ စာရွက်ထဲက လေ့ကျင့်ခန်းပေါင်းများစွာကို စာအုပ်ထဲမှာ ပြန်ကူးထည့်ခိုင်းတာပါ။ကလေးတွေကို ဒုက္ခပေးနေသလိုပါပဲ။ ဖတ်စာအုပ် ဆိုတာ ဖတ်ဖို့သက်သက်ပါ။ မေးခွန်းဆိုတာလည်း ဖြေစေချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ကူးရေးဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အပြင်သင်တန်းတွေ၊ ပုဂ္ဂလိကကျောင်းတွေမှာ ကျောင်းသားတွေကို စာသင်နေရမှန်းမသိအောင် စာသင်ပေးနေတဲ့ သင်ကြားနည်းတွေ ကျင့်သုံးနေကြပါပြီ။ အစိုးရကျောင်းတွေရဲ့ သင်ကြားရေးပုံစံ လုံးဝပြောင်းသင့်နေပါပြီ။

(၅) ဆရာတွေ ပျော်နေပါစေ။
ဖိအားတွေများပြီး စိတ်ရှုပ်နေတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်လိုမှ ကြည်ကြည်လင်လင် စာသင်နိုင်မှမဟုတ်ပါဘူး။ သင်ကြားရေးမဟုတ်တဲ့အလုပ်တွေနဲ့ ဆရာတွေကို ဖိအားတွေ မပေးစေချင်ပါဘူး။ ဆရာတစ်ယောက်ဟာ အများကြီးမသိနေရင်တောင်မှာ သူသိထားတဲ့အကြောင်းအရာတွေကို ကလေးတွေရင်ထဲအထိရောက်အောင် အသေအချာသင်နိုင်ဖို့ လေ့ကျင့်ပေးထားသင့်တယ် ထင်ပါတယ်။ စာသင်တတ်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါစေ။ ကျောင်းသားတွေက ချစ်တဲ့ ဆရာအနေနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စာသင်နေပါစေ။

(၆) ဘက်လိုက်လာဘ်စားမှု လုံးဝကင်းရှင်းနေပါစေ။
မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာထက် ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်လု့ိ ထင်ပါတယ်။ နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ပညာရေးမှာ ဘက်လိုက်လို့ မရပါဘူး။ အဓိကကတော့ အရည်အချင်းနဲ့ မရွေးချယ်ဘဲ လက်သင့်ရာရွေးချယ်ခဲ့လို့ ပညာရေးလောက ဒီလိုဖြစ်လာခဲ့ရတာပါ။ တတ်တတ် မတတ်တတ် ပိုက်ဆံပေးလိုက်ရင် ကျောင်းဆရာဖြစ်ပြီး ဘာသာရပ်တစ်ခုကို သင်ပိုင်ခွင့်ရတယ် ဆိုမှ ဘယ်လိုလုပ် ထူးချွန်တဲ့မျိုးဆက်သစ် မွေးထုတ်လို့ရနိုင်ပါ့မလဲ။

ဒါကတော့ ကျွန်မ မြင်မိသလောက်တွေပါ။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့သူတစ်ယောက် အနေနဲ့၊ ကျောင်းသားတွေနဲ့ အနီးကပ်ထိတွေ့နေရတဲ့သူတစ်ယောက် အနေနဲ့ ပိုက်ဆံအများကြီးမကုန်ဘဲ ပြောင်းလဲလို့ ရနိုင်တာလေးတွေကို မြင်သလောက် ပြောကြည့်တာပါ။ အားလုံးသိပြီးသားတွေလည်း ဖြစ်နိုင်သလို ကျွန်မပြောတဲ့အထဲမှာ လိုနေတာတွေလည်း ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အားလုံးရဲ့ အမြင်လေးတွေကိုလည်း မျှဝေပေးစေချင်ပါတယ်ရှင်။ ပညာရေးဖြင့် ခေတ်မီဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သော နိုင်ငံတော်ကြီး တည်ဆောက်အံ့။

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 169 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010